{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2846915"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2846915","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΣΤΑΡΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ: ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΗ ΣΠΟΥΔΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΕΤΑΡΤΩΝ ΗΧΩΝ","abstract":"Η μορφή και το περιεχόμενο του Δοξασταρίου του Ιακώβου (1740-1800) αποκαλύπτεται όταν αυτό διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Η αναγωγή στο απλούν περιλαμβάνει τόσο την εξωτερική περιγραφή της διάρθρωσης (δομή), όσο και την εμβάθυνση στην κατασκευή (αρχιτεκτονική) του μέλους. Η επιστημονική μέθοδος επέτρεψε την αποδελτίωση των μελών και του ποιητικού κειμένου σε καταλόγους, την ανάλυση της σημειογραφίας σε σχηματισμούς (γραμμές και θέσεις), την συγκριτική παράθεση παλαιάς και νέας σημειογραφίας σε πίνακες, τον εντοπισμό ομοειδών θέσεων και την ομαδοποίηση όμοιων εξηγήσεων. Η επεξεργασία των δεδομένων οδήγησε στην αποκρυσταλλωμένη εκδοχή κάποιων γραμμών και θέσεων, ενώ παράλληλα επιχειρήθηκε και η εμβάθυνση σε επιμέρους θεωρητικά θέματα που προκύπτουν από το ρεπερτόριο (κατά τριφωνίαν, παραφωνία, εξήγητικές τακτικές, καλλωπισμός, μίμησις προς τα νοούμενα). Κώδικας αναφοράς ως προς την παλαιότητα και την άντληση του πρωτογενούς υλικού είναι ο Γριτσάνη 17 (έτ. 1795) ενώ επικουρικά χρησιμοποιείται ο Κοβενταρείου 423. Για τις συγκρίσεις της παλαιάς (μεταβατικής εξηγητικής) με την Νέα Μέθοδο, επιστρατεύονται οι εξηγήσεις του Χουρμουζίου, ενώ διερευνάται κατ’ αρχάς και η σχέση του Ιακώβου με τους επιγόνους του (Πέτρο Βυζάντιο και Πέτρο Πελοποννήσιο). Κλειδί για την κατανόηση της παλαιάς σημειογραφίας είναι η συσχέτιση της εξήγησης με τους χαρακτήρες ποσότητας των σχηματισμών. Από τους σχηματισμούς, οι φράσεις και οι γραμμές παρουσιάζουν ενίοτε τόσο συμπαγή ρυθμικομελωδική ενότητα, όσο και οι θέσεις (formulae), σε σημείο που η εξήγηση των θέσεων να εξαρτάται από τον συνδυασμό τους μέσα στις γραμμές. Όσον αφορά τις θέσεις, άλλες φορές η εξήγηση κάθε μίας βασίζεται στον τελικό βόμβο της προηγουμένης, άλλες φορές είναι αυτοτελής. Η ρευστοποίηση της εξήγησης μεταξύ των θέσεων και ο διπλασμός ανήκει επίσης στις εξηγητικές τακτικές. Τέλος, επιβεβαιώνεται η προσφιλής τακτική του Ιακώβου να χρησιμοποιεί για την μελοποίηση του Δοξασταρίου του μείξη ειρμολογικών και στιχηραρικών θέσεων, αλλά και στιχηραρικές θέσεις σημειογραφημένες με γραφή αναλυτικότερη, όπως αυτή των επιγόνων του.","abstract_html":"Η μορφή και το περιεχόμενο του Δοξασταρίου του Ιακώβου (1740-1800) αποκαλύπτεται όταν αυτό διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Η αναγωγή στο απλούν περιλαμβάνει τόσο την εξωτερική περιγραφή της διάρθρωσης (δομή), όσο και την εμβάθυνση στην κατασκευή (αρχιτεκτονική) του μέλους. Η επιστημονική μέθοδος επέτρεψε την αποδελτίωση των μελών και του ποιητικού κειμένου σε καταλόγους, την ανάλυση της σημειογραφίας σε σχηματισμούς (γραμμές και θέσεις), την συγκριτική παράθεση παλαιάς και νέας σημειογραφίας σε πίνακες, τον εντοπισμό ομοειδών θέσεων και την ομαδοποίηση όμοιων εξηγήσεων. Η επεξεργασία των δεδομένων οδήγησε στην αποκρυσταλλωμένη εκδοχή κάποιων γραμμών και θέσεων, ενώ παράλληλα επιχειρήθηκε και η εμβάθυνση σε επιμέρους θεωρητικά θέματα που προκύπτουν από το ρεπερτόριο (κατά τριφωνίαν, παραφωνία, εξήγητικές τακτικές, καλλωπισμός, μίμησις προς τα νοούμενα). Κώδικας αναφοράς ως προς την παλαιότητα και την άντληση του πρωτογενούς υλικού είναι ο Γριτσάνη 17 (έτ. 1795) ενώ επικουρικά χρησιμοποιείται ο Κοβενταρείου 423. Για τις συγκρίσεις της παλαιάς (μεταβατικής εξηγητικής) με την Νέα Μέθοδο, επιστρατεύονται οι εξηγήσεις του Χουρμουζίου, ενώ διερευνάται κατ’ αρχάς και η σχέση του Ιακώβου με τους επιγόνους του (Πέτρο Βυζάντιο και Πέτρο Πελοποννήσιο). Κλειδί για την κατανόηση της παλαιάς σημειογραφίας είναι η συσχέτιση της εξήγησης με τους χαρακτήρες ποσότητας των σχηματισμών. Από τους σχηματισμούς, οι φράσεις και οι γραμμές παρουσιάζουν ενίοτε τόσο συμπαγή ρυθμικομελωδική ενότητα, όσο και οι θέσεις (formulae), σε σημείο που η εξήγηση των θέσεων να εξαρτάται από τον συνδυασμό τους μέσα στις γραμμές. Όσον αφορά τις θέσεις, άλλες φορές η εξήγηση κάθε μίας βασίζεται στον τελικό βόμβο της προηγουμένης, άλλες φορές είναι αυτοτελής. Η ρευστοποίηση της εξήγησης μεταξύ των θέσεων και ο διπλασμός ανήκει επίσης στις εξηγητικές τακτικές. Τέλος, επιβεβαιώνεται η προσφιλής τακτική του Ιακώβου να χρησιμοποιεί για την μελοποίηση του Δοξασταρίου του μείξη ειρμολογικών και στιχηραρικών θέσεων, αλλά και στιχηραρικές θέσεις σημειογραφημένες με γραφή αναλυτικότερη, όπως αυτή των επιγόνων του.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσόγιας Βίκτωρ","Tsogias Victor"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2846915"],"render_values":[{"text":"uoadl:2846915","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846915","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846915","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2846915","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσόγιας Βίκτωρ","Tsogias Victor"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2846915","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846915"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μορφή και το περιεχόμενο του Δοξασταρίου του Ιακώβου (1740-1800) αποκαλύπτεται όταν αυτό διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Η αναγωγή στο απλούν περιλαμβάνει τόσο την εξωτερική περιγραφή της διάρθρωσης (δομή), όσο και την εμβάθυνση στην κατασκευή (αρχιτεκτονική) του μέλους. Η επιστημονική μέθοδος επέτρεψε την αποδελτίωση των μελών και του ποιητικού κειμένου σε καταλόγους, την ανάλυση της σημειογραφίας σε σχηματισμούς (γραμμές και θέσεις), την συγκριτική παράθεση παλαιάς και νέας σημειογραφίας σε πίνακες, τον εντοπισμό ομοειδών θέσεων και την ομαδοποίηση όμοιων εξηγήσεων. Η επεξεργασία των δεδομένων οδήγησε στην αποκρυσταλλωμένη εκδοχή κάποιων γραμμών και θέσεων, ενώ παράλληλα επιχειρήθηκε και η εμβάθυνση σε επιμέρους θεωρητικά θέματα που προκύπτουν από το ρεπερτόριο (κατά τριφωνίαν, παραφωνία, εξήγητικές τακτικές, καλλωπισμός, μίμησις προς τα νοούμενα). Κώδικας αναφοράς ως προς την παλαιότητα και την άντληση του πρωτογενούς υλικού είναι ο Γριτσάνη 17 (έτ. 1795) ενώ επικουρικά χρησιμοποιείται ο Κοβενταρείου 423. Για τις συγκρίσεις της παλαιάς (μεταβατικής εξηγητικής) με την Νέα Μέθοδο, επιστρατεύονται οι εξηγήσεις του Χουρμουζίου, ενώ διερευνάται κατ’ αρχάς και η σχέση του Ιακώβου με τους επιγόνους του (Πέτρο Βυζάντιο και Πέτρο Πελοποννήσιο). Κλειδί για την κατανόηση της παλαιάς σημειογραφίας είναι η συσχέτιση της εξήγησης με τους χαρακτήρες ποσότητας των σχηματισμών. Από τους σχηματισμούς, οι φράσεις και οι γραμμές παρουσιάζουν ενίοτε τόσο συμπαγή ρυθμικομελωδική ενότητα, όσο και οι θέσεις (formulae), σε σημείο που η εξήγηση των θέσεων να εξαρτάται από τον συνδυασμό τους μέσα στις γραμμές. Όσον αφορά τις θέσεις, άλλες φορές η εξήγηση κάθε μίας βασίζεται στον τελικό βόμβο της προηγουμένης, άλλες φορές είναι αυτοτελής. Η ρευστοποίηση της εξήγησης μεταξύ των θέσεων και ο διπλασμός ανήκει επίσης στις εξηγητικές τακτικές. Τέλος, επιβεβαιώνεται η προσφιλής τακτική του Ιακώβου να χρησιμοποιεί για την μελοποίηση του Δοξασταρίου του μείξη ειρμολογικών και στιχηραρικών θέσεων, αλλά και στιχηραρικές θέσεις σημειογραφημένες με γραφή αναλυτικότερη, όπως αυτή των επιγόνων του.","The form and content of Jacob’s the Protopsaltis [=first cantor] Doxastarion (1740-1800) is revealed when it dissolves in the latter. Reduction in simpler, includes both the external description of the structure (domus) and the deepening in the construction (architecture) of the chant. The scientific method allowed the cataloging of the chants and the poetic texts, the notation’s analysis in formations (lines and positions [= formulae]), the comparison of old and new notation in tables, the identification of similar positions and the grouping of similar explanations. Data’s processing led to the crystallized version of some lines and positions, while attempting to deepen into individual theoretical issues that arise from the repertoire (triphone system, discordance, explanatory tactics, adornment, musical imitation of meaning). Gritsani 17 codex (1795) is used as a reference, due to its oldness and protogenic characteristics, while cod. Koventarios 423 is used as an auxiliary. For comparisons between the old (transitional explanatory notation) and New Method, Chourmouzios explanations are employed, while the relation of Jacob with his descendants (Petros Byzantios and Petros Peloponnesios) is probed. A key to understanding the old notation is to associate the explanation with the characters of quantity belonging to formations. Among the formations, the phrases and lines, sometimes, present such a compact rhythm-melodic unit as the formulae, to the extent that the explanation of the positions depends on their combination within the lines. In terms of formulae, each one’s explanation is based sometimes on the final buzz of the previous one, otherwise it is self-contained. Liquidation of the explanation between positions and duplication also belongs to the explanatory tactics. Finally, Jacob's favorite tactic is to use for Doxatarion’s composition, the mixture of heirmological and sticherarical positions, as well as sticherarical positions notated more analytically, such as that of his musical descendants."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΣΤΑΡΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ: ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΗ ΣΠΟΥΔΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΕΤΑΡΤΩΝ ΗΧΩΝ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσόγιας Βίκτωρ","Tsogias Victor"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η μορφή και το περιεχόμενο του Δοξασταρίου του Ιακώβου (1740-1800) αποκαλύπτεται όταν αυτό διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Η αναγωγή στο απλούν περιλαμβάνει τόσο την εξωτερική περιγραφή της διάρθρωσης (δομή), όσο και την εμβάθυνση στην κατασκευή (αρχιτεκτονική) του μέλους. Η επιστημονική μέθοδος επέτρεψε την αποδελτίωση των μελών και του ποιητικού κειμένου σε καταλόγους, την ανάλυση της σημειογραφίας σε σχηματισμούς (γραμμές και θέσεις), την συγκριτική παράθεση παλαιάς και νέας σημειογραφίας σε πίνακες, τον εντοπισμό ομοειδών θέσεων και την ομαδοποίηση όμοιων εξηγήσεων. Η επεξεργασία των δεδομένων οδήγησε στην αποκρυσταλλωμένη εκδοχή κάποιων γραμμών και θέσεων, ενώ παράλληλα επιχειρήθηκε και η εμβάθυνση σε επιμέρους θεωρητικά θέματα που προκύπτουν από το ρεπερτόριο (κατά τριφωνίαν, παραφωνία, εξήγητικές τακτικές, καλλωπισμός, μίμησις προς τα νοούμενα). Κώδικας αναφοράς ως προς την παλαιότητα και την άντληση του πρωτογενούς υλικού είναι ο Γριτσάνη 17 (έτ. 1795) ενώ επικουρικά χρησιμοποιείται ο Κοβενταρείου 423. Για τις συγκρίσεις της παλαιάς (μεταβατικής εξηγητικής) με την Νέα Μέθοδο, επιστρατεύονται οι εξηγήσεις του Χουρμουζίου, ενώ διερευνάται κατ’ αρχάς και η σχέση του Ιακώβου με τους επιγόνους του (Πέτρο Βυζάντιο και Πέτρο Πελοποννήσιο). Κλειδί για την κατανόηση της παλαιάς σημειογραφίας είναι η συσχέτιση της εξήγησης με τους χαρακτήρες ποσότητας των σχηματισμών. Από τους σχηματισμούς, οι φράσεις και οι γραμμές παρουσιάζουν ενίοτε τόσο συμπαγή ρυθμικομελωδική ενότητα, όσο και οι θέσεις (formulae), σε σημείο που η εξήγηση των θέσεων να εξαρτάται από τον συνδυασμό τους μέσα στις γραμμές. Όσον αφορά τις θέσεις, άλλες φορές η εξήγηση κάθε μίας βασίζεται στον τελικό βόμβο της προηγουμένης, άλλες φορές είναι αυτοτελής. Η ρευστοποίηση της εξήγησης μεταξύ των θέσεων και ο διπλασμός ανήκει επίσης στις εξηγητικές τακτικές. Τέλος, επιβεβαιώνεται η προσφιλής τακτική του Ιακώβου να χρησιμοποιεί για την μελοποίηση του Δοξασταρίου του μείξη ειρμολογικών και στιχηραρικών θέσεων, αλλά και στιχηραρικές θέσεις σημειογραφημένες με γραφή αναλυτικότερη, όπως αυτή των επιγόνων του.","The form and content of Jacob’s the Protopsaltis [=first cantor] Doxastarion (1740-1800) is revealed when it dissolves in the latter. Reduction in simpler, includes both the external description of the structure (domus) and the deepening in the construction (architecture) of the chant. The scientific method allowed the cataloging of the chants and the poetic texts, the notation’s analysis in formations (lines and positions [= formulae]), the comparison of old and new notation in tables, the identification of similar positions and the grouping of similar explanations. Data’s processing led to the crystallized version of some lines and positions, while attempting to deepen into individual theoretical issues that arise from the repertoire (triphone system, discordance, explanatory tactics, adornment, musical imitation of meaning). Gritsani 17 codex (1795) is used as a reference, due to its oldness and protogenic characteristics, while cod. Koventarios 423 is used as an auxiliary. For comparisons between the old (transitional explanatory notation) and New Method, Chourmouzios explanations are employed, while the relation of Jacob with his descendants (Petros Byzantios and Petros Peloponnesios) is probed. A key to understanding the old notation is to associate the explanation with the characters of quantity belonging to formations. Among the formations, the phrases and lines, sometimes, present such a compact rhythm-melodic unit as the formulae, to the extent that the explanation of the positions depends on their combination within the lines. In terms of formulae, each one’s explanation is based sometimes on the final buzz of the previous one, otherwise it is self-contained. Liquidation of the explanation between positions and duplication also belongs to the explanatory tactics. Finally, Jacob's favorite tactic is to use for Doxatarion’s composition, the mixture of heirmological and sticherarical positions, as well as sticherarical positions notated more analytically, such as that of his musical descendants."],"dc:identifier":["uoadl:2846915","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2846915"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΣΤΑΡΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ: ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΗ ΣΠΟΥΔΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΕΤΑΡΤΩΝ ΗΧΩΝ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z"}