{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837744"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837744","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Prospects and Challenges of the European Defence & Security Cooperation","abstract":"Η μακροχρόνια και φιλόδοξη επιδίωξη ενός κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού έχει εμφυσύσει δέος σε ακαδημαϊκούς, διανοούμενος και οραματιστές πριν την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. To υπέρμετρo θεμέλιο της επιδίωξης αυτής έχει αποτελέσει μέρος μιας ύψιστης πολιτικής διαδικασίας προς ένα πλήρως ολοκληρωμένο Ευρωπαϊκό Κράτος που θα εξασφαλίζει μια απαραβίαστη ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Ωστόσο, οι πολυετείς ανεπάρκειές της ήταν πάντα το αποτέλεσμα των αδιάβλητων εθνικών συμφερόντων και των συστημικών χαρακτηριστικών του διεθνούς συστήματος. Η μεταβαλλόμενη φύση της ενοποίησης, ο πολιτικός συντηρητισμός και η κρίση της πολυμέρειας στις διεθνείς σχέσεις, παρέχουν τους λόγους για μια συστηματοποίηση της ευελιξίας στην Ευρωπαϊκή συνεργασία και για μια νέα τομεακή πολιτική για την ασφάλειας και της άμυνα, την Βιομηχανική και Τεχνολογική βάση. Η Διακήρυξη του Σαν Μαλό για αυτόνομη δράση, δύο δεκαετίες μετά οδηγεί την ΕΕ σε μια Διαρθρωμένη Συνεργασία και για την Άμυνα, και μια Τεχνολογική και Βιομηχανική Στρατηγική η οποία δεν θα μπορούσε να είναι πιο αποξενωμένη από την προοπτική μιας μεσοπρόθεσμης συνεργασίας που θα κατευθύνει μια συλλογική αντιμετώπιση για τις απειλές του 21ου αιώνα. Δίχως την πολιτική συναίνεση και την σύγλιση σε επίπεδο σύλληψης απειλών σχετικά με την ανθρώπινη ασφάλεια και την εξωτερίκευση της μέσω της εξωτερικής πολιτικής δεν θα καταστεί δυνατή η στρατηγική εφαρμογή μιας αμυντικής ένωσης. Το νέο περιβάλλον ασφαλείας που αναδύεται δεν θα μπορέσει να αποτραπεί από την φιλόδοξη και αμφισβητίσιμη λογική του συνεργατικού προτύπου που αναδύεται στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Το τέλος του διπολικού κόσμου και η ανάδυση ενός πολυπολικού περιβάλλοντος έχουν ενισχύσει την προοπτική μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής άμυνας ως απάντηση στις συμβατικές και ασύμμετρες απειλές του 21ου αιώνα. Η ενεργοποίηση της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας το 2017 που προβλέπει η Συνθήκη της Λισαβόνας, σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή βηματισμού στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση, καθώς αποτελεί μια διαδικασία που θα αμφισβητήσει εμμέσως τα όρια που έχουν τεθεί από την εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη. Η πολιτική, οικονομική και θεσμική δυναμική που απαιτεί η M.Δ.Σ θέτει ερώτηματα σχετικά με τον πραγματισμό και την κατεύθυνση της πρωτοβουλίας και αν αποτελεί απλά ένα μέσο δίχως πολιτικό περιεχόμενο προκειμένου να επιτευχθεί ένα υψηλότερο επίπεδο ολοκλήρωσης. Η απουσία ενός πολιτικού θεμελίου και ο σχηματισμός νέων διακυβερνητικών εμποδίων προς μια στρατηγική αυτονομία, οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και ετερόκλιτη διαδικασία που κατευθύνεται προς μια συμβατική στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία. Χωρίς την απαραίτητη πολιτική σύγκλιση, η PESCO θα παραμείνει ανεπαρκής και θα παρασυρθεί από επίλεκτα και αποκεντρωμένα συμφέροντα. Η θέσμιση προτεραιότήτων σε ζητήματα υψηλούς πολιτικής, η στρατηγική επικοινωνία και η σύλληψη της κοινωνιακής και ανθρώπινης ασφάλειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορούν να κατευθύνουν μια συλλογική προσπάθεια για την υλοποίηση μιας αμυντικής Ένωσης του 21ου αιώνα.","abstract_html":"Η μακροχρόνια και φιλόδοξη επιδίωξη ενός κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού έχει εμφυσύσει δέος σε ακαδημαϊκούς, διανοούμενος και οραματιστές πριν την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. To υπέρμετρo θεμέλιο της επιδίωξης αυτής έχει αποτελέσει μέρος μιας ύψιστης πολιτικής διαδικασίας προς ένα πλήρως ολοκληρωμένο Ευρωπαϊκό Κράτος που θα εξασφαλίζει μια απαραβίαστη ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Ωστόσο, οι πολυετείς ανεπάρκειές της ήταν πάντα το αποτέλεσμα των αδιάβλητων εθνικών συμφερόντων και των συστημικών χαρακτηριστικών του διεθνούς συστήματος. Η μεταβαλλόμενη φύση της ενοποίησης, ο πολιτικός συντηρητισμός και η κρίση της πολυμέρειας στις διεθνείς σχέσεις, παρέχουν τους λόγους για μια συστηματοποίηση της ευελιξίας στην Ευρωπαϊκή συνεργασία και για μια νέα τομεακή πολιτική για την ασφάλειας και της άμυνα, την Βιομηχανική και Τεχνολογική βάση. Η Διακήρυξη του Σαν Μαλό για αυτόνομη δράση, δύο δεκαετίες μετά οδηγεί την ΕΕ σε μια Διαρθρωμένη Συνεργασία και για την Άμυνα, και μια Τεχνολογική και Βιομηχανική Στρατηγική η οποία δεν θα μπορούσε να είναι πιο αποξενωμένη από την προοπτική μιας μεσοπρόθεσμης συνεργασίας που θα κατευθύνει μια συλλογική αντιμετώπιση για τις απειλές του 21ου αιώνα. Δίχως την πολιτική συναίνεση και την σύγλιση σε επίπεδο σύλληψης απειλών σχετικά με την ανθρώπινη ασφάλεια και την εξωτερίκευση της μέσω της εξωτερικής πολιτικής δεν θα καταστεί δυνατή η στρατηγική εφαρμογή μιας αμυντικής ένωσης. Το νέο περιβάλλον ασφαλείας που αναδύεται δεν θα μπορέσει να αποτραπεί από την φιλόδοξη και αμφισβητίσιμη λογική του συνεργατικού προτύπου που αναδύεται στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Το τέλος του διπολικού κόσμου και η ανάδυση ενός πολυπολικού περιβάλλοντος έχουν ενισχύσει την προοπτική μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής άμυνας ως απάντηση στις συμβατικές και ασύμμετρες απειλές του 21ου αιώνα. Η ενεργοποίηση της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας το 2017 που προβλέπει η Συνθήκη της Λισαβόνας, σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή βηματισμού στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση, καθώς αποτελεί μια διαδικασία που θα αμφισβητήσει εμμέσως τα όρια που έχουν τεθεί από την εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη. Η πολιτική, οικονομική και θεσμική δυναμική που απαιτεί η M.Δ.Σ θέτει ερώτηματα σχετικά με τον πραγματισμό και την κατεύθυνση της πρωτοβουλίας και αν αποτελεί απλά ένα μέσο δίχως πολιτικό περιεχόμενο προκειμένου να επιτευχθεί ένα υψηλότερο επίπεδο ολοκλήρωσης. Η απουσία ενός πολιτικού θεμελίου και ο σχηματισμός νέων διακυβερνητικών εμποδίων προς μια στρατηγική αυτονομία, οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και ετερόκλιτη διαδικασία που κατευθύνεται προς μια συμβατική στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία. Χωρίς την απαραίτητη πολιτική σύγκλιση, η PESCO θα παραμείνει ανεπαρκής και θα παρασυρθεί από επίλεκτα και αποκεντρωμένα συμφέροντα. Η θέσμιση προτεραιότήτων σε ζητήματα υψηλούς πολιτικής, η στρατηγική επικοινωνία και η σύλληψη της κοινωνιακής και ανθρώπινης ασφάλειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορούν να κατευθύνουν μια συλλογική προσπάθεια για την υλοποίηση μιας αμυντικής Ένωσης του 21ου αιώνα.","abstract_has_math":false,"creators":["Λειβαδάρας Ελευθέριος","Leivadaras Eleftherios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:14Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837744"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837744","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837744","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837744","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837744","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λειβαδάρας Ελευθέριος","Leivadaras Eleftherios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837744","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837744"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μακροχρόνια και φιλόδοξη επιδίωξη ενός κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού έχει εμφυσύσει δέος σε ακαδημαϊκούς, διανοούμενος και οραματιστές πριν την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. To υπέρμετρo θεμέλιο της επιδίωξης αυτής έχει αποτελέσει μέρος μιας ύψιστης πολιτικής διαδικασίας προς ένα πλήρως ολοκληρωμένο Ευρωπαϊκό Κράτος που θα εξασφαλίζει μια απαραβίαστη ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Ωστόσο, οι πολυετείς ανεπάρκειές της ήταν πάντα το αποτέλεσμα των αδιάβλητων εθνικών συμφερόντων και των συστημικών χαρακτηριστικών του διεθνούς συστήματος. Η μεταβαλλόμενη φύση της ενοποίησης, ο πολιτικός συντηρητισμός και η κρίση της πολυμέρειας στις διεθνείς σχέσεις, παρέχουν τους λόγους για μια συστηματοποίηση της ευελιξίας στην Ευρωπαϊκή συνεργασία και για μια νέα τομεακή πολιτική για την ασφάλειας και της άμυνα, την Βιομηχανική και Τεχνολογική βάση. Η Διακήρυξη του Σαν Μαλό για αυτόνομη δράση, δύο δεκαετίες μετά οδηγεί την ΕΕ σε μια Διαρθρωμένη Συνεργασία και για την Άμυνα, και μια Τεχνολογική και Βιομηχανική Στρατηγική η οποία δεν θα μπορούσε να είναι πιο αποξενωμένη από την προοπτική μιας μεσοπρόθεσμης συνεργασίας που θα κατευθύνει μια συλλογική αντιμετώπιση για τις απειλές του 21ου αιώνα. Δίχως την πολιτική συναίνεση και την σύγλιση σε επίπεδο σύλληψης απειλών σχετικά με την ανθρώπινη ασφάλεια και την εξωτερίκευση της μέσω της εξωτερικής πολιτικής δεν θα καταστεί δυνατή η στρατηγική εφαρμογή μιας αμυντικής ένωσης. Το νέο περιβάλλον ασφαλείας που αναδύεται δεν θα μπορέσει να αποτραπεί από την φιλόδοξη και αμφισβητίσιμη λογική του συνεργατικού προτύπου που αναδύεται στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Το τέλος του διπολικού κόσμου και η ανάδυση ενός πολυπολικού περιβάλλοντος έχουν ενισχύσει την προοπτική μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής άμυνας ως απάντηση στις συμβατικές και ασύμμετρες απειλές του 21ου αιώνα. Η ενεργοποίηση της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας το 2017 που προβλέπει η Συνθήκη της Λισαβόνας, σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή βηματισμού στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση, καθώς αποτελεί μια διαδικασία που θα αμφισβητήσει εμμέσως τα όρια που έχουν τεθεί από την εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη. Η πολιτική, οικονομική και θεσμική δυναμική που απαιτεί η M.Δ.Σ θέτει ερώτηματα σχετικά με τον πραγματισμό και την κατεύθυνση της πρωτοβουλίας και αν αποτελεί απλά ένα μέσο δίχως πολιτικό περιεχόμενο προκειμένου να επιτευχθεί ένα υψηλότερο επίπεδο ολοκλήρωσης. Η απουσία ενός πολιτικού θεμελίου και ο σχηματισμός νέων διακυβερνητικών εμποδίων προς μια στρατηγική αυτονομία, οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και ετερόκλιτη διαδικασία που κατευθύνεται προς μια συμβατική στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία. Χωρίς την απαραίτητη πολιτική σύγκλιση, η PESCO θα παραμείνει ανεπαρκής και θα παρασυρθεί από επίλεκτα και αποκεντρωμένα συμφέροντα. Η θέσμιση προτεραιότήτων σε ζητήματα υψηλούς πολιτικής, η στρατηγική επικοινωνία και η σύλληψη της κοινωνιακής και ανθρώπινης ασφάλειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορούν να κατευθύνουν μια συλλογική προσπάθεια για την υλοποίηση μιας αμυντικής Ένωσης του 21ου αιώνα.","The enduring and ambitious aspiration of a common European Army has instilled awe to academics, political theorists and visionaries since before the establishment of the European Communities. Its immoderate fundament has been part of a paramount political process towards a fully integrated European State that would secure an inviolable peace between national actors and beyond. However its perennial inadequacies have always been the outcome of unbending national interests and structural characteristics of the international order. The changing nature of integration, political conservatism and the eroding international system are providing the grounds for a systematization of flexible solutions in European cooperation and a new sectoral domain for security and defence, the Industrial and Technological base. The mandate of Saint Malo for autonomous action provided a path that is currently leading the EU to a Structured Cooperation and a Defence, Technology and Industrial Strategy that couldn’t be more alienating towards the prospect of a coherent cooperation that will direct a collective effort in implementing a 21st century security and defence union. Without the political consensus for strategic implementation and the shared threat perceptions regarding human security and its externalization through foreign policy, the new security environment that is emerging won’t be pre-empted by the rather ambitious and dubious means of the current rationale. The end of the bipolar world and the emergence of a multipolar environment have advanced the prospect of an integrated European defence as a response to conventional and asymmetric threats of the 21st century. The launch of the permanent structured cooperation in 2017 stipulated in the Treaty of Lisbon signifies a pivotal change of pace in Europe’s integration as it sets forth a process that reaches the boundaries set by national sovereignty. The political, financial and institutional capacity that PESCO requires have raised arguments concerning it’s pragmatism and whether it’s only a means to an end, in order to achieve a higher level of integration. The absence of a political bedrock and the formation of new intergovernmental barriers towards a strategic autonomy status, are leading to a fragmented and disparate process that is directed towards a military and defence industry coil. Without the necessary political convergence PESCO will remain deficient and drifting between selective few and decentralized interests. Prioritization of goals, strategic communication and a societal and human security perception can direct a collective effort in implementing a 21st century defence union."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Prospects and Challenges of the European Defence & Security Cooperation"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λειβαδάρας Ελευθέριος","Leivadaras Eleftherios"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η μακροχρόνια και φιλόδοξη επιδίωξη ενός κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού έχει εμφυσύσει δέος σε ακαδημαϊκούς, διανοούμενος και οραματιστές πριν την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. To υπέρμετρo θεμέλιο της επιδίωξης αυτής έχει αποτελέσει μέρος μιας ύψιστης πολιτικής διαδικασίας προς ένα πλήρως ολοκληρωμένο Ευρωπαϊκό Κράτος που θα εξασφαλίζει μια απαραβίαστη ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. Ωστόσο, οι πολυετείς ανεπάρκειές της ήταν πάντα το αποτέλεσμα των αδιάβλητων εθνικών συμφερόντων και των συστημικών χαρακτηριστικών του διεθνούς συστήματος. Η μεταβαλλόμενη φύση της ενοποίησης, ο πολιτικός συντηρητισμός και η κρίση της πολυμέρειας στις διεθνείς σχέσεις, παρέχουν τους λόγους για μια συστηματοποίηση της ευελιξίας στην Ευρωπαϊκή συνεργασία και για μια νέα τομεακή πολιτική για την ασφάλειας και της άμυνα, την Βιομηχανική και Τεχνολογική βάση. Η Διακήρυξη του Σαν Μαλό για αυτόνομη δράση, δύο δεκαετίες μετά οδηγεί την ΕΕ σε μια Διαρθρωμένη Συνεργασία και για την Άμυνα, και μια Τεχνολογική και Βιομηχανική Στρατηγική η οποία δεν θα μπορούσε να είναι πιο αποξενωμένη από την προοπτική μιας μεσοπρόθεσμης συνεργασίας που θα κατευθύνει μια συλλογική αντιμετώπιση για τις απειλές του 21ου αιώνα. Δίχως την πολιτική συναίνεση και την σύγλιση σε επίπεδο σύλληψης απειλών σχετικά με την ανθρώπινη ασφάλεια και την εξωτερίκευση της μέσω της εξωτερικής πολιτικής δεν θα καταστεί δυνατή η στρατηγική εφαρμογή μιας αμυντικής ένωσης. Το νέο περιβάλλον ασφαλείας που αναδύεται δεν θα μπορέσει να αποτραπεί από την φιλόδοξη και αμφισβητίσιμη λογική του συνεργατικού προτύπου που αναδύεται στην Ευρωπαϊκή άμυνα. Το τέλος του διπολικού κόσμου και η ανάδυση ενός πολυπολικού περιβάλλοντος έχουν ενισχύσει την προοπτική μιας ενιαίας Ευρωπαϊκής άμυνας ως απάντηση στις συμβατικές και ασύμμετρες απειλές του 21ου αιώνα. Η ενεργοποίηση της Μόνιμης Διαρθρωμένης Συνεργασίας το 2017 που προβλέπει η Συνθήκη της Λισαβόνας, σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή βηματισμού στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση, καθώς αποτελεί μια διαδικασία που θα αμφισβητήσει εμμέσως τα όρια που έχουν τεθεί από την εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη. Η πολιτική, οικονομική και θεσμική δυναμική που απαιτεί η M.Δ.Σ θέτει ερώτηματα σχετικά με τον πραγματισμό και την κατεύθυνση της πρωτοβουλίας και αν αποτελεί απλά ένα μέσο δίχως πολιτικό περιεχόμενο προκειμένου να επιτευχθεί ένα υψηλότερο επίπεδο ολοκλήρωσης. Η απουσία ενός πολιτικού θεμελίου και ο σχηματισμός νέων διακυβερνητικών εμποδίων προς μια στρατηγική αυτονομία, οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και ετερόκλιτη διαδικασία που κατευθύνεται προς μια συμβατική στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία. Χωρίς την απαραίτητη πολιτική σύγκλιση, η PESCO θα παραμείνει ανεπαρκής και θα παρασυρθεί από επίλεκτα και αποκεντρωμένα συμφέροντα. Η θέσμιση προτεραιότήτων σε ζητήματα υψηλούς πολιτικής, η στρατηγική επικοινωνία και η σύλληψη της κοινωνιακής και ανθρώπινης ασφάλειας σε ευρωπαϊκό επίπεδο μπορούν να κατευθύνουν μια συλλογική προσπάθεια για την υλοποίηση μιας αμυντικής Ένωσης του 21ου αιώνα.","The enduring and ambitious aspiration of a common European Army has instilled awe to academics, political theorists and visionaries since before the establishment of the European Communities. Its immoderate fundament has been part of a paramount political process towards a fully integrated European State that would secure an inviolable peace between national actors and beyond. However its perennial inadequacies have always been the outcome of unbending national interests and structural characteristics of the international order. The changing nature of integration, political conservatism and the eroding international system are providing the grounds for a systematization of flexible solutions in European cooperation and a new sectoral domain for security and defence, the Industrial and Technological base. The mandate of Saint Malo for autonomous action provided a path that is currently leading the EU to a Structured Cooperation and a Defence, Technology and Industrial Strategy that couldn’t be more alienating towards the prospect of a coherent cooperation that will direct a collective effort in implementing a 21st century security and defence union. Without the political consensus for strategic implementation and the shared threat perceptions regarding human security and its externalization through foreign policy, the new security environment that is emerging won’t be pre-empted by the rather ambitious and dubious means of the current rationale. The end of the bipolar world and the emergence of a multipolar environment have advanced the prospect of an integrated European defence as a response to conventional and asymmetric threats of the 21st century. The launch of the permanent structured cooperation in 2017 stipulated in the Treaty of Lisbon signifies a pivotal change of pace in Europe’s integration as it sets forth a process that reaches the boundaries set by national sovereignty. The political, financial and institutional capacity that PESCO requires have raised arguments concerning it’s pragmatism and whether it’s only a means to an end, in order to achieve a higher level of integration. The absence of a political bedrock and the formation of new intergovernmental barriers towards a strategic autonomy status, are leading to a fragmented and disparate process that is directed towards a military and defence industry coil. Without the necessary political convergence PESCO will remain deficient and drifting between selective few and decentralized interests. Prioritization of goals, strategic communication and a societal and human security perception can direct a collective effort in implementing a 21st century defence union."],"dc:identifier":["uoadl:2837744","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837744"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Prospects and Challenges of the European Defence & Security Cooperation"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:14Z"}