{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838800"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2838800","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Άμεσες ορμονικές, μεταβολικές και φυσιολογικές αποκρίσεις από μία συνεδρία αερόβιας άσκησης με τεχνητό περιορισμό της αιματικής ροής των κάτω άκρων σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια","abstract":"Εισαγωγή Ο περιορισμός της αιματικής ροής (ΠΑΡ) κατά την άσκηση είναι ένα είδος παρέμβασης κατά τα οποίο περιορίζεται με τεχνητό τρόπο (περίσφιξη) η αιματική ροή σε άκρο το οποίο ασκείται. Στόχος της τεχνικής περίσφιξης είναι να εφαρμοστεί πίεση τέτοια, ώστε να περιορίζεται κυρίως η αιματική ροή στη φλεβική κυκλοφορία και όχι η αρτηριακή ροή του αίματος προς την περιφέρεια. Ο ΠΑΡ έχει δειχθεί ότι μπορεί να αυξήσει ικανοποιητικά τη μυϊκή δύναμη και μάζα, όταν συνδυαστεί με άσκηση αντιστάσεων ακόμα και με πολύ χαμηλά φορτία αντίστασης. Επιπλέον, όταν συνδυαστεί με αερόβια άσκηση χαμηλής έντασης αυξάνει την αερόβια ικανότητα σε μεγαλύτερο βαθμό από την αντίστοιχη άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Οι περισσότερες έρευνες που μελέτησαν τη συγκεκριμένη τεχνική είχαν ως δοκιμαζόμενους υγιείς ενήλικες. Παραμένει, λοιπόν, άγνωστο ποια θα ήταν τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα της εφαρμογής ΠΑΡ κατά την αερόβια άσκηση ασθενών με Χρόνια Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Ωστόσο, προτού εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο άσκησης στο συγκεκριμένο κλινικό πληθυσμό, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί η ασφάλεια αλλά και η εφαρμοσιμότητά του σε αυτούς τους ασθενείς. Σκοπός Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετηθούν οι άμεσες αιμοδυναμικές, φυσιολογικές και μεταβολικές αποκρίσεις ασθενών με ΧΚΑ κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση με ΠΑΡ των κάτω άκρων και να συγκριθούν με τις αντίστοιχες αποκρίσεις κατά την συμβατική άσκηση ίδιας διάρκειας και έντασης χωρίς τη χρήση ΠΑΡ. Μέθοδοι και όργανα μέτρησης. Εννέα ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA I-II) συμμετείχαν στην παρούσα μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού συμμετοχής ήταν η ύπαρξη ιστορικού φλεβοθρόμβωσης, ο ζαχαρώδης διαβήτης τύπου Ι και η περιφερική αγγειακή νόσος. Η μελέτη ήταν διασταυρούμενου τύπου (cross over) και ο κάθε ασθενής στο πλαίσιο του ερευνητικού σχεδιασμού επισκέφθηκε το εργαστήριο δύο φορές. Η πειραματική συνθήκη παρέμβασης ήταν η άσκηση με ΠΑΡ σε κυκλοεργόμετρο και η συνθήκη ελέγχου ήταν η άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Η διάρκεια της άσκησης ήταν είκοσι λεπτά και η έντασή της ορίστηκε στο 65% της VO2peak, ποσοστό επί της μέγιστης το οποίο προσεγγίζει τις εντάσεις άσκησης που χρησιμοποιούνται σε προγράμματα αποκατάστασης με συνεχή άσκηση μέτριας έντασης. Η VO2peak του κάθε ασθενή ήταν γνωστή από εργοσπιρομετρία που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν τη συμμετοχή τους στην παρούσα μελέτη. Οι μεταβλητές που εξετάσθηκαν ήταν η μέση κατανάλωση οξυγόνου (VO2) κατά τη δοκιμασία, η κλίση τoυ VO2 κατά το πρώτο λεπτό της ανάκαμψης, η καρδιακή συχνότητα (ΚΣ) και η συστολική αρτηριακή πίεση (ΣΑΠ) στο 6ο, 12ο και 18ο λεπτό της άσκησης καθώς και η υποκειμενική αίσθηση της κόπωσης αλλά και της δύσπνοιας μέσω των κλιμάκων Borg. Επιπλέον, πριν και μετά την άσκηση αξιολογήθηκε η ενδοθηλιακή λειτουργία σε μη ασκούμενους μυς με τη μη επεμβατική μέθοδο της πλησίον του υπέρυθρου φωτός φασματοσκοπίαs (NIRS), έτσι ώστε να εξακριβωθεί αν η άσκηση είχε κάποια άμεση επίδραση στη συγκεκριμένη παράμετρο. Αποτελέσματα. Η μέση VO2 κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ήταν μεγαλύτερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p<0,01). Η ανάκαμψη της VO2 στο 1ο λεπτό μετά την άσκηση ήταν ταχύτερη στη συνθήκη ελέγχου (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11, p<0,01). Η καρδιακή συχνότητα ήταν υψηλότερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου και στα τρία χρονικά σημεία που μετρήθηκε (p<0,05-0,01). Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση δε διέφεραν μεταξύ των δύο συνθηκών άσκησης σε καμία χρονική στιγμή p>0,05). Οι ασθενείς σημείωσαν υψηλότερες τιμές κόπωσης και δύσπνοιας στην κλίμακα Borg κατά την άσκηση με ΠΑΡ (p<0,05-0,01). Η ενδοθηλιακή λειτουργία, όπως αξιολογήθηκε με την μέθοδο NIRS, δε φάνηκε να επηρεάζεται άμεσα σε καμία από τις δύο παρεμβάσεις (p>0,05). Συζήτηση. Η συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι είναι η πρώτη η οποία εξέτασε την εφαρμογή άσκησης με ΠΑΡ σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, παρέχοντας πρωτότυπα στοιχεία για την ασφάλεια εφαρμογής της σε αυτόν τον κλινικό πληθυσμό. Επειδή το δείγμα ασθενών που χρησιμοποιήθηκε ήταν μικρό, είναι απαραίτητο να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες σχετικά με τις άμεσες και χρόνιες επιδράσεις αυτής της μεθόδου άσκησης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.","abstract_html":"Εισαγωγή Ο περιορισμός της αιματικής ροής (ΠΑΡ) κατά την άσκηση είναι ένα είδος παρέμβασης κατά τα οποίο περιορίζεται με τεχνητό τρόπο (περίσφιξη) η αιματική ροή σε άκρο το οποίο ασκείται. Στόχος της τεχνικής περίσφιξης είναι να εφαρμοστεί πίεση τέτοια, ώστε να περιορίζεται κυρίως η αιματική ροή στη φλεβική κυκλοφορία και όχι η αρτηριακή ροή του αίματος προς την περιφέρεια. Ο ΠΑΡ έχει δειχθεί ότι μπορεί να αυξήσει ικανοποιητικά τη μυϊκή δύναμη και μάζα, όταν συνδυαστεί με άσκηση αντιστάσεων ακόμα και με πολύ χαμηλά φορτία αντίστασης. Επιπλέον, όταν συνδυαστεί με αερόβια άσκηση χαμηλής έντασης αυξάνει την αερόβια ικανότητα σε μεγαλύτερο βαθμό από την αντίστοιχη άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Οι περισσότερες έρευνες που μελέτησαν τη συγκεκριμένη τεχνική είχαν ως δοκιμαζόμενους υγιείς ενήλικες. Παραμένει, λοιπόν, άγνωστο ποια θα ήταν τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα της εφαρμογής ΠΑΡ κατά την αερόβια άσκηση ασθενών με Χρόνια Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Ωστόσο, προτού εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο άσκησης στο συγκεκριμένο κλινικό πληθυσμό, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί η ασφάλεια αλλά και η εφαρμοσιμότητά του σε αυτούς τους ασθενείς. Σκοπός Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετηθούν οι άμεσες αιμοδυναμικές, φυσιολογικές και μεταβολικές αποκρίσεις ασθενών με ΧΚΑ κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση με ΠΑΡ των κάτω άκρων και να συγκριθούν με τις αντίστοιχες αποκρίσεις κατά την συμβατική άσκηση ίδιας διάρκειας και έντασης χωρίς τη χρήση ΠΑΡ. Μέθοδοι και όργανα μέτρησης. Εννέα ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA I-II) συμμετείχαν στην παρούσα μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού συμμετοχής ήταν η ύπαρξη ιστορικού φλεβοθρόμβωσης, ο ζαχαρώδης διαβήτης τύπου Ι και η περιφερική αγγειακή νόσος. Η μελέτη ήταν διασταυρούμενου τύπου (cross over) και ο κάθε ασθενής στο πλαίσιο του ερευνητικού σχεδιασμού επισκέφθηκε το εργαστήριο δύο φορές. Η πειραματική συνθήκη παρέμβασης ήταν η άσκηση με ΠΑΡ σε κυκλοεργόμετρο και η συνθήκη ελέγχου ήταν η άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Η διάρκεια της άσκησης ήταν είκοσι λεπτά και η έντασή της ορίστηκε στο 65% της VO2peak, ποσοστό επί της μέγιστης το οποίο προσεγγίζει τις εντάσεις άσκησης που χρησιμοποιούνται σε προγράμματα αποκατάστασης με συνεχή άσκηση μέτριας έντασης. Η VO2peak του κάθε ασθενή ήταν γνωστή από εργοσπιρομετρία που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν τη συμμετοχή τους στην παρούσα μελέτη. Οι μεταβλητές που εξετάσθηκαν ήταν η μέση κατανάλωση οξυγόνου (VO2) κατά τη δοκιμασία, η κλίση τoυ VO2 κατά το πρώτο λεπτό της ανάκαμψης, η καρδιακή συχνότητα (ΚΣ) και η συστολική αρτηριακή πίεση (ΣΑΠ) στο 6ο, 12ο και 18ο λεπτό της άσκησης καθώς και η υποκειμενική αίσθηση της κόπωσης αλλά και της δύσπνοιας μέσω των κλιμάκων Borg. Επιπλέον, πριν και μετά την άσκηση αξιολογήθηκε η ενδοθηλιακή λειτουργία σε μη ασκούμενους μυς με τη μη επεμβατική μέθοδο της πλησίον του υπέρυθρου φωτός φασματοσκοπίαs (NIRS), έτσι ώστε να εξακριβωθεί αν η άσκηση είχε κάποια άμεση επίδραση στη συγκεκριμένη παράμετρο. Αποτελέσματα. Η μέση VO2 κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ήταν μεγαλύτερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p&lt;0,01). Η ανάκαμψη της VO2 στο 1ο λεπτό μετά την άσκηση ήταν ταχύτερη στη συνθήκη ελέγχου (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11, p&lt;0,01). Η καρδιακή συχνότητα ήταν υψηλότερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου και στα τρία χρονικά σημεία που μετρήθηκε (p&lt;0,05-0,01). Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση δε διέφεραν μεταξύ των δύο συνθηκών άσκησης σε καμία χρονική στιγμή p&gt;0,05). Οι ασθενείς σημείωσαν υψηλότερες τιμές κόπωσης και δύσπνοιας στην κλίμακα Borg κατά την άσκηση με ΠΑΡ (p&lt;0,05-0,01). Η ενδοθηλιακή λειτουργία, όπως αξιολογήθηκε με την μέθοδο NIRS, δε φάνηκε να επηρεάζεται άμεσα σε καμία από τις δύο παρεμβάσεις (p&gt;0,05). Συζήτηση. Η συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι είναι η πρώτη η οποία εξέτασε την εφαρμογή άσκησης με ΠΑΡ σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, παρέχοντας πρωτότυπα στοιχεία για την ασφάλεια εφαρμογής της σε αυτόν τον κλινικό πληθυσμό. Επειδή το δείγμα ασθενών που χρησιμοποιήθηκε ήταν μικρό, είναι απαραίτητο να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες σχετικά με τις άμεσες και χρόνιες επιδράσεις αυτής της μεθόδου άσκησης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοθωνίδης Ιωάννης","Kothonidis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838800"],"render_values":[{"text":"uoadl:2838800","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838800","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838800","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2838800","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοθωνίδης Ιωάννης","Kothonidis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2838800","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838800"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Ο περιορισμός της αιματικής ροής (ΠΑΡ) κατά την άσκηση είναι ένα είδος παρέμβασης κατά τα οποίο περιορίζεται με τεχνητό τρόπο (περίσφιξη) η αιματική ροή σε άκρο το οποίο ασκείται. Στόχος της τεχνικής περίσφιξης είναι να εφαρμοστεί πίεση τέτοια, ώστε να περιορίζεται κυρίως η αιματική ροή στη φλεβική κυκλοφορία και όχι η αρτηριακή ροή του αίματος προς την περιφέρεια. Ο ΠΑΡ έχει δειχθεί ότι μπορεί να αυξήσει ικανοποιητικά τη μυϊκή δύναμη και μάζα, όταν συνδυαστεί με άσκηση αντιστάσεων ακόμα και με πολύ χαμηλά φορτία αντίστασης. Επιπλέον, όταν συνδυαστεί με αερόβια άσκηση χαμηλής έντασης αυξάνει την αερόβια ικανότητα σε μεγαλύτερο βαθμό από την αντίστοιχη άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Οι περισσότερες έρευνες που μελέτησαν τη συγκεκριμένη τεχνική είχαν ως δοκιμαζόμενους υγιείς ενήλικες. Παραμένει, λοιπόν, άγνωστο ποια θα ήταν τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα της εφαρμογής ΠΑΡ κατά την αερόβια άσκηση ασθενών με Χρόνια Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Ωστόσο, προτού εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο άσκησης στο συγκεκριμένο κλινικό πληθυσμό, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί η ασφάλεια αλλά και η εφαρμοσιμότητά του σε αυτούς τους ασθενείς. Σκοπός Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετηθούν οι άμεσες αιμοδυναμικές, φυσιολογικές και μεταβολικές αποκρίσεις ασθενών με ΧΚΑ κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση με ΠΑΡ των κάτω άκρων και να συγκριθούν με τις αντίστοιχες αποκρίσεις κατά την συμβατική άσκηση ίδιας διάρκειας και έντασης χωρίς τη χρήση ΠΑΡ. Μέθοδοι και όργανα μέτρησης. Εννέα ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA I-II) συμμετείχαν στην παρούσα μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού συμμετοχής ήταν η ύπαρξη ιστορικού φλεβοθρόμβωσης, ο ζαχαρώδης διαβήτης τύπου Ι και η περιφερική αγγειακή νόσος. Η μελέτη ήταν διασταυρούμενου τύπου (cross over) και ο κάθε ασθενής στο πλαίσιο του ερευνητικού σχεδιασμού επισκέφθηκε το εργαστήριο δύο φορές. Η πειραματική συνθήκη παρέμβασης ήταν η άσκηση με ΠΑΡ σε κυκλοεργόμετρο και η συνθήκη ελέγχου ήταν η άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Η διάρκεια της άσκησης ήταν είκοσι λεπτά και η έντασή της ορίστηκε στο 65% της VO2peak, ποσοστό επί της μέγιστης το οποίο προσεγγίζει τις εντάσεις άσκησης που χρησιμοποιούνται σε προγράμματα αποκατάστασης με συνεχή άσκηση μέτριας έντασης. Η VO2peak του κάθε ασθενή ήταν γνωστή από εργοσπιρομετρία που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν τη συμμετοχή τους στην παρούσα μελέτη. Οι μεταβλητές που εξετάσθηκαν ήταν η μέση κατανάλωση οξυγόνου (VO2) κατά τη δοκιμασία, η κλίση τoυ VO2 κατά το πρώτο λεπτό της ανάκαμψης, η καρδιακή συχνότητα (ΚΣ) και η συστολική αρτηριακή πίεση (ΣΑΠ) στο 6ο, 12ο και 18ο λεπτό της άσκησης καθώς και η υποκειμενική αίσθηση της κόπωσης αλλά και της δύσπνοιας μέσω των κλιμάκων Borg. Επιπλέον, πριν και μετά την άσκηση αξιολογήθηκε η ενδοθηλιακή λειτουργία σε μη ασκούμενους μυς με τη μη επεμβατική μέθοδο της πλησίον του υπέρυθρου φωτός φασματοσκοπίαs (NIRS), έτσι ώστε να εξακριβωθεί αν η άσκηση είχε κάποια άμεση επίδραση στη συγκεκριμένη παράμετρο. Αποτελέσματα. Η μέση VO2 κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ήταν μεγαλύτερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p<0,01). Η ανάκαμψη της VO2 στο 1ο λεπτό μετά την άσκηση ήταν ταχύτερη στη συνθήκη ελέγχου (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11, p<0,01). Η καρδιακή συχνότητα ήταν υψηλότερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου και στα τρία χρονικά σημεία που μετρήθηκε (p<0,05-0,01). Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση δε διέφεραν μεταξύ των δύο συνθηκών άσκησης σε καμία χρονική στιγμή p>0,05). Οι ασθενείς σημείωσαν υψηλότερες τιμές κόπωσης και δύσπνοιας στην κλίμακα Borg κατά την άσκηση με ΠΑΡ (p<0,05-0,01). Η ενδοθηλιακή λειτουργία, όπως αξιολογήθηκε με την μέθοδο NIRS, δε φάνηκε να επηρεάζεται άμεσα σε καμία από τις δύο παρεμβάσεις (p>0,05). Συζήτηση. Η συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι είναι η πρώτη η οποία εξέτασε την εφαρμογή άσκησης με ΠΑΡ σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, παρέχοντας πρωτότυπα στοιχεία για την ασφάλεια εφαρμογής της σε αυτόν τον κλινικό πληθυσμό. Επειδή το δείγμα ασθενών που χρησιμοποιήθηκε ήταν μικρό, είναι απαραίτητο να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες σχετικά με τις άμεσες και χρόνιες επιδράσεις αυτής της μεθόδου άσκησης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.","Introduction: Blood Flow Restriction (BFR) training is an exercise strategy that involves the use of pressure cuff(s) placed around the exercising limp(s). During BFR training the arterial blood flow to the exercising muscle is maintained but the venous return is prevented. BFR training can induce significant increases in muscle strength and mass even when it is combined with low load resistance exercise. Furthermore, the addition of the BFR technique to aerobic training has been shown to increase aerobic capacity more than the traditional aerobic exercise of the same intensity. The subjects in the majority of the studies of BFR exercise were healthy volunteers. Thus, it is still unknown what would be the possible benefits of adding this training strategy to cardiac rehabilitation programs. However, before using BFR training in this clinical population, it would be necessary to evaluate the safety and the feasibility of this training method. Purpose: The main purpose of this study was to compare the hemodynamic, physiological and metabolic responses to acute aerobic exercise with and without BFR in patients with Chronic Heart Failure (CHF). Methods: Nine patients with CHF (NYHA I-II) participated in the study. Exclusion criteria were: 1) history of venous thrombosis, 2) type I diabetes mellitus and 3) peripheral artery disease. The study had a cross-over design. According to the experimental design, each patient needed to come to the lab twice, one for exercising using the BFR method (intervention) and one for exercising without BFR (control). The patients were cycling in a static bike for 20 minutes. The intensity of the exercise was 65% of the VO2peak. Each patient’s VO2peak was already known from a cardiopulmonary exercise test which was performed one week before each patient’s first visit. Mean VO2 during the 20 minutes of cycling exercise, VO2/t slope during the first minute of recovery, heart rate and arterial blood pressure during the 6th, 12th and 18th minute of exercise, and subjective perception of fatigue and dyspnea using Borg scales were examined. Endothelial function of the thenar muscles was evaluated before and after the exercise bout in each experimental condition using the near-infrared spectroscopy (NIRS) method. Results: Mean VO2 during the trial was higher in the BFR condition than in control (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p<0,01). VO2 recovery in the first minute after exercise was faster in the control condition (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11 ). Heart rate was higher during the BFR exercise compared with the control condition (p<0,05-0,01), whereas systolic and diastolic blood pressure did not differ significantly between the two conditions (p>0,05). Subjective perception of fatigue and dyspnea were significantly higher in the BFR condition (p<0,05-0,01). Exercise did not appear to have an acute effect on the endothelial function of the thenar muscles in any of the two conditions (p>0,05). Discussion: To our knowledge, the current study is the first examining this exercise method in patients with heart failure and it provides novel evidence about its safety and feasibility in this clinical population. However, the sample size of this study was small and, thus, further studies are needed in order to examine the acute and chronic effects of this training strategy οn cardiac patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Άμεσες ορμονικές, μεταβολικές και φυσιολογικές αποκρίσεις από μία συνεδρία αερόβιας άσκησης με τεχνητό περιορισμό της αιματικής ροής των κάτω άκρων σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοθωνίδης Ιωάννης","Kothonidis Ioannis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή Ο περιορισμός της αιματικής ροής (ΠΑΡ) κατά την άσκηση είναι ένα είδος παρέμβασης κατά τα οποίο περιορίζεται με τεχνητό τρόπο (περίσφιξη) η αιματική ροή σε άκρο το οποίο ασκείται. Στόχος της τεχνικής περίσφιξης είναι να εφαρμοστεί πίεση τέτοια, ώστε να περιορίζεται κυρίως η αιματική ροή στη φλεβική κυκλοφορία και όχι η αρτηριακή ροή του αίματος προς την περιφέρεια. Ο ΠΑΡ έχει δειχθεί ότι μπορεί να αυξήσει ικανοποιητικά τη μυϊκή δύναμη και μάζα, όταν συνδυαστεί με άσκηση αντιστάσεων ακόμα και με πολύ χαμηλά φορτία αντίστασης. Επιπλέον, όταν συνδυαστεί με αερόβια άσκηση χαμηλής έντασης αυξάνει την αερόβια ικανότητα σε μεγαλύτερο βαθμό από την αντίστοιχη άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Οι περισσότερες έρευνες που μελέτησαν τη συγκεκριμένη τεχνική είχαν ως δοκιμαζόμενους υγιείς ενήλικες. Παραμένει, λοιπόν, άγνωστο ποια θα ήταν τα ενδεχόμενα πλεονεκτήματα της εφαρμογής ΠΑΡ κατά την αερόβια άσκηση ασθενών με Χρόνια Καρδιακή Ανεπάρκεια (ΧΚΑ). Ωστόσο, προτού εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο άσκησης στο συγκεκριμένο κλινικό πληθυσμό, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί η ασφάλεια αλλά και η εφαρμοσιμότητά του σε αυτούς τους ασθενείς. Σκοπός Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να μελετηθούν οι άμεσες αιμοδυναμικές, φυσιολογικές και μεταβολικές αποκρίσεις ασθενών με ΧΚΑ κατά τη διάρκεια και μετά από αερόβια άσκηση με ΠΑΡ των κάτω άκρων και να συγκριθούν με τις αντίστοιχες αποκρίσεις κατά την συμβατική άσκηση ίδιας διάρκειας και έντασης χωρίς τη χρήση ΠΑΡ. Μέθοδοι και όργανα μέτρησης. Εννέα ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA I-II) συμμετείχαν στην παρούσα μελέτη. Τα κριτήρια αποκλεισμού συμμετοχής ήταν η ύπαρξη ιστορικού φλεβοθρόμβωσης, ο ζαχαρώδης διαβήτης τύπου Ι και η περιφερική αγγειακή νόσος. Η μελέτη ήταν διασταυρούμενου τύπου (cross over) και ο κάθε ασθενής στο πλαίσιο του ερευνητικού σχεδιασμού επισκέφθηκε το εργαστήριο δύο φορές. Η πειραματική συνθήκη παρέμβασης ήταν η άσκηση με ΠΑΡ σε κυκλοεργόμετρο και η συνθήκη ελέγχου ήταν η άσκηση χωρίς ΠΑΡ. Η διάρκεια της άσκησης ήταν είκοσι λεπτά και η έντασή της ορίστηκε στο 65% της VO2peak, ποσοστό επί της μέγιστης το οποίο προσεγγίζει τις εντάσεις άσκησης που χρησιμοποιούνται σε προγράμματα αποκατάστασης με συνεχή άσκηση μέτριας έντασης. Η VO2peak του κάθε ασθενή ήταν γνωστή από εργοσπιρομετρία που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν τη συμμετοχή τους στην παρούσα μελέτη. Οι μεταβλητές που εξετάσθηκαν ήταν η μέση κατανάλωση οξυγόνου (VO2) κατά τη δοκιμασία, η κλίση τoυ VO2 κατά το πρώτο λεπτό της ανάκαμψης, η καρδιακή συχνότητα (ΚΣ) και η συστολική αρτηριακή πίεση (ΣΑΠ) στο 6ο, 12ο και 18ο λεπτό της άσκησης καθώς και η υποκειμενική αίσθηση της κόπωσης αλλά και της δύσπνοιας μέσω των κλιμάκων Borg. Επιπλέον, πριν και μετά την άσκηση αξιολογήθηκε η ενδοθηλιακή λειτουργία σε μη ασκούμενους μυς με τη μη επεμβατική μέθοδο της πλησίον του υπέρυθρου φωτός φασματοσκοπίαs (NIRS), έτσι ώστε να εξακριβωθεί αν η άσκηση είχε κάποια άμεση επίδραση στη συγκεκριμένη παράμετρο. Αποτελέσματα. Η μέση VO2 κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ήταν μεγαλύτερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p<0,01). Η ανάκαμψη της VO2 στο 1ο λεπτό μετά την άσκηση ήταν ταχύτερη στη συνθήκη ελέγχου (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11, p<0,01). Η καρδιακή συχνότητα ήταν υψηλότερη κατά την άσκηση με ΠΑΡ σε σύγκριση με τη συνθήκη ελέγχου και στα τρία χρονικά σημεία που μετρήθηκε (p<0,05-0,01). Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση δε διέφεραν μεταξύ των δύο συνθηκών άσκησης σε καμία χρονική στιγμή p>0,05). Οι ασθενείς σημείωσαν υψηλότερες τιμές κόπωσης και δύσπνοιας στην κλίμακα Borg κατά την άσκηση με ΠΑΡ (p<0,05-0,01). Η ενδοθηλιακή λειτουργία, όπως αξιολογήθηκε με την μέθοδο NIRS, δε φάνηκε να επηρεάζεται άμεσα σε καμία από τις δύο παρεμβάσεις (p>0,05). Συζήτηση. Η συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι είναι η πρώτη η οποία εξέτασε την εφαρμογή άσκησης με ΠΑΡ σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, παρέχοντας πρωτότυπα στοιχεία για την ασφάλεια εφαρμογής της σε αυτόν τον κλινικό πληθυσμό. Επειδή το δείγμα ασθενών που χρησιμοποιήθηκε ήταν μικρό, είναι απαραίτητο να διεξαχθούν περαιτέρω μελέτες σχετικά με τις άμεσες και χρόνιες επιδράσεις αυτής της μεθόδου άσκησης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.","Introduction: Blood Flow Restriction (BFR) training is an exercise strategy that involves the use of pressure cuff(s) placed around the exercising limp(s). During BFR training the arterial blood flow to the exercising muscle is maintained but the venous return is prevented. BFR training can induce significant increases in muscle strength and mass even when it is combined with low load resistance exercise. Furthermore, the addition of the BFR technique to aerobic training has been shown to increase aerobic capacity more than the traditional aerobic exercise of the same intensity. The subjects in the majority of the studies of BFR exercise were healthy volunteers. Thus, it is still unknown what would be the possible benefits of adding this training strategy to cardiac rehabilitation programs. However, before using BFR training in this clinical population, it would be necessary to evaluate the safety and the feasibility of this training method. Purpose: The main purpose of this study was to compare the hemodynamic, physiological and metabolic responses to acute aerobic exercise with and without BFR in patients with Chronic Heart Failure (CHF). Methods: Nine patients with CHF (NYHA I-II) participated in the study. Exclusion criteria were: 1) history of venous thrombosis, 2) type I diabetes mellitus and 3) peripheral artery disease. The study had a cross-over design. According to the experimental design, each patient needed to come to the lab twice, one for exercising using the BFR method (intervention) and one for exercising without BFR (control). The patients were cycling in a static bike for 20 minutes. The intensity of the exercise was 65% of the VO2peak. Each patient’s VO2peak was already known from a cardiopulmonary exercise test which was performed one week before each patient’s first visit. Mean VO2 during the 20 minutes of cycling exercise, VO2/t slope during the first minute of recovery, heart rate and arterial blood pressure during the 6th, 12th and 18th minute of exercise, and subjective perception of fatigue and dyspnea using Borg scales were examined. Endothelial function of the thenar muscles was evaluated before and after the exercise bout in each experimental condition using the near-infrared spectroscopy (NIRS) method. Results: Mean VO2 during the trial was higher in the BFR condition than in control (70,6 ± 9,8% vs 64 ± 10,1 %, p<0,01). VO2 recovery in the first minute after exercise was faster in the control condition (0,79 ± 0,23 vs 0,53 ± 0,11 ). Heart rate was higher during the BFR exercise compared with the control condition (p<0,05-0,01), whereas systolic and diastolic blood pressure did not differ significantly between the two conditions (p>0,05). Subjective perception of fatigue and dyspnea were significantly higher in the BFR condition (p<0,05-0,01). Exercise did not appear to have an acute effect on the endothelial function of the thenar muscles in any of the two conditions (p>0,05). Discussion: To our knowledge, the current study is the first examining this exercise method in patients with heart failure and it provides novel evidence about its safety and feasibility in this clinical population. However, the sample size of this study was small and, thus, further studies are needed in order to examine the acute and chronic effects of this training strategy οn cardiac patients."],"dc:identifier":["uoadl:2838800","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2838800"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Άμεσες ορμονικές, μεταβολικές και φυσιολογικές αποκρίσεις από μία συνεδρία αερόβιας άσκησης με τεχνητό περιορισμό της αιματικής ροής των κάτω άκρων σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:26Z"}