{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2845395"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2845395","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπερηχογραφικά υποβοηθούμενος καθετηριασμός επισκληρίδιου χώρου","abstract":"Η υπερηχογραφία έχει φέρει επανάσταση στην αναισθησιολογική πρακτική κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Η χρήση των υπερήχων για την τοποθέτηση ενδοφλέβιων καθετήρων είναι ευρέως διαδεδομένη, ενώ η υπερηχογραφική καθοδήγηση για την επιτέλεση περιφερικών νευρικών αποκλεισμών έχει επίσης εκτεταμένη εφαρμογή. Δεν ισχύει το ίδιο για τους κεντρικούς νευρικούς αποκλεισμούς, αν και η μέθοδος αναφέρεται στη βιβλιογραφία από το 1980, πιθανώς εξαιτίας των αρκετών περιορισμών της τεχνικής. Παρόλο που πολλές μελέτες και κατευθυντήριες οδηγίες υποστηρίζουν τους υπερήχους για ασφαλέστερους και πιο εύκολους κεντρικούς αποκλεισμούς, οι υπερηχογραφικά- υποβοηθούμενες νευραξονικές επεμβάσεις δεν ήταν συνηθισμένες μέχρι πρόσφατα. Στη συμβατική τεχνική, η εκτέλεση των νευραξονικών αποκλεισμών βασίζεται κυρίως στην ψηλάφηση ανατομικών οδηγών σημείων. Αυτή είναι μια τυφλή προσέγγιση, και η διαφοροποίηση της ανατομίας κάθε ασθενούς μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές κατά την πραγματοποίηση του αποκλεισμού. Τα ανατομικά οδηγά σημεία μπορεί να αποκρύπτονται λόγω παρουσίας παχυσαρκίας, οιδήματος ή μεταβολών στις ανατομικές δομές (πχ. μετά από χειρουργείο στη σπονδυλική στήλη ή παρουσία σκολίωσης). Η τραυματική παρακέντηση του υπαραχνοειδούς ή επισκληρίδιου χώρου μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές επιπλοκές (κάκωση νευρικών ριζών, επισκληρίδιο αιμάτωμα, κεφαλαλγία μετά από ακούσια τρώση σκληράς μήνιγγας, παραισθησία). Η συχνότητα επιπλοκών αυξάνεται μετά από πολλαπλές προσπάθειες για εισαγωγή της βελόνας και παρουσία δύσκολου καθετηριασμού επισκληρίδιου χώρου. Ο προ-επεμβατικός υπέρηχος (σάρωση της σπονδυλικής στήλης πριν το νευραξονικό αποκλεισμό) μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον αναισθησιολόγο να έχει μια απεικόνιση των δομών που τον ενδιαφέρουν με τον εντοπισμό των μεσοσπονδύλιων διαστημάτων, τον προσδιορισμό της μέσης γραμμής της σπονδυλικής στήλης, την εκτίμηση της ιδανικής κλίσης για την εισαγωγή της βελόνας και τη μέτρηση του βάθους του επισκληρίδιου χώρου. Aυτές οι πληροφορίες αυξάνουν τη συχνότητα επιτυχίας στην πρώτη απόπειρα και μειώνουν τον αριθμό των προσπαθειών, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της τεχνικής και της κλινικής έκβασης. Στην παρούσα μελέτη περιλαμβάνεται η αναλυτική περιγραφή της υπερηχογραφικής τεχνικής και της κλινικής εφαρμογής της, καθώς και μία ανασκόπηση των βιβλιογραφικών δεδομένων που υποστηρίζουν τη χρήση υπερηχογραφίας για την υποβοήθηση της διεξαγωγής επισκληρίδιου ή υπαραχνοειδούς αναισθησίας· ακολουθούν κάποιες υποδείξεις για την κλινική πρακτική.","abstract_html":"Η υπερηχογραφία έχει φέρει επανάσταση στην αναισθησιολογική πρακτική κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Η χρήση των υπερήχων για την τοποθέτηση ενδοφλέβιων καθετήρων είναι ευρέως διαδεδομένη, ενώ η υπερηχογραφική καθοδήγηση για την επιτέλεση περιφερικών νευρικών αποκλεισμών έχει επίσης εκτεταμένη εφαρμογή. Δεν ισχύει το ίδιο για τους κεντρικούς νευρικούς αποκλεισμούς, αν και η μέθοδος αναφέρεται στη βιβλιογραφία από το 1980, πιθανώς εξαιτίας των αρκετών περιορισμών της τεχνικής. Παρόλο που πολλές μελέτες και κατευθυντήριες οδηγίες υποστηρίζουν τους υπερήχους για ασφαλέστερους και πιο εύκολους κεντρικούς αποκλεισμούς, οι υπερηχογραφικά- υποβοηθούμενες νευραξονικές επεμβάσεις δεν ήταν συνηθισμένες μέχρι πρόσφατα. Στη συμβατική τεχνική, η εκτέλεση των νευραξονικών αποκλεισμών βασίζεται κυρίως στην ψηλάφηση ανατομικών οδηγών σημείων. Αυτή είναι μια τυφλή προσέγγιση, και η διαφοροποίηση της ανατομίας κάθε ασθενούς μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές κατά την πραγματοποίηση του αποκλεισμού. Τα ανατομικά οδηγά σημεία μπορεί να αποκρύπτονται λόγω παρουσίας παχυσαρκίας, οιδήματος ή μεταβολών στις ανατομικές δομές (πχ. μετά από χειρουργείο στη σπονδυλική στήλη ή παρουσία σκολίωσης). Η τραυματική παρακέντηση του υπαραχνοειδούς ή επισκληρίδιου χώρου μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές επιπλοκές (κάκωση νευρικών ριζών, επισκληρίδιο αιμάτωμα, κεφαλαλγία μετά από ακούσια τρώση σκληράς μήνιγγας, παραισθησία). Η συχνότητα επιπλοκών αυξάνεται μετά από πολλαπλές προσπάθειες για εισαγωγή της βελόνας και παρουσία δύσκολου καθετηριασμού επισκληρίδιου χώρου. Ο προ-επεμβατικός υπέρηχος (σάρωση της σπονδυλικής στήλης πριν το νευραξονικό αποκλεισμό) μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον αναισθησιολόγο να έχει μια απεικόνιση των δομών που τον ενδιαφέρουν με τον εντοπισμό των μεσοσπονδύλιων διαστημάτων, τον προσδιορισμό της μέσης γραμμής της σπονδυλικής στήλης, την εκτίμηση της ιδανικής κλίσης για την εισαγωγή της βελόνας και τη μέτρηση του βάθους του επισκληρίδιου χώρου. Aυτές οι πληροφορίες αυξάνουν τη συχνότητα επιτυχίας στην πρώτη απόπειρα και μειώνουν τον αριθμό των προσπαθειών, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της τεχνικής και της κλινικής έκβασης. Στην παρούσα μελέτη περιλαμβάνεται η αναλυτική περιγραφή της υπερηχογραφικής τεχνικής και της κλινικής εφαρμογής της, καθώς και μία ανασκόπηση των βιβλιογραφικών δεδομένων που υποστηρίζουν τη χρήση υπερηχογραφίας για την υποβοήθηση της διεξαγωγής επισκληρίδιου ή υπαραχνοειδούς αναισθησίας· ακολουθούν κάποιες υποδείξεις για την κλινική πρακτική.","abstract_has_math":false,"creators":["Χριστοδουλάκη Καλλιόπη","Christodoulaki Kalliopi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2845395"],"render_values":[{"text":"uoadl:2845395","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2845395","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2845395","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2845395","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χριστοδουλάκη Καλλιόπη","Christodoulaki Kalliopi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2845395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2845395"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η υπερηχογραφία έχει φέρει επανάσταση στην αναισθησιολογική πρακτική κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Η χρήση των υπερήχων για την τοποθέτηση ενδοφλέβιων καθετήρων είναι ευρέως διαδεδομένη, ενώ η υπερηχογραφική καθοδήγηση για την επιτέλεση περιφερικών νευρικών αποκλεισμών έχει επίσης εκτεταμένη εφαρμογή. Δεν ισχύει το ίδιο για τους κεντρικούς νευρικούς αποκλεισμούς, αν και η μέθοδος αναφέρεται στη βιβλιογραφία από το 1980, πιθανώς εξαιτίας των αρκετών περιορισμών της τεχνικής. Παρόλο που πολλές μελέτες και κατευθυντήριες οδηγίες υποστηρίζουν τους υπερήχους για ασφαλέστερους και πιο εύκολους κεντρικούς αποκλεισμούς, οι υπερηχογραφικά- υποβοηθούμενες νευραξονικές επεμβάσεις δεν ήταν συνηθισμένες μέχρι πρόσφατα. Στη συμβατική τεχνική, η εκτέλεση των νευραξονικών αποκλεισμών βασίζεται κυρίως στην ψηλάφηση ανατομικών οδηγών σημείων. Αυτή είναι μια τυφλή προσέγγιση, και η διαφοροποίηση της ανατομίας κάθε ασθενούς μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές κατά την πραγματοποίηση του αποκλεισμού. Τα ανατομικά οδηγά σημεία μπορεί να αποκρύπτονται λόγω παρουσίας παχυσαρκίας, οιδήματος ή μεταβολών στις ανατομικές δομές (πχ. μετά από χειρουργείο στη σπονδυλική στήλη ή παρουσία σκολίωσης). Η τραυματική παρακέντηση του υπαραχνοειδούς ή επισκληρίδιου χώρου μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές επιπλοκές (κάκωση νευρικών ριζών, επισκληρίδιο αιμάτωμα, κεφαλαλγία μετά από ακούσια τρώση σκληράς μήνιγγας, παραισθησία). Η συχνότητα επιπλοκών αυξάνεται μετά από πολλαπλές προσπάθειες για εισαγωγή της βελόνας και παρουσία δύσκολου καθετηριασμού επισκληρίδιου χώρου. Ο προ-επεμβατικός υπέρηχος (σάρωση της σπονδυλικής στήλης πριν το νευραξονικό αποκλεισμό) μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον αναισθησιολόγο να έχει μια απεικόνιση των δομών που τον ενδιαφέρουν με τον εντοπισμό των μεσοσπονδύλιων διαστημάτων, τον προσδιορισμό της μέσης γραμμής της σπονδυλικής στήλης, την εκτίμηση της ιδανικής κλίσης για την εισαγωγή της βελόνας και τη μέτρηση του βάθους του επισκληρίδιου χώρου. Aυτές οι πληροφορίες αυξάνουν τη συχνότητα επιτυχίας στην πρώτη απόπειρα και μειώνουν τον αριθμό των προσπαθειών, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της τεχνικής και της κλινικής έκβασης. Στην παρούσα μελέτη περιλαμβάνεται η αναλυτική περιγραφή της υπερηχογραφικής τεχνικής και της κλινικής εφαρμογής της, καθώς και μία ανασκόπηση των βιβλιογραφικών δεδομένων που υποστηρίζουν τη χρήση υπερηχογραφίας για την υποβοήθηση της διεξαγωγής επισκληρίδιου ή υπαραχνοειδούς αναισθησίας· ακολουθούν κάποιες υποδείξεις για την κλινική πρακτική.","Ultrasonography (US) has brought a revolution in anesthetic practice during last years. The use of ultrasound for intravenous line insertion is widely shared, and the ultrasonographic guidance for the performance of peripheral neural blockades is also extensively used. This does not apply to central neuraxial blockades, even though this method is referred in literature since 1980, possibly because of the several limitations of the technique. Although multiple studies and evidence-based guidelines support US for safer and convenient neuraxial blocks, ultrasound-guided neuraxial procedures were not common until recent years. In the conventional technique, the performance of neuraxial blocks relies primarily on the palpation of anatomical landmarks. This is a blind approach and the variability of patient anatomy may lead to complications occurring during block performance. The anatomic landmarks may be obscured in the case of obesity, oedema or anatomical variation (eg. after surgical operation in spine or presence of scoliosis). Traumatic needle puncture of subarachnoid or epidural space may lead to serious complications (trauma to neuronal structures, epidural haematoma, postdural puncture headache after unintentional dural puncture, paraesthesia). The rate of complications increases after multiple attempts for needle insertion and in the presence of difficult epidural catheterization. Pre-procedural ultrasound (scanning of the spine prior to neuraxial blockade) can give the anaesthesiologist an opportunity to have an image of the structures of interest with the detection of intervertebral space, the delineation of neuraxial midline, the estimation of the optimal angle for needle insertion and measurement of the depth of the epidural space. This kind of information can increase the success rate on the first attempt, reduce the number of attempts and improves technical and clinical outcomes. In the present study an analytical description of the ultrasound technique and its clinical use is included, in addition to a review in order to examine the data supporting the use of ultrasound for the assistance of the performance of epidural or subarachnoid block· suggestions for clinical practice are following."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπερηχογραφικά υποβοηθούμενος καθετηριασμός επισκληρίδιου χώρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χριστοδουλάκη Καλλιόπη","Christodoulaki Kalliopi"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η υπερηχογραφία έχει φέρει επανάσταση στην αναισθησιολογική πρακτική κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Η χρήση των υπερήχων για την τοποθέτηση ενδοφλέβιων καθετήρων είναι ευρέως διαδεδομένη, ενώ η υπερηχογραφική καθοδήγηση για την επιτέλεση περιφερικών νευρικών αποκλεισμών έχει επίσης εκτεταμένη εφαρμογή. Δεν ισχύει το ίδιο για τους κεντρικούς νευρικούς αποκλεισμούς, αν και η μέθοδος αναφέρεται στη βιβλιογραφία από το 1980, πιθανώς εξαιτίας των αρκετών περιορισμών της τεχνικής. Παρόλο που πολλές μελέτες και κατευθυντήριες οδηγίες υποστηρίζουν τους υπερήχους για ασφαλέστερους και πιο εύκολους κεντρικούς αποκλεισμούς, οι υπερηχογραφικά- υποβοηθούμενες νευραξονικές επεμβάσεις δεν ήταν συνηθισμένες μέχρι πρόσφατα. Στη συμβατική τεχνική, η εκτέλεση των νευραξονικών αποκλεισμών βασίζεται κυρίως στην ψηλάφηση ανατομικών οδηγών σημείων. Αυτή είναι μια τυφλή προσέγγιση, και η διαφοροποίηση της ανατομίας κάθε ασθενούς μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές κατά την πραγματοποίηση του αποκλεισμού. Τα ανατομικά οδηγά σημεία μπορεί να αποκρύπτονται λόγω παρουσίας παχυσαρκίας, οιδήματος ή μεταβολών στις ανατομικές δομές (πχ. μετά από χειρουργείο στη σπονδυλική στήλη ή παρουσία σκολίωσης). Η τραυματική παρακέντηση του υπαραχνοειδούς ή επισκληρίδιου χώρου μπορεί να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές επιπλοκές (κάκωση νευρικών ριζών, επισκληρίδιο αιμάτωμα, κεφαλαλγία μετά από ακούσια τρώση σκληράς μήνιγγας, παραισθησία). Η συχνότητα επιπλοκών αυξάνεται μετά από πολλαπλές προσπάθειες για εισαγωγή της βελόνας και παρουσία δύσκολου καθετηριασμού επισκληρίδιου χώρου. Ο προ-επεμβατικός υπέρηχος (σάρωση της σπονδυλικής στήλης πριν το νευραξονικό αποκλεισμό) μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον αναισθησιολόγο να έχει μια απεικόνιση των δομών που τον ενδιαφέρουν με τον εντοπισμό των μεσοσπονδύλιων διαστημάτων, τον προσδιορισμό της μέσης γραμμής της σπονδυλικής στήλης, την εκτίμηση της ιδανικής κλίσης για την εισαγωγή της βελόνας και τη μέτρηση του βάθους του επισκληρίδιου χώρου. Aυτές οι πληροφορίες αυξάνουν τη συχνότητα επιτυχίας στην πρώτη απόπειρα και μειώνουν τον αριθμό των προσπαθειών, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της τεχνικής και της κλινικής έκβασης. Στην παρούσα μελέτη περιλαμβάνεται η αναλυτική περιγραφή της υπερηχογραφικής τεχνικής και της κλινικής εφαρμογής της, καθώς και μία ανασκόπηση των βιβλιογραφικών δεδομένων που υποστηρίζουν τη χρήση υπερηχογραφίας για την υποβοήθηση της διεξαγωγής επισκληρίδιου ή υπαραχνοειδούς αναισθησίας· ακολουθούν κάποιες υποδείξεις για την κλινική πρακτική.","Ultrasonography (US) has brought a revolution in anesthetic practice during last years. The use of ultrasound for intravenous line insertion is widely shared, and the ultrasonographic guidance for the performance of peripheral neural blockades is also extensively used. This does not apply to central neuraxial blockades, even though this method is referred in literature since 1980, possibly because of the several limitations of the technique. Although multiple studies and evidence-based guidelines support US for safer and convenient neuraxial blocks, ultrasound-guided neuraxial procedures were not common until recent years. In the conventional technique, the performance of neuraxial blocks relies primarily on the palpation of anatomical landmarks. This is a blind approach and the variability of patient anatomy may lead to complications occurring during block performance. The anatomic landmarks may be obscured in the case of obesity, oedema or anatomical variation (eg. after surgical operation in spine or presence of scoliosis). Traumatic needle puncture of subarachnoid or epidural space may lead to serious complications (trauma to neuronal structures, epidural haematoma, postdural puncture headache after unintentional dural puncture, paraesthesia). The rate of complications increases after multiple attempts for needle insertion and in the presence of difficult epidural catheterization. Pre-procedural ultrasound (scanning of the spine prior to neuraxial blockade) can give the anaesthesiologist an opportunity to have an image of the structures of interest with the detection of intervertebral space, the delineation of neuraxial midline, the estimation of the optimal angle for needle insertion and measurement of the depth of the epidural space. This kind of information can increase the success rate on the first attempt, reduce the number of attempts and improves technical and clinical outcomes. In the present study an analytical description of the ultrasound technique and its clinical use is included, in addition to a review in order to examine the data supporting the use of ultrasound for the assistance of the performance of epidural or subarachnoid block· suggestions for clinical practice are following."],"dc:identifier":["uoadl:2845395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2845395"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Υπερηχογραφικά υποβοηθούμενος καθετηριασμός επισκληρίδιου χώρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:31Z"}