{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ολική κυριαρχία και ανώνυμος μαζικός θάνατος. Η μελέτη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως.","abstract":"Σκοπός της εργασίας δεν είναι μόνο να αποτυπωθεί και να γίνει μια απλή ανάλυση του αριθμού των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας που έλαβε μέρος στους κόλπους της «πολιτισμένης» και ντυμένης από το «πνεύμα του Διαφωτισμού» Ευρώπης, αλλά να παρουσιαστεί και να αναλυθεί η κουλτούρα της ναζιστικής βίας η οποία αποτυπώθηκε με τον πιο απάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο στην κοινωνική, ιστορική και συλλογική μνήμη. Επιπλέον, ένας δεύτερος λόγος συγγραφής της εργασίας δεν αποτελεί μόνο η κοινωνικό – φιλοσοφική επεξεργασία των στρατοπέδων από τους Arendt και Traverso αλλά η ανάλυση και αναπαράσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης μέσα από την λογοτεχνία και τις μαρτυρίες των ατόμων που επιβίωσαν (σωματικά και πνευματικά) από την ναζιστική βαρβαρότητα. Εν ολίγοις, η στρατοπεδική λογοτεχνία έρχεται όχι απλώς να ερμηνεύσει αλλά να αναλύσει και να αποτυπώσει γραπτός το όλο σύστημα καταστροφής και αντικειμενοποίησης του ίδιου του ανθρώπου. Ο Primo Levi, ο Jean Amery, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Ρομπέρ Αντέλμ, ο Σλόμο Βενέτσια και η Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόιμαν μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους συμβάλουν σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να κατανοήσουμε την όλη λειτουργία και δομή των στρατοπέδων. Όπως και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Άουσβιτς χαράχτηκε στην μνήμη των επιζησάντων αλλά και των μελλοντικών γενεών ως εμβληματικός τόπος της αποκτήνωσης, του απρόσωπου θανάτου και της εκμηδένισης της ανθρώπινης υπόστασης. Το Άουσβιτς όπως αναφέρει και ο Enzo Traverso «δεν άλλαξε τις μορφές του πολιτισμού: αν οι θάλαμοι αερίων γίνονται σήμερα αντιληπτοί ως πολιτισμική ρήξη, είναι ακριβώς επειδή στάθηκαν η στιγμή που αποκάλυψε τις αντιφάσεις του πολιτισμού, το καταστροφικό δυναμικό του1». Η κτηνωδία της ναζιστικής μηχανής για την βιολογική αναμόρφωση της ανθρωπότητας έλαβε τόσο μεγάλες προεκτάσεις όπου έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για την ιστορική μοναδικότητα της εβραϊκής γενοκτονίας. Η συστηματική και λυσσαλέα εξόντωση τόσο των Εβραίων, των Sinti και Roma όσο και άλλων κοινωνικών ομάδων όπως των σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου, των πολωνών, Σέρβων, των ομοφυλόφιλων, των πολιτικών κρατουμένων, των μαρτύρων του Ιεχωβά για μια ομογενοποιημένη και φυλετικά εξαγνισμένη Ευρώπη και Γερμανία αποτέλεσε σημείο συζητήσεων γύρω από πολλούς ακαδημαϊκούς κύκλους. Όπως αναφέρει και η πολιτική φιλόσοφος Hannah Arendt στο έργο της ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, «οι ναζί είχαν θελήσει να αποφασίζουν ποιος έπρεπε και ποιος δεν έπρεπε να κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη2». Μέσα σε αυτό το φυλετικοποιημένο φαντασιακό3, οι Εβραίοι4 δεν είναι τόσο μια κατώτερη «φυλή» όσο μια αντί-«φυλή» υπεύθυνη, επικίνδυνη και καταστροφική για την κοινωνική «υγεία» τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της ίδιας της Γερμανίας, μια απειλή για την ίδια την ζωή ή χειρότερα ένα παράσιτο, ένας βάκιλος( όπως αναφέρει ο Χίτλερ στον Mein Kampf, Ο Αγών μου). Ο αγώνας για την ανθρώπινη ύπαρξη και επιβίωση του ισχυρότερου μετάλλαξε τον πόλεμο σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο σφαγής και παραγωγής πτωμάτων καθώς τα πεδία των μαχών μεταφέρονται μέσα σε πόλεις όπου χιλιάδες άμαχοι εξοντώνονται, αποτελειώνονται οι τραυματίες, δολοφονούνται οι φυλακισμένοι, βιάζονται, βασανίζονται, ακρωτηριάζονται, καίγονται, εκτελούνται παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι. Όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα άγριο ξέσπασμα μίσους, περιφρόνησης και ορμών καταστροφής5. Όπως αναφέρει και ο George Orwell: « ο ολοκληρωτισμός είναι το σύστημα στο οποίο η εξουσία συνίσταται (αν όχι αποκλειστικά) στην οργανωμένη, συνεχή και γενικευμένη άσκηση βίας». Η Ρίκα Μπενβενίστε μέσα από τον Ραούλ Χίλμπεργκ αναφέρει: « Ο Ραούλ Χίλμπεργκ έλεγε ότι φοβάται τα μεγάλα ερωτήματα που εγκυμονούν μικρές απαντήσεις, και προτιμά τα πως από τα μεγάλα γιατί». Στο συγκεκριμένο έργο επιχειρείται, εν ολίγοις, να καταδειχθεί το πώς και ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ανθρωπότητα οδηγήθηκε σε πράξεις άκρως αντιανθρώπινες και απαγορευτικές για το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα. Η άνοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων μας θυμίζει τον βαθιά αντινομικό χαρακτήρα της νεωτερικότητας.","abstract_html":"Σκοπός της εργασίας δεν είναι μόνο να αποτυπωθεί και να γίνει μια απλή ανάλυση του αριθμού των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας που έλαβε μέρος στους κόλπους της «πολιτισμένης» και ντυμένης από το «πνεύμα του Διαφωτισμού» Ευρώπης, αλλά να παρουσιαστεί και να αναλυθεί η κουλτούρα της ναζιστικής βίας η οποία αποτυπώθηκε με τον πιο απάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο στην κοινωνική, ιστορική και συλλογική μνήμη. Επιπλέον, ένας δεύτερος λόγος συγγραφής της εργασίας δεν αποτελεί μόνο η κοινωνικό – φιλοσοφική επεξεργασία των στρατοπέδων από τους Arendt και Traverso αλλά η ανάλυση και αναπαράσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης μέσα από την λογοτεχνία και τις μαρτυρίες των ατόμων που επιβίωσαν (σωματικά και πνευματικά) από την ναζιστική βαρβαρότητα. Εν ολίγοις, η στρατοπεδική λογοτεχνία έρχεται όχι απλώς να ερμηνεύσει αλλά να αναλύσει και να αποτυπώσει γραπτός το όλο σύστημα καταστροφής και αντικειμενοποίησης του ίδιου του ανθρώπου. Ο Primo Levi, ο Jean Amery, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Ρομπέρ Αντέλμ, ο Σλόμο Βενέτσια και η Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόιμαν μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους συμβάλουν σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να κατανοήσουμε την όλη λειτουργία και δομή των στρατοπέδων. Όπως και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Άουσβιτς χαράχτηκε στην μνήμη των επιζησάντων αλλά και των μελλοντικών γενεών ως εμβληματικός τόπος της αποκτήνωσης, του απρόσωπου θανάτου και της εκμηδένισης της ανθρώπινης υπόστασης. Το Άουσβιτς όπως αναφέρει και ο Enzo Traverso «δεν άλλαξε τις μορφές του πολιτισμού: αν οι θάλαμοι αερίων γίνονται σήμερα αντιληπτοί ως πολιτισμική ρήξη, είναι ακριβώς επειδή στάθηκαν η στιγμή που αποκάλυψε τις αντιφάσεις του πολιτισμού, το καταστροφικό δυναμικό του1». Η κτηνωδία της ναζιστικής μηχανής για την βιολογική αναμόρφωση της ανθρωπότητας έλαβε τόσο μεγάλες προεκτάσεις όπου έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για την ιστορική μοναδικότητα της εβραϊκής γενοκτονίας. Η συστηματική και λυσσαλέα εξόντωση τόσο των Εβραίων, των Sinti και Roma όσο και άλλων κοινωνικών ομάδων όπως των σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου, των πολωνών, Σέρβων, των ομοφυλόφιλων, των πολιτικών κρατουμένων, των μαρτύρων του Ιεχωβά για μια ομογενοποιημένη και φυλετικά εξαγνισμένη Ευρώπη και Γερμανία αποτέλεσε σημείο συζητήσεων γύρω από πολλούς ακαδημαϊκούς κύκλους. Όπως αναφέρει και η πολιτική φιλόσοφος Hannah Arendt στο έργο της ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, «οι ναζί είχαν θελήσει να αποφασίζουν ποιος έπρεπε και ποιος δεν έπρεπε να κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη2». Μέσα σε αυτό το φυλετικοποιημένο φαντασιακό3, οι Εβραίοι4 δεν είναι τόσο μια κατώτερη «φυλή» όσο μια αντί-«φυλή» υπεύθυνη, επικίνδυνη και καταστροφική για την κοινωνική «υγεία» τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της ίδιας της Γερμανίας, μια απειλή για την ίδια την ζωή ή χειρότερα ένα παράσιτο, ένας βάκιλος( όπως αναφέρει ο Χίτλερ στον Mein Kampf, Ο Αγών μου). Ο αγώνας για την ανθρώπινη ύπαρξη και επιβίωση του ισχυρότερου μετάλλαξε τον πόλεμο σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο σφαγής και παραγωγής πτωμάτων καθώς τα πεδία των μαχών μεταφέρονται μέσα σε πόλεις όπου χιλιάδες άμαχοι εξοντώνονται, αποτελειώνονται οι τραυματίες, δολοφονούνται οι φυλακισμένοι, βιάζονται, βασανίζονται, ακρωτηριάζονται, καίγονται, εκτελούνται παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι. Όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα άγριο ξέσπασμα μίσους, περιφρόνησης και ορμών καταστροφής5. Όπως αναφέρει και ο George Orwell: « ο ολοκληρωτισμός είναι το σύστημα στο οποίο η εξουσία συνίσταται (αν όχι αποκλειστικά) στην οργανωμένη, συνεχή και γενικευμένη άσκηση βίας». Η Ρίκα Μπενβενίστε μέσα από τον Ραούλ Χίλμπεργκ αναφέρει: « Ο Ραούλ Χίλμπεργκ έλεγε ότι φοβάται τα μεγάλα ερωτήματα που εγκυμονούν μικρές απαντήσεις, και προτιμά τα πως από τα μεγάλα γιατί». Στο συγκεκριμένο έργο επιχειρείται, εν ολίγοις, να καταδειχθεί το πώς και ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ανθρωπότητα οδηγήθηκε σε πράξεις άκρως αντιανθρώπινες και απαγορευτικές για το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα. Η άνοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων μας θυμίζει τον βαθιά αντινομικό χαρακτήρα της νεωτερικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλαβρής Δημήτρης","Kalavris Dimitris"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:33:22Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838399"],"render_values":[{"text":"uoadl:2838399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2838399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλαβρής Δημήτρης","Kalavris Dimitris"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της εργασίας δεν είναι μόνο να αποτυπωθεί και να γίνει μια απλή ανάλυση του αριθμού των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας που έλαβε μέρος στους κόλπους της «πολιτισμένης» και ντυμένης από το «πνεύμα του Διαφωτισμού» Ευρώπης, αλλά να παρουσιαστεί και να αναλυθεί η κουλτούρα της ναζιστικής βίας η οποία αποτυπώθηκε με τον πιο απάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο στην κοινωνική, ιστορική και συλλογική μνήμη. Επιπλέον, ένας δεύτερος λόγος συγγραφής της εργασίας δεν αποτελεί μόνο η κοινωνικό – φιλοσοφική επεξεργασία των στρατοπέδων από τους Arendt και Traverso αλλά η ανάλυση και αναπαράσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης μέσα από την λογοτεχνία και τις μαρτυρίες των ατόμων που επιβίωσαν (σωματικά και πνευματικά) από την ναζιστική βαρβαρότητα. Εν ολίγοις, η στρατοπεδική λογοτεχνία έρχεται όχι απλώς να ερμηνεύσει αλλά να αναλύσει και να αποτυπώσει γραπτός το όλο σύστημα καταστροφής και αντικειμενοποίησης του ίδιου του ανθρώπου. Ο Primo Levi, ο Jean Amery, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Ρομπέρ Αντέλμ, ο Σλόμο Βενέτσια και η Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόιμαν μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους συμβάλουν σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να κατανοήσουμε την όλη λειτουργία και δομή των στρατοπέδων. Όπως και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Άουσβιτς χαράχτηκε στην μνήμη των επιζησάντων αλλά και των μελλοντικών γενεών ως εμβληματικός τόπος της αποκτήνωσης, του απρόσωπου θανάτου και της εκμηδένισης της ανθρώπινης υπόστασης. Το Άουσβιτς όπως αναφέρει και ο Enzo Traverso «δεν άλλαξε τις μορφές του πολιτισμού: αν οι θάλαμοι αερίων γίνονται σήμερα αντιληπτοί ως πολιτισμική ρήξη, είναι ακριβώς επειδή στάθηκαν η στιγμή που αποκάλυψε τις αντιφάσεις του πολιτισμού, το καταστροφικό δυναμικό του1». Η κτηνωδία της ναζιστικής μηχανής για την βιολογική αναμόρφωση της ανθρωπότητας έλαβε τόσο μεγάλες προεκτάσεις όπου έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για την ιστορική μοναδικότητα της εβραϊκής γενοκτονίας. Η συστηματική και λυσσαλέα εξόντωση τόσο των Εβραίων, των Sinti και Roma όσο και άλλων κοινωνικών ομάδων όπως των σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου, των πολωνών, Σέρβων, των ομοφυλόφιλων, των πολιτικών κρατουμένων, των μαρτύρων του Ιεχωβά για μια ομογενοποιημένη και φυλετικά εξαγνισμένη Ευρώπη και Γερμανία αποτέλεσε σημείο συζητήσεων γύρω από πολλούς ακαδημαϊκούς κύκλους. Όπως αναφέρει και η πολιτική φιλόσοφος Hannah Arendt στο έργο της ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, «οι ναζί είχαν θελήσει να αποφασίζουν ποιος έπρεπε και ποιος δεν έπρεπε να κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη2». Μέσα σε αυτό το φυλετικοποιημένο φαντασιακό3, οι Εβραίοι4 δεν είναι τόσο μια κατώτερη «φυλή» όσο μια αντί-«φυλή» υπεύθυνη, επικίνδυνη και καταστροφική για την κοινωνική «υγεία» τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της ίδιας της Γερμανίας, μια απειλή για την ίδια την ζωή ή χειρότερα ένα παράσιτο, ένας βάκιλος( όπως αναφέρει ο Χίτλερ στον Mein Kampf, Ο Αγών μου). Ο αγώνας για την ανθρώπινη ύπαρξη και επιβίωση του ισχυρότερου μετάλλαξε τον πόλεμο σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο σφαγής και παραγωγής πτωμάτων καθώς τα πεδία των μαχών μεταφέρονται μέσα σε πόλεις όπου χιλιάδες άμαχοι εξοντώνονται, αποτελειώνονται οι τραυματίες, δολοφονούνται οι φυλακισμένοι, βιάζονται, βασανίζονται, ακρωτηριάζονται, καίγονται, εκτελούνται παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι. Όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα άγριο ξέσπασμα μίσους, περιφρόνησης και ορμών καταστροφής5. Όπως αναφέρει και ο George Orwell: « ο ολοκληρωτισμός είναι το σύστημα στο οποίο η εξουσία συνίσταται (αν όχι αποκλειστικά) στην οργανωμένη, συνεχή και γενικευμένη άσκηση βίας». Η Ρίκα Μπενβενίστε μέσα από τον Ραούλ Χίλμπεργκ αναφέρει: « Ο Ραούλ Χίλμπεργκ έλεγε ότι φοβάται τα μεγάλα ερωτήματα που εγκυμονούν μικρές απαντήσεις, και προτιμά τα πως από τα μεγάλα γιατί». Στο συγκεκριμένο έργο επιχειρείται, εν ολίγοις, να καταδειχθεί το πώς και ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ανθρωπότητα οδηγήθηκε σε πράξεις άκρως αντιανθρώπινες και απαγορευτικές για το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα. Η άνοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων μας θυμίζει τον βαθιά αντινομικό χαρακτήρα της νεωτερικότητας.","The purpose of the work is not only to capture and to make a simple analysis of the number of victims of the Nazi atrocities that took place within the \"civilized\" and dressed in the \"spirit of Enlightenment\" Europe but to present and analyze its culture Nazi violence which was imprinted in the most inhuman and brutal way in social, historical and collective memory. Moreover, a second reason for writing the work is not only the social-philosophical treatment of the camps by Arendt and Traverso but the analysis and representation of concentration and extermination camps through the literature and testimonies of the individuals who survived (physically and spiritually) Nazi barbarism. In short, Cambodian literature comes not only to interpret but to analyze and capture in writing the whole system of destruction and objectification of man himself. Primo Levi, Jean Amery, Jorge Sembern, Robber Adelm, Sloom Venetsia, and Margarete Boomer Neumann, through their different approaches, contribute to a satisfactory degree to understand the whole operation and structure of the camps. Like the other concentration camps, Auschwitz was traced to the memory of survivors and future generations as the emblematic place of detainment, impersonal death, and annihilation of humanity. Auschwitz, as Enzo Traverso says, \"did not change the forms of civilization: if gas chambers are perceived today as a cultural breakdown, it is precisely because they were the moment when it revealed the contradictions of civilization, its destructive potential. The brutality of the Nazi machine for the biological reformation of humanity has received such great extensions where we have the right to talk about the historical uniqueness of the Jewish genocide. The systematic and irrational extermination of both Jews, Sinti and Roma and other social groups such as Soviet prisoners of war, Poles, Serbs, homosexuals, political prisoners, Jehovah's Witnesses for a homogenized and racially-evolved Europe and Germany was point of discussion around many academic circles. As the political philosopher Hannah Arendt states in Eichmann's work in Jerusalem, \"the Nazis wanted to decide who should and who should not live on this planet.\" In this racially imagined3, the Jews4 are not so much a \"race\" as a \"race\" responsible, dangerous and destructive to the social \"health\" of both other people and Germany itself, a threat to life itself or worse a parasite, a bacillus (as Hitler mentions in Mein Kampf, My Games). The struggle for the human existence and survival of the stronger has transformed the war into a modern slaughter and carcass factory as battlefields are transported to cities where thousands of civilians are exterminated, injured, murdered prisoners, raped, tortured, maimed, burned , children, women, elderly are performed. All this translates into a violent outburst of hatred, contempt and destruction. As George Orwell says, \"totalitarianism is the system in which power is (if not exclusively) organized, continuous and generalized violence.\" Rika Benvenite through Raul Hilberg says: \"Raul Hilberg said he was afraid of the big questions that made small answers, and prefers how big of them.\" This work attempts, in short, to show how and why humanity itself has been guided by acts that are highly anti-human and prohibitive to the human spirit itself. The rise of totalitarian regimes reminds us of the profoundly anomalous nature of modernity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ολική κυριαρχία και ανώνυμος μαζικός θάνατος. Η μελέτη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλαβρής Δημήτρης","Kalavris Dimitris"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Σκοπός της εργασίας δεν είναι μόνο να αποτυπωθεί και να γίνει μια απλή ανάλυση του αριθμού των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας που έλαβε μέρος στους κόλπους της «πολιτισμένης» και ντυμένης από το «πνεύμα του Διαφωτισμού» Ευρώπης, αλλά να παρουσιαστεί και να αναλυθεί η κουλτούρα της ναζιστικής βίας η οποία αποτυπώθηκε με τον πιο απάνθρωπο και κτηνώδη τρόπο στην κοινωνική, ιστορική και συλλογική μνήμη. Επιπλέον, ένας δεύτερος λόγος συγγραφής της εργασίας δεν αποτελεί μόνο η κοινωνικό – φιλοσοφική επεξεργασία των στρατοπέδων από τους Arendt και Traverso αλλά η ανάλυση και αναπαράσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης μέσα από την λογοτεχνία και τις μαρτυρίες των ατόμων που επιβίωσαν (σωματικά και πνευματικά) από την ναζιστική βαρβαρότητα. Εν ολίγοις, η στρατοπεδική λογοτεχνία έρχεται όχι απλώς να ερμηνεύσει αλλά να αναλύσει και να αποτυπώσει γραπτός το όλο σύστημα καταστροφής και αντικειμενοποίησης του ίδιου του ανθρώπου. Ο Primo Levi, ο Jean Amery, ο Χόρχε Σεμπρούν, ο Ρομπέρ Αντέλμ, ο Σλόμο Βενέτσια και η Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόιμαν μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους συμβάλουν σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να κατανοήσουμε την όλη λειτουργία και δομή των στρατοπέδων. Όπως και τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Άουσβιτς χαράχτηκε στην μνήμη των επιζησάντων αλλά και των μελλοντικών γενεών ως εμβληματικός τόπος της αποκτήνωσης, του απρόσωπου θανάτου και της εκμηδένισης της ανθρώπινης υπόστασης. Το Άουσβιτς όπως αναφέρει και ο Enzo Traverso «δεν άλλαξε τις μορφές του πολιτισμού: αν οι θάλαμοι αερίων γίνονται σήμερα αντιληπτοί ως πολιτισμική ρήξη, είναι ακριβώς επειδή στάθηκαν η στιγμή που αποκάλυψε τις αντιφάσεις του πολιτισμού, το καταστροφικό δυναμικό του1». Η κτηνωδία της ναζιστικής μηχανής για την βιολογική αναμόρφωση της ανθρωπότητας έλαβε τόσο μεγάλες προεκτάσεις όπου έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για την ιστορική μοναδικότητα της εβραϊκής γενοκτονίας. Η συστηματική και λυσσαλέα εξόντωση τόσο των Εβραίων, των Sinti και Roma όσο και άλλων κοινωνικών ομάδων όπως των σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου, των πολωνών, Σέρβων, των ομοφυλόφιλων, των πολιτικών κρατουμένων, των μαρτύρων του Ιεχωβά για μια ομογενοποιημένη και φυλετικά εξαγνισμένη Ευρώπη και Γερμανία αποτέλεσε σημείο συζητήσεων γύρω από πολλούς ακαδημαϊκούς κύκλους. Όπως αναφέρει και η πολιτική φιλόσοφος Hannah Arendt στο έργο της ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, «οι ναζί είχαν θελήσει να αποφασίζουν ποιος έπρεπε και ποιος δεν έπρεπε να κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη2». Μέσα σε αυτό το φυλετικοποιημένο φαντασιακό3, οι Εβραίοι4 δεν είναι τόσο μια κατώτερη «φυλή» όσο μια αντί-«φυλή» υπεύθυνη, επικίνδυνη και καταστροφική για την κοινωνική «υγεία» τόσο των άλλων ανθρώπων όσο και της ίδιας της Γερμανίας, μια απειλή για την ίδια την ζωή ή χειρότερα ένα παράσιτο, ένας βάκιλος( όπως αναφέρει ο Χίτλερ στον Mein Kampf, Ο Αγών μου). Ο αγώνας για την ανθρώπινη ύπαρξη και επιβίωση του ισχυρότερου μετάλλαξε τον πόλεμο σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο σφαγής και παραγωγής πτωμάτων καθώς τα πεδία των μαχών μεταφέρονται μέσα σε πόλεις όπου χιλιάδες άμαχοι εξοντώνονται, αποτελειώνονται οι τραυματίες, δολοφονούνται οι φυλακισμένοι, βιάζονται, βασανίζονται, ακρωτηριάζονται, καίγονται, εκτελούνται παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι. Όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα άγριο ξέσπασμα μίσους, περιφρόνησης και ορμών καταστροφής5. Όπως αναφέρει και ο George Orwell: « ο ολοκληρωτισμός είναι το σύστημα στο οποίο η εξουσία συνίσταται (αν όχι αποκλειστικά) στην οργανωμένη, συνεχή και γενικευμένη άσκηση βίας». Η Ρίκα Μπενβενίστε μέσα από τον Ραούλ Χίλμπεργκ αναφέρει: « Ο Ραούλ Χίλμπεργκ έλεγε ότι φοβάται τα μεγάλα ερωτήματα που εγκυμονούν μικρές απαντήσεις, και προτιμά τα πως από τα μεγάλα γιατί». Στο συγκεκριμένο έργο επιχειρείται, εν ολίγοις, να καταδειχθεί το πώς και ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ανθρωπότητα οδηγήθηκε σε πράξεις άκρως αντιανθρώπινες και απαγορευτικές για το ίδιο το ανθρώπινο πνεύμα. Η άνοδος των ολοκληρωτικών καθεστώτων μας θυμίζει τον βαθιά αντινομικό χαρακτήρα της νεωτερικότητας.","The purpose of the work is not only to capture and to make a simple analysis of the number of victims of the Nazi atrocities that took place within the \"civilized\" and dressed in the \"spirit of Enlightenment\" Europe but to present and analyze its culture Nazi violence which was imprinted in the most inhuman and brutal way in social, historical and collective memory. Moreover, a second reason for writing the work is not only the social-philosophical treatment of the camps by Arendt and Traverso but the analysis and representation of concentration and extermination camps through the literature and testimonies of the individuals who survived (physically and spiritually) Nazi barbarism. In short, Cambodian literature comes not only to interpret but to analyze and capture in writing the whole system of destruction and objectification of man himself. Primo Levi, Jean Amery, Jorge Sembern, Robber Adelm, Sloom Venetsia, and Margarete Boomer Neumann, through their different approaches, contribute to a satisfactory degree to understand the whole operation and structure of the camps. Like the other concentration camps, Auschwitz was traced to the memory of survivors and future generations as the emblematic place of detainment, impersonal death, and annihilation of humanity. Auschwitz, as Enzo Traverso says, \"did not change the forms of civilization: if gas chambers are perceived today as a cultural breakdown, it is precisely because they were the moment when it revealed the contradictions of civilization, its destructive potential. The brutality of the Nazi machine for the biological reformation of humanity has received such great extensions where we have the right to talk about the historical uniqueness of the Jewish genocide. The systematic and irrational extermination of both Jews, Sinti and Roma and other social groups such as Soviet prisoners of war, Poles, Serbs, homosexuals, political prisoners, Jehovah's Witnesses for a homogenized and racially-evolved Europe and Germany was point of discussion around many academic circles. As the political philosopher Hannah Arendt states in Eichmann's work in Jerusalem, \"the Nazis wanted to decide who should and who should not live on this planet.\" In this racially imagined3, the Jews4 are not so much a \"race\" as a \"race\" responsible, dangerous and destructive to the social \"health\" of both other people and Germany itself, a threat to life itself or worse a parasite, a bacillus (as Hitler mentions in Mein Kampf, My Games). The struggle for the human existence and survival of the stronger has transformed the war into a modern slaughter and carcass factory as battlefields are transported to cities where thousands of civilians are exterminated, injured, murdered prisoners, raped, tortured, maimed, burned , children, women, elderly are performed. All this translates into a violent outburst of hatred, contempt and destruction. As George Orwell says, \"totalitarianism is the system in which power is (if not exclusively) organized, continuous and generalized violence.\" Rika Benvenite through Raul Hilberg says: \"Raul Hilberg said he was afraid of the big questions that made small answers, and prefers how big of them.\" This work attempts, in short, to show how and why humanity itself has been guided by acts that are highly anti-human and prohibitive to the human spirit itself. The rise of totalitarian regimes reminds us of the profoundly anomalous nature of modernity."],"dc:identifier":["uoadl:2838399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ολική κυριαρχία και ανώνυμος μαζικός θάνατος. Η μελέτη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:22Z"}