{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838117"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838117","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Θεωρία των Συμμαχιών: Η περίπτωση του ΝΑΤΟ","abstract":"Οι συμμαχίες θεωρούνται «ένα παγκόσμιο συστατικό των σχέσεων μεταξύ πολιτικών μονάδων, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον χρόνο». Συνδεδεμένες με τον πόλεμο και την ειρήνη, οι συμμαχίες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επιδίωξη της ασφάλειας (μεταξύ κοινοτήτων) και σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας βοήθησαν στη διαμόρφωση των ιστορικών εξελίξεων. Από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα και στην Ειρήνη της Βεστφαλίας και από τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τον Ψυχρό Πόλεμο, οι συμμαχίες αποτέλεσαν ένα σημαντικό μέσο για την επιδίωξη των συμφερόντων, της ασφάλειας και της ισχύος.Το ΝΑΤΟ, ίσως ο πιο επιτυχημένος στρατιωτικός αμυντικός οργανισμός της νέας εποχής, μεταμορφώθηκε περνώντας από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον διπολισμό των δύο υπερδυνάμεων, στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Προσαρμόστηκε -σε μεγάλο βαθμό- στα νέα δεδομένα ενός αρχικά μονοπολικού και πλέον πολυπολικού, κόσμου, διεύρυνε τους σκοπούς του και τα μέλη του, παρόλη τη διάλυση της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τους κύριους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε η Συμμαχία. Ωστόσο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, οι θεωρητικοί συνεχώς διαβλέπουν το τέλος της Συμμαχίας, με το επιχείρημα ότι με την απουσία του αντιπάλου (της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης) δεν υπάρχει καμία λογική αιτία για την ύπαρξη μίας στρατιωτικής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ όμως άντεξε, παρά τις αντίθετες απόψεις, υιοθέτησε νέα στρατηγικά δόγματα ασφάλειας (με την ποιο ευρεία έννοια), μακριά ωστόσο από τον παραδοσιακό του σκοπό, ως αμυντικός οργανισμός: τη \"συλλογική άμυνα\". Έτσι, διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες, \"δοκιμάζουν\" τη συνοχή της Συμμαχίας, τους δομικούς σκοπούς της σύμφωνα με τη Συνθήκη και την βιωσιμότητά της.","abstract_html":"Οι συμμαχίες θεωρούνται «ένα παγκόσμιο συστατικό των σχέσεων μεταξύ πολιτικών μονάδων, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον χρόνο». Συνδεδεμένες με τον πόλεμο και την ειρήνη, οι συμμαχίες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επιδίωξη της ασφάλειας (μεταξύ κοινοτήτων) και σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας βοήθησαν στη διαμόρφωση των ιστορικών εξελίξεων. Από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα και στην Ειρήνη της Βεστφαλίας και από τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τον Ψυχρό Πόλεμο, οι συμμαχίες αποτέλεσαν ένα σημαντικό μέσο για την επιδίωξη των συμφερόντων, της ασφάλειας και της ισχύος.Το ΝΑΤΟ, ίσως ο πιο επιτυχημένος στρατιωτικός αμυντικός οργανισμός της νέας εποχής, μεταμορφώθηκε περνώντας από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον διπολισμό των δύο υπερδυνάμεων, στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Προσαρμόστηκε -σε μεγάλο βαθμό- στα νέα δεδομένα ενός αρχικά μονοπολικού και πλέον πολυπολικού, κόσμου, διεύρυνε τους σκοπούς του και τα μέλη του, παρόλη τη διάλυση της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τους κύριους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε η Συμμαχία. Ωστόσο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, οι θεωρητικοί συνεχώς διαβλέπουν το τέλος της Συμμαχίας, με το επιχείρημα ότι με την απουσία του αντιπάλου (της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης) δεν υπάρχει καμία λογική αιτία για την ύπαρξη μίας στρατιωτικής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ όμως άντεξε, παρά τις αντίθετες απόψεις, υιοθέτησε νέα στρατηγικά δόγματα ασφάλειας (με την ποιο ευρεία έννοια), μακριά ωστόσο από τον παραδοσιακό του σκοπό, ως αμυντικός οργανισμός: τη &quot;συλλογική άμυνα&quot;. Έτσι, διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες, &quot;δοκιμάζουν&quot; τη συνοχή της Συμμαχίας, τους δομικούς σκοπούς της σύμφωνα με τη Συνθήκη και την βιωσιμότητά της.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανιώτη Κωνσταντία","Manioti Konstantia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:19Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838117"],"render_values":[{"text":"uoadl:2838117","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838117","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838117","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2838117","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανιώτη Κωνσταντία","Manioti Konstantia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838117"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι συμμαχίες θεωρούνται «ένα παγκόσμιο συστατικό των σχέσεων μεταξύ πολιτικών μονάδων, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον χρόνο». Συνδεδεμένες με τον πόλεμο και την ειρήνη, οι συμμαχίες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επιδίωξη της ασφάλειας (μεταξύ κοινοτήτων) και σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας βοήθησαν στη διαμόρφωση των ιστορικών εξελίξεων. Από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα και στην Ειρήνη της Βεστφαλίας και από τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τον Ψυχρό Πόλεμο, οι συμμαχίες αποτέλεσαν ένα σημαντικό μέσο για την επιδίωξη των συμφερόντων, της ασφάλειας και της ισχύος.Το ΝΑΤΟ, ίσως ο πιο επιτυχημένος στρατιωτικός αμυντικός οργανισμός της νέας εποχής, μεταμορφώθηκε περνώντας από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον διπολισμό των δύο υπερδυνάμεων, στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Προσαρμόστηκε -σε μεγάλο βαθμό- στα νέα δεδομένα ενός αρχικά μονοπολικού και πλέον πολυπολικού, κόσμου, διεύρυνε τους σκοπούς του και τα μέλη του, παρόλη τη διάλυση της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τους κύριους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε η Συμμαχία. Ωστόσο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, οι θεωρητικοί συνεχώς διαβλέπουν το τέλος της Συμμαχίας, με το επιχείρημα ότι με την απουσία του αντιπάλου (της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης) δεν υπάρχει καμία λογική αιτία για την ύπαρξη μίας στρατιωτικής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ όμως άντεξε, παρά τις αντίθετες απόψεις, υιοθέτησε νέα στρατηγικά δόγματα ασφάλειας (με την ποιο ευρεία έννοια), μακριά ωστόσο από τον παραδοσιακό του σκοπό, ως αμυντικός οργανισμός: τη \"συλλογική άμυνα\". Έτσι, διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες, \"δοκιμάζουν\" τη συνοχή της Συμμαχίας, τους δομικούς σκοπούς της σύμφωνα με τη Συνθήκη και την βιωσιμότητά της.","Alliances are considered as \"a global component of the relations between political units, regardless of place and time\". Connected with war and peace, alliances have played a central role in seeking of security (between communities) and throughout history they have helped in historical developments. From Antiquity to the Middle Ages and the Peace of Westphalia and the Napoleonic Wars, in both World Wars and the Cold War, alliances have been an important means of pursuing interests, security and power. NATO, perhaps the most successful military defense organization of the New Age, was transformed through the Cold War period and the bipolarism of the two superpowers in the post-Cold War era. NATO was adapted to the new circumstances of an originally unipolar and multipolar world, widened its aims and its members, despite the dissolution of the former Soviet Union and the Warsaw Pact, the main reasons why the Alliance was founded. However, since the end of the Cold War, the theorists constantly see the end of the Alliance, arguing that in the absence of the adversary (the former Soviet Union) there is no logical cause for a military alliance. But in spite of opposing views, NATO has adopted new strategic security doctrines (in the broadest sense), far from its traditional purpose, as a defense organization: \"collective defense\". Thus, various internal and external factors \"test\" the cohesion of the Alliance, its structural goals under the Treaty and its viability."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Θεωρία των Συμμαχιών: Η περίπτωση του ΝΑΤΟ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανιώτη Κωνσταντία","Manioti Konstantia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Οι συμμαχίες θεωρούνται «ένα παγκόσμιο συστατικό των σχέσεων μεταξύ πολιτικών μονάδων, ανεξάρτητα από τον τόπο και τον χρόνο». Συνδεδεμένες με τον πόλεμο και την ειρήνη, οι συμμαχίες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επιδίωξη της ασφάλειας (μεταξύ κοινοτήτων) και σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας βοήθησαν στη διαμόρφωση των ιστορικών εξελίξεων. Από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα και στην Ειρήνη της Βεστφαλίας και από τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τον Ψυχρό Πόλεμο, οι συμμαχίες αποτέλεσαν ένα σημαντικό μέσο για την επιδίωξη των συμφερόντων, της ασφάλειας και της ισχύος.Το ΝΑΤΟ, ίσως ο πιο επιτυχημένος στρατιωτικός αμυντικός οργανισμός της νέας εποχής, μεταμορφώθηκε περνώντας από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και τον διπολισμό των δύο υπερδυνάμεων, στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Προσαρμόστηκε -σε μεγάλο βαθμό- στα νέα δεδομένα ενός αρχικά μονοπολικού και πλέον πολυπολικού, κόσμου, διεύρυνε τους σκοπούς του και τα μέλη του, παρόλη τη διάλυση της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τους κύριους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε η Συμμαχία. Ωστόσο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, οι θεωρητικοί συνεχώς διαβλέπουν το τέλος της Συμμαχίας, με το επιχείρημα ότι με την απουσία του αντιπάλου (της -πρώην- Σοβιετικής Ένωσης) δεν υπάρχει καμία λογική αιτία για την ύπαρξη μίας στρατιωτικής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ όμως άντεξε, παρά τις αντίθετες απόψεις, υιοθέτησε νέα στρατηγικά δόγματα ασφάλειας (με την ποιο ευρεία έννοια), μακριά ωστόσο από τον παραδοσιακό του σκοπό, ως αμυντικός οργανισμός: τη \"συλλογική άμυνα\". Έτσι, διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες, \"δοκιμάζουν\" τη συνοχή της Συμμαχίας, τους δομικούς σκοπούς της σύμφωνα με τη Συνθήκη και την βιωσιμότητά της.","Alliances are considered as \"a global component of the relations between political units, regardless of place and time\". Connected with war and peace, alliances have played a central role in seeking of security (between communities) and throughout history they have helped in historical developments. From Antiquity to the Middle Ages and the Peace of Westphalia and the Napoleonic Wars, in both World Wars and the Cold War, alliances have been an important means of pursuing interests, security and power. NATO, perhaps the most successful military defense organization of the New Age, was transformed through the Cold War period and the bipolarism of the two superpowers in the post-Cold War era. NATO was adapted to the new circumstances of an originally unipolar and multipolar world, widened its aims and its members, despite the dissolution of the former Soviet Union and the Warsaw Pact, the main reasons why the Alliance was founded. However, since the end of the Cold War, the theorists constantly see the end of the Alliance, arguing that in the absence of the adversary (the former Soviet Union) there is no logical cause for a military alliance. But in spite of opposing views, NATO has adopted new strategic security doctrines (in the broadest sense), far from its traditional purpose, as a defense organization: \"collective defense\". Thus, various internal and external factors \"test\" the cohesion of the Alliance, its structural goals under the Treaty and its viability."],"dc:identifier":["uoadl:2838117","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838117"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η Θεωρία των Συμμαχιών: Η περίπτωση του ΝΑΤΟ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:19Z"}