{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837491"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837491","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ","abstract":"Η ίδια η κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ουτοπία στην τελειοποιημένη εκδοχή της. Όμως, η ουτοπία -ετυμολογικά ένας μη τόπος-, δεν είναι εντοπίσιμη﮲ γεγονός που την καθιστά εξ ορισμού εξωπραγματική. Αυτός ο μη-τόπος λειτουργεί συχνά ως ιδεατό πρότυπο, το οποίο αναζητούν και επιδιώκουν να αντιγράψουν οι κοινωνίες συγκρίνοντας με αυτό την εκάστοτε δυσμενή-δυστοπική παροντική τους κατάσταση. Ωστόσο, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ουτοπιών, η ουτοπία δεν αποτελεί απλώς ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αυτήν και το δυστοπικό παρόν, αλλά αποτελεί έναν μηχανισμό μετασχηματισμού της πραγματικότητας, συνειδητά και μη, από τις εκάστοτε κοινωνίες με στόχο την ιδανική πολιτεία. Θα υποστηρίξω πως ο λόγος για την ουτοπία δεν αφορά, απλώς την τελειοποιημένη εκδοχή μιας κοινωνίας, αλλά αφορά έναν μηχανισμό ο οποίος μετασχηματίζει την πραγματικότητα σύμφωνα με ένα πρότυπο και παράγει νέες κανονικότητες, όχι στο εκεί και στο αλλού, αλλά στο εδώ και τώρα. Προκειμένου να αναπτύξω τη θέση αυτή, θα αξιοποιήσω κλασικά έργα για την ουτοπία και συγκεκριμένα την Ουτοπία του Thomas More (1516), τη Νέα Ατλαντίδα του Francis Bacon (1627) και τα Ταξίδια του Γκάλλιβερ του Jonathan Swift (1726).","abstract_html":"Η ίδια η κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ουτοπία στην τελειοποιημένη εκδοχή της. Όμως, η ουτοπία -ετυμολογικά ένας μη τόπος-, δεν είναι εντοπίσιμη﮲ γεγονός που την καθιστά εξ ορισμού εξωπραγματική. Αυτός ο μη-τόπος λειτουργεί συχνά ως ιδεατό πρότυπο, το οποίο αναζητούν και επιδιώκουν να αντιγράψουν οι κοινωνίες συγκρίνοντας με αυτό την εκάστοτε δυσμενή-δυστοπική παροντική τους κατάσταση. Ωστόσο, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ουτοπιών, η ουτοπία δεν αποτελεί απλώς ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αυτήν και το δυστοπικό παρόν, αλλά αποτελεί έναν μηχανισμό μετασχηματισμού της πραγματικότητας, συνειδητά και μη, από τις εκάστοτε κοινωνίες με στόχο την ιδανική πολιτεία. Θα υποστηρίξω πως ο λόγος για την ουτοπία δεν αφορά, απλώς την τελειοποιημένη εκδοχή μιας κοινωνίας, αλλά αφορά έναν μηχανισμό ο οποίος μετασχηματίζει την πραγματικότητα σύμφωνα με ένα πρότυπο και παράγει νέες κανονικότητες, όχι στο εκεί και στο αλλού, αλλά στο εδώ και τώρα. Προκειμένου να αναπτύξω τη θέση αυτή, θα αξιοποιήσω κλασικά έργα για την ουτοπία και συγκεκριμένα την Ουτοπία του Thomas More (1516), τη Νέα Ατλαντίδα του Francis Bacon (1627) και τα Ταξίδια του Γκάλλιβερ του Jonathan Swift (1726).","abstract_has_math":false,"creators":["Τουρνικιώτης Ιωάννης-Σίμος","Tournikiotis Ioannis-Simos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837491"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837491","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837491","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837491","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837491","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τουρνικιώτης Ιωάννης-Σίμος","Tournikiotis Ioannis-Simos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837491","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837491"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ίδια η κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ουτοπία στην τελειοποιημένη εκδοχή της. Όμως, η ουτοπία -ετυμολογικά ένας μη τόπος-, δεν είναι εντοπίσιμη﮲ γεγονός που την καθιστά εξ ορισμού εξωπραγματική. Αυτός ο μη-τόπος λειτουργεί συχνά ως ιδεατό πρότυπο, το οποίο αναζητούν και επιδιώκουν να αντιγράψουν οι κοινωνίες συγκρίνοντας με αυτό την εκάστοτε δυσμενή-δυστοπική παροντική τους κατάσταση. Ωστόσο, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ουτοπιών, η ουτοπία δεν αποτελεί απλώς ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αυτήν και το δυστοπικό παρόν, αλλά αποτελεί έναν μηχανισμό μετασχηματισμού της πραγματικότητας, συνειδητά και μη, από τις εκάστοτε κοινωνίες με στόχο την ιδανική πολιτεία. Θα υποστηρίξω πως ο λόγος για την ουτοπία δεν αφορά, απλώς την τελειοποιημένη εκδοχή μιας κοινωνίας, αλλά αφορά έναν μηχανισμό ο οποίος μετασχηματίζει την πραγματικότητα σύμφωνα με ένα πρότυπο και παράγει νέες κανονικότητες, όχι στο εκεί και στο αλλού, αλλά στο εδώ και τώρα. Προκειμένου να αναπτύξω τη θέση αυτή, θα αξιοποιήσω κλασικά έργα για την ουτοπία και συγκεκριμένα την Ουτοπία του Thomas More (1516), τη Νέα Ατλαντίδα του Francis Bacon (1627) και τα Ταξίδια του Γκάλλιβερ του Jonathan Swift (1726).","Society itself may be considered as utopia while having its perfected form. Hence, utopia –etymologically a non place-, is located in nowhere˙ a fact that by definition makes it unreal. This non place often operates as an ideal model, that societies keen to replicate by having compared with it their dystopic present. However, as it derives from the Story of Utopias, utopia is not simply a measure of comparison between itself and a present dystopia, but it constitutes a mechanism that modifies reality, consciously or not, while aiming at an ideal society. In this paper I will argue that discourse about utopia does not simply refers to a perfected form of society, but it also refers to a mechanism that modifies reality according to a model. This mechanism produces new forms of normativity, not there and elsewhere, but here and now. In order to develop this claim, I will profit from classic utopian texts (literature) and, especially, Thomas More’s Utopia (1516), Francis Bacon’s New Atlantis (1627) and Jonathan Swift’s Gulliver’s Travels (1726)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τουρνικιώτης Ιωάννης-Σίμος","Tournikiotis Ioannis-Simos"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η ίδια η κοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ουτοπία στην τελειοποιημένη εκδοχή της. Όμως, η ουτοπία -ετυμολογικά ένας μη τόπος-, δεν είναι εντοπίσιμη﮲ γεγονός που την καθιστά εξ ορισμού εξωπραγματική. Αυτός ο μη-τόπος λειτουργεί συχνά ως ιδεατό πρότυπο, το οποίο αναζητούν και επιδιώκουν να αντιγράψουν οι κοινωνίες συγκρίνοντας με αυτό την εκάστοτε δυσμενή-δυστοπική παροντική τους κατάσταση. Ωστόσο, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ουτοπιών, η ουτοπία δεν αποτελεί απλώς ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα σε αυτήν και το δυστοπικό παρόν, αλλά αποτελεί έναν μηχανισμό μετασχηματισμού της πραγματικότητας, συνειδητά και μη, από τις εκάστοτε κοινωνίες με στόχο την ιδανική πολιτεία. Θα υποστηρίξω πως ο λόγος για την ουτοπία δεν αφορά, απλώς την τελειοποιημένη εκδοχή μιας κοινωνίας, αλλά αφορά έναν μηχανισμό ο οποίος μετασχηματίζει την πραγματικότητα σύμφωνα με ένα πρότυπο και παράγει νέες κανονικότητες, όχι στο εκεί και στο αλλού, αλλά στο εδώ και τώρα. Προκειμένου να αναπτύξω τη θέση αυτή, θα αξιοποιήσω κλασικά έργα για την ουτοπία και συγκεκριμένα την Ουτοπία του Thomas More (1516), τη Νέα Ατλαντίδα του Francis Bacon (1627) και τα Ταξίδια του Γκάλλιβερ του Jonathan Swift (1726).","Society itself may be considered as utopia while having its perfected form. Hence, utopia –etymologically a non place-, is located in nowhere˙ a fact that by definition makes it unreal. This non place often operates as an ideal model, that societies keen to replicate by having compared with it their dystopic present. However, as it derives from the Story of Utopias, utopia is not simply a measure of comparison between itself and a present dystopia, but it constitutes a mechanism that modifies reality, consciously or not, while aiming at an ideal society. In this paper I will argue that discourse about utopia does not simply refers to a perfected form of society, but it also refers to a mechanism that modifies reality according to a model. This mechanism produces new forms of normativity, not there and elsewhere, but here and now. In order to develop this claim, I will profit from classic utopian texts (literature) and, especially, Thomas More’s Utopia (1516), Francis Bacon’s New Atlantis (1627) and Jonathan Swift’s Gulliver’s Travels (1726)."],"dc:identifier":["uoadl:2837491","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837491"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z"}