{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837565"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837565","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της μακροχρόνιας εκτέλεσης μη βαρομεταφερουσών δραστηριοτήτων στον έλεγχο της στάσης του σώματος","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αποτελεί μια πολύπλοκη λειτουργία η οποία εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του νευρικού/ μυοσκελετικού συστήματος του ανθρώπου με το εξωτερικό περιβάλλον. Η επίτευξη ισορροπίας κατά την εκτέλεση στατικών και σύνθετων δυναμικών δεξιοτήτων επέρχεται μέσω του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος κατόπιν επεξεργασίας όλων των πληροφοριών που καταλήγουν σε αυτό από τα αισθητικά συστήματα πληροφόρησης (ιδιοδεκτικό, αιθουσαίο και οπτικό σύστημα). Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μειωμένη ή μηδενική βαρύτητα που επικρατεί σε περιβάλλοντα όπως το υδάτινο ή το εξώτερο διάστημα αντίστοιχα, επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι αθλητές του υγρού στίβου είχαν παρόμοια ισορροπητική ικανότητα με άτομα που δεν ασκούνται συστηματικά και μειωμένη ισορροπία συγκριτικά με αθλητές χερσαίων δραστηριοτήτων. Ο ρόλος επιμέρους παραγόντων που δύνανται να επηρεάσουν την ισορροπητική ικανότητα, όπως το εύρος κίνησης των αρθρώσεων και η δύναμη των μυών των κάτω άκρων και ιδιαίτερα του ποδιού παραμένει ασαφής και ακαθόριστος. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί κατά πόσο η μακροχρόνια και συστηματική ενασχόληση με μη βαρομεταφέροντα αθλήματα, όπως αυτά του υγρού στίβου (π.χ. η κολύμβηση και η υδατοσφαίριση), επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν εθελοντικά 28 αθλήτριες με μακροχρόνια, μεμονωμένη (>8-10 έτη) και συστηματική (>3 φορές/ εβδομάδα) ενασχόληση με αθλήματα του υγρού στίβου (ΑΥΣ, n=14) και με ομαδικά αθλήματα σάλας (ΟΑΣ, n=14). Οι ΑΥΣ (ηλικίας 20.1 ± 1.4 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης και οι αθλήτριες των ΟΑΣ (ηλικίας 21.5 ± 2.3 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης και της χειροσφαίρισης. Δεκαπέντε υγιείς θήλεις (ηλικίας 22.0 ± 2.2 έτη) οι οποίες δεν ασχολούνταν συστηματικά με κάποια αθλητική δραστηριότητα, συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα ελέγχου (ΟΕ). Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αξιολογήθηκε με βάση τη στατική ισορροπία κατά την όρθια μονοποδική στήριξη και τη δυναμική ισορροπία με την δοκιμασία-Υ. Επίσης, αξιολογήθηκε (i) το εύρος κίνησης της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης καθώς και των ταρσομετατάρσιων αρθρώσεων του ποδιού και (ii) η ισομετρική μυϊκή δύναμη των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών του ποδιού. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι η στατική και η δυναμική ισορροπία του σώματος, καθώς και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού δεν επηρεάστηκαν από τη μακροχρόνια ενασχόληση σε δραστηριότητες του υγρού στίβου. Σημαντικές διαφορές βρέθηκαν στην ισομετρική δύναμη των ραχιαίων καμπήρων της ποδοκνημικής καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών της υπαστραγαλικής άρθρωσης, όπου οι αθλήτριες του υγρού στίβου υπερτερούσαν έναντι των υπολοίπων ομάδων (p<0.05). Σημαντική ήταν η συσχέτιση μεταξύ ορισμένων εκ των συνθηκών της στατικής και δυναμικής ισορροπίας με τη δύναμη των μυών και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού κυρίως στην ομάδα ΑΥΣ και στην ομάδα ΟΕ (p<0.05 ή p<0.01). ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η έλλειψη διαφορών μεταξύ των ομάδων οφείλονταν πιθανώς στην αδυναμία των δοκιμασιών να εντοπίσουν διαφορές στην ισορροπία, στον τύπο της ομάδας των αθλητών των χερσαίων δραστηριοτήτων που επιλέχθηκε και στη μη εξέταση άλλων μηχανισμών που συνδράμουν στη διατήρηση της ισορροπίας. Η σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ισομετρικής δύναμης επιμέρους μυϊκών ομάδων της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης και ορισμένων εκ των συνθηκών ισορροπίας ενδέχεται να οφείλεται στην αναγκαιότητα των αθλητριών του υγρού στίβου να αντισταθμίσουν την υπολειτουργία των συστημάτων που πιθανόν έχουν επηρεαστεί από την μακροχρόνια άσκηση στο νερό. Για τη διερεύνηση του ελέγχου της στάσης του σώματος σκόπιμο θα ήταν να εξεταστούν και άλλες αρθρώσεις του κάτω άκρου, όπως και ο κορμός.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αποτελεί μια πολύπλοκη λειτουργία η οποία εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του νευρικού/ μυοσκελετικού συστήματος του ανθρώπου με το εξωτερικό περιβάλλον. Η επίτευξη ισορροπίας κατά την εκτέλεση στατικών και σύνθετων δυναμικών δεξιοτήτων επέρχεται μέσω του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος κατόπιν επεξεργασίας όλων των πληροφοριών που καταλήγουν σε αυτό από τα αισθητικά συστήματα πληροφόρησης (ιδιοδεκτικό, αιθουσαίο και οπτικό σύστημα). Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μειωμένη ή μηδενική βαρύτητα που επικρατεί σε περιβάλλοντα όπως το υδάτινο ή το εξώτερο διάστημα αντίστοιχα, επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι αθλητές του υγρού στίβου είχαν παρόμοια ισορροπητική ικανότητα με άτομα που δεν ασκούνται συστηματικά και μειωμένη ισορροπία συγκριτικά με αθλητές χερσαίων δραστηριοτήτων. Ο ρόλος επιμέρους παραγόντων που δύνανται να επηρεάσουν την ισορροπητική ικανότητα, όπως το εύρος κίνησης των αρθρώσεων και η δύναμη των μυών των κάτω άκρων και ιδιαίτερα του ποδιού παραμένει ασαφής και ακαθόριστος. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί κατά πόσο η μακροχρόνια και συστηματική ενασχόληση με μη βαρομεταφέροντα αθλήματα, όπως αυτά του υγρού στίβου (π.χ. η κολύμβηση και η υδατοσφαίριση), επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν εθελοντικά 28 αθλήτριες με μακροχρόνια, μεμονωμένη (&gt;8-10 έτη) και συστηματική (&gt;3 φορές/ εβδομάδα) ενασχόληση με αθλήματα του υγρού στίβου (ΑΥΣ, n=14) και με ομαδικά αθλήματα σάλας (ΟΑΣ, n=14). Οι ΑΥΣ (ηλικίας 20.1 ± 1.4 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης και οι αθλήτριες των ΟΑΣ (ηλικίας 21.5 ± 2.3 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης και της χειροσφαίρισης. Δεκαπέντε υγιείς θήλεις (ηλικίας 22.0 ± 2.2 έτη) οι οποίες δεν ασχολούνταν συστηματικά με κάποια αθλητική δραστηριότητα, συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα ελέγχου (ΟΕ). Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αξιολογήθηκε με βάση τη στατική ισορροπία κατά την όρθια μονοποδική στήριξη και τη δυναμική ισορροπία με την δοκιμασία-Υ. Επίσης, αξιολογήθηκε (i) το εύρος κίνησης της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης καθώς και των ταρσομετατάρσιων αρθρώσεων του ποδιού και (ii) η ισομετρική μυϊκή δύναμη των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών του ποδιού. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι η στατική και η δυναμική ισορροπία του σώματος, καθώς και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού δεν επηρεάστηκαν από τη μακροχρόνια ενασχόληση σε δραστηριότητες του υγρού στίβου. Σημαντικές διαφορές βρέθηκαν στην ισομετρική δύναμη των ραχιαίων καμπήρων της ποδοκνημικής καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών της υπαστραγαλικής άρθρωσης, όπου οι αθλήτριες του υγρού στίβου υπερτερούσαν έναντι των υπολοίπων ομάδων (p&lt;0.05). Σημαντική ήταν η συσχέτιση μεταξύ ορισμένων εκ των συνθηκών της στατικής και δυναμικής ισορροπίας με τη δύναμη των μυών και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού κυρίως στην ομάδα ΑΥΣ και στην ομάδα ΟΕ (p&lt;0.05 ή p&lt;0.01). ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η έλλειψη διαφορών μεταξύ των ομάδων οφείλονταν πιθανώς στην αδυναμία των δοκιμασιών να εντοπίσουν διαφορές στην ισορροπία, στον τύπο της ομάδας των αθλητών των χερσαίων δραστηριοτήτων που επιλέχθηκε και στη μη εξέταση άλλων μηχανισμών που συνδράμουν στη διατήρηση της ισορροπίας. Η σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ισομετρικής δύναμης επιμέρους μυϊκών ομάδων της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης και ορισμένων εκ των συνθηκών ισορροπίας ενδέχεται να οφείλεται στην αναγκαιότητα των αθλητριών του υγρού στίβου να αντισταθμίσουν την υπολειτουργία των συστημάτων που πιθανόν έχουν επηρεαστεί από την μακροχρόνια άσκηση στο νερό. Για τη διερεύνηση του ελέγχου της στάσης του σώματος σκόπιμο θα ήταν να εξεταστούν και άλλες αρθρώσεις του κάτω άκρου, όπως και ο κορμός.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηηλίας Βασίλειος","Chatziilias Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837565"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837565","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837565","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837565","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837565","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηηλίας Βασίλειος","Chatziilias Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837565","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837565"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αποτελεί μια πολύπλοκη λειτουργία η οποία εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του νευρικού/ μυοσκελετικού συστήματος του ανθρώπου με το εξωτερικό περιβάλλον. Η επίτευξη ισορροπίας κατά την εκτέλεση στατικών και σύνθετων δυναμικών δεξιοτήτων επέρχεται μέσω του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος κατόπιν επεξεργασίας όλων των πληροφοριών που καταλήγουν σε αυτό από τα αισθητικά συστήματα πληροφόρησης (ιδιοδεκτικό, αιθουσαίο και οπτικό σύστημα). Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μειωμένη ή μηδενική βαρύτητα που επικρατεί σε περιβάλλοντα όπως το υδάτινο ή το εξώτερο διάστημα αντίστοιχα, επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι αθλητές του υγρού στίβου είχαν παρόμοια ισορροπητική ικανότητα με άτομα που δεν ασκούνται συστηματικά και μειωμένη ισορροπία συγκριτικά με αθλητές χερσαίων δραστηριοτήτων. Ο ρόλος επιμέρους παραγόντων που δύνανται να επηρεάσουν την ισορροπητική ικανότητα, όπως το εύρος κίνησης των αρθρώσεων και η δύναμη των μυών των κάτω άκρων και ιδιαίτερα του ποδιού παραμένει ασαφής και ακαθόριστος. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί κατά πόσο η μακροχρόνια και συστηματική ενασχόληση με μη βαρομεταφέροντα αθλήματα, όπως αυτά του υγρού στίβου (π.χ. η κολύμβηση και η υδατοσφαίριση), επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν εθελοντικά 28 αθλήτριες με μακροχρόνια, μεμονωμένη (>8-10 έτη) και συστηματική (>3 φορές/ εβδομάδα) ενασχόληση με αθλήματα του υγρού στίβου (ΑΥΣ, n=14) και με ομαδικά αθλήματα σάλας (ΟΑΣ, n=14). Οι ΑΥΣ (ηλικίας 20.1 ± 1.4 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης και οι αθλήτριες των ΟΑΣ (ηλικίας 21.5 ± 2.3 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης και της χειροσφαίρισης. Δεκαπέντε υγιείς θήλεις (ηλικίας 22.0 ± 2.2 έτη) οι οποίες δεν ασχολούνταν συστηματικά με κάποια αθλητική δραστηριότητα, συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα ελέγχου (ΟΕ). Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αξιολογήθηκε με βάση τη στατική ισορροπία κατά την όρθια μονοποδική στήριξη και τη δυναμική ισορροπία με την δοκιμασία-Υ. Επίσης, αξιολογήθηκε (i) το εύρος κίνησης της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης καθώς και των ταρσομετατάρσιων αρθρώσεων του ποδιού και (ii) η ισομετρική μυϊκή δύναμη των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών του ποδιού. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι η στατική και η δυναμική ισορροπία του σώματος, καθώς και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού δεν επηρεάστηκαν από τη μακροχρόνια ενασχόληση σε δραστηριότητες του υγρού στίβου. Σημαντικές διαφορές βρέθηκαν στην ισομετρική δύναμη των ραχιαίων καμπήρων της ποδοκνημικής καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών της υπαστραγαλικής άρθρωσης, όπου οι αθλήτριες του υγρού στίβου υπερτερούσαν έναντι των υπολοίπων ομάδων (p<0.05). Σημαντική ήταν η συσχέτιση μεταξύ ορισμένων εκ των συνθηκών της στατικής και δυναμικής ισορροπίας με τη δύναμη των μυών και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού κυρίως στην ομάδα ΑΥΣ και στην ομάδα ΟΕ (p<0.05 ή p<0.01). ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η έλλειψη διαφορών μεταξύ των ομάδων οφείλονταν πιθανώς στην αδυναμία των δοκιμασιών να εντοπίσουν διαφορές στην ισορροπία, στον τύπο της ομάδας των αθλητών των χερσαίων δραστηριοτήτων που επιλέχθηκε και στη μη εξέταση άλλων μηχανισμών που συνδράμουν στη διατήρηση της ισορροπίας. Η σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ισομετρικής δύναμης επιμέρους μυϊκών ομάδων της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης και ορισμένων εκ των συνθηκών ισορροπίας ενδέχεται να οφείλεται στην αναγκαιότητα των αθλητριών του υγρού στίβου να αντισταθμίσουν την υπολειτουργία των συστημάτων που πιθανόν έχουν επηρεαστεί από την μακροχρόνια άσκηση στο νερό. Για τη διερεύνηση του ελέγχου της στάσης του σώματος σκόπιμο θα ήταν να εξεταστούν και άλλες αρθρώσεις του κάτω άκρου, όπως και ο κορμός.","INTRODUCTION Postural control involves controlling the body’s position and orientation in space through the interaction of the neural and musculoskeletal components. Achieving balance during static and dynamic functional tasks depends on the function of the sensory systems (somatosensory, visual and vestibular systems) and the organization of information from the Central Neural System. There is evidence that non-weight bearing activities, such as exercising in the water or in the outer space, af-fect the postural orientation and stability. Previous studies revealed that athletes with long term participation in activities that perform in the water demonstrate similar balance ability with people who do not exercise systematically and lower bal-ance performance than athletes that perform weight bearing activities. Body bal-ance may also be affected by the mobility and muscle strength of the ankle and the foot. The aim of this study was to examine the effect of prolonged, frequent and un-interrupted participation in non-weight bearing activities, such as aquatic sporting activities that performed in the water (etc. swimming and water polo), on the postural control. METHOD This study voluntary consisted 28 healthy female athletes who were involved for more than 8-10 years and for equal or more than 3 times/week in aquatic sporting (AS, n=14) activities and field sporting (FS, n=14) activities. The AS group (age 20.1 ± 1.4 years) was consisted of athletes on aquatic sporting activities that per-formed in the water, such as water polo and swimming and the FS group (age 21.5 ± 2.3 years) was consisted of athletes that participated in activities such as handball and basketball. Fifteen healthy females (age 22.0 ± 2.2 years) without regular participation in any sport, served as control (CO). The postural control was determined based on the single leg static balance and the dynamic balance using the Y-balance test. The isometric strength of the plantarflexors/dorsiflexors of the ankle joint and the evertors/invertors of the subtalar joint and as well as the passive range of mo-tion of the ankle, the midtarsal and the tarsometatarsal joints were also assessed in all participants. RESULTS The differences between groups regarding the static balance, the dynamic balance and the passive range of motion of the foot, were not affected by the long term participation in AS activities. The isometric muscle strength of the dorsiflexors, the evertors and the invertors was significantly higher in the AS group compared to both the FS (p<0.05) and the CO groups (p<0.05). Statistical significant correlations were found between the static and dynamic balance with the isometric muscle strength as well as the range of motion of the ankle and foot joints, particularly in the AS and CO groups (p<0.05 or p<0.01). DISCUSSION – CONCLUSION The findings revealed that postural control was not diminished by long term participation in AS activities that performed in the water. This could be due to the inap-propriateness of the clinical tests to detect possible differences between the groups regarding body balance, to the group of athletes who were selected to participate in FS activities and the anticipatory effects that contribute to the balance ability in weight bearing activities. The significant correlation between isometric strength of the ankle and the subtalar joint muscles and the static and dynamic balance in the AS athletes maybe is an anticipation process due to the long term participation in non-weight bearing activities. Further studies are required to determine the postural control of other weight bearing joints of the lower limb and the trunk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της μακροχρόνιας εκτέλεσης μη βαρομεταφερουσών δραστηριοτήτων στον έλεγχο της στάσης του σώματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηηλίας Βασίλειος","Chatziilias Vasileios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αποτελεί μια πολύπλοκη λειτουργία η οποία εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του νευρικού/ μυοσκελετικού συστήματος του ανθρώπου με το εξωτερικό περιβάλλον. Η επίτευξη ισορροπίας κατά την εκτέλεση στατικών και σύνθετων δυναμικών δεξιοτήτων επέρχεται μέσω του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος κατόπιν επεξεργασίας όλων των πληροφοριών που καταλήγουν σε αυτό από τα αισθητικά συστήματα πληροφόρησης (ιδιοδεκτικό, αιθουσαίο και οπτικό σύστημα). Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μειωμένη ή μηδενική βαρύτητα που επικρατεί σε περιβάλλοντα όπως το υδάτινο ή το εξώτερο διάστημα αντίστοιχα, επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι αθλητές του υγρού στίβου είχαν παρόμοια ισορροπητική ικανότητα με άτομα που δεν ασκούνται συστηματικά και μειωμένη ισορροπία συγκριτικά με αθλητές χερσαίων δραστηριοτήτων. Ο ρόλος επιμέρους παραγόντων που δύνανται να επηρεάσουν την ισορροπητική ικανότητα, όπως το εύρος κίνησης των αρθρώσεων και η δύναμη των μυών των κάτω άκρων και ιδιαίτερα του ποδιού παραμένει ασαφής και ακαθόριστος. Σκοπός της μελέτης ήταν να εξεταστεί κατά πόσο η μακροχρόνια και συστηματική ενασχόληση με μη βαρομεταφέροντα αθλήματα, όπως αυτά του υγρού στίβου (π.χ. η κολύμβηση και η υδατοσφαίριση), επηρεάζει τον έλεγχο της στάσης του σώματος. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν εθελοντικά 28 αθλήτριες με μακροχρόνια, μεμονωμένη (>8-10 έτη) και συστηματική (>3 φορές/ εβδομάδα) ενασχόληση με αθλήματα του υγρού στίβου (ΑΥΣ, n=14) και με ομαδικά αθλήματα σάλας (ΟΑΣ, n=14). Οι ΑΥΣ (ηλικίας 20.1 ± 1.4 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης και οι αθλήτριες των ΟΑΣ (ηλικίας 21.5 ± 2.3 έτη) συμμετείχαν στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης και της χειροσφαίρισης. Δεκαπέντε υγιείς θήλεις (ηλικίας 22.0 ± 2.2 έτη) οι οποίες δεν ασχολούνταν συστηματικά με κάποια αθλητική δραστηριότητα, συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα ελέγχου (ΟΕ). Ο έλεγχος της στάσης του σώματος αξιολογήθηκε με βάση τη στατική ισορροπία κατά την όρθια μονοποδική στήριξη και τη δυναμική ισορροπία με την δοκιμασία-Υ. Επίσης, αξιολογήθηκε (i) το εύρος κίνησης της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης καθώς και των ταρσομετατάρσιων αρθρώσεων του ποδιού και (ii) η ισομετρική μυϊκή δύναμη των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών του ποδιού. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι η στατική και η δυναμική ισορροπία του σώματος, καθώς και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού δεν επηρεάστηκαν από τη μακροχρόνια ενασχόληση σε δραστηριότητες του υγρού στίβου. Σημαντικές διαφορές βρέθηκαν στην ισομετρική δύναμη των ραχιαίων καμπήρων της ποδοκνημικής καθώς και των πρηνιστών και υπτιαστών μυών της υπαστραγαλικής άρθρωσης, όπου οι αθλήτριες του υγρού στίβου υπερτερούσαν έναντι των υπολοίπων ομάδων (p<0.05). Σημαντική ήταν η συσχέτιση μεταξύ ορισμένων εκ των συνθηκών της στατικής και δυναμικής ισορροπίας με τη δύναμη των μυών και το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ποδιού κυρίως στην ομάδα ΑΥΣ και στην ομάδα ΟΕ (p<0.05 ή p<0.01). ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η έλλειψη διαφορών μεταξύ των ομάδων οφείλονταν πιθανώς στην αδυναμία των δοκιμασιών να εντοπίσουν διαφορές στην ισορροπία, στον τύπο της ομάδας των αθλητών των χερσαίων δραστηριοτήτων που επιλέχθηκε και στη μη εξέταση άλλων μηχανισμών που συνδράμουν στη διατήρηση της ισορροπίας. Η σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ισομετρικής δύναμης επιμέρους μυϊκών ομάδων της ποδοκνημικής και της υπαστραγαλικής άρθρωσης και ορισμένων εκ των συνθηκών ισορροπίας ενδέχεται να οφείλεται στην αναγκαιότητα των αθλητριών του υγρού στίβου να αντισταθμίσουν την υπολειτουργία των συστημάτων που πιθανόν έχουν επηρεαστεί από την μακροχρόνια άσκηση στο νερό. Για τη διερεύνηση του ελέγχου της στάσης του σώματος σκόπιμο θα ήταν να εξεταστούν και άλλες αρθρώσεις του κάτω άκρου, όπως και ο κορμός.","INTRODUCTION Postural control involves controlling the body’s position and orientation in space through the interaction of the neural and musculoskeletal components. Achieving balance during static and dynamic functional tasks depends on the function of the sensory systems (somatosensory, visual and vestibular systems) and the organization of information from the Central Neural System. There is evidence that non-weight bearing activities, such as exercising in the water or in the outer space, af-fect the postural orientation and stability. Previous studies revealed that athletes with long term participation in activities that perform in the water demonstrate similar balance ability with people who do not exercise systematically and lower bal-ance performance than athletes that perform weight bearing activities. Body bal-ance may also be affected by the mobility and muscle strength of the ankle and the foot. The aim of this study was to examine the effect of prolonged, frequent and un-interrupted participation in non-weight bearing activities, such as aquatic sporting activities that performed in the water (etc. swimming and water polo), on the postural control. METHOD This study voluntary consisted 28 healthy female athletes who were involved for more than 8-10 years and for equal or more than 3 times/week in aquatic sporting (AS, n=14) activities and field sporting (FS, n=14) activities. The AS group (age 20.1 ± 1.4 years) was consisted of athletes on aquatic sporting activities that per-formed in the water, such as water polo and swimming and the FS group (age 21.5 ± 2.3 years) was consisted of athletes that participated in activities such as handball and basketball. Fifteen healthy females (age 22.0 ± 2.2 years) without regular participation in any sport, served as control (CO). The postural control was determined based on the single leg static balance and the dynamic balance using the Y-balance test. The isometric strength of the plantarflexors/dorsiflexors of the ankle joint and the evertors/invertors of the subtalar joint and as well as the passive range of mo-tion of the ankle, the midtarsal and the tarsometatarsal joints were also assessed in all participants. RESULTS The differences between groups regarding the static balance, the dynamic balance and the passive range of motion of the foot, were not affected by the long term participation in AS activities. The isometric muscle strength of the dorsiflexors, the evertors and the invertors was significantly higher in the AS group compared to both the FS (p<0.05) and the CO groups (p<0.05). Statistical significant correlations were found between the static and dynamic balance with the isometric muscle strength as well as the range of motion of the ankle and foot joints, particularly in the AS and CO groups (p<0.05 or p<0.01). DISCUSSION – CONCLUSION The findings revealed that postural control was not diminished by long term participation in AS activities that performed in the water. This could be due to the inap-propriateness of the clinical tests to detect possible differences between the groups regarding body balance, to the group of athletes who were selected to participate in FS activities and the anticipatory effects that contribute to the balance ability in weight bearing activities. The significant correlation between isometric strength of the ankle and the subtalar joint muscles and the static and dynamic balance in the AS athletes maybe is an anticipation process due to the long term participation in non-weight bearing activities. Further studies are required to determine the postural control of other weight bearing joints of the lower limb and the trunk."],"dc:identifier":["uoadl:2837565","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837565"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Η επίδραση της μακροχρόνιας εκτέλεσης μη βαρομεταφερουσών δραστηριοτήτων στον έλεγχο της στάσης του σώματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z"}