{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837119"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837119","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του επιγενετικού παράγοντα LSD1 κατά τη λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας C","abstract":"Η ηπατίτιδα C είναι ιογενής νόσος που προσβάλλει κυρίως το ήπαρ και οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας C (Hepatitis C virus, HCV). Υπολογίζεται ότι σήμερα το 3% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί στον HCV ιό. Μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί πάνω από 300.000 θάνατοι που οφείλονται στον HCV ιό, οι περισσότεροι λόγω κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκινώματος (ΗΚΚ). Παράλληλα, οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ανέρχονται σε πάνω από 170 εκατομύρια και αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη κίρρωσης και ΗΚΚ. Στατιστικά, μετά την αρχική μόλυνση με τον HCV, 75-85% των ασθενών αναπτύσσει χρόνια νόσο. Από τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, το 20-30% αναπτύσσουν κίρρωση μετά από 20-25 χρόνια από την αρχική μόλυνση. Τέλος, από τους ασθενείς με κίρρωση που σχετίζεται με τον HCV, το 2-7% αναπτύσσει ΗΚΚ. Ο HCV ανήκει στο γένος Hepacivirus της οικογένειας Flaviviridae. Το ιικό σωματίδιο αποτελείται από ένα μονόκλωνο, θετικής πολικότητας μόριο RNA μήκους 10 Kb περίπου, που περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικής σύστασης περίβλημα με εικοσαεδρική (σφαιρική), το καψίδιο. Το γονιδίωμα του HCV κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους 3000 αμινοξέων. Το γονιδίωμα περιλαμβάνει ένα ανοιχτό πλαίσιο ανάγνωσης (open reading frame, ORF) το οποίο μεταφράζεται μέσω μιας εσωτερικής θέσης πρόσδεσης ριβοσώματος (internal ribosome entry site, IRES) στο 5’ άκρο, και περιβάλλεται από τις 5’ και 3’ μη μεταφραζόμενες περιοχές (untranslated regions, UTRs). Η πολυπρωτεΐνη που προκύπτει στη συνέχεια ωριμάζει μέσω πρωτεολύσεων και παράγονται οι δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι core, Ε1 και Ε2, και οι μη δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A και NS5B. Η πρωτεΐνη LSD1 (Lysine-specific demethylase 1, επίσης KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601), είναι ένα πυρηνικό ένζυμο, το οποίο καταλύει την απομάκρυνση μεθυλομάδων από ιστονικά και μη ιστονικά κατάλοιπα λυσίνης, επηρεάζοντας έτσι την έκφραση μορίων που ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του κυττάρου. Υπάρχουν διάφορες έρευνες που δείχνουν ότι η LSD1 διαθέτει ενεργό ρόλο σε πολλές ιικές διεργασίες όπως ιική λοίμωξη, έκφραση ιικών πρωτεϊνών, καθώς και μετάβαση στη λανθάνουσα κατάσταση. Οι ιοί με σκοπό να υποστηρίξουν τον πολλαπλασιασμό τους χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου τον επιγενετικό μηχανισμό των κυττάρων-ξενιστών. Ταυτόχρονα, η LSD1 υπερεκφράζεται σε ιστούς ΗΚΚ και τα επίπεδα έκφρασής της είναι ευθέως ανάλογα με το στάδιο του όγκου. Γνωρίζουμε επίσης πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο λιπιδικός μεταβολισμός στον αναδιπλασιασμό του HCV ιού στα ηπατοκύτταρα και ότι η LSD1είναι από τους κύριους ρυθμιστές του μεταβολισμού της ενέργειας των κυττάρων. Με βάση όλα τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία κατασκευάσαμε κυτταροσειρές Huh7.5 και HepG2 που να υπερεκφράζουν την LSD1, με χρήση πλασμιδιακού φορέα έκφρασης που να φέρει το γονίδιο της LSD1. Στη συνέχεια, μολύναμε με τους γονότυπους HCV-JFH1 και HCV-3a κλώνους Huh7.5 που υπερεκφράζουν την LSD1 με σκοπό να παρατηρήσουμε πώς επιδρά η υπερέκφραση της LSD1 στον αναδιπλασιασμό του ιού, σε σχέση με μολυσμένα κύτταρα Huh7.5. Παράλληλα, μελετήσαμε τη μεταβολή των επιπέδων της LSD1 κατά τη μόλυνση κυττάρων Huh7.5 με τους HCV-JFH1 και HCV-3a γονότυπους. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της LSD1, μετά τη λοίμωξη με τους δύο γονότυπους, αυξάνεται στις πρώτες 48 ώρες και μετά επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα. Παρατηρήσαμε επίσης, ότι όταν ο γονότυπος HCV-JFH1 μολύνει κυτταρικό κλώνο που υπερεκφράζει την LSD1, η κορύφωση του ιικού πολλαπλασιασμού ήταν 14 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις καλλιέργειες-μάρτυρες, ενώ υπήρχε καθυστέρηση στο ρυθμό του ιικού πολλαπλασιασμού από τις 48 στις 72 ώρες. Αντιθέτως, ο γονότυπος HCV-3α παρουσιάζει αυξημένο αναδιπλασιασμό στον κλώνο Hu1b σε σχέση με τους μάρτυρες, κατά τις 24 πρώτες ώρες της μόλυνσης. Στη συνέχεια όμως, παρατηρείται σημαντική παρεμπόδιση του ρυθμού ιικού πολλαπλασιασμού, ο οποίος σχεδόν μηδενίζεται στις 48 ώρες και ανακάμπτει σε μικρό βαθμό μέχρι το τέλος της μόλυνσης. Υπάρχουν στη βιβλιογραφία μελέτες που αναδεικνύουν το ρόλο της LSD1 σε ιικές λοιμώξεις. Σε κάποιες αναφέρεται ως εργαλείο που χρησιμοποιεί ο ιός για να επιβιώσει και σε άλλες αναφέρεται ως εργαλείο άμυνας του οργανισμού. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να αποσαφηνίζουν αλληλεπίδραση μεταξύ LSD1 και HCV ιού. Το παραπάνω πείραμα έχει ανοίξει νέους δρόμους για την καλύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης του HCV ιού με το κύτταρο-ξενιστή, η οποία μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για μια καλύτερη αντιιική θεραπεία που να στοχεύει την LSD1 για την αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C και του ΗΚΚ.","abstract_html":"Η ηπατίτιδα C είναι ιογενής νόσος που προσβάλλει κυρίως το ήπαρ και οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας C (Hepatitis C virus, HCV). Υπολογίζεται ότι σήμερα το 3% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί στον HCV ιό. Μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί πάνω από 300.000 θάνατοι που οφείλονται στον HCV ιό, οι περισσότεροι λόγω κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκινώματος (ΗΚΚ). Παράλληλα, οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ανέρχονται σε πάνω από 170 εκατομύρια και αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη κίρρωσης και ΗΚΚ. Στατιστικά, μετά την αρχική μόλυνση με τον HCV, 75-85% των ασθενών αναπτύσσει χρόνια νόσο. Από τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, το 20-30% αναπτύσσουν κίρρωση μετά από 20-25 χρόνια από την αρχική μόλυνση. Τέλος, από τους ασθενείς με κίρρωση που σχετίζεται με τον HCV, το 2-7% αναπτύσσει ΗΚΚ. Ο HCV ανήκει στο γένος Hepacivirus της οικογένειας Flaviviridae. Το ιικό σωματίδιο αποτελείται από ένα μονόκλωνο, θετικής πολικότητας μόριο RNA μήκους 10 Kb περίπου, που περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικής σύστασης περίβλημα με εικοσαεδρική (σφαιρική), το καψίδιο. Το γονιδίωμα του HCV κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους 3000 αμινοξέων. Το γονιδίωμα περιλαμβάνει ένα ανοιχτό πλαίσιο ανάγνωσης (open reading frame, ORF) το οποίο μεταφράζεται μέσω μιας εσωτερικής θέσης πρόσδεσης ριβοσώματος (internal ribosome entry site, IRES) στο 5’ άκρο, και περιβάλλεται από τις 5’ και 3’ μη μεταφραζόμενες περιοχές (untranslated regions, UTRs). Η πολυπρωτεΐνη που προκύπτει στη συνέχεια ωριμάζει μέσω πρωτεολύσεων και παράγονται οι δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι core, Ε1 και Ε2, και οι μη δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A και NS5B. Η πρωτεΐνη LSD1 (Lysine-specific demethylase 1, επίσης KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601), είναι ένα πυρηνικό ένζυμο, το οποίο καταλύει την απομάκρυνση μεθυλομάδων από ιστονικά και μη ιστονικά κατάλοιπα λυσίνης, επηρεάζοντας έτσι την έκφραση μορίων που ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του κυττάρου. Υπάρχουν διάφορες έρευνες που δείχνουν ότι η LSD1 διαθέτει ενεργό ρόλο σε πολλές ιικές διεργασίες όπως ιική λοίμωξη, έκφραση ιικών πρωτεϊνών, καθώς και μετάβαση στη λανθάνουσα κατάσταση. Οι ιοί με σκοπό να υποστηρίξουν τον πολλαπλασιασμό τους χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου τον επιγενετικό μηχανισμό των κυττάρων-ξενιστών. Ταυτόχρονα, η LSD1 υπερεκφράζεται σε ιστούς ΗΚΚ και τα επίπεδα έκφρασής της είναι ευθέως ανάλογα με το στάδιο του όγκου. Γνωρίζουμε επίσης πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο λιπιδικός μεταβολισμός στον αναδιπλασιασμό του HCV ιού στα ηπατοκύτταρα και ότι η LSD1είναι από τους κύριους ρυθμιστές του μεταβολισμού της ενέργειας των κυττάρων. Με βάση όλα τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία κατασκευάσαμε κυτταροσειρές Huh7.5 και HepG2 που να υπερεκφράζουν την LSD1, με χρήση πλασμιδιακού φορέα έκφρασης που να φέρει το γονίδιο της LSD1. Στη συνέχεια, μολύναμε με τους γονότυπους HCV-JFH1 και HCV-3a κλώνους Huh7.5 που υπερεκφράζουν την LSD1 με σκοπό να παρατηρήσουμε πώς επιδρά η υπερέκφραση της LSD1 στον αναδιπλασιασμό του ιού, σε σχέση με μολυσμένα κύτταρα Huh7.5. Παράλληλα, μελετήσαμε τη μεταβολή των επιπέδων της LSD1 κατά τη μόλυνση κυττάρων Huh7.5 με τους HCV-JFH1 και HCV-3a γονότυπους. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της LSD1, μετά τη λοίμωξη με τους δύο γονότυπους, αυξάνεται στις πρώτες 48 ώρες και μετά επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα. Παρατηρήσαμε επίσης, ότι όταν ο γονότυπος HCV-JFH1 μολύνει κυτταρικό κλώνο που υπερεκφράζει την LSD1, η κορύφωση του ιικού πολλαπλασιασμού ήταν 14 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις καλλιέργειες-μάρτυρες, ενώ υπήρχε καθυστέρηση στο ρυθμό του ιικού πολλαπλασιασμού από τις 48 στις 72 ώρες. Αντιθέτως, ο γονότυπος HCV-3α παρουσιάζει αυξημένο αναδιπλασιασμό στον κλώνο Hu1b σε σχέση με τους μάρτυρες, κατά τις 24 πρώτες ώρες της μόλυνσης. Στη συνέχεια όμως, παρατηρείται σημαντική παρεμπόδιση του ρυθμού ιικού πολλαπλασιασμού, ο οποίος σχεδόν μηδενίζεται στις 48 ώρες και ανακάμπτει σε μικρό βαθμό μέχρι το τέλος της μόλυνσης. Υπάρχουν στη βιβλιογραφία μελέτες που αναδεικνύουν το ρόλο της LSD1 σε ιικές λοιμώξεις. Σε κάποιες αναφέρεται ως εργαλείο που χρησιμοποιεί ο ιός για να επιβιώσει και σε άλλες αναφέρεται ως εργαλείο άμυνας του οργανισμού. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να αποσαφηνίζουν αλληλεπίδραση μεταξύ LSD1 και HCV ιού. Το παραπάνω πείραμα έχει ανοίξει νέους δρόμους για την καλύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης του HCV ιού με το κύτταρο-ξενιστή, η οποία μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για μια καλύτερη αντιιική θεραπεία που να στοχεύει την LSD1 για την αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C και του ΗΚΚ.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδοπούλου Γεωργία","Papadopoulou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837119"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837119","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837119","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837119","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837119","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδοπούλου Γεωργία","Papadopoulou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837119"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ηπατίτιδα C είναι ιογενής νόσος που προσβάλλει κυρίως το ήπαρ και οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας C (Hepatitis C virus, HCV). Υπολογίζεται ότι σήμερα το 3% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί στον HCV ιό. Μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί πάνω από 300.000 θάνατοι που οφείλονται στον HCV ιό, οι περισσότεροι λόγω κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκινώματος (ΗΚΚ). Παράλληλα, οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ανέρχονται σε πάνω από 170 εκατομύρια και αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη κίρρωσης και ΗΚΚ. Στατιστικά, μετά την αρχική μόλυνση με τον HCV, 75-85% των ασθενών αναπτύσσει χρόνια νόσο. Από τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, το 20-30% αναπτύσσουν κίρρωση μετά από 20-25 χρόνια από την αρχική μόλυνση. Τέλος, από τους ασθενείς με κίρρωση που σχετίζεται με τον HCV, το 2-7% αναπτύσσει ΗΚΚ. Ο HCV ανήκει στο γένος Hepacivirus της οικογένειας Flaviviridae. Το ιικό σωματίδιο αποτελείται από ένα μονόκλωνο, θετικής πολικότητας μόριο RNA μήκους 10 Kb περίπου, που περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικής σύστασης περίβλημα με εικοσαεδρική (σφαιρική), το καψίδιο. Το γονιδίωμα του HCV κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους 3000 αμινοξέων. Το γονιδίωμα περιλαμβάνει ένα ανοιχτό πλαίσιο ανάγνωσης (open reading frame, ORF) το οποίο μεταφράζεται μέσω μιας εσωτερικής θέσης πρόσδεσης ριβοσώματος (internal ribosome entry site, IRES) στο 5’ άκρο, και περιβάλλεται από τις 5’ και 3’ μη μεταφραζόμενες περιοχές (untranslated regions, UTRs). Η πολυπρωτεΐνη που προκύπτει στη συνέχεια ωριμάζει μέσω πρωτεολύσεων και παράγονται οι δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι core, Ε1 και Ε2, και οι μη δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A και NS5B. Η πρωτεΐνη LSD1 (Lysine-specific demethylase 1, επίσης KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601), είναι ένα πυρηνικό ένζυμο, το οποίο καταλύει την απομάκρυνση μεθυλομάδων από ιστονικά και μη ιστονικά κατάλοιπα λυσίνης, επηρεάζοντας έτσι την έκφραση μορίων που ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του κυττάρου. Υπάρχουν διάφορες έρευνες που δείχνουν ότι η LSD1 διαθέτει ενεργό ρόλο σε πολλές ιικές διεργασίες όπως ιική λοίμωξη, έκφραση ιικών πρωτεϊνών, καθώς και μετάβαση στη λανθάνουσα κατάσταση. Οι ιοί με σκοπό να υποστηρίξουν τον πολλαπλασιασμό τους χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου τον επιγενετικό μηχανισμό των κυττάρων-ξενιστών. Ταυτόχρονα, η LSD1 υπερεκφράζεται σε ιστούς ΗΚΚ και τα επίπεδα έκφρασής της είναι ευθέως ανάλογα με το στάδιο του όγκου. Γνωρίζουμε επίσης πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο λιπιδικός μεταβολισμός στον αναδιπλασιασμό του HCV ιού στα ηπατοκύτταρα και ότι η LSD1είναι από τους κύριους ρυθμιστές του μεταβολισμού της ενέργειας των κυττάρων. Με βάση όλα τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία κατασκευάσαμε κυτταροσειρές Huh7.5 και HepG2 που να υπερεκφράζουν την LSD1, με χρήση πλασμιδιακού φορέα έκφρασης που να φέρει το γονίδιο της LSD1. Στη συνέχεια, μολύναμε με τους γονότυπους HCV-JFH1 και HCV-3a κλώνους Huh7.5 που υπερεκφράζουν την LSD1 με σκοπό να παρατηρήσουμε πώς επιδρά η υπερέκφραση της LSD1 στον αναδιπλασιασμό του ιού, σε σχέση με μολυσμένα κύτταρα Huh7.5. Παράλληλα, μελετήσαμε τη μεταβολή των επιπέδων της LSD1 κατά τη μόλυνση κυττάρων Huh7.5 με τους HCV-JFH1 και HCV-3a γονότυπους. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της LSD1, μετά τη λοίμωξη με τους δύο γονότυπους, αυξάνεται στις πρώτες 48 ώρες και μετά επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα. Παρατηρήσαμε επίσης, ότι όταν ο γονότυπος HCV-JFH1 μολύνει κυτταρικό κλώνο που υπερεκφράζει την LSD1, η κορύφωση του ιικού πολλαπλασιασμού ήταν 14 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις καλλιέργειες-μάρτυρες, ενώ υπήρχε καθυστέρηση στο ρυθμό του ιικού πολλαπλασιασμού από τις 48 στις 72 ώρες. Αντιθέτως, ο γονότυπος HCV-3α παρουσιάζει αυξημένο αναδιπλασιασμό στον κλώνο Hu1b σε σχέση με τους μάρτυρες, κατά τις 24 πρώτες ώρες της μόλυνσης. Στη συνέχεια όμως, παρατηρείται σημαντική παρεμπόδιση του ρυθμού ιικού πολλαπλασιασμού, ο οποίος σχεδόν μηδενίζεται στις 48 ώρες και ανακάμπτει σε μικρό βαθμό μέχρι το τέλος της μόλυνσης. Υπάρχουν στη βιβλιογραφία μελέτες που αναδεικνύουν το ρόλο της LSD1 σε ιικές λοιμώξεις. Σε κάποιες αναφέρεται ως εργαλείο που χρησιμοποιεί ο ιός για να επιβιώσει και σε άλλες αναφέρεται ως εργαλείο άμυνας του οργανισμού. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να αποσαφηνίζουν αλληλεπίδραση μεταξύ LSD1 και HCV ιού. Το παραπάνω πείραμα έχει ανοίξει νέους δρόμους για την καλύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης του HCV ιού με το κύτταρο-ξενιστή, η οποία μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για μια καλύτερη αντιιική θεραπεία που να στοχεύει την LSD1 για την αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C και του ΗΚΚ.","Hepatitis C is an infectious disease caused by the hepatitis C virus (HCV) that primarily affects the liver. At the same time, patients with chronic hepatitis C are over 170 million and are a high-risk group for cirrhosis and HCC. Statistically, after initial infection with HCV, 75-85% of patients develop chronic disease. Of patients with chronic hepatitis C, 20-30% develop cirrhosis after 20-25 years of initial infection. Finally, from patients with cirrhosis associated with HCV, 2-7% develop HCC. To date, over 300,000 deaths have been reported, most due to cirrhosis and hepatocellular carcinoma (HCC). HCV belongs to the genus Hepacivirus of the Flaviviridae family. The viral particle consists of a 10 kb single-stranded RNA molecule surrounded by an icosahedral protective shell of protein, the capsid. The genome of HCV encodes a 3000 amino acid polyprotein. The genome includes an open reading frame (ORF) which translates through an internal ribosome entry site (IRES) at the 5 'end, and is surrounded by the 5' and 3 'untranslated regions (UTRs). The resulting polyprotein is then matured by proteolysis and structural proteins, core, E1 and E2, and non-structural proteins, i.e. p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A and NS5B, are produced. The LSD1 protein (Lysine-specific demethylase 1, also KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601) is a nuclear enzyme that catalyzes the removal of methyl groups from histone and non-histone lysine residues, thereby affecting the expression of molecules that regulate important cell functions. Recent studies indicate that LSD1 plays an active role in many viral processes such as viral replication, viral protein expression, as well as viral latency. Viruses in order to support their proliferation entirely use the epigenetic mechanism of host cells. At the same time, LSD1 is overexpressed in HCC tissues and its expression levels are directly related to the tumor stage. Also, we know how important role lipid metabolism plays in HCV replication in hepatocytes and that LSD1 is one of the main regulators of cellular energy metabolism. Based on the above, in the present work we constructed Huh7.5 and HepG2 cell clones overexpressing LSD1, using a plasmid expression vector carrying the LSD1 coding sequence. We then infected the Huh7.5 overexpressing clones with HCV viruses (JFH1 and HCV-3a strain genotypes) in order to investigate how LSD1 overexpression affects viral replication compared to infected Huh7.5 cells. At the same time, we studied the change in LSD1 levels when infecting Huh7.5 cells with HCV-JFH1 and HCV-3a genotypes.We noticed that the expression of LSD1, after infection with the two genotypes above, increases in the first 48 hours and then returns to normal levels. We also noticed that when HCV-JFH1 genotype infects a cell clone overexpressing LSD1, the peak of viral proliferation was 14-fold higher than control cultures, while there was a delay in viral replication from 48 to 72 hours. In contrast, the HCV-3a genotype exhibits increased replication in clone Hu1b compared to control culture during the first 24 hours of infection. Subsequently, there is significant inhibition of the viral replication rate, which is almost zero at 48 hours and recurs to a small extent until the end of the infection. There are studies that highlight the role of LSD1 in viral infections. Some of those are referred to as a tool used by the virus to survive and others are referred to as the host cell’s defense tool. So far, there is not enough data to elucidate the interaction between LSD1 and HCV virus. The present study has opened new ways to better understand the interaction of the HCV virus with the host cell, which may in future be a valuable tool for a better antiviral therapy targeting LSD1 to treat hepatitis C and HCC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του επιγενετικού παράγοντα LSD1 κατά τη λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας C"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδοπούλου Γεωργία","Papadopoulou Georgia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ηπατίτιδα C είναι ιογενής νόσος που προσβάλλει κυρίως το ήπαρ και οφείλεται στον ιό της ηπατίτιδας C (Hepatitis C virus, HCV). Υπολογίζεται ότι σήμερα το 3% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί στον HCV ιό. Μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί πάνω από 300.000 θάνατοι που οφείλονται στον HCV ιό, οι περισσότεροι λόγω κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκινώματος (ΗΚΚ). Παράλληλα, οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ανέρχονται σε πάνω από 170 εκατομύρια και αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη κίρρωσης και ΗΚΚ. Στατιστικά, μετά την αρχική μόλυνση με τον HCV, 75-85% των ασθενών αναπτύσσει χρόνια νόσο. Από τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, το 20-30% αναπτύσσουν κίρρωση μετά από 20-25 χρόνια από την αρχική μόλυνση. Τέλος, από τους ασθενείς με κίρρωση που σχετίζεται με τον HCV, το 2-7% αναπτύσσει ΗΚΚ. Ο HCV ανήκει στο γένος Hepacivirus της οικογένειας Flaviviridae. Το ιικό σωματίδιο αποτελείται από ένα μονόκλωνο, θετικής πολικότητας μόριο RNA μήκους 10 Kb περίπου, που περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικής σύστασης περίβλημα με εικοσαεδρική (σφαιρική), το καψίδιο. Το γονιδίωμα του HCV κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους 3000 αμινοξέων. Το γονιδίωμα περιλαμβάνει ένα ανοιχτό πλαίσιο ανάγνωσης (open reading frame, ORF) το οποίο μεταφράζεται μέσω μιας εσωτερικής θέσης πρόσδεσης ριβοσώματος (internal ribosome entry site, IRES) στο 5’ άκρο, και περιβάλλεται από τις 5’ και 3’ μη μεταφραζόμενες περιοχές (untranslated regions, UTRs). Η πολυπρωτεΐνη που προκύπτει στη συνέχεια ωριμάζει μέσω πρωτεολύσεων και παράγονται οι δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι core, Ε1 και Ε2, και οι μη δομικές πρωτεΐνες, δηλαδή οι p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A και NS5B. Η πρωτεΐνη LSD1 (Lysine-specific demethylase 1, επίσης KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601), είναι ένα πυρηνικό ένζυμο, το οποίο καταλύει την απομάκρυνση μεθυλομάδων από ιστονικά και μη ιστονικά κατάλοιπα λυσίνης, επηρεάζοντας έτσι την έκφραση μορίων που ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του κυττάρου. Υπάρχουν διάφορες έρευνες που δείχνουν ότι η LSD1 διαθέτει ενεργό ρόλο σε πολλές ιικές διεργασίες όπως ιική λοίμωξη, έκφραση ιικών πρωτεϊνών, καθώς και μετάβαση στη λανθάνουσα κατάσταση. Οι ιοί με σκοπό να υποστηρίξουν τον πολλαπλασιασμό τους χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου τον επιγενετικό μηχανισμό των κυττάρων-ξενιστών. Ταυτόχρονα, η LSD1 υπερεκφράζεται σε ιστούς ΗΚΚ και τα επίπεδα έκφρασής της είναι ευθέως ανάλογα με το στάδιο του όγκου. Γνωρίζουμε επίσης πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο λιπιδικός μεταβολισμός στον αναδιπλασιασμό του HCV ιού στα ηπατοκύτταρα και ότι η LSD1είναι από τους κύριους ρυθμιστές του μεταβολισμού της ενέργειας των κυττάρων. Με βάση όλα τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία κατασκευάσαμε κυτταροσειρές Huh7.5 και HepG2 που να υπερεκφράζουν την LSD1, με χρήση πλασμιδιακού φορέα έκφρασης που να φέρει το γονίδιο της LSD1. Στη συνέχεια, μολύναμε με τους γονότυπους HCV-JFH1 και HCV-3a κλώνους Huh7.5 που υπερεκφράζουν την LSD1 με σκοπό να παρατηρήσουμε πώς επιδρά η υπερέκφραση της LSD1 στον αναδιπλασιασμό του ιού, σε σχέση με μολυσμένα κύτταρα Huh7.5. Παράλληλα, μελετήσαμε τη μεταβολή των επιπέδων της LSD1 κατά τη μόλυνση κυττάρων Huh7.5 με τους HCV-JFH1 και HCV-3a γονότυπους. Παρατηρήσαμε ότι η έκφραση της LSD1, μετά τη λοίμωξη με τους δύο γονότυπους, αυξάνεται στις πρώτες 48 ώρες και μετά επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα. Παρατηρήσαμε επίσης, ότι όταν ο γονότυπος HCV-JFH1 μολύνει κυτταρικό κλώνο που υπερεκφράζει την LSD1, η κορύφωση του ιικού πολλαπλασιασμού ήταν 14 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις καλλιέργειες-μάρτυρες, ενώ υπήρχε καθυστέρηση στο ρυθμό του ιικού πολλαπλασιασμού από τις 48 στις 72 ώρες. Αντιθέτως, ο γονότυπος HCV-3α παρουσιάζει αυξημένο αναδιπλασιασμό στον κλώνο Hu1b σε σχέση με τους μάρτυρες, κατά τις 24 πρώτες ώρες της μόλυνσης. Στη συνέχεια όμως, παρατηρείται σημαντική παρεμπόδιση του ρυθμού ιικού πολλαπλασιασμού, ο οποίος σχεδόν μηδενίζεται στις 48 ώρες και ανακάμπτει σε μικρό βαθμό μέχρι το τέλος της μόλυνσης. Υπάρχουν στη βιβλιογραφία μελέτες που αναδεικνύουν το ρόλο της LSD1 σε ιικές λοιμώξεις. Σε κάποιες αναφέρεται ως εργαλείο που χρησιμοποιεί ο ιός για να επιβιώσει και σε άλλες αναφέρεται ως εργαλείο άμυνας του οργανισμού. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα που να αποσαφηνίζουν αλληλεπίδραση μεταξύ LSD1 και HCV ιού. Το παραπάνω πείραμα έχει ανοίξει νέους δρόμους για την καλύτερη κατανόηση της αλληλεπίδρασης του HCV ιού με το κύτταρο-ξενιστή, η οποία μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο εργαλείο για μια καλύτερη αντιιική θεραπεία που να στοχεύει την LSD1 για την αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C και του ΗΚΚ.","Hepatitis C is an infectious disease caused by the hepatitis C virus (HCV) that primarily affects the liver. At the same time, patients with chronic hepatitis C are over 170 million and are a high-risk group for cirrhosis and HCC. Statistically, after initial infection with HCV, 75-85% of patients develop chronic disease. Of patients with chronic hepatitis C, 20-30% develop cirrhosis after 20-25 years of initial infection. Finally, from patients with cirrhosis associated with HCV, 2-7% develop HCC. To date, over 300,000 deaths have been reported, most due to cirrhosis and hepatocellular carcinoma (HCC). HCV belongs to the genus Hepacivirus of the Flaviviridae family. The viral particle consists of a 10 kb single-stranded RNA molecule surrounded by an icosahedral protective shell of protein, the capsid. The genome of HCV encodes a 3000 amino acid polyprotein. The genome includes an open reading frame (ORF) which translates through an internal ribosome entry site (IRES) at the 5 'end, and is surrounded by the 5' and 3 'untranslated regions (UTRs). The resulting polyprotein is then matured by proteolysis and structural proteins, core, E1 and E2, and non-structural proteins, i.e. p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A and NS5B, are produced. The LSD1 protein (Lysine-specific demethylase 1, also KDM1A, AOF2, BHC110, KIA0601) is a nuclear enzyme that catalyzes the removal of methyl groups from histone and non-histone lysine residues, thereby affecting the expression of molecules that regulate important cell functions. Recent studies indicate that LSD1 plays an active role in many viral processes such as viral replication, viral protein expression, as well as viral latency. Viruses in order to support their proliferation entirely use the epigenetic mechanism of host cells. At the same time, LSD1 is overexpressed in HCC tissues and its expression levels are directly related to the tumor stage. Also, we know how important role lipid metabolism plays in HCV replication in hepatocytes and that LSD1 is one of the main regulators of cellular energy metabolism. Based on the above, in the present work we constructed Huh7.5 and HepG2 cell clones overexpressing LSD1, using a plasmid expression vector carrying the LSD1 coding sequence. We then infected the Huh7.5 overexpressing clones with HCV viruses (JFH1 and HCV-3a strain genotypes) in order to investigate how LSD1 overexpression affects viral replication compared to infected Huh7.5 cells. At the same time, we studied the change in LSD1 levels when infecting Huh7.5 cells with HCV-JFH1 and HCV-3a genotypes.We noticed that the expression of LSD1, after infection with the two genotypes above, increases in the first 48 hours and then returns to normal levels. We also noticed that when HCV-JFH1 genotype infects a cell clone overexpressing LSD1, the peak of viral proliferation was 14-fold higher than control cultures, while there was a delay in viral replication from 48 to 72 hours. In contrast, the HCV-3a genotype exhibits increased replication in clone Hu1b compared to control culture during the first 24 hours of infection. Subsequently, there is significant inhibition of the viral replication rate, which is almost zero at 48 hours and recurs to a small extent until the end of the infection. There are studies that highlight the role of LSD1 in viral infections. Some of those are referred to as a tool used by the virus to survive and others are referred to as the host cell’s defense tool. So far, there is not enough data to elucidate the interaction between LSD1 and HCV virus. The present study has opened new ways to better understand the interaction of the HCV virus with the host cell, which may in future be a valuable tool for a better antiviral therapy targeting LSD1 to treat hepatitis C and HCC."],"dc:identifier":["uoadl:2837119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837119"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη του επιγενετικού παράγοντα LSD1 κατά τη λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας C"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:07Z"}