{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2846902"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2846902","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του καρκίνου του μαστού στην έκβαση της εγκυμοσύνης","abstract":"Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού που σχετίζεται με την εγκυμοσύνη ορίζεται ως ο καρκίνος του μαστού ο οποίος διαγνώστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά την διάρκεια του πρώτου έτους μετά τον τοκετό.Είναι η ποίο συχνή αιτία διηθυτικού καρκίνου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εκτιμάτει ότι εμφανίζεται με ποσοστό 6,5% ανά 100 000 ζωντανές γεννήσεις. Κάθε χρόνο περίπου 12.500 γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού στις ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύει το 7% όλων των γυναικών που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της εραγασίας είναι η ανάδειξη μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης της επίπτωσης του καρκίνου του μαστού κατά την διάρκεια της κυήσης, τόσο η αντιμετώπισή του, όσο και η επίδραση του στην μητέρα και στο έμβρυο, αλλά και η ανάδειξη της περίπλοκης αντιμετώπησης σε μία νεαρή γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει. Υλικό και μέθοδος: Το υλικό που χρηιμοποιήθηκε στηρίχθηκε σε ηλεκτρονικες βάσεις δεδομένου οπώς PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute , American College of Radiology. Χρισημοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως: breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy. Επίσης βασίστηκε σε επιστημονικά συγγράμματα και παρουσιάσεις άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 289 βιβλιογραφικές αναφορές (269 αγγλικής και 20 ελληνικής βιβλιογραφίας) Αποτελέσματα: Η καθυστέρηση στη διάγνωση είναι συχνή, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο σε πιο προχωρημένα στάδια στη διάγνωση από ότι στον γενικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, ο καρκίνος του μαστού στην εγκυμοσύνη συνδέεται με περισσότερες μεταστάσεις και στη συνέχεια με πιο φτωχή πρόγνωση. Το ασφαλέστερο διάστημα για τις περισσότερες θεραπείες του καρκίνου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου τριμήνου, αποφευγοντας όμως την χορήγηση της χημειοθεραπειας τις τελευταίες 3 εβδομάδες πριν τον τοκετό, προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μυελοκαταστολή της μητέρας και του εμβρύου. Τόσο η μαστεκτομή με ή χωρίς λεμφαδενικό καθαρισμό όσο και οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη διατήρηση του μαστού μπορούν να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια κατά την διάρκεια της κύησης. Καθώς τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώνονται, παρατηρούμε ένα αυξημένο ενδιαφέρον των γυναικών που αφορά την γονιμότητα και την σεξουαλική λειτουργία. Για τις νέες άτοκες γυναίκες απαιτείται μία συζήτηση για την διατήρηση της γονιμότητας κατά την αρχική διάγνωση και αυτές οι γυναίκες θα πρέπει πάντα να έχουν πρόσβαση σε μία ομάδα εξειδικευμένη, εφόσον απαιτείται. Οι τεχνικές για τη διατήρηση της γονιμότητας παραμένουν υπό έρευνα, ειδικότερα, η χρήση αναλόγων GnRH και η κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων εξακολουθεί να είναι πειραματική. Η κρυοσυντήρηση εμβρύων μπορεί, ωστόσο, να είναι μια πραγματική επιλογή για ορισμένες γυναίκες αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η φυσική σύλληψη είναι ακόμα εφικτή για ορισμένες γυναίκες μετά τη θεραπεία του καρκίνου. Συμπεράσματα: Ο καρκίνος του μαστού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια σπάνια, αλλά ταυτόχρονα υπαρκτή νοσολογική οντότητα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο σύγχρονος μαιευτήρας – γυναικολόγος σε συνεργασία με μαστολόγο, ογκολόγο, κυτταρολόγο, ακτινολόγο, ακτινοθεραπευτή και νεογνολόγο σε ειδικά οργανωμένα κέντρα. Είναι σημαντικό να εκτιμηθούν σωστά οι ανεπιθυμητές ενέργιες που προκαλούνται στο έμβρυο από τη θεραπεία του καρκίνου της μητέρας. Παρά τις επιδημιολογικές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι η εγκυμοσύνη δεν έχει αντίκτυπο στην πρόγνωση μετά τον καρκίνο του μαστού, ο αριθμός των γυναικών που πραγματικά μένουν έγκυες είναι εξαιρετικά χαμηλός (κάτω του 10%).","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού που σχετίζεται με την εγκυμοσύνη ορίζεται ως ο καρκίνος του μαστού ο οποίος διαγνώστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά την διάρκεια του πρώτου έτους μετά τον τοκετό.Είναι η ποίο συχνή αιτία διηθυτικού καρκίνου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εκτιμάτει ότι εμφανίζεται με ποσοστό 6,5% ανά 100 000 ζωντανές γεννήσεις. Κάθε χρόνο περίπου 12.500 γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού στις ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύει το 7% όλων των γυναικών που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της εραγασίας είναι η ανάδειξη μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης της επίπτωσης του καρκίνου του μαστού κατά την διάρκεια της κυήσης, τόσο η αντιμετώπισή του, όσο και η επίδραση του στην μητέρα και στο έμβρυο, αλλά και η ανάδειξη της περίπλοκης αντιμετώπησης σε μία νεαρή γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει. Υλικό και μέθοδος: Το υλικό που χρηιμοποιήθηκε στηρίχθηκε σε ηλεκτρονικες βάσεις δεδομένου οπώς PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute , American College of Radiology. Χρισημοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως: breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy. Επίσης βασίστηκε σε επιστημονικά συγγράμματα και παρουσιάσεις άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 289 βιβλιογραφικές αναφορές (269 αγγλικής και 20 ελληνικής βιβλιογραφίας) Αποτελέσματα: Η καθυστέρηση στη διάγνωση είναι συχνή, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο σε πιο προχωρημένα στάδια στη διάγνωση από ότι στον γενικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, ο καρκίνος του μαστού στην εγκυμοσύνη συνδέεται με περισσότερες μεταστάσεις και στη συνέχεια με πιο φτωχή πρόγνωση. Το ασφαλέστερο διάστημα για τις περισσότερες θεραπείες του καρκίνου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου τριμήνου, αποφευγοντας όμως την χορήγηση της χημειοθεραπειας τις τελευταίες 3 εβδομάδες πριν τον τοκετό, προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μυελοκαταστολή της μητέρας και του εμβρύου. Τόσο η μαστεκτομή με ή χωρίς λεμφαδενικό καθαρισμό όσο και οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη διατήρηση του μαστού μπορούν να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια κατά την διάρκεια της κύησης. Καθώς τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώνονται, παρατηρούμε ένα αυξημένο ενδιαφέρον των γυναικών που αφορά την γονιμότητα και την σεξουαλική λειτουργία. Για τις νέες άτοκες γυναίκες απαιτείται μία συζήτηση για την διατήρηση της γονιμότητας κατά την αρχική διάγνωση και αυτές οι γυναίκες θα πρέπει πάντα να έχουν πρόσβαση σε μία ομάδα εξειδικευμένη, εφόσον απαιτείται. Οι τεχνικές για τη διατήρηση της γονιμότητας παραμένουν υπό έρευνα, ειδικότερα, η χρήση αναλόγων GnRH και η κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων εξακολουθεί να είναι πειραματική. Η κρυοσυντήρηση εμβρύων μπορεί, ωστόσο, να είναι μια πραγματική επιλογή για ορισμένες γυναίκες αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η φυσική σύλληψη είναι ακόμα εφικτή για ορισμένες γυναίκες μετά τη θεραπεία του καρκίνου. Συμπεράσματα: Ο καρκίνος του μαστού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια σπάνια, αλλά ταυτόχρονα υπαρκτή νοσολογική οντότητα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο σύγχρονος μαιευτήρας – γυναικολόγος σε συνεργασία με μαστολόγο, ογκολόγο, κυτταρολόγο, ακτινολόγο, ακτινοθεραπευτή και νεογνολόγο σε ειδικά οργανωμένα κέντρα. Είναι σημαντικό να εκτιμηθούν σωστά οι ανεπιθυμητές ενέργιες που προκαλούνται στο έμβρυο από τη θεραπεία του καρκίνου της μητέρας. Παρά τις επιδημιολογικές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι η εγκυμοσύνη δεν έχει αντίκτυπο στην πρόγνωση μετά τον καρκίνο του μαστού, ο αριθμός των γυναικών που πραγματικά μένουν έγκυες είναι εξαιρετικά χαμηλός (κάτω του 10%).","abstract_has_math":false,"creators":["Πιλάτεκ Λάουρα","Pilatec Laura"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2846902"],"render_values":[{"text":"uoadl:2846902","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846902","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846902","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2846902","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πιλάτεκ Λάουρα","Pilatec Laura"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2846902","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846902"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού που σχετίζεται με την εγκυμοσύνη ορίζεται ως ο καρκίνος του μαστού ο οποίος διαγνώστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά την διάρκεια του πρώτου έτους μετά τον τοκετό.Είναι η ποίο συχνή αιτία διηθυτικού καρκίνου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εκτιμάτει ότι εμφανίζεται με ποσοστό 6,5% ανά 100 000 ζωντανές γεννήσεις. Κάθε χρόνο περίπου 12.500 γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού στις ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύει το 7% όλων των γυναικών που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της εραγασίας είναι η ανάδειξη μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης της επίπτωσης του καρκίνου του μαστού κατά την διάρκεια της κυήσης, τόσο η αντιμετώπισή του, όσο και η επίδραση του στην μητέρα και στο έμβρυο, αλλά και η ανάδειξη της περίπλοκης αντιμετώπησης σε μία νεαρή γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει. Υλικό και μέθοδος: Το υλικό που χρηιμοποιήθηκε στηρίχθηκε σε ηλεκτρονικες βάσεις δεδομένου οπώς PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute , American College of Radiology. Χρισημοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως: breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy. Επίσης βασίστηκε σε επιστημονικά συγγράμματα και παρουσιάσεις άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 289 βιβλιογραφικές αναφορές (269 αγγλικής και 20 ελληνικής βιβλιογραφίας) Αποτελέσματα: Η καθυστέρηση στη διάγνωση είναι συχνή, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο σε πιο προχωρημένα στάδια στη διάγνωση από ότι στον γενικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, ο καρκίνος του μαστού στην εγκυμοσύνη συνδέεται με περισσότερες μεταστάσεις και στη συνέχεια με πιο φτωχή πρόγνωση. Το ασφαλέστερο διάστημα για τις περισσότερες θεραπείες του καρκίνου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου τριμήνου, αποφευγοντας όμως την χορήγηση της χημειοθεραπειας τις τελευταίες 3 εβδομάδες πριν τον τοκετό, προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μυελοκαταστολή της μητέρας και του εμβρύου. Τόσο η μαστεκτομή με ή χωρίς λεμφαδενικό καθαρισμό όσο και οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη διατήρηση του μαστού μπορούν να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια κατά την διάρκεια της κύησης. Καθώς τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώνονται, παρατηρούμε ένα αυξημένο ενδιαφέρον των γυναικών που αφορά την γονιμότητα και την σεξουαλική λειτουργία. Για τις νέες άτοκες γυναίκες απαιτείται μία συζήτηση για την διατήρηση της γονιμότητας κατά την αρχική διάγνωση και αυτές οι γυναίκες θα πρέπει πάντα να έχουν πρόσβαση σε μία ομάδα εξειδικευμένη, εφόσον απαιτείται. Οι τεχνικές για τη διατήρηση της γονιμότητας παραμένουν υπό έρευνα, ειδικότερα, η χρήση αναλόγων GnRH και η κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων εξακολουθεί να είναι πειραματική. Η κρυοσυντήρηση εμβρύων μπορεί, ωστόσο, να είναι μια πραγματική επιλογή για ορισμένες γυναίκες αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η φυσική σύλληψη είναι ακόμα εφικτή για ορισμένες γυναίκες μετά τη θεραπεία του καρκίνου. Συμπεράσματα: Ο καρκίνος του μαστού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια σπάνια, αλλά ταυτόχρονα υπαρκτή νοσολογική οντότητα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο σύγχρονος μαιευτήρας – γυναικολόγος σε συνεργασία με μαστολόγο, ογκολόγο, κυτταρολόγο, ακτινολόγο, ακτινοθεραπευτή και νεογνολόγο σε ειδικά οργανωμένα κέντρα. Είναι σημαντικό να εκτιμηθούν σωστά οι ανεπιθυμητές ενέργιες που προκαλούνται στο έμβρυο από τη θεραπεία του καρκίνου της μητέρας. Παρά τις επιδημιολογικές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι η εγκυμοσύνη δεν έχει αντίκτυπο στην πρόγνωση μετά τον καρκίνο του μαστού, ο αριθμός των γυναικών που πραγματικά μένουν έγκυες είναι εξαιρετικά χαμηλός (κάτω του 10%).","Introduction: Pregnancy-associated breast cancer is defined as breast cancer diagnosed during pregnancy or in the first postpartum year. It is the most common cause of invasive cancer in pregnant women and is estimated to occur at a rate of 6.5 per 100,000 live births. Objective: The goal of this thesis is to highlight through the bibliographic review the incidence of breast cancer during pregnancy, notably in terms of diagnosis and treatment, proper knowledge of which helps ensure the best possible outcome prediction, but also the safety of pregnancy following breast cancer diagnosis. Material and methods:We systematically searched the English literature using PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute, American College of Radiology. A combination of medical terms (breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy) combined with pregnancy and gestation were used. All titles and abstracts were evaluated excluding letters and editorials. Each article was evaluated according to inclusion criteria which included studies reporting relevant data regarding the diagnosis and treatment of cancer during pregnancy. Results: Delay‘s in diagnosis is common, leading to more advanced stages at diagnosis than in the general population. As a consequence, breast cancer in pregnancy is associated with more metastases, and subsequently poorer prognosis The safest interval for most cancer therapies in pregnancy is between the second and third trimesters, avoiding induction of teratogenic risks or miscarriages. Chemotherapy during pregnancy should not be given within 3 weeks of planned delivery in order to avoid problems associated with maternal and fetal myelosuppression. Both mastectomy and breast-conserving surgery with axillary lymph node dissection are surgical options for pregnancy associated breast cancer. As survival rates improve, late effects including fertility and sexual function assume increasing importance for women treated for breast cancer. For young women a discussion of fertility is warranted at initial diagnosis and these women should have always access to a fertility specialist team if required. Techniques to preserve fertility remain under investigation; in particular, the use of 146 GnRH analogues and oocyte cryopreservation is still experimental. Embryo cryopreservation may, however, be a real option for some women and it must be remembered that natural conception is still possible for some women after treatment. Discussion: Prenatal care of women diagnosed with breast cancer during pregnancy should be done in a high risk maternity unit. It is important to properly assess the undesirable effects caused to the fetus by the treatment of maternal cancer. Despite epidemiological evidence suggesting that pregnancy does not have an impact on prognosis after breast cancer, the number of women who actually become pregnant is extremely low (less than 10%)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του καρκίνου του μαστού στην έκβαση της εγκυμοσύνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πιλάτεκ Λάουρα","Pilatec Laura"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού που σχετίζεται με την εγκυμοσύνη ορίζεται ως ο καρκίνος του μαστού ο οποίος διαγνώστηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά την διάρκεια του πρώτου έτους μετά τον τοκετό.Είναι η ποίο συχνή αιτία διηθυτικού καρκίνου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εκτιμάτει ότι εμφανίζεται με ποσοστό 6,5% ανά 100 000 ζωντανές γεννήσεις. Κάθε χρόνο περίπου 12.500 γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού στις ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύει το 7% όλων των γυναικών που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της εραγασίας είναι η ανάδειξη μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης της επίπτωσης του καρκίνου του μαστού κατά την διάρκεια της κυήσης, τόσο η αντιμετώπισή του, όσο και η επίδραση του στην μητέρα και στο έμβρυο, αλλά και η ανάδειξη της περίπλοκης αντιμετώπησης σε μία νεαρή γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει. Υλικό και μέθοδος: Το υλικό που χρηιμοποιήθηκε στηρίχθηκε σε ηλεκτρονικες βάσεις δεδομένου οπώς PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute , American College of Radiology. Χρισημοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως: breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy. Επίσης βασίστηκε σε επιστημονικά συγγράμματα και παρουσιάσεις άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 289 βιβλιογραφικές αναφορές (269 αγγλικής και 20 ελληνικής βιβλιογραφίας) Αποτελέσματα: Η καθυστέρηση στη διάγνωση είναι συχνή, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο σε πιο προχωρημένα στάδια στη διάγνωση από ότι στον γενικό πληθυσμό. Κατά συνέπεια, ο καρκίνος του μαστού στην εγκυμοσύνη συνδέεται με περισσότερες μεταστάσεις και στη συνέχεια με πιο φτωχή πρόγνωση. Το ασφαλέστερο διάστημα για τις περισσότερες θεραπείες του καρκίνου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου τριμήνου, αποφευγοντας όμως την χορήγηση της χημειοθεραπειας τις τελευταίες 3 εβδομάδες πριν τον τοκετό, προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μυελοκαταστολή της μητέρας και του εμβρύου. Τόσο η μαστεκτομή με ή χωρίς λεμφαδενικό καθαρισμό όσο και οι χειρουργικές επεμβάσεις για τη διατήρηση του μαστού μπορούν να πραγματοποιηθούν με ασφάλεια κατά την διάρκεια της κύησης. Καθώς τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώνονται, παρατηρούμε ένα αυξημένο ενδιαφέρον των γυναικών που αφορά την γονιμότητα και την σεξουαλική λειτουργία. Για τις νέες άτοκες γυναίκες απαιτείται μία συζήτηση για την διατήρηση της γονιμότητας κατά την αρχική διάγνωση και αυτές οι γυναίκες θα πρέπει πάντα να έχουν πρόσβαση σε μία ομάδα εξειδικευμένη, εφόσον απαιτείται. Οι τεχνικές για τη διατήρηση της γονιμότητας παραμένουν υπό έρευνα, ειδικότερα, η χρήση αναλόγων GnRH και η κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων εξακολουθεί να είναι πειραματική. Η κρυοσυντήρηση εμβρύων μπορεί, ωστόσο, να είναι μια πραγματική επιλογή για ορισμένες γυναίκες αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η φυσική σύλληψη είναι ακόμα εφικτή για ορισμένες γυναίκες μετά τη θεραπεία του καρκίνου. Συμπεράσματα: Ο καρκίνος του μαστού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια σπάνια, αλλά ταυτόχρονα υπαρκτή νοσολογική οντότητα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο σύγχρονος μαιευτήρας – γυναικολόγος σε συνεργασία με μαστολόγο, ογκολόγο, κυτταρολόγο, ακτινολόγο, ακτινοθεραπευτή και νεογνολόγο σε ειδικά οργανωμένα κέντρα. Είναι σημαντικό να εκτιμηθούν σωστά οι ανεπιθυμητές ενέργιες που προκαλούνται στο έμβρυο από τη θεραπεία του καρκίνου της μητέρας. Παρά τις επιδημιολογικές ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι η εγκυμοσύνη δεν έχει αντίκτυπο στην πρόγνωση μετά τον καρκίνο του μαστού, ο αριθμός των γυναικών που πραγματικά μένουν έγκυες είναι εξαιρετικά χαμηλός (κάτω του 10%).","Introduction: Pregnancy-associated breast cancer is defined as breast cancer diagnosed during pregnancy or in the first postpartum year. It is the most common cause of invasive cancer in pregnant women and is estimated to occur at a rate of 6.5 per 100,000 live births. Objective: The goal of this thesis is to highlight through the bibliographic review the incidence of breast cancer during pregnancy, notably in terms of diagnosis and treatment, proper knowledge of which helps ensure the best possible outcome prediction, but also the safety of pregnancy following breast cancer diagnosis. Material and methods:We systematically searched the English literature using PubMed, Google Scholar, Wikipedia, Cochrane, American Society of Obstretics-Gynecology, National Comprehensive Cancer Network, American Cancer Society, National Cancer Institute, American College of Radiology. A combination of medical terms (breast cancer and pregnancy, chemotherapy, radiotherapy, staging, neonatal outcome, fertility preservation, breastfeeding after breast cancer, oestrogen receptor, progesterone receptor, HER-2, tumor biology, prognosis, adjuvant treatment, breast reconstruction, management of breast cancer during pregnancy) combined with pregnancy and gestation were used. All titles and abstracts were evaluated excluding letters and editorials. Each article was evaluated according to inclusion criteria which included studies reporting relevant data regarding the diagnosis and treatment of cancer during pregnancy. Results: Delay‘s in diagnosis is common, leading to more advanced stages at diagnosis than in the general population. As a consequence, breast cancer in pregnancy is associated with more metastases, and subsequently poorer prognosis The safest interval for most cancer therapies in pregnancy is between the second and third trimesters, avoiding induction of teratogenic risks or miscarriages. Chemotherapy during pregnancy should not be given within 3 weeks of planned delivery in order to avoid problems associated with maternal and fetal myelosuppression. Both mastectomy and breast-conserving surgery with axillary lymph node dissection are surgical options for pregnancy associated breast cancer. As survival rates improve, late effects including fertility and sexual function assume increasing importance for women treated for breast cancer. For young women a discussion of fertility is warranted at initial diagnosis and these women should have always access to a fertility specialist team if required. Techniques to preserve fertility remain under investigation; in particular, the use of 146 GnRH analogues and oocyte cryopreservation is still experimental. Embryo cryopreservation may, however, be a real option for some women and it must be remembered that natural conception is still possible for some women after treatment. Discussion: Prenatal care of women diagnosed with breast cancer during pregnancy should be done in a high risk maternity unit. It is important to properly assess the undesirable effects caused to the fetus by the treatment of maternal cancer. Despite epidemiological evidence suggesting that pregnancy does not have an impact on prognosis after breast cancer, the number of women who actually become pregnant is extremely low (less than 10%)."],"dc:identifier":["uoadl:2846902","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846902"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση του καρκίνου του μαστού στην έκβαση της εγκυμοσύνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z"}