{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820858"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2820858","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σχεδιάζοντας ένα μουσείο για όλους! Το μουσείο της Ι.Μ. της Παναγίας Σκιαδενής στη Ρόδο","abstract":"Η εργασία ως μια «εφαρμογή» θεωρητικών αρχών στο Μουσείο της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σκιαδενής, αλλά και ιδεών που προέκυψαν από την μελέτη καλών πρακτικών μουσείων της Ελλάδας και του εξωτερικού, εστιάζει στην Καθολική πρόσβαση και στην κοινωνική ενσωμάτωση και εμπλοκή των ατόμων με αναπηρίες στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η μουσειακή αφήγηση αντιμετωπίζεται ως το βασικό επικοινωνιακό μέσο, η πρωταρχική μορφή επικοινωνίας των μουσείων με τον επισκέπτη. Οι μουσειακοί φορείς αποσκοπούν πλέον στη δημιουργία μιας ευχάριστης και εποικοδομητικής εμπειρίας βελτιώνοντας σημαντικά πολλές πτυχές της ερμηνευτικής πρακτικής στους εκθεσιακούς τους χώρους, με στόχο την εξυπηρέτηση όσο το δυνατόν ευρύτερων ομάδων επισκεπτών. Το «συμμετοχικό» μουσείο προσκαλεί όλους τους επισκέπτες να λειτουργήσουν ως ενεργοί συνοδοιπόροι, να προάγουν τον πολιτισμό συνεισφέροντας τις ιδέες, τις σκέψεις και τις γνώσεις τους, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να επικοινωνήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα μουσειακά εκθέματα αναπτύσσοντας έναν αμφίδρομο δεσμό. Τα μουσεία έχουν την ικανότητα αλλά και την ευθύνη να συμβάλουν μέσω της ενταξιακής τους πολιτικής στην καταπολέμηση της κοινωνικής ανισότητας και του αποκλεισμού. Το ενδιαφέρον για τα ζητήματα αναπηρίας αποτελεί απόρροια όχι μόνο της διαφορετικής θεώρησης του ρόλου των σύγχρονων μουσείων, αλλά κυρίως των αλλαγών της ίδιας της έννοιας της αναπηρίας με την ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος και την υιοθέτηση του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας. Ζητήματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες προσεγγίζονται από μια πολυπρισματική οπτική, που συνδέεται με τη νομοθεσία των κρατών, τα μουσεία, την εκπαίδευση, αλλά και με το πλαίσιο των διεθνών κανόνων και συμβάσεων για τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσεται συνεχώς και στην Ελλάδα ένα ολοένα και διευρυνόμενο πεδίο συζήτησης σχετικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρίες στους μουσειακούς χώρους, δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, κεντρικής ή περιφερειακής εμβέλειας. Η εφαρμογή των αρχών του Καθολικού Σχεδιασμού και της Προσβασιμότητας, τα διαφοροποιημένα προγράμματα, η εφαρμογή εναλλακτικών τρόπων και μέσων μετάδοσης της πληροφορίας, η επικουρική χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας, το εξειδικευμένο σε θέματα αναπηρίας προσωπικό, η αποδοχή της διαφορετικότητας από το κοινωνικό σύνολο, είναι παράγοντες που συντελούν στο να καταστούν τα άτομα με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες κοινωνοί των πολιτιστικών και μορφωτικών αγαθών. Μέ αρωγό τις θεωρητικές αυτές προσεγγίσεις της έρευνας, στο υπό υλοποίηση Μουσείο της Ιεράς Μονής Σκιαδίου στη Νότια Ρόδο, ακολουθώντας το ισχύον εθνικό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά και τα διεθνή πρότυπα, δόθηκε από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού έμφαση στη φυσική και κυρίως διανοητική, αισθητηριακή και πολιτιστική πρόσβαση ενός μεγάλου εύρους ατόμων με αναπηρίες (άτομα με κινητικές, αισθητηριακές, διανοητικές αναπηρίες, άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες). Επιπρόσθετα, έχει σχεδιαστεί μια παράλληλη μόνιμη διαδρομή πολυαισθητηριακής εμπειρίας εντός της φυσικής ροής της μόνιμης έκθεσης με είκοσι τέσσερις (24) προτεινόμενες στάσεις, για να εξυπηρετήσει και τις ανάγκες των ατόμων με οπτικές και ορισμένες διανοητικές αναπηρίες. Τέλος, αξίζει να τονιστεί η προσπάθεια αντιπροσώπευσης των ατόμων με αναπηρίες, όχι μόνο μέσω της εμπλοκής τους στον μουσειολογικό σχεδιασμό και της δημιουργίας μιας συνεχούς διαλογικής σχέσης με φορείς και άτομα της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας, αλλά κυρίως μέσω της παρουσίας και αντιπροσώπευσής τους στη μουσειολογική αφήγηση και ερμηνεία.","abstract_html":"Η εργασία ως μια «εφαρμογή» θεωρητικών αρχών στο Μουσείο της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σκιαδενής, αλλά και ιδεών που προέκυψαν από την μελέτη καλών πρακτικών μουσείων της Ελλάδας και του εξωτερικού, εστιάζει στην Καθολική πρόσβαση και στην κοινωνική ενσωμάτωση και εμπλοκή των ατόμων με αναπηρίες στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η μουσειακή αφήγηση αντιμετωπίζεται ως το βασικό επικοινωνιακό μέσο, η πρωταρχική μορφή επικοινωνίας των μουσείων με τον επισκέπτη. Οι μουσειακοί φορείς αποσκοπούν πλέον στη δημιουργία μιας ευχάριστης και εποικοδομητικής εμπειρίας βελτιώνοντας σημαντικά πολλές πτυχές της ερμηνευτικής πρακτικής στους εκθεσιακούς τους χώρους, με στόχο την εξυπηρέτηση όσο το δυνατόν ευρύτερων ομάδων επισκεπτών. Το «συμμετοχικό» μουσείο προσκαλεί όλους τους επισκέπτες να λειτουργήσουν ως ενεργοί συνοδοιπόροι, να προάγουν τον πολιτισμό συνεισφέροντας τις ιδέες, τις σκέψεις και τις γνώσεις τους, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να επικοινωνήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα μουσειακά εκθέματα αναπτύσσοντας έναν αμφίδρομο δεσμό. Τα μουσεία έχουν την ικανότητα αλλά και την ευθύνη να συμβάλουν μέσω της ενταξιακής τους πολιτικής στην καταπολέμηση της κοινωνικής ανισότητας και του αποκλεισμού. Το ενδιαφέρον για τα ζητήματα αναπηρίας αποτελεί απόρροια όχι μόνο της διαφορετικής θεώρησης του ρόλου των σύγχρονων μουσείων, αλλά κυρίως των αλλαγών της ίδιας της έννοιας της αναπηρίας με την ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος και την υιοθέτηση του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας. Ζητήματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες προσεγγίζονται από μια πολυπρισματική οπτική, που συνδέεται με τη νομοθεσία των κρατών, τα μουσεία, την εκπαίδευση, αλλά και με το πλαίσιο των διεθνών κανόνων και συμβάσεων για τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσεται συνεχώς και στην Ελλάδα ένα ολοένα και διευρυνόμενο πεδίο συζήτησης σχετικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρίες στους μουσειακούς χώρους, δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, κεντρικής ή περιφερειακής εμβέλειας. Η εφαρμογή των αρχών του Καθολικού Σχεδιασμού και της Προσβασιμότητας, τα διαφοροποιημένα προγράμματα, η εφαρμογή εναλλακτικών τρόπων και μέσων μετάδοσης της πληροφορίας, η επικουρική χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας, το εξειδικευμένο σε θέματα αναπηρίας προσωπικό, η αποδοχή της διαφορετικότητας από το κοινωνικό σύνολο, είναι παράγοντες που συντελούν στο να καταστούν τα άτομα με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες κοινωνοί των πολιτιστικών και μορφωτικών αγαθών. Μέ αρωγό τις θεωρητικές αυτές προσεγγίσεις της έρευνας, στο υπό υλοποίηση Μουσείο της Ιεράς Μονής Σκιαδίου στη Νότια Ρόδο, ακολουθώντας το ισχύον εθνικό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά και τα διεθνή πρότυπα, δόθηκε από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού έμφαση στη φυσική και κυρίως διανοητική, αισθητηριακή και πολιτιστική πρόσβαση ενός μεγάλου εύρους ατόμων με αναπηρίες (άτομα με κινητικές, αισθητηριακές, διανοητικές αναπηρίες, άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες). Επιπρόσθετα, έχει σχεδιαστεί μια παράλληλη μόνιμη διαδρομή πολυαισθητηριακής εμπειρίας εντός της φυσικής ροής της μόνιμης έκθεσης με είκοσι τέσσερις (24) προτεινόμενες στάσεις, για να εξυπηρετήσει και τις ανάγκες των ατόμων με οπτικές και ορισμένες διανοητικές αναπηρίες. Τέλος, αξίζει να τονιστεί η προσπάθεια αντιπροσώπευσης των ατόμων με αναπηρίες, όχι μόνο μέσω της εμπλοκής τους στον μουσειολογικό σχεδιασμό και της δημιουργίας μιας συνεχούς διαλογικής σχέσης με φορείς και άτομα της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας, αλλά κυρίως μέσω της παρουσίας και αντιπροσώπευσής τους στη μουσειολογική αφήγηση και ερμηνεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Πίσπα Μαρία","Pispa Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:02Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820858"],"render_values":[{"text":"uoadl:2820858","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820858","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820858","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2820858","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πίσπα Μαρία","Pispa Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2820858","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820858"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία ως μια «εφαρμογή» θεωρητικών αρχών στο Μουσείο της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σκιαδενής, αλλά και ιδεών που προέκυψαν από την μελέτη καλών πρακτικών μουσείων της Ελλάδας και του εξωτερικού, εστιάζει στην Καθολική πρόσβαση και στην κοινωνική ενσωμάτωση και εμπλοκή των ατόμων με αναπηρίες στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η μουσειακή αφήγηση αντιμετωπίζεται ως το βασικό επικοινωνιακό μέσο, η πρωταρχική μορφή επικοινωνίας των μουσείων με τον επισκέπτη. Οι μουσειακοί φορείς αποσκοπούν πλέον στη δημιουργία μιας ευχάριστης και εποικοδομητικής εμπειρίας βελτιώνοντας σημαντικά πολλές πτυχές της ερμηνευτικής πρακτικής στους εκθεσιακούς τους χώρους, με στόχο την εξυπηρέτηση όσο το δυνατόν ευρύτερων ομάδων επισκεπτών. Το «συμμετοχικό» μουσείο προσκαλεί όλους τους επισκέπτες να λειτουργήσουν ως ενεργοί συνοδοιπόροι, να προάγουν τον πολιτισμό συνεισφέροντας τις ιδέες, τις σκέψεις και τις γνώσεις τους, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να επικοινωνήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα μουσειακά εκθέματα αναπτύσσοντας έναν αμφίδρομο δεσμό. Τα μουσεία έχουν την ικανότητα αλλά και την ευθύνη να συμβάλουν μέσω της ενταξιακής τους πολιτικής στην καταπολέμηση της κοινωνικής ανισότητας και του αποκλεισμού. Το ενδιαφέρον για τα ζητήματα αναπηρίας αποτελεί απόρροια όχι μόνο της διαφορετικής θεώρησης του ρόλου των σύγχρονων μουσείων, αλλά κυρίως των αλλαγών της ίδιας της έννοιας της αναπηρίας με την ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος και την υιοθέτηση του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας. Ζητήματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες προσεγγίζονται από μια πολυπρισματική οπτική, που συνδέεται με τη νομοθεσία των κρατών, τα μουσεία, την εκπαίδευση, αλλά και με το πλαίσιο των διεθνών κανόνων και συμβάσεων για τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσεται συνεχώς και στην Ελλάδα ένα ολοένα και διευρυνόμενο πεδίο συζήτησης σχετικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρίες στους μουσειακούς χώρους, δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, κεντρικής ή περιφερειακής εμβέλειας. Η εφαρμογή των αρχών του Καθολικού Σχεδιασμού και της Προσβασιμότητας, τα διαφοροποιημένα προγράμματα, η εφαρμογή εναλλακτικών τρόπων και μέσων μετάδοσης της πληροφορίας, η επικουρική χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας, το εξειδικευμένο σε θέματα αναπηρίας προσωπικό, η αποδοχή της διαφορετικότητας από το κοινωνικό σύνολο, είναι παράγοντες που συντελούν στο να καταστούν τα άτομα με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες κοινωνοί των πολιτιστικών και μορφωτικών αγαθών. Μέ αρωγό τις θεωρητικές αυτές προσεγγίσεις της έρευνας, στο υπό υλοποίηση Μουσείο της Ιεράς Μονής Σκιαδίου στη Νότια Ρόδο, ακολουθώντας το ισχύον εθνικό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά και τα διεθνή πρότυπα, δόθηκε από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού έμφαση στη φυσική και κυρίως διανοητική, αισθητηριακή και πολιτιστική πρόσβαση ενός μεγάλου εύρους ατόμων με αναπηρίες (άτομα με κινητικές, αισθητηριακές, διανοητικές αναπηρίες, άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες). Επιπρόσθετα, έχει σχεδιαστεί μια παράλληλη μόνιμη διαδρομή πολυαισθητηριακής εμπειρίας εντός της φυσικής ροής της μόνιμης έκθεσης με είκοσι τέσσερις (24) προτεινόμενες στάσεις, για να εξυπηρετήσει και τις ανάγκες των ατόμων με οπτικές και ορισμένες διανοητικές αναπηρίες. Τέλος, αξίζει να τονιστεί η προσπάθεια αντιπροσώπευσης των ατόμων με αναπηρίες, όχι μόνο μέσω της εμπλοκής τους στον μουσειολογικό σχεδιασμό και της δημιουργίας μιας συνεχούς διαλογικής σχέσης με φορείς και άτομα της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας, αλλά κυρίως μέσω της παρουσίας και αντιπροσώπευσής τους στη μουσειολογική αφήγηση και ερμηνεία.","The thesis as an \"application\" of theoretical principles in the Museum of the Holy Monastery of Panagia Skiadenis, as well as the ideas that emerged from the study of good practices of museums in Greece and abroad, focuses on Catholic access and social integration and involvement of people with disabilities in cultural happening. The museum narrative is seen as the basic communication medium, the primary form of communication between the museums and the visitor. Museum organizations are now aiming to create a pleasant and constructive experience by significantly improving many aspects of interpretative practice in their showrooms, aiming at serving as wide a range of visitors as possible. The \"participatory\" museum invites all visitors to act as active companions, to promote culture by contributing their ideas, thoughts and knowledge, sharing their experiences, communicating with each other as well as with museum exhibits by developing a two-way bond. Museums have the capacity but also the responsibility to contribute through their accession policy to the fight against social inequality and exclusion. Interest in disability issues is the result not only of the different view of the role of contemporary museums, but also of changes in the concept of disability itself, the development of the disability movement and the adoption of the social model of disability. Accessibility issues for people with disabilities are addressed by a multispectral perspective, linked to state law, museums, education, and the framework of international rules and conventions to ensure equal rights and opportunities. It is promising that over the last few decades a growing field of debate has also been developing in Greece on the accessibility of people with disabilities in museums, public or private, of central or regional scope. The implementation of the principles of Universal Planning and Accessibility, differentiated programs, the implementation of alternative means and means of information transmission, the subsidiary use of assistive technology, disability-specific staff, acceptance of diversity from the community are factors which contribute to making people with disabilities and / or special educational needs participants of the cultural and educational goods. With the help of these theoretical approaches to research, the Museum of Skiadenis Monastery in South Rhodes is under construction, following the current national legislative framework and international standards, emphasized in the early stages of planning the physical and, above all, intellectual, sensory and cultural access to a wide range of people with disabilities (people with mobility, sensory, mental disabilities, people with special educational needs). In addition, a parallel permanent experience of multisensory experience has been designed within the physical flow of the permanent exhibition with twenty-four (24) recommended stops to serve the needs of people with visual and mental disabilities. Finally, it is worth highlighting the efforts to represent people with disabilities, not only through their involvement in museological planning and the creation of a continuous interactive relationship with actors and individuals of the particular population group but mainly through their presence and representation in the museological narrative and interpretation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σχεδιάζοντας ένα μουσείο για όλους! Το μουσείο της Ι.Μ. της Παναγίας Σκιαδενής στη Ρόδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πίσπα Μαρία","Pispa Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η εργασία ως μια «εφαρμογή» θεωρητικών αρχών στο Μουσείο της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σκιαδενής, αλλά και ιδεών που προέκυψαν από την μελέτη καλών πρακτικών μουσείων της Ελλάδας και του εξωτερικού, εστιάζει στην Καθολική πρόσβαση και στην κοινωνική ενσωμάτωση και εμπλοκή των ατόμων με αναπηρίες στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η μουσειακή αφήγηση αντιμετωπίζεται ως το βασικό επικοινωνιακό μέσο, η πρωταρχική μορφή επικοινωνίας των μουσείων με τον επισκέπτη. Οι μουσειακοί φορείς αποσκοπούν πλέον στη δημιουργία μιας ευχάριστης και εποικοδομητικής εμπειρίας βελτιώνοντας σημαντικά πολλές πτυχές της ερμηνευτικής πρακτικής στους εκθεσιακούς τους χώρους, με στόχο την εξυπηρέτηση όσο το δυνατόν ευρύτερων ομάδων επισκεπτών. Το «συμμετοχικό» μουσείο προσκαλεί όλους τους επισκέπτες να λειτουργήσουν ως ενεργοί συνοδοιπόροι, να προάγουν τον πολιτισμό συνεισφέροντας τις ιδέες, τις σκέψεις και τις γνώσεις τους, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να επικοινωνήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα μουσειακά εκθέματα αναπτύσσοντας έναν αμφίδρομο δεσμό. Τα μουσεία έχουν την ικανότητα αλλά και την ευθύνη να συμβάλουν μέσω της ενταξιακής τους πολιτικής στην καταπολέμηση της κοινωνικής ανισότητας και του αποκλεισμού. Το ενδιαφέρον για τα ζητήματα αναπηρίας αποτελεί απόρροια όχι μόνο της διαφορετικής θεώρησης του ρόλου των σύγχρονων μουσείων, αλλά κυρίως των αλλαγών της ίδιας της έννοιας της αναπηρίας με την ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος και την υιοθέτηση του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας. Ζητήματα προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες προσεγγίζονται από μια πολυπρισματική οπτική, που συνδέεται με τη νομοθεσία των κρατών, τα μουσεία, την εκπαίδευση, αλλά και με το πλαίσιο των διεθνών κανόνων και συμβάσεων για τη διασφάλιση των ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσεται συνεχώς και στην Ελλάδα ένα ολοένα και διευρυνόμενο πεδίο συζήτησης σχετικά με την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρίες στους μουσειακούς χώρους, δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, κεντρικής ή περιφερειακής εμβέλειας. Η εφαρμογή των αρχών του Καθολικού Σχεδιασμού και της Προσβασιμότητας, τα διαφοροποιημένα προγράμματα, η εφαρμογή εναλλακτικών τρόπων και μέσων μετάδοσης της πληροφορίας, η επικουρική χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας, το εξειδικευμένο σε θέματα αναπηρίας προσωπικό, η αποδοχή της διαφορετικότητας από το κοινωνικό σύνολο, είναι παράγοντες που συντελούν στο να καταστούν τα άτομα με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες κοινωνοί των πολιτιστικών και μορφωτικών αγαθών. Μέ αρωγό τις θεωρητικές αυτές προσεγγίσεις της έρευνας, στο υπό υλοποίηση Μουσείο της Ιεράς Μονής Σκιαδίου στη Νότια Ρόδο, ακολουθώντας το ισχύον εθνικό νομοθετικό πλαίσιο, αλλά και τα διεθνή πρότυπα, δόθηκε από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού έμφαση στη φυσική και κυρίως διανοητική, αισθητηριακή και πολιτιστική πρόσβαση ενός μεγάλου εύρους ατόμων με αναπηρίες (άτομα με κινητικές, αισθητηριακές, διανοητικές αναπηρίες, άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες). Επιπρόσθετα, έχει σχεδιαστεί μια παράλληλη μόνιμη διαδρομή πολυαισθητηριακής εμπειρίας εντός της φυσικής ροής της μόνιμης έκθεσης με είκοσι τέσσερις (24) προτεινόμενες στάσεις, για να εξυπηρετήσει και τις ανάγκες των ατόμων με οπτικές και ορισμένες διανοητικές αναπηρίες. Τέλος, αξίζει να τονιστεί η προσπάθεια αντιπροσώπευσης των ατόμων με αναπηρίες, όχι μόνο μέσω της εμπλοκής τους στον μουσειολογικό σχεδιασμό και της δημιουργίας μιας συνεχούς διαλογικής σχέσης με φορείς και άτομα της συγκεκριμένης πληθυσμιακής ομάδας, αλλά κυρίως μέσω της παρουσίας και αντιπροσώπευσής τους στη μουσειολογική αφήγηση και ερμηνεία.","The thesis as an \"application\" of theoretical principles in the Museum of the Holy Monastery of Panagia Skiadenis, as well as the ideas that emerged from the study of good practices of museums in Greece and abroad, focuses on Catholic access and social integration and involvement of people with disabilities in cultural happening. The museum narrative is seen as the basic communication medium, the primary form of communication between the museums and the visitor. Museum organizations are now aiming to create a pleasant and constructive experience by significantly improving many aspects of interpretative practice in their showrooms, aiming at serving as wide a range of visitors as possible. The \"participatory\" museum invites all visitors to act as active companions, to promote culture by contributing their ideas, thoughts and knowledge, sharing their experiences, communicating with each other as well as with museum exhibits by developing a two-way bond. Museums have the capacity but also the responsibility to contribute through their accession policy to the fight against social inequality and exclusion. Interest in disability issues is the result not only of the different view of the role of contemporary museums, but also of changes in the concept of disability itself, the development of the disability movement and the adoption of the social model of disability. Accessibility issues for people with disabilities are addressed by a multispectral perspective, linked to state law, museums, education, and the framework of international rules and conventions to ensure equal rights and opportunities. It is promising that over the last few decades a growing field of debate has also been developing in Greece on the accessibility of people with disabilities in museums, public or private, of central or regional scope. The implementation of the principles of Universal Planning and Accessibility, differentiated programs, the implementation of alternative means and means of information transmission, the subsidiary use of assistive technology, disability-specific staff, acceptance of diversity from the community are factors which contribute to making people with disabilities and / or special educational needs participants of the cultural and educational goods. With the help of these theoretical approaches to research, the Museum of Skiadenis Monastery in South Rhodes is under construction, following the current national legislative framework and international standards, emphasized in the early stages of planning the physical and, above all, intellectual, sensory and cultural access to a wide range of people with disabilities (people with mobility, sensory, mental disabilities, people with special educational needs). In addition, a parallel permanent experience of multisensory experience has been designed within the physical flow of the permanent exhibition with twenty-four (24) recommended stops to serve the needs of people with visual and mental disabilities. Finally, it is worth highlighting the efforts to represent people with disabilities, not only through their involvement in museological planning and the creation of a continuous interactive relationship with actors and individuals of the particular population group but mainly through their presence and representation in the museological narrative and interpretation."],"dc:identifier":["uoadl:2820858","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2820858"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Σχεδιάζοντας ένα μουσείο για όλους! Το μουσείο της Ι.Μ. της Παναγίας Σκιαδενής στη Ρόδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:02Z"}