{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2843782"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2843782","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χαρτογράφηση της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης","abstract":"Περιβαλλοντικά ή οικολογικά προβλήματα καλούνται οι διαταραχές στη γήινη βιόσφαιρα και στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες συνήθως αποδίδονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα θεωρούνται υπαίτια για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό, οι βιοκλιματικές συνθήκες και ειδικά αυτές που σχετίζονται με την θερμική άνεση του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής του, διότι επιδρούν άμεσα στην υγεία, στην παραγωγικότητα, στην ευημερία, καθώς και στην οικονομία. Συγκεκριμένα η έννοια της θερμικής άνεσης δεν αναφέρεται σε κάποιο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά στην επίδραση του καιρού στον άνθρωπο και αποτελεί μελέτη για την επιστήμη της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Η ανθρώπινη άνεση είναι μία σύνθετη αντίδραση μεταξύ πολλών περιβαλλοντικών παραμέτρων, με την αστικοποίηση να δημιουργεί αρνητικές επιπτώσεις στην θερμική αίσθηση των ανθρώπων (Emmanuel, 2005). Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει σημειώσει αξιόλογη αστική ανάπτυξη και προφανές πως στους υπαίθριους χώρους δεν είναι εφικτό να παρέμβει ο άνθρωπος σε σημαντικό βαθμό για να διαμορφώσει το μικροκλίμα τους, σε αντίθεση με τους εσωτερικούς χώρους. Κρίνεται επιτακτική ανάγκη η δημιουργία περισσότερων υπαίθριων χώρων στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο, οι περισσότερες μελέτες της θερμικής άνεσης σχετίζονται με το εσωτερικό περιβάλλον και όχι με το εξωτερικό, γιατί οι άνθρωποι στις αναπτυγμένες χώρες, από όπου και προέρχονται οι περισσότερες μελέτες, περνούν περισσότερο από το 90% του χρόνου τους στο εσωτερικό περιβάλλον (Höppe, 2002), (Spagnolo & de Dear, 2003). Όμως, τα τελευταία χρόνια καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να κατανοηθούν οι μικροκλιματικές συνθήκες της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους και πραγματοποιήθηκαν πολλές μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου και αυτές οι μελέτες που έχουν γίνει σε εξωτερικούς χώρους συνήθως στηρίζονται σε εσωτερικά πρότυπα άνεσης. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αξιολόγηση του βιομετεωρολογικού δείκτη Γενικού Δείκτη Δυσφορίας (Discomfort Index - DI). Ο Γενικός Δείκτης Δυσφορίας είναι ο πιο διαδεδομένος και απλός ως προς τον υπολογισμό της θερμικής άνεσης. Θεωρείται ένας καθαρά εμπειρικός δείκτης και βασίζεται σε μία σειρά παρατηρήσεων και είναι μία συνάρτηση της θερμοκρασίας του αέρα και της υγρασίας της ατμόσφαιρας. Οι μετρήσεις πεδίου περιλαμβάνουν την παρακολούθηση των μετεωρολογικών παραμέτρων όπως την σχετική υγρασία (RH), τη θερμοκρασία του αέρα (Ta) και τη θερμοκρασία εδάφους (Ts). Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι να παράσχει μία αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων παραμέτρων που επηρεάζουν την ανθρώπινη θερμική άνεση σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης. Η κατανόηση των συνθηκών της θερμικής άνεσης σε αστικούς υπαίθριους χώρους μπορεί να βελτιώσει τη βιωσιμότητα τους κατά τη διάρκεια περιόδων με πολύ ψηλές τιμές θερμοκρασίας. Η διάρθρωση της εργασίας γίνεται σε έξι κεφάλαια. Στα κεφάλαια που ακολουθούν γίνεται μία θεωρητική προσέγγιση. Στο κεφάλαιο 1 γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση για την εξέλιξη και τον ρόλο της επιστήμης της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Στο κεφάλαιο 2 γίνεται μία σύντομη αναφορά στην έννοια του μικροκλίματος, καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζεται. Στο κεφάλαιο 3 γίνεται ανάλυση της έννοιας της θερμικής άνεσης και των παραμέτρων που είναι αλληλένδετοι με αυτήν. Στο κεφάλαιο 4 γίνεται μία επισκόπηση και αναφορά των δεικτών που σχετίζονται με την θερμική άνεση και των δεικτών που χρησιμοποιούνται για τους υπαίθριους χώρους. Στο κεφάλαιο 5 εστιάζουμε στον δείκτη Δυσφορίας, παρουσιάζονται οι μετρήσεις του πεδίου μελέτης και γίνεται μία αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζονται τα συμπεράσματα.","abstract_html":"Περιβαλλοντικά ή οικολογικά προβλήματα καλούνται οι διαταραχές στη γήινη βιόσφαιρα και στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες συνήθως αποδίδονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα θεωρούνται υπαίτια για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό, οι βιοκλιματικές συνθήκες και ειδικά αυτές που σχετίζονται με την θερμική άνεση του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής του, διότι επιδρούν άμεσα στην υγεία, στην παραγωγικότητα, στην ευημερία, καθώς και στην οικονομία. Συγκεκριμένα η έννοια της θερμικής άνεσης δεν αναφέρεται σε κάποιο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά στην επίδραση του καιρού στον άνθρωπο και αποτελεί μελέτη για την επιστήμη της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Η ανθρώπινη άνεση είναι μία σύνθετη αντίδραση μεταξύ πολλών περιβαλλοντικών παραμέτρων, με την αστικοποίηση να δημιουργεί αρνητικές επιπτώσεις στην θερμική αίσθηση των ανθρώπων (Emmanuel, 2005). Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει σημειώσει αξιόλογη αστική ανάπτυξη και προφανές πως στους υπαίθριους χώρους δεν είναι εφικτό να παρέμβει ο άνθρωπος σε σημαντικό βαθμό για να διαμορφώσει το μικροκλίμα τους, σε αντίθεση με τους εσωτερικούς χώρους. Κρίνεται επιτακτική ανάγκη η δημιουργία περισσότερων υπαίθριων χώρων στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο, οι περισσότερες μελέτες της θερμικής άνεσης σχετίζονται με το εσωτερικό περιβάλλον και όχι με το εξωτερικό, γιατί οι άνθρωποι στις αναπτυγμένες χώρες, από όπου και προέρχονται οι περισσότερες μελέτες, περνούν περισσότερο από το 90% του χρόνου τους στο εσωτερικό περιβάλλον (Höppe, 2002), (Spagnolo &amp; de Dear, 2003). Όμως, τα τελευταία χρόνια καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να κατανοηθούν οι μικροκλιματικές συνθήκες της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους και πραγματοποιήθηκαν πολλές μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου και αυτές οι μελέτες που έχουν γίνει σε εξωτερικούς χώρους συνήθως στηρίζονται σε εσωτερικά πρότυπα άνεσης. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αξιολόγηση του βιομετεωρολογικού δείκτη Γενικού Δείκτη Δυσφορίας (Discomfort Index - DI). Ο Γενικός Δείκτης Δυσφορίας είναι ο πιο διαδεδομένος και απλός ως προς τον υπολογισμό της θερμικής άνεσης. Θεωρείται ένας καθαρά εμπειρικός δείκτης και βασίζεται σε μία σειρά παρατηρήσεων και είναι μία συνάρτηση της θερμοκρασίας του αέρα και της υγρασίας της ατμόσφαιρας. Οι μετρήσεις πεδίου περιλαμβάνουν την παρακολούθηση των μετεωρολογικών παραμέτρων όπως την σχετική υγρασία (RH), τη θερμοκρασία του αέρα (Ta) και τη θερμοκρασία εδάφους (Ts). Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι να παράσχει μία αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων παραμέτρων που επηρεάζουν την ανθρώπινη θερμική άνεση σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης. Η κατανόηση των συνθηκών της θερμικής άνεσης σε αστικούς υπαίθριους χώρους μπορεί να βελτιώσει τη βιωσιμότητα τους κατά τη διάρκεια περιόδων με πολύ ψηλές τιμές θερμοκρασίας. Η διάρθρωση της εργασίας γίνεται σε έξι κεφάλαια. Στα κεφάλαια που ακολουθούν γίνεται μία θεωρητική προσέγγιση. Στο κεφάλαιο 1 γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση για την εξέλιξη και τον ρόλο της επιστήμης της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Στο κεφάλαιο 2 γίνεται μία σύντομη αναφορά στην έννοια του μικροκλίματος, καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζεται. Στο κεφάλαιο 3 γίνεται ανάλυση της έννοιας της θερμικής άνεσης και των παραμέτρων που είναι αλληλένδετοι με αυτήν. Στο κεφάλαιο 4 γίνεται μία επισκόπηση και αναφορά των δεικτών που σχετίζονται με την θερμική άνεση και των δεικτών που χρησιμοποιούνται για τους υπαίθριους χώρους. Στο κεφάλαιο 5 εστιάζουμε στον δείκτη Δυσφορίας, παρουσιάζονται οι μετρήσεις του πεδίου μελέτης και γίνεται μία αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζονται τα συμπεράσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαγεωργίου Βάια","Papageorgiou Vaia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2843782"],"render_values":[{"text":"uoadl:2843782","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2843782","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2843782","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2843782","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαγεωργίου Βάια","Papageorgiou Vaia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2843782","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2843782"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περιβαλλοντικά ή οικολογικά προβλήματα καλούνται οι διαταραχές στη γήινη βιόσφαιρα και στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες συνήθως αποδίδονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα θεωρούνται υπαίτια για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό, οι βιοκλιματικές συνθήκες και ειδικά αυτές που σχετίζονται με την θερμική άνεση του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής του, διότι επιδρούν άμεσα στην υγεία, στην παραγωγικότητα, στην ευημερία, καθώς και στην οικονομία. Συγκεκριμένα η έννοια της θερμικής άνεσης δεν αναφέρεται σε κάποιο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά στην επίδραση του καιρού στον άνθρωπο και αποτελεί μελέτη για την επιστήμη της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Η ανθρώπινη άνεση είναι μία σύνθετη αντίδραση μεταξύ πολλών περιβαλλοντικών παραμέτρων, με την αστικοποίηση να δημιουργεί αρνητικές επιπτώσεις στην θερμική αίσθηση των ανθρώπων (Emmanuel, 2005). Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει σημειώσει αξιόλογη αστική ανάπτυξη και προφανές πως στους υπαίθριους χώρους δεν είναι εφικτό να παρέμβει ο άνθρωπος σε σημαντικό βαθμό για να διαμορφώσει το μικροκλίμα τους, σε αντίθεση με τους εσωτερικούς χώρους. Κρίνεται επιτακτική ανάγκη η δημιουργία περισσότερων υπαίθριων χώρων στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο, οι περισσότερες μελέτες της θερμικής άνεσης σχετίζονται με το εσωτερικό περιβάλλον και όχι με το εξωτερικό, γιατί οι άνθρωποι στις αναπτυγμένες χώρες, από όπου και προέρχονται οι περισσότερες μελέτες, περνούν περισσότερο από το 90% του χρόνου τους στο εσωτερικό περιβάλλον (Höppe, 2002), (Spagnolo & de Dear, 2003). Όμως, τα τελευταία χρόνια καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να κατανοηθούν οι μικροκλιματικές συνθήκες της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους και πραγματοποιήθηκαν πολλές μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου και αυτές οι μελέτες που έχουν γίνει σε εξωτερικούς χώρους συνήθως στηρίζονται σε εσωτερικά πρότυπα άνεσης. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αξιολόγηση του βιομετεωρολογικού δείκτη Γενικού Δείκτη Δυσφορίας (Discomfort Index - DI). Ο Γενικός Δείκτης Δυσφορίας είναι ο πιο διαδεδομένος και απλός ως προς τον υπολογισμό της θερμικής άνεσης. Θεωρείται ένας καθαρά εμπειρικός δείκτης και βασίζεται σε μία σειρά παρατηρήσεων και είναι μία συνάρτηση της θερμοκρασίας του αέρα και της υγρασίας της ατμόσφαιρας. Οι μετρήσεις πεδίου περιλαμβάνουν την παρακολούθηση των μετεωρολογικών παραμέτρων όπως την σχετική υγρασία (RH), τη θερμοκρασία του αέρα (Ta) και τη θερμοκρασία εδάφους (Ts). Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι να παράσχει μία αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων παραμέτρων που επηρεάζουν την ανθρώπινη θερμική άνεση σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης. Η κατανόηση των συνθηκών της θερμικής άνεσης σε αστικούς υπαίθριους χώρους μπορεί να βελτιώσει τη βιωσιμότητα τους κατά τη διάρκεια περιόδων με πολύ ψηλές τιμές θερμοκρασίας. Η διάρθρωση της εργασίας γίνεται σε έξι κεφάλαια. Στα κεφάλαια που ακολουθούν γίνεται μία θεωρητική προσέγγιση. Στο κεφάλαιο 1 γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση για την εξέλιξη και τον ρόλο της επιστήμης της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Στο κεφάλαιο 2 γίνεται μία σύντομη αναφορά στην έννοια του μικροκλίματος, καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζεται. Στο κεφάλαιο 3 γίνεται ανάλυση της έννοιας της θερμικής άνεσης και των παραμέτρων που είναι αλληλένδετοι με αυτήν. Στο κεφάλαιο 4 γίνεται μία επισκόπηση και αναφορά των δεικτών που σχετίζονται με την θερμική άνεση και των δεικτών που χρησιμοποιούνται για τους υπαίθριους χώρους. Στο κεφάλαιο 5 εστιάζουμε στον δείκτη Δυσφορίας, παρουσιάζονται οι μετρήσεις του πεδίου μελέτης και γίνεται μία αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζονται τα συμπεράσματα.","Environmental or ecological problems are called disturbances in the earth's biosphere and in the natural environment, which are usually attributed to human activity. Environmental problems are considered to be a cause of deterioration in the quality of human life. For this reason, bioclimatic conditions, especially those related to the thermal comfort of humans, play an important role in the quality of life, because they directly affect health, productivity, prosperity, and the economy. In particular, the concept of thermal comfort doesn’t refer to a meteorological phenomenon, but to the influence of weather of human and is a study on the science of Biometeorology - Bioclimatology. Human comfort is a complex reaction between many environmental parameters, with urbanization generating negative effects on the thermal sensation of humans (Emmanuel, 2005). In recent decades, Greece has witnessed significant urban development and it’s obvious that in open spaces it’s not possible for man to intervene to a significant extent in order to shape their microclimate, as outdoors. It’s imperative to create more open spaces in big cities. However, most studies of thermal comfort relate to the indoor environment rather than to the outside, because people in developed countries, where most studies originate, spend more than 90% of their time indoors (Höppe, 2002 ), (Spagnolo & de Dear, 2003). However, in recent years a great deal has been done to understand the microclimatic conditions of thermal comfort in openair spaces and many studies have been conducted globally, wherever outdoor studies are usually based on internal comfort standards. The purpose of this postgraduate thesis is to evaluate the bio-meteorological index “Discomfort Index (DI)”. Discomfort Index is the most common and simple index to calculate thermal comfort. It is considered a purely empirical indicator and is based on a series of observations and is a function of the air temperature and humidity of the atmosphere. Field measurements include monitoring of meteorological parameters such as relative humidity (RH), air temperature (Tair) and surface temperature (Ts). The aim of the present study is to provide an assessment of the relationship between the various parameters affecting the human thermal comfort in outdoor spaces at Athens’ University Campus. Understanding the conditions of thermal comfort in urban open spaces can improve their viability during periods of very high temperature. The structure of the work is done in six chapters. The following chapters become a theoretical approach. Chapter 1 gives an overview of the evolution and role of Biometeorology - Bioclimology. Chapter 2 gives a brief reference to the concept of microclimate, as well as the parameters affected. Chapter 3 analyzes the concept of thermal comfort and the parameters that are interrelated with it. Chapter 4 gives an overview and reference of indicators related to thermal comfort and indicators used for outdoor areas. In Chapter 5, we focus on the Poor Index, the measurements of the study field are presented, and an evaluation of the results is made. Chapter 6 presents the conclusions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χαρτογράφηση της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαγεωργίου Βάια","Papageorgiou Vaia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Περιβαλλοντικά ή οικολογικά προβλήματα καλούνται οι διαταραχές στη γήινη βιόσφαιρα και στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες συνήθως αποδίδονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα θεωρούνται υπαίτια για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό, οι βιοκλιματικές συνθήκες και ειδικά αυτές που σχετίζονται με την θερμική άνεση του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στην ποιότητα ζωής του, διότι επιδρούν άμεσα στην υγεία, στην παραγωγικότητα, στην ευημερία, καθώς και στην οικονομία. Συγκεκριμένα η έννοια της θερμικής άνεσης δεν αναφέρεται σε κάποιο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά στην επίδραση του καιρού στον άνθρωπο και αποτελεί μελέτη για την επιστήμη της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Η ανθρώπινη άνεση είναι μία σύνθετη αντίδραση μεταξύ πολλών περιβαλλοντικών παραμέτρων, με την αστικοποίηση να δημιουργεί αρνητικές επιπτώσεις στην θερμική αίσθηση των ανθρώπων (Emmanuel, 2005). Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει σημειώσει αξιόλογη αστική ανάπτυξη και προφανές πως στους υπαίθριους χώρους δεν είναι εφικτό να παρέμβει ο άνθρωπος σε σημαντικό βαθμό για να διαμορφώσει το μικροκλίμα τους, σε αντίθεση με τους εσωτερικούς χώρους. Κρίνεται επιτακτική ανάγκη η δημιουργία περισσότερων υπαίθριων χώρων στις μεγάλες πόλεις. Ωστόσο, οι περισσότερες μελέτες της θερμικής άνεσης σχετίζονται με το εσωτερικό περιβάλλον και όχι με το εξωτερικό, γιατί οι άνθρωποι στις αναπτυγμένες χώρες, από όπου και προέρχονται οι περισσότερες μελέτες, περνούν περισσότερο από το 90% του χρόνου τους στο εσωτερικό περιβάλλον (Höppe, 2002), (Spagnolo & de Dear, 2003). Όμως, τα τελευταία χρόνια καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να κατανοηθούν οι μικροκλιματικές συνθήκες της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους και πραγματοποιήθηκαν πολλές μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου και αυτές οι μελέτες που έχουν γίνει σε εξωτερικούς χώρους συνήθως στηρίζονται σε εσωτερικά πρότυπα άνεσης. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η αξιολόγηση του βιομετεωρολογικού δείκτη Γενικού Δείκτη Δυσφορίας (Discomfort Index - DI). Ο Γενικός Δείκτης Δυσφορίας είναι ο πιο διαδεδομένος και απλός ως προς τον υπολογισμό της θερμικής άνεσης. Θεωρείται ένας καθαρά εμπειρικός δείκτης και βασίζεται σε μία σειρά παρατηρήσεων και είναι μία συνάρτηση της θερμοκρασίας του αέρα και της υγρασίας της ατμόσφαιρας. Οι μετρήσεις πεδίου περιλαμβάνουν την παρακολούθηση των μετεωρολογικών παραμέτρων όπως την σχετική υγρασία (RH), τη θερμοκρασία του αέρα (Ta) και τη θερμοκρασία εδάφους (Ts). Ο στόχος της παρούσας μελέτης είναι να παράσχει μία αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων παραμέτρων που επηρεάζουν την ανθρώπινη θερμική άνεση σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης. Η κατανόηση των συνθηκών της θερμικής άνεσης σε αστικούς υπαίθριους χώρους μπορεί να βελτιώσει τη βιωσιμότητα τους κατά τη διάρκεια περιόδων με πολύ ψηλές τιμές θερμοκρασίας. Η διάρθρωση της εργασίας γίνεται σε έξι κεφάλαια. Στα κεφάλαια που ακολουθούν γίνεται μία θεωρητική προσέγγιση. Στο κεφάλαιο 1 γίνεται μία ιστορική ανασκόπηση για την εξέλιξη και τον ρόλο της επιστήμης της Βιομετεωρολογίας – Βιοκλιματολογίας. Στο κεφάλαιο 2 γίνεται μία σύντομη αναφορά στην έννοια του μικροκλίματος, καθώς και των παραμέτρων που επηρεάζεται. Στο κεφάλαιο 3 γίνεται ανάλυση της έννοιας της θερμικής άνεσης και των παραμέτρων που είναι αλληλένδετοι με αυτήν. Στο κεφάλαιο 4 γίνεται μία επισκόπηση και αναφορά των δεικτών που σχετίζονται με την θερμική άνεση και των δεικτών που χρησιμοποιούνται για τους υπαίθριους χώρους. Στο κεφάλαιο 5 εστιάζουμε στον δείκτη Δυσφορίας, παρουσιάζονται οι μετρήσεις του πεδίου μελέτης και γίνεται μία αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Στο κεφάλαιο 6 παρουσιάζονται τα συμπεράσματα.","Environmental or ecological problems are called disturbances in the earth's biosphere and in the natural environment, which are usually attributed to human activity. Environmental problems are considered to be a cause of deterioration in the quality of human life. For this reason, bioclimatic conditions, especially those related to the thermal comfort of humans, play an important role in the quality of life, because they directly affect health, productivity, prosperity, and the economy. In particular, the concept of thermal comfort doesn’t refer to a meteorological phenomenon, but to the influence of weather of human and is a study on the science of Biometeorology - Bioclimatology. Human comfort is a complex reaction between many environmental parameters, with urbanization generating negative effects on the thermal sensation of humans (Emmanuel, 2005). In recent decades, Greece has witnessed significant urban development and it’s obvious that in open spaces it’s not possible for man to intervene to a significant extent in order to shape their microclimate, as outdoors. It’s imperative to create more open spaces in big cities. However, most studies of thermal comfort relate to the indoor environment rather than to the outside, because people in developed countries, where most studies originate, spend more than 90% of their time indoors (Höppe, 2002 ), (Spagnolo & de Dear, 2003). However, in recent years a great deal has been done to understand the microclimatic conditions of thermal comfort in openair spaces and many studies have been conducted globally, wherever outdoor studies are usually based on internal comfort standards. The purpose of this postgraduate thesis is to evaluate the bio-meteorological index “Discomfort Index (DI)”. Discomfort Index is the most common and simple index to calculate thermal comfort. It is considered a purely empirical indicator and is based on a series of observations and is a function of the air temperature and humidity of the atmosphere. Field measurements include monitoring of meteorological parameters such as relative humidity (RH), air temperature (Tair) and surface temperature (Ts). The aim of the present study is to provide an assessment of the relationship between the various parameters affecting the human thermal comfort in outdoor spaces at Athens’ University Campus. Understanding the conditions of thermal comfort in urban open spaces can improve their viability during periods of very high temperature. The structure of the work is done in six chapters. The following chapters become a theoretical approach. Chapter 1 gives an overview of the evolution and role of Biometeorology - Bioclimology. Chapter 2 gives a brief reference to the concept of microclimate, as well as the parameters affected. Chapter 3 analyzes the concept of thermal comfort and the parameters that are interrelated with it. Chapter 4 gives an overview and reference of indicators related to thermal comfort and indicators used for outdoor areas. In Chapter 5, we focus on the Poor Index, the measurements of the study field are presented, and an evaluation of the results is made. Chapter 6 presents the conclusions."],"dc:identifier":["uoadl:2843782","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2843782"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Χαρτογράφηση της θερμικής άνεσης σε υπαίθριους χώρους της Πανεπιστημιούπολης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:31Z"}