{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2847959"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2847959","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σημασία της τακτικής παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας","abstract":"Σκοπός: Η συχνή κλινική παρακολούθηση έχει συσχετισθεί με μεγαλύτερη απώλεια βάρους, ενώ η ύπαρξη διαβήτη φαίνεται ότι αποτελεί τροχοπέδη. Η παρούσα μελέτη εξέτασε αν η συχνότητα παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας επηρεάζει την απώλεια και αν η παρουσία διαβήτη επηρεάζει το αποτέλεσμα. Υλικό και Μέθοδοι: Συνελέγησαν αναδρομικά δεδομένα 150 διαδοχικών παχύσαρκων ασθενών που ολοκλήρωσαν 1 έτος παρακολούθησης σε ιατρείο παχυσαρκίας, όπου υπεβλήθησαν σε υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (υποθερμιδική δίαιτα, αύξηση φυσικής δραστηριότητας). Καταγράφηκαν ανθρωπομετρικά στοιχεία (βάρος, ύψος, BMI), αριθμός επισκέψεων στη διάρκεια του έτους, συνύπαρξη διαβήτη. Τα άτομα χαρακτηρίσθηκαν τακτικοί (ΤΕ) και μη (ΜΤΕ) επισκέπτες, χρησιμοποιώντας τη διάμεση τιμή επισκέψεων (7.0) και συγκρίθηκε η απώλεια βάρους στους 1, 3, 6 και 12 μήνες, εκφρασμένη ως ΔBMI%. Υπολογίσθηκαν επιπλέον τα ποσοστά ασθενών που πέτυχαν τους κλινικά σημαντικούς στόχους απώλειας 5% και 10%. Αποτελέσματα: Οι ΤΕ είχαν υψηλότερο αρχικό BMI από τους ΜΤΕ (40.0±8.1 έναντι 37.3±7.8 kg/m2, p=0.04). Το ΔBMI % ήταν υψηλότερο στους ΤΕ στους 6 και 12 μήνες (6 μήνες: 10.3±5.9% έναντι 8.3±4.9%, p=0.03, 12 μήνες: 12.3±7.0% έναντι 8.3±6.7%, p<0.001). Οι διαφορές παρέμεναν σημαντικές και μετά προσαρμογή για το αρχικό BMI. Επιπλέον, υψηλότερο ποσοστό ΤΕ πέτυχε το στόχο απώλειας 5% του αρχικού βάρους (89.3% έναντι 63.6%, p<0.001), όπως και το στόχο του 10% (57.1% έναντι 33.3%, p=0.004). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η ταξινόμηση στην ομάδα ΤΕ σχετιζόταν με υψηλότερο ΔBMI% 12 μηνών (β-συντελεστής: 0.252, p=0.002), ενώ η παρουσία διαβήτη ήταν αρνητικός προγνωστικός παράγοντας για το ΔΒΜΙ% (β-συντελεστής: - 0.156, p=0.05), ανεξάρτητα από το αρχικό BMI και άλλους συγχυτικούς παράγοντες. Επιπλέον, η τακτική παρακολούθηση σχετιζόταν με μεγαλύτερη πιθανότητα απώλειας 10% βάρους (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007, ενώ η παρουσία διαβήτη με μικρότερη (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Συμπεράσματα: Συχνότερη κλινική παρακολούθηση σχετίζεται με μεγαλύτερη απώλεια βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς. Ο διαβήτης φαίνεται ότι ασκεί δυσμενή επίδραση στην προσπάθεια απώλειας βάρους.","abstract_html":"Σκοπός: Η συχνή κλινική παρακολούθηση έχει συσχετισθεί με μεγαλύτερη απώλεια βάρους, ενώ η ύπαρξη διαβήτη φαίνεται ότι αποτελεί τροχοπέδη. Η παρούσα μελέτη εξέτασε αν η συχνότητα παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας επηρεάζει την απώλεια και αν η παρουσία διαβήτη επηρεάζει το αποτέλεσμα. Υλικό και Μέθοδοι: Συνελέγησαν αναδρομικά δεδομένα 150 διαδοχικών παχύσαρκων ασθενών που ολοκλήρωσαν 1 έτος παρακολούθησης σε ιατρείο παχυσαρκίας, όπου υπεβλήθησαν σε υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (υποθερμιδική δίαιτα, αύξηση φυσικής δραστηριότητας). Καταγράφηκαν ανθρωπομετρικά στοιχεία (βάρος, ύψος, BMI), αριθμός επισκέψεων στη διάρκεια του έτους, συνύπαρξη διαβήτη. Τα άτομα χαρακτηρίσθηκαν τακτικοί (ΤΕ) και μη (ΜΤΕ) επισκέπτες, χρησιμοποιώντας τη διάμεση τιμή επισκέψεων (7.0) και συγκρίθηκε η απώλεια βάρους στους 1, 3, 6 και 12 μήνες, εκφρασμένη ως ΔBMI%. Υπολογίσθηκαν επιπλέον τα ποσοστά ασθενών που πέτυχαν τους κλινικά σημαντικούς στόχους απώλειας 5% και 10%. Αποτελέσματα: Οι ΤΕ είχαν υψηλότερο αρχικό BMI από τους ΜΤΕ (40.0±8.1 έναντι 37.3±7.8 kg/m2, p=0.04). Το ΔBMI % ήταν υψηλότερο στους ΤΕ στους 6 και 12 μήνες (6 μήνες: 10.3±5.9% έναντι 8.3±4.9%, p=0.03, 12 μήνες: 12.3±7.0% έναντι 8.3±6.7%, p&lt;0.001). Οι διαφορές παρέμεναν σημαντικές και μετά προσαρμογή για το αρχικό BMI. Επιπλέον, υψηλότερο ποσοστό ΤΕ πέτυχε το στόχο απώλειας 5% του αρχικού βάρους (89.3% έναντι 63.6%, p&lt;0.001), όπως και το στόχο του 10% (57.1% έναντι 33.3%, p=0.004). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η ταξινόμηση στην ομάδα ΤΕ σχετιζόταν με υψηλότερο ΔBMI% 12 μηνών (β-συντελεστής: 0.252, p=0.002), ενώ η παρουσία διαβήτη ήταν αρνητικός προγνωστικός παράγοντας για το ΔΒΜΙ% (β-συντελεστής: - 0.156, p=0.05), ανεξάρτητα από το αρχικό BMI και άλλους συγχυτικούς παράγοντες. Επιπλέον, η τακτική παρακολούθηση σχετιζόταν με μεγαλύτερη πιθανότητα απώλειας 10% βάρους (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007, ενώ η παρουσία διαβήτη με μικρότερη (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Συμπεράσματα: Συχνότερη κλινική παρακολούθηση σχετίζεται με μεγαλύτερη απώλεια βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς. Ο διαβήτης φαίνεται ότι ασκεί δυσμενή επίδραση στην προσπάθεια απώλειας βάρους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολοκυθά Θεοδώρα","Kolokytha Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2847959"],"render_values":[{"text":"uoadl:2847959","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2847959","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2847959","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2847959","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολοκυθά Θεοδώρα","Kolokytha Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2847959","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2847959"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η συχνή κλινική παρακολούθηση έχει συσχετισθεί με μεγαλύτερη απώλεια βάρους, ενώ η ύπαρξη διαβήτη φαίνεται ότι αποτελεί τροχοπέδη. Η παρούσα μελέτη εξέτασε αν η συχνότητα παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας επηρεάζει την απώλεια και αν η παρουσία διαβήτη επηρεάζει το αποτέλεσμα. Υλικό και Μέθοδοι: Συνελέγησαν αναδρομικά δεδομένα 150 διαδοχικών παχύσαρκων ασθενών που ολοκλήρωσαν 1 έτος παρακολούθησης σε ιατρείο παχυσαρκίας, όπου υπεβλήθησαν σε υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (υποθερμιδική δίαιτα, αύξηση φυσικής δραστηριότητας). Καταγράφηκαν ανθρωπομετρικά στοιχεία (βάρος, ύψος, BMI), αριθμός επισκέψεων στη διάρκεια του έτους, συνύπαρξη διαβήτη. Τα άτομα χαρακτηρίσθηκαν τακτικοί (ΤΕ) και μη (ΜΤΕ) επισκέπτες, χρησιμοποιώντας τη διάμεση τιμή επισκέψεων (7.0) και συγκρίθηκε η απώλεια βάρους στους 1, 3, 6 και 12 μήνες, εκφρασμένη ως ΔBMI%. Υπολογίσθηκαν επιπλέον τα ποσοστά ασθενών που πέτυχαν τους κλινικά σημαντικούς στόχους απώλειας 5% και 10%. Αποτελέσματα: Οι ΤΕ είχαν υψηλότερο αρχικό BMI από τους ΜΤΕ (40.0±8.1 έναντι 37.3±7.8 kg/m2, p=0.04). Το ΔBMI % ήταν υψηλότερο στους ΤΕ στους 6 και 12 μήνες (6 μήνες: 10.3±5.9% έναντι 8.3±4.9%, p=0.03, 12 μήνες: 12.3±7.0% έναντι 8.3±6.7%, p<0.001). Οι διαφορές παρέμεναν σημαντικές και μετά προσαρμογή για το αρχικό BMI. Επιπλέον, υψηλότερο ποσοστό ΤΕ πέτυχε το στόχο απώλειας 5% του αρχικού βάρους (89.3% έναντι 63.6%, p<0.001), όπως και το στόχο του 10% (57.1% έναντι 33.3%, p=0.004). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η ταξινόμηση στην ομάδα ΤΕ σχετιζόταν με υψηλότερο ΔBMI% 12 μηνών (β-συντελεστής: 0.252, p=0.002), ενώ η παρουσία διαβήτη ήταν αρνητικός προγνωστικός παράγοντας για το ΔΒΜΙ% (β-συντελεστής: - 0.156, p=0.05), ανεξάρτητα από το αρχικό BMI και άλλους συγχυτικούς παράγοντες. Επιπλέον, η τακτική παρακολούθηση σχετιζόταν με μεγαλύτερη πιθανότητα απώλειας 10% βάρους (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007, ενώ η παρουσία διαβήτη με μικρότερη (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Συμπεράσματα: Συχνότερη κλινική παρακολούθηση σχετίζεται με μεγαλύτερη απώλεια βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς. Ο διαβήτης φαίνεται ότι ασκεί δυσμενή επίδραση στην προσπάθεια απώλειας βάρους.","Purpose: Stricter follow up has been associated with better results in patients following lifestyle weight loss interventions, while the presence of diabetes has been found to hamper weight loss efforts. The aim of the present study was to assess whether the frequency of patients’ attendance at an obesity clinic affects weight loss, as well as whether diabetes may interfere with weight outcomes. Methods: We collected data on 150 obese patients who completed 1 year of follow up in an outpatient medical obesity clinic, where they underwent a lifestyle modification intervention (hypocaloric diet and physical activity counseling). Anthropometric measurements (weight, height, BMI), number of visits to the clinic during the index year, and diabetic or nondiabetic status were recorded. We divided the subjects into a frequent (FA) and infrequent attendance (IFA) group, using the median number of visits (7.0) as a cutoff, and compared their respective weight loss at 1, 3, 6, and 12 months, expressed as ΔBMI%. We further assessed the percentage of patients achieving the clinically relevant weight loss goals of 5% and 10%, and investigated possible predictors. Results: The FA group had a higher initial BMI than the IFA (40.0±8.1 vs 37.3±7.8 kg/m2, mean±SD, p=0.04). ΔBMI% was higher in the former group at 6 and 12 months (6 months: 10.3±5.9% vs 8.3±4.9%, p=0.03, and 12 months: 12.3±7.0% vs 8.3±6.7%, mean±SD, p<0.001, respectively). These differences remained significant even after adjustment for initial BMI. Furthermore, the clinically significant goal of 5% weight loss was achieved by a higher percentage of FA patients (89.3% vs 63.6%, p<0.001). The same was true for the 10% goal (57.1% vs 33.3%, p=0.004). In multivariable linear regression analysis, FA status was significantly associated with a higher ΔBMI% at 12 months (standardized β-coefficient: 0.252, p=0.002), whilst the presence of diabetes was a negative predictor of ΔΒΜΙ% (standardized β-coefficient: -0.156, p=0.05), independently of BMI at baseline and other possible confounders. In addition, in multivariable binary regression analysis, frequent attendance was associated with a higher probability of achieving 10% weight loss (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007), whilst the presence of diabetes with a lower one (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Conclusion: An increased frequency of clinic attendance is associated with better outcomes in obese patients following a lifestyle weight loss intervention. Diabetes seems to play a detrimental role in the achievement of weight loss goals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σημασία της τακτικής παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολοκυθά Θεοδώρα","Kolokytha Theodora"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σκοπός: Η συχνή κλινική παρακολούθηση έχει συσχετισθεί με μεγαλύτερη απώλεια βάρους, ενώ η ύπαρξη διαβήτη φαίνεται ότι αποτελεί τροχοπέδη. Η παρούσα μελέτη εξέτασε αν η συχνότητα παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας επηρεάζει την απώλεια και αν η παρουσία διαβήτη επηρεάζει το αποτέλεσμα. Υλικό και Μέθοδοι: Συνελέγησαν αναδρομικά δεδομένα 150 διαδοχικών παχύσαρκων ασθενών που ολοκλήρωσαν 1 έτος παρακολούθησης σε ιατρείο παχυσαρκίας, όπου υπεβλήθησαν σε υγιεινοδιαιτητική παρέμβαση (υποθερμιδική δίαιτα, αύξηση φυσικής δραστηριότητας). Καταγράφηκαν ανθρωπομετρικά στοιχεία (βάρος, ύψος, BMI), αριθμός επισκέψεων στη διάρκεια του έτους, συνύπαρξη διαβήτη. Τα άτομα χαρακτηρίσθηκαν τακτικοί (ΤΕ) και μη (ΜΤΕ) επισκέπτες, χρησιμοποιώντας τη διάμεση τιμή επισκέψεων (7.0) και συγκρίθηκε η απώλεια βάρους στους 1, 3, 6 και 12 μήνες, εκφρασμένη ως ΔBMI%. Υπολογίσθηκαν επιπλέον τα ποσοστά ασθενών που πέτυχαν τους κλινικά σημαντικούς στόχους απώλειας 5% και 10%. Αποτελέσματα: Οι ΤΕ είχαν υψηλότερο αρχικό BMI από τους ΜΤΕ (40.0±8.1 έναντι 37.3±7.8 kg/m2, p=0.04). Το ΔBMI % ήταν υψηλότερο στους ΤΕ στους 6 και 12 μήνες (6 μήνες: 10.3±5.9% έναντι 8.3±4.9%, p=0.03, 12 μήνες: 12.3±7.0% έναντι 8.3±6.7%, p<0.001). Οι διαφορές παρέμεναν σημαντικές και μετά προσαρμογή για το αρχικό BMI. Επιπλέον, υψηλότερο ποσοστό ΤΕ πέτυχε το στόχο απώλειας 5% του αρχικού βάρους (89.3% έναντι 63.6%, p<0.001), όπως και το στόχο του 10% (57.1% έναντι 33.3%, p=0.004). Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, η ταξινόμηση στην ομάδα ΤΕ σχετιζόταν με υψηλότερο ΔBMI% 12 μηνών (β-συντελεστής: 0.252, p=0.002), ενώ η παρουσία διαβήτη ήταν αρνητικός προγνωστικός παράγοντας για το ΔΒΜΙ% (β-συντελεστής: - 0.156, p=0.05), ανεξάρτητα από το αρχικό BMI και άλλους συγχυτικούς παράγοντες. Επιπλέον, η τακτική παρακολούθηση σχετιζόταν με μεγαλύτερη πιθανότητα απώλειας 10% βάρους (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007, ενώ η παρουσία διαβήτη με μικρότερη (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Συμπεράσματα: Συχνότερη κλινική παρακολούθηση σχετίζεται με μεγαλύτερη απώλεια βάρους σε παχύσαρκους ασθενείς. Ο διαβήτης φαίνεται ότι ασκεί δυσμενή επίδραση στην προσπάθεια απώλειας βάρους.","Purpose: Stricter follow up has been associated with better results in patients following lifestyle weight loss interventions, while the presence of diabetes has been found to hamper weight loss efforts. The aim of the present study was to assess whether the frequency of patients’ attendance at an obesity clinic affects weight loss, as well as whether diabetes may interfere with weight outcomes. Methods: We collected data on 150 obese patients who completed 1 year of follow up in an outpatient medical obesity clinic, where they underwent a lifestyle modification intervention (hypocaloric diet and physical activity counseling). Anthropometric measurements (weight, height, BMI), number of visits to the clinic during the index year, and diabetic or nondiabetic status were recorded. We divided the subjects into a frequent (FA) and infrequent attendance (IFA) group, using the median number of visits (7.0) as a cutoff, and compared their respective weight loss at 1, 3, 6, and 12 months, expressed as ΔBMI%. We further assessed the percentage of patients achieving the clinically relevant weight loss goals of 5% and 10%, and investigated possible predictors. Results: The FA group had a higher initial BMI than the IFA (40.0±8.1 vs 37.3±7.8 kg/m2, mean±SD, p=0.04). ΔBMI% was higher in the former group at 6 and 12 months (6 months: 10.3±5.9% vs 8.3±4.9%, p=0.03, and 12 months: 12.3±7.0% vs 8.3±6.7%, mean±SD, p<0.001, respectively). These differences remained significant even after adjustment for initial BMI. Furthermore, the clinically significant goal of 5% weight loss was achieved by a higher percentage of FA patients (89.3% vs 63.6%, p<0.001). The same was true for the 10% goal (57.1% vs 33.3%, p=0.004). In multivariable linear regression analysis, FA status was significantly associated with a higher ΔBMI% at 12 months (standardized β-coefficient: 0.252, p=0.002), whilst the presence of diabetes was a negative predictor of ΔΒΜΙ% (standardized β-coefficient: -0.156, p=0.05), independently of BMI at baseline and other possible confounders. In addition, in multivariable binary regression analysis, frequent attendance was associated with a higher probability of achieving 10% weight loss (OR: 2.61 [1.30-5.22], p=0.007), whilst the presence of diabetes with a lower one (OR: 0.29 [0.10-0.89], p=0.03). Conclusion: An increased frequency of clinic attendance is associated with better outcomes in obese patients following a lifestyle weight loss intervention. Diabetes seems to play a detrimental role in the achievement of weight loss goals."],"dc:identifier":["uoadl:2847959","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2847959"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η σημασία της τακτικής παρακολούθησης ασθενών σε εξωτερικό ιατρείο παχυσαρκίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z"}