{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837606"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837606","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των αναστολέων της αποακετυλίωσης (HDACs) στην επιδιόρθωση του DNA στο πολλαπλούν μυέλωμα","abstract":"Το Πολλαπλό Μυέλωμα αποτελεί (ΠΜ) αποτελεί νεοπλασία των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων και συνιστά το 10% των αιματολογικών κακοηθειών και το 1% όλων των κακοηθειών. Η διάγνωση του βασίζεται στην παρουσία διήθησης από πλασματοκύτταρα στο μυελό των οστών ≥10%), την παρουσία μονοκλωνικής πρωτεΐνης στον όρο ή/και στα ούρα και την παρουσία συμπτωματολογίας περιγραφόμενης από το ακρωνύμιο CRAB: υπερασβεστιαιμία νεφρική ανεπάρκεια, αναιμία, παρουσία οστεολύσεων ή οστεοπενίας. Ένα από τα «ορόσημα» του καρκίνου αποτελεί η γενωμική αστάθεια. Έτσι και στο ΠΜ, η γενωμική αστάθεια χαρακτηρίζει τη νόσο, με συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές να αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες στην πρόγνωση της νόσου και την κλινική ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ. Η βλάβη του DNA είναι η αιτία που τα κύτταρα οδηγούνται στην γενωμική αστάθεια. Τα ευκαρωτικά κύτταρα έχουν αναπτύξει μηχανισμούς επαγρύπνησης και ελέγχου για την διατήρηση της συνοχής του γονιδιώματος και επιδιόρθωσης των γενετικών βλαβών. Την επίδραση του γονοτοξικού στρες ακολουθεί η διατηρούμενη εξελεκτικά ανταπόκριση του κυττάρου στην βλάβη του DNA και επιδιόρθωσή αυτού (DDR), η οποία με τη σειρά της, ενεργοποιεί έναν καταρράκτη γεγονότων σε απόλυτο συντονισμό με την αλληλουχία του κυτταρικού κύκλου. Στη διαδικασία της καρκινογένεσης ωστόσο, δεν εμπλέκονται μόνο οι γενετικές αλλαγές, αλλά και οι επιγενετικές διαδικασίες (η μεθυλίωση του DNA, οι τροποποιήσεις των ιστονών, η ρύθμιση του μη-κωδικοποιούμενου RNA). Η ρύθμιση της έκφρασης και η δραστικότητα των πρωτεϊνών-κλειδιά του μηχανισμού επιδιόρθωσης του DNA, και των σημείων ελέγχου του κυττάρου (checkpoint) είναι μείζονος σημασίας και διαμεσολαβείται εν μέρει, από μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις (PTM), όπως η ακετυλίωση, φωσφορυλίωση, ή η ουμπικουιτίνωση. Η διασταυρούμενη αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων των PTMs είναι πολύ σημαντική για τα μονοπάτια της επιδιόρθωσης του DNA. Η ακετυλίωση, η οποία διεκπαιρώνεται από τις ακετυλοτρανσφεράσες (HAT) και τις αποακετυλάσες των ιστονών (HDAC), όχι μόνο επιδρά στη έκφραση των γονιδίων μέσω των αλλαγών στις ουρές των ιστονών και την αποσυμπύκνωση της χρωματίνης, αλλά έχει πρόσφατα δειχθεί ότι έχουν επίδραση στη ρύθμιση μη-ιστονικών πρωτεϊνών, ανάμεσα τους πρωτεΐνες που εμπλέκονται στο DDR όπως p53, ATM, Ku70 και Exo1. Σήμερα πλήθος HDAC αναστολέων έχουν αναπτυχθεί και ελεγχθεί τόσο σε προκλινικό όσο και κλινικό επίπεδο, με ορισμένους εξ΄αυτών να επιδεικνύουν σημαντική αντι-μυελωματική δράση. Λόγω της αναστρεψιμότητας των επιγενετικών αλλαγών κατά την εξέλιξη της ογκογένεσης, η δυναμική των επιγενετικών θεραπειών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Σκοπό του παρόντος πονήματος αποτελεί η συλλογή όλων των δεδομένων ως προς το ρόλο των αναστολέων των HDACs στο μηχανισμό επιδιόρθωσης της βλάβης του DNA, την αλληλεπίδραση τους με τους εκάστοτε επιδιορθωτικούς μηχανισμούς και τις θεραπευτικές επεκτάσεις των ιδιοτήτων των HDAC αναστολέων στη νόσο του ΠΜ.","abstract_html":"Το Πολλαπλό Μυέλωμα αποτελεί (ΠΜ) αποτελεί νεοπλασία των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων και συνιστά το 10% των αιματολογικών κακοηθειών και το 1% όλων των κακοηθειών. Η διάγνωση του βασίζεται στην παρουσία διήθησης από πλασματοκύτταρα στο μυελό των οστών ≥10%), την παρουσία μονοκλωνικής πρωτεΐνης στον όρο ή/και στα ούρα και την παρουσία συμπτωματολογίας περιγραφόμενης από το ακρωνύμιο CRAB: υπερασβεστιαιμία νεφρική ανεπάρκεια, αναιμία, παρουσία οστεολύσεων ή οστεοπενίας. Ένα από τα «ορόσημα» του καρκίνου αποτελεί η γενωμική αστάθεια. Έτσι και στο ΠΜ, η γενωμική αστάθεια χαρακτηρίζει τη νόσο, με συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές να αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες στην πρόγνωση της νόσου και την κλινική ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ. Η βλάβη του DNA είναι η αιτία που τα κύτταρα οδηγούνται στην γενωμική αστάθεια. Τα ευκαρωτικά κύτταρα έχουν αναπτύξει μηχανισμούς επαγρύπνησης και ελέγχου για την διατήρηση της συνοχής του γονιδιώματος και επιδιόρθωσης των γενετικών βλαβών. Την επίδραση του γονοτοξικού στρες ακολουθεί η διατηρούμενη εξελεκτικά ανταπόκριση του κυττάρου στην βλάβη του DNA και επιδιόρθωσή αυτού (DDR), η οποία με τη σειρά της, ενεργοποιεί έναν καταρράκτη γεγονότων σε απόλυτο συντονισμό με την αλληλουχία του κυτταρικού κύκλου. Στη διαδικασία της καρκινογένεσης ωστόσο, δεν εμπλέκονται μόνο οι γενετικές αλλαγές, αλλά και οι επιγενετικές διαδικασίες (η μεθυλίωση του DNA, οι τροποποιήσεις των ιστονών, η ρύθμιση του μη-κωδικοποιούμενου RNA). Η ρύθμιση της έκφρασης και η δραστικότητα των πρωτεϊνών-κλειδιά του μηχανισμού επιδιόρθωσης του DNA, και των σημείων ελέγχου του κυττάρου (checkpoint) είναι μείζονος σημασίας και διαμεσολαβείται εν μέρει, από μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις (PTM), όπως η ακετυλίωση, φωσφορυλίωση, ή η ουμπικουιτίνωση. Η διασταυρούμενη αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων των PTMs είναι πολύ σημαντική για τα μονοπάτια της επιδιόρθωσης του DNA. Η ακετυλίωση, η οποία διεκπαιρώνεται από τις ακετυλοτρανσφεράσες (HAT) και τις αποακετυλάσες των ιστονών (HDAC), όχι μόνο επιδρά στη έκφραση των γονιδίων μέσω των αλλαγών στις ουρές των ιστονών και την αποσυμπύκνωση της χρωματίνης, αλλά έχει πρόσφατα δειχθεί ότι έχουν επίδραση στη ρύθμιση μη-ιστονικών πρωτεϊνών, ανάμεσα τους πρωτεΐνες που εμπλέκονται στο DDR όπως p53, ATM, Ku70 και Exo1. Σήμερα πλήθος HDAC αναστολέων έχουν αναπτυχθεί και ελεγχθεί τόσο σε προκλινικό όσο και κλινικό επίπεδο, με ορισμένους εξ΄αυτών να επιδεικνύουν σημαντική αντι-μυελωματική δράση. Λόγω της αναστρεψιμότητας των επιγενετικών αλλαγών κατά την εξέλιξη της ογκογένεσης, η δυναμική των επιγενετικών θεραπειών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Σκοπό του παρόντος πονήματος αποτελεί η συλλογή όλων των δεδομένων ως προς το ρόλο των αναστολέων των HDACs στο μηχανισμό επιδιόρθωσης της βλάβης του DNA, την αλληλεπίδραση τους με τους εκάστοτε επιδιορθωτικούς μηχανισμούς και τις θεραπευτικές επεκτάσεις των ιδιοτήτων των HDAC αναστολέων στη νόσο του ΠΜ.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκοτζαμανίδου Μαρία","Gkotzamanidou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837606"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837606","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837606","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837606","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837606","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκοτζαμανίδου Μαρία","Gkotzamanidou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837606","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837606"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Πολλαπλό Μυέλωμα αποτελεί (ΠΜ) αποτελεί νεοπλασία των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων και συνιστά το 10% των αιματολογικών κακοηθειών και το 1% όλων των κακοηθειών. Η διάγνωση του βασίζεται στην παρουσία διήθησης από πλασματοκύτταρα στο μυελό των οστών ≥10%), την παρουσία μονοκλωνικής πρωτεΐνης στον όρο ή/και στα ούρα και την παρουσία συμπτωματολογίας περιγραφόμενης από το ακρωνύμιο CRAB: υπερασβεστιαιμία νεφρική ανεπάρκεια, αναιμία, παρουσία οστεολύσεων ή οστεοπενίας. Ένα από τα «ορόσημα» του καρκίνου αποτελεί η γενωμική αστάθεια. Έτσι και στο ΠΜ, η γενωμική αστάθεια χαρακτηρίζει τη νόσο, με συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές να αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες στην πρόγνωση της νόσου και την κλινική ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ. Η βλάβη του DNA είναι η αιτία που τα κύτταρα οδηγούνται στην γενωμική αστάθεια. Τα ευκαρωτικά κύτταρα έχουν αναπτύξει μηχανισμούς επαγρύπνησης και ελέγχου για την διατήρηση της συνοχής του γονιδιώματος και επιδιόρθωσης των γενετικών βλαβών. Την επίδραση του γονοτοξικού στρες ακολουθεί η διατηρούμενη εξελεκτικά ανταπόκριση του κυττάρου στην βλάβη του DNA και επιδιόρθωσή αυτού (DDR), η οποία με τη σειρά της, ενεργοποιεί έναν καταρράκτη γεγονότων σε απόλυτο συντονισμό με την αλληλουχία του κυτταρικού κύκλου. Στη διαδικασία της καρκινογένεσης ωστόσο, δεν εμπλέκονται μόνο οι γενετικές αλλαγές, αλλά και οι επιγενετικές διαδικασίες (η μεθυλίωση του DNA, οι τροποποιήσεις των ιστονών, η ρύθμιση του μη-κωδικοποιούμενου RNA). Η ρύθμιση της έκφρασης και η δραστικότητα των πρωτεϊνών-κλειδιά του μηχανισμού επιδιόρθωσης του DNA, και των σημείων ελέγχου του κυττάρου (checkpoint) είναι μείζονος σημασίας και διαμεσολαβείται εν μέρει, από μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις (PTM), όπως η ακετυλίωση, φωσφορυλίωση, ή η ουμπικουιτίνωση. Η διασταυρούμενη αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων των PTMs είναι πολύ σημαντική για τα μονοπάτια της επιδιόρθωσης του DNA. Η ακετυλίωση, η οποία διεκπαιρώνεται από τις ακετυλοτρανσφεράσες (HAT) και τις αποακετυλάσες των ιστονών (HDAC), όχι μόνο επιδρά στη έκφραση των γονιδίων μέσω των αλλαγών στις ουρές των ιστονών και την αποσυμπύκνωση της χρωματίνης, αλλά έχει πρόσφατα δειχθεί ότι έχουν επίδραση στη ρύθμιση μη-ιστονικών πρωτεϊνών, ανάμεσα τους πρωτεΐνες που εμπλέκονται στο DDR όπως p53, ATM, Ku70 και Exo1. Σήμερα πλήθος HDAC αναστολέων έχουν αναπτυχθεί και ελεγχθεί τόσο σε προκλινικό όσο και κλινικό επίπεδο, με ορισμένους εξ΄αυτών να επιδεικνύουν σημαντική αντι-μυελωματική δράση. Λόγω της αναστρεψιμότητας των επιγενετικών αλλαγών κατά την εξέλιξη της ογκογένεσης, η δυναμική των επιγενετικών θεραπειών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Σκοπό του παρόντος πονήματος αποτελεί η συλλογή όλων των δεδομένων ως προς το ρόλο των αναστολέων των HDACs στο μηχανισμό επιδιόρθωσης της βλάβης του DNA, την αλληλεπίδραση τους με τους εκάστοτε επιδιορθωτικούς μηχανισμούς και τις θεραπευτικές επεκτάσεις των ιδιοτήτων των HDAC αναστολέων στη νόσο του ΠΜ.","Multiple myeloma (MM) is a malignancy of terminally differentiated plasma cells, and accounts for 10% of all hematologic malignancies and 1% of all cancers. The diagnosis of multiple myeloma is made when bone marrow infiltration of clonal plasma cells ≥10% and monoclonal protein in the serum and/or urine are present, and clear end-organ damage under the acronym CRAB (hypercalcemia, renal insufficiency, anemia, bone disease) is attributable to the plasma cell proliferative disorder. One hallmark of cancer is an unstable genome, which results from DNA damage. MM is characterized by genomic instability also, with certain genomic rearrangements being prognostic factors for the disease and patients’ clinical response. Eukaryotic cells developed intricate surveillance mechanisms to maintain their genome integrity and to repair DNA lesions. Following genotoxic stress, the evolutionary conserved DNA damage response (DDR) is activated and, in turn, coordinates DNA repair with cell-cycle events. However, the process of carcinogenesis cannot be attributed only the genetic alterations, but also involves epigenetic processes (DNA methylation, histone modifications and non-coding RNA deregulation). Regulation of expression and activity of key DNA repair and checkpoint proteins is essential and is mediated partly by posttranslational modifications (PTM), such as acetylation, phosphorylation, or ubiquitination. Cross-talk between different PTMs is key for regulation of DNA repair pathways. Acetylation, which is mediated by acetyltransferases (HAT) and histone deacetylases (HDAC), not only affects gene expression through its modulation of histone tails but also has recently been implicated in regulating non-histone proteins; among them several proteins which are involved in DNA damage and repair, such as p53, ATM, Ku70, and Exo1. Nowadays, a number of HDAC inhibitors have been developed both in pre-clinical and clinical studies, with some of them exhibiting significant anti-MM activities. Due to reversibility of epigenetic changes are reversible during the evolutionary process of carcinogenesis, the potency of epigenetic therapies seems to be of great importance. The aim of the present work is the summary of all data on the role of HDAC inhibitors in DDR, the interference with each DNA repair mechanism, and the therapeutic implications of HDACi in MM disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των αναστολέων της αποακετυλίωσης (HDACs) στην επιδιόρθωση του DNA στο πολλαπλούν μυέλωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκοτζαμανίδου Μαρία","Gkotzamanidou Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Το Πολλαπλό Μυέλωμα αποτελεί (ΠΜ) αποτελεί νεοπλασία των τελικά διαφοροποιημένων πλασματοκυττάρων και συνιστά το 10% των αιματολογικών κακοηθειών και το 1% όλων των κακοηθειών. Η διάγνωση του βασίζεται στην παρουσία διήθησης από πλασματοκύτταρα στο μυελό των οστών ≥10%), την παρουσία μονοκλωνικής πρωτεΐνης στον όρο ή/και στα ούρα και την παρουσία συμπτωματολογίας περιγραφόμενης από το ακρωνύμιο CRAB: υπερασβεστιαιμία νεφρική ανεπάρκεια, αναιμία, παρουσία οστεολύσεων ή οστεοπενίας. Ένα από τα «ορόσημα» του καρκίνου αποτελεί η γενωμική αστάθεια. Έτσι και στο ΠΜ, η γενωμική αστάθεια χαρακτηρίζει τη νόσο, με συγκεκριμένες γενετικές αλλαγές να αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες στην πρόγνωση της νόσου και την κλινική ανταπόκριση των ασθενών με ΠΜ. Η βλάβη του DNA είναι η αιτία που τα κύτταρα οδηγούνται στην γενωμική αστάθεια. Τα ευκαρωτικά κύτταρα έχουν αναπτύξει μηχανισμούς επαγρύπνησης και ελέγχου για την διατήρηση της συνοχής του γονιδιώματος και επιδιόρθωσης των γενετικών βλαβών. Την επίδραση του γονοτοξικού στρες ακολουθεί η διατηρούμενη εξελεκτικά ανταπόκριση του κυττάρου στην βλάβη του DNA και επιδιόρθωσή αυτού (DDR), η οποία με τη σειρά της, ενεργοποιεί έναν καταρράκτη γεγονότων σε απόλυτο συντονισμό με την αλληλουχία του κυτταρικού κύκλου. Στη διαδικασία της καρκινογένεσης ωστόσο, δεν εμπλέκονται μόνο οι γενετικές αλλαγές, αλλά και οι επιγενετικές διαδικασίες (η μεθυλίωση του DNA, οι τροποποιήσεις των ιστονών, η ρύθμιση του μη-κωδικοποιούμενου RNA). Η ρύθμιση της έκφρασης και η δραστικότητα των πρωτεϊνών-κλειδιά του μηχανισμού επιδιόρθωσης του DNA, και των σημείων ελέγχου του κυττάρου (checkpoint) είναι μείζονος σημασίας και διαμεσολαβείται εν μέρει, από μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις (PTM), όπως η ακετυλίωση, φωσφορυλίωση, ή η ουμπικουιτίνωση. Η διασταυρούμενη αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων των PTMs είναι πολύ σημαντική για τα μονοπάτια της επιδιόρθωσης του DNA. Η ακετυλίωση, η οποία διεκπαιρώνεται από τις ακετυλοτρανσφεράσες (HAT) και τις αποακετυλάσες των ιστονών (HDAC), όχι μόνο επιδρά στη έκφραση των γονιδίων μέσω των αλλαγών στις ουρές των ιστονών και την αποσυμπύκνωση της χρωματίνης, αλλά έχει πρόσφατα δειχθεί ότι έχουν επίδραση στη ρύθμιση μη-ιστονικών πρωτεϊνών, ανάμεσα τους πρωτεΐνες που εμπλέκονται στο DDR όπως p53, ATM, Ku70 και Exo1. Σήμερα πλήθος HDAC αναστολέων έχουν αναπτυχθεί και ελεγχθεί τόσο σε προκλινικό όσο και κλινικό επίπεδο, με ορισμένους εξ΄αυτών να επιδεικνύουν σημαντική αντι-μυελωματική δράση. Λόγω της αναστρεψιμότητας των επιγενετικών αλλαγών κατά την εξέλιξη της ογκογένεσης, η δυναμική των επιγενετικών θεραπειών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Σκοπό του παρόντος πονήματος αποτελεί η συλλογή όλων των δεδομένων ως προς το ρόλο των αναστολέων των HDACs στο μηχανισμό επιδιόρθωσης της βλάβης του DNA, την αλληλεπίδραση τους με τους εκάστοτε επιδιορθωτικούς μηχανισμούς και τις θεραπευτικές επεκτάσεις των ιδιοτήτων των HDAC αναστολέων στη νόσο του ΠΜ.","Multiple myeloma (MM) is a malignancy of terminally differentiated plasma cells, and accounts for 10% of all hematologic malignancies and 1% of all cancers. The diagnosis of multiple myeloma is made when bone marrow infiltration of clonal plasma cells ≥10% and monoclonal protein in the serum and/or urine are present, and clear end-organ damage under the acronym CRAB (hypercalcemia, renal insufficiency, anemia, bone disease) is attributable to the plasma cell proliferative disorder. One hallmark of cancer is an unstable genome, which results from DNA damage. MM is characterized by genomic instability also, with certain genomic rearrangements being prognostic factors for the disease and patients’ clinical response. Eukaryotic cells developed intricate surveillance mechanisms to maintain their genome integrity and to repair DNA lesions. Following genotoxic stress, the evolutionary conserved DNA damage response (DDR) is activated and, in turn, coordinates DNA repair with cell-cycle events. However, the process of carcinogenesis cannot be attributed only the genetic alterations, but also involves epigenetic processes (DNA methylation, histone modifications and non-coding RNA deregulation). Regulation of expression and activity of key DNA repair and checkpoint proteins is essential and is mediated partly by posttranslational modifications (PTM), such as acetylation, phosphorylation, or ubiquitination. Cross-talk between different PTMs is key for regulation of DNA repair pathways. Acetylation, which is mediated by acetyltransferases (HAT) and histone deacetylases (HDAC), not only affects gene expression through its modulation of histone tails but also has recently been implicated in regulating non-histone proteins; among them several proteins which are involved in DNA damage and repair, such as p53, ATM, Ku70, and Exo1. Nowadays, a number of HDAC inhibitors have been developed both in pre-clinical and clinical studies, with some of them exhibiting significant anti-MM activities. Due to reversibility of epigenetic changes are reversible during the evolutionary process of carcinogenesis, the potency of epigenetic therapies seems to be of great importance. The aim of the present work is the summary of all data on the role of HDAC inhibitors in DDR, the interference with each DNA repair mechanism, and the therapeutic implications of HDACi in MM disease."],"dc:identifier":["uoadl:2837606","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837606"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος των αναστολέων της αποακετυλίωσης (HDACs) στην επιδιόρθωση του DNA στο πολλαπλούν μυέλωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:10Z"}