{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837839"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2837839","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Investigation of antigen derived peptides and nanoparticles as a novel immunotherapy for Myasthenia gravis","abstract":"Η Βαριά Μυασθένεια είναι μια αυτοάνοση νόσος που προκαλείται από αντισώματα, αλλά εξαρτάται από την ενεργοποίηση των Τ λεμφοκυττάρων. Στη βαριά Μυασθένεια τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως τον μυϊκό νικοτινικό υποδοχέα της ακετυλοχολίνης στη νευρομυϊκή σύναψη. Η παρεμπόδιση της μετάδοσης του σήματος λόγω καταστροφής του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Οι παρούσες θεραπείες για τη Μυασθένεια δεν είναι ειδικές και για αυτό είναι πιθανό να έχουν πολλές παρενέργειες. Για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν καινούριες θεραπείες, που έχουν μεγαλύτερη ειδικότητα. Τέτοιου είδους αντιγονοειδικές θεραπείες θα πρέπει να στοχεύουν στον επαναπρογραμματισμό συγκεκριμένων αυτοδραστικών κυττάρων του ανοσοποιητικού καθώς και στην επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής εναντίον του αυτοαντιγόνου. Μελέτες σε πειραματικά ζωικά μοντέλα για τη Μυασθένεια έχουν δείξει πως η χορήγηση του σχετικού με την ασθένεια αντιγόνου, μέσω της ρινικής ή στοματικής οδού, έχει την δυνατότητα να επάγει την ανοσολογικής ανοχή. Παρά τα πρώιμα αυτά ενθαρρυντικά αποτελέσματα, δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί μια σχετική θεραπεία. Αναπτύξαμε ένα πειραματικό ζωικό μοντέλο για τη Βαριά Μυασθένεια, ανοσοποιώντας Lewis αρουραίους, με την εξωκυττάρια περιοχή της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, καθιστώντας το κατάλληλο για τον έλεγχο αντιγονο-ειδικών θεραπειών. Χρησιμοποιώντας αυτό το μοντέλο διερευνήσαμε την θεραπευτική ικανότητα της εξωκυττάριας περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, μέσω της χορήγησής της από διαφορετικές οδούς, σε διαφορετικές δόσεις και συχνότητα σε διαφορετικά στάδια της νόσου. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν πως επαναλαμβανόμενες ενδοφλέβιες χορηγήσεις, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν σημαντικά τις εκδηλώσεις της πειραματικής Μυασθένειας. Αυτή η βελτίωση συνοδευόταν από τα μειωμένη απώλεια υποδοχέων ακετυλοχολίνης και χαμηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στον ορό. Παρόλο που είναι αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση των εμπλεκόμενων μηχανισμών, η επαγωγή ανοσολογικής ανοχής μέσω του αυτό-αντιγόνου αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη ανοσοθεραπεία για τη Βαριά Μυασθένεια. Επιπλέον, καθώς η Βαριά Μυασθένεια έχει χαρακτηριστεί ως μοντέλο, τυχόν καινούριες θεραπείες είναι πιθανό να μπορούν να εφαρμοστούν και σε άλλες παρόμοιες αυτοάνοσες νόσους.","abstract_html":"Η Βαριά Μυασθένεια είναι μια αυτοάνοση νόσος που προκαλείται από αντισώματα, αλλά εξαρτάται από την ενεργοποίηση των Τ λεμφοκυττάρων. Στη βαριά Μυασθένεια τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως τον μυϊκό νικοτινικό υποδοχέα της ακετυλοχολίνης στη νευρομυϊκή σύναψη. Η παρεμπόδιση της μετάδοσης του σήματος λόγω καταστροφής του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Οι παρούσες θεραπείες για τη Μυασθένεια δεν είναι ειδικές και για αυτό είναι πιθανό να έχουν πολλές παρενέργειες. Για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν καινούριες θεραπείες, που έχουν μεγαλύτερη ειδικότητα. Τέτοιου είδους αντιγονοειδικές θεραπείες θα πρέπει να στοχεύουν στον επαναπρογραμματισμό συγκεκριμένων αυτοδραστικών κυττάρων του ανοσοποιητικού καθώς και στην επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής εναντίον του αυτοαντιγόνου. Μελέτες σε πειραματικά ζωικά μοντέλα για τη Μυασθένεια έχουν δείξει πως η χορήγηση του σχετικού με την ασθένεια αντιγόνου, μέσω της ρινικής ή στοματικής οδού, έχει την δυνατότητα να επάγει την ανοσολογικής ανοχή. Παρά τα πρώιμα αυτά ενθαρρυντικά αποτελέσματα, δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί μια σχετική θεραπεία. Αναπτύξαμε ένα πειραματικό ζωικό μοντέλο για τη Βαριά Μυασθένεια, ανοσοποιώντας Lewis αρουραίους, με την εξωκυττάρια περιοχή της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, καθιστώντας το κατάλληλο για τον έλεγχο αντιγονο-ειδικών θεραπειών. Χρησιμοποιώντας αυτό το μοντέλο διερευνήσαμε την θεραπευτική ικανότητα της εξωκυττάριας περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, μέσω της χορήγησής της από διαφορετικές οδούς, σε διαφορετικές δόσεις και συχνότητα σε διαφορετικά στάδια της νόσου. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν πως επαναλαμβανόμενες ενδοφλέβιες χορηγήσεις, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν σημαντικά τις εκδηλώσεις της πειραματικής Μυασθένειας. Αυτή η βελτίωση συνοδευόταν από τα μειωμένη απώλεια υποδοχέων ακετυλοχολίνης και χαμηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στον ορό. Παρόλο που είναι αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση των εμπλεκόμενων μηχανισμών, η επαγωγή ανοσολογικής ανοχής μέσω του αυτό-αντιγόνου αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη ανοσοθεραπεία για τη Βαριά Μυασθένεια. Επιπλέον, καθώς η Βαριά Μυασθένεια έχει χαρακτηριστεί ως μοντέλο, τυχόν καινούριες θεραπείες είναι πιθανό να μπορούν να εφαρμοστούν και σε άλλες παρόμοιες αυτοάνοσες νόσους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαλτατζίδου Βασιλική","Baltatzidou Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837839"],"render_values":[{"text":"uoadl:2837839","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837839","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837839","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2837839","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαλτατζίδου Βασιλική","Baltatzidou Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2837839","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837839"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Βαριά Μυασθένεια είναι μια αυτοάνοση νόσος που προκαλείται από αντισώματα, αλλά εξαρτάται από την ενεργοποίηση των Τ λεμφοκυττάρων. Στη βαριά Μυασθένεια τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως τον μυϊκό νικοτινικό υποδοχέα της ακετυλοχολίνης στη νευρομυϊκή σύναψη. Η παρεμπόδιση της μετάδοσης του σήματος λόγω καταστροφής του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Οι παρούσες θεραπείες για τη Μυασθένεια δεν είναι ειδικές και για αυτό είναι πιθανό να έχουν πολλές παρενέργειες. Για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν καινούριες θεραπείες, που έχουν μεγαλύτερη ειδικότητα. Τέτοιου είδους αντιγονοειδικές θεραπείες θα πρέπει να στοχεύουν στον επαναπρογραμματισμό συγκεκριμένων αυτοδραστικών κυττάρων του ανοσοποιητικού καθώς και στην επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής εναντίον του αυτοαντιγόνου. Μελέτες σε πειραματικά ζωικά μοντέλα για τη Μυασθένεια έχουν δείξει πως η χορήγηση του σχετικού με την ασθένεια αντιγόνου, μέσω της ρινικής ή στοματικής οδού, έχει την δυνατότητα να επάγει την ανοσολογικής ανοχή. Παρά τα πρώιμα αυτά ενθαρρυντικά αποτελέσματα, δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί μια σχετική θεραπεία. Αναπτύξαμε ένα πειραματικό ζωικό μοντέλο για τη Βαριά Μυασθένεια, ανοσοποιώντας Lewis αρουραίους, με την εξωκυττάρια περιοχή της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, καθιστώντας το κατάλληλο για τον έλεγχο αντιγονο-ειδικών θεραπειών. Χρησιμοποιώντας αυτό το μοντέλο διερευνήσαμε την θεραπευτική ικανότητα της εξωκυττάριας περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, μέσω της χορήγησής της από διαφορετικές οδούς, σε διαφορετικές δόσεις και συχνότητα σε διαφορετικά στάδια της νόσου. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν πως επαναλαμβανόμενες ενδοφλέβιες χορηγήσεις, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν σημαντικά τις εκδηλώσεις της πειραματικής Μυασθένειας. Αυτή η βελτίωση συνοδευόταν από τα μειωμένη απώλεια υποδοχέων ακετυλοχολίνης και χαμηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στον ορό. Παρόλο που είναι αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση των εμπλεκόμενων μηχανισμών, η επαγωγή ανοσολογικής ανοχής μέσω του αυτό-αντιγόνου αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη ανοσοθεραπεία για τη Βαριά Μυασθένεια. Επιπλέον, καθώς η Βαριά Μυασθένεια έχει χαρακτηριστεί ως μοντέλο, τυχόν καινούριες θεραπείες είναι πιθανό να μπορούν να εφαρμοστούν και σε άλλες παρόμοιες αυτοάνοσες νόσους.","Myasthenia gravis (MG) is an antibody-mediated, T-cell dependent, autoimmune disease, in which autoantibodies are mainly directed against the muscle nicotinic acetylcholine receptor (nAChR) at the neuromuscular junction. Impaired signal transduction due to AChR destruction by the autoantibodies leads to muscle weakness and fatigability. MG is currently treated with non-specific immunomodulatory agents, which may have several side effects. Hence, there is a great need to develop novel, more specific therapies. Such targeted treatments should aim on re-programming the specific autoreactive immune cells and restoring the lost tolerance towards the autoantigens. Early studies with experimental autoimmune MG (EAMG) animal models showed that mucosal administration of disease-relevant antigens could induce such tolerance, providing the proof of principle for the therapeutic application of the approach. Despite these promising findings, a novel therapy has not yet been established. We have developed an EAMG model based on immunization of Lewis rats with the human nAChR α1 subunit extracellular domain (hα1 ECD), well suited for testing antigen-specific treatments. We used this model to investigate the therapeutic potency of the ha1-ECD, by different administration routes, doses and time points during disease progression. Our data showed that when given intravenously and in repeated doses, hα1 ECD dramatically ameliorated EAMG symptoms. This was accompanied by reduced loss of nAChRs and lower levels of serum autoantibodies. Although, further investigation of the underlying mechanisms involved is needed, autoantigen-induced tolerization is a promising immunotherapy for MG. Moreover, since MG is a model antibody-mediated autoimmune disease, discovery of novel therapies could be applicable to other similar autoimmune diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Investigation of antigen derived peptides and nanoparticles as a novel immunotherapy for Myasthenia gravis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαλτατζίδου Βασιλική","Baltatzidou Vasiliki"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η Βαριά Μυασθένεια είναι μια αυτοάνοση νόσος που προκαλείται από αντισώματα, αλλά εξαρτάται από την ενεργοποίηση των Τ λεμφοκυττάρων. Στη βαριά Μυασθένεια τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως τον μυϊκό νικοτινικό υποδοχέα της ακετυλοχολίνης στη νευρομυϊκή σύναψη. Η παρεμπόδιση της μετάδοσης του σήματος λόγω καταστροφής του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Οι παρούσες θεραπείες για τη Μυασθένεια δεν είναι ειδικές και για αυτό είναι πιθανό να έχουν πολλές παρενέργειες. Για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν καινούριες θεραπείες, που έχουν μεγαλύτερη ειδικότητα. Τέτοιου είδους αντιγονοειδικές θεραπείες θα πρέπει να στοχεύουν στον επαναπρογραμματισμό συγκεκριμένων αυτοδραστικών κυττάρων του ανοσοποιητικού καθώς και στην επαναφορά της ανοσολογικής ανοχής εναντίον του αυτοαντιγόνου. Μελέτες σε πειραματικά ζωικά μοντέλα για τη Μυασθένεια έχουν δείξει πως η χορήγηση του σχετικού με την ασθένεια αντιγόνου, μέσω της ρινικής ή στοματικής οδού, έχει την δυνατότητα να επάγει την ανοσολογικής ανοχή. Παρά τα πρώιμα αυτά ενθαρρυντικά αποτελέσματα, δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί μια σχετική θεραπεία. Αναπτύξαμε ένα πειραματικό ζωικό μοντέλο για τη Βαριά Μυασθένεια, ανοσοποιώντας Lewis αρουραίους, με την εξωκυττάρια περιοχή της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, καθιστώντας το κατάλληλο για τον έλεγχο αντιγονο-ειδικών θεραπειών. Χρησιμοποιώντας αυτό το μοντέλο διερευνήσαμε την θεραπευτική ικανότητα της εξωκυττάριας περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου υποδοχέα της ακετυλοχολίνης, μέσω της χορήγησής της από διαφορετικές οδούς, σε διαφορετικές δόσεις και συχνότητα σε διαφορετικά στάδια της νόσου. Τα αποτελέσματά μας έδειξαν πως επαναλαμβανόμενες ενδοφλέβιες χορηγήσεις, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν σημαντικά τις εκδηλώσεις της πειραματικής Μυασθένειας. Αυτή η βελτίωση συνοδευόταν από τα μειωμένη απώλεια υποδοχέων ακετυλοχολίνης και χαμηλότερα επίπεδα αντισωμάτων στον ορό. Παρόλο που είναι αναγκαία η περαιτέρω διερεύνηση των εμπλεκόμενων μηχανισμών, η επαγωγή ανοσολογικής ανοχής μέσω του αυτό-αντιγόνου αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη ανοσοθεραπεία για τη Βαριά Μυασθένεια. Επιπλέον, καθώς η Βαριά Μυασθένεια έχει χαρακτηριστεί ως μοντέλο, τυχόν καινούριες θεραπείες είναι πιθανό να μπορούν να εφαρμοστούν και σε άλλες παρόμοιες αυτοάνοσες νόσους.","Myasthenia gravis (MG) is an antibody-mediated, T-cell dependent, autoimmune disease, in which autoantibodies are mainly directed against the muscle nicotinic acetylcholine receptor (nAChR) at the neuromuscular junction. Impaired signal transduction due to AChR destruction by the autoantibodies leads to muscle weakness and fatigability. MG is currently treated with non-specific immunomodulatory agents, which may have several side effects. Hence, there is a great need to develop novel, more specific therapies. Such targeted treatments should aim on re-programming the specific autoreactive immune cells and restoring the lost tolerance towards the autoantigens. Early studies with experimental autoimmune MG (EAMG) animal models showed that mucosal administration of disease-relevant antigens could induce such tolerance, providing the proof of principle for the therapeutic application of the approach. Despite these promising findings, a novel therapy has not yet been established. We have developed an EAMG model based on immunization of Lewis rats with the human nAChR α1 subunit extracellular domain (hα1 ECD), well suited for testing antigen-specific treatments. We used this model to investigate the therapeutic potency of the ha1-ECD, by different administration routes, doses and time points during disease progression. Our data showed that when given intravenously and in repeated doses, hα1 ECD dramatically ameliorated EAMG symptoms. This was accompanied by reduced loss of nAChRs and lower levels of serum autoantibodies. Although, further investigation of the underlying mechanisms involved is needed, autoantigen-induced tolerization is a promising immunotherapy for MG. Moreover, since MG is a model antibody-mediated autoimmune disease, discovery of novel therapies could be applicable to other similar autoimmune diseases."],"dc:identifier":["uoadl:2837839","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2837839"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Investigation of antigen derived peptides and nanoparticles as a novel immunotherapy for Myasthenia gravis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:14Z"}