{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2849579"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2849579","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The role of stimulus change in interval duration judgments","abstract":"Κατά τη συγκρότηση της αίσθησης του περάσματος του χρόνου, απαρτιώνουμε χρονικές ενδείξεις από αλλαγές του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Γι αυτό η επίδραση δυναμικών ερεθισμάτων στο χρονική εκτίμηση έχει εξεταστεί σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη πως επηρεάζει η αντίληψη της αλλαγής την αίσθηση του χρόνου. Έτσι εξετάσαμε τρεις θεωρίες για το πως οι μετασχηματισμοί ενός ερεθίσματος σχετίζονται με την αντίληψης της χρονικής διάρκειας. Η πρώτη δίνει έμφαση στον αριθμό των εμφανιζόμενων αλλαγών, η δεύτερη στη φαινόμενη έντασή τους, και η τρίτη στη ένταση της σχετιζόμενης νευρωνικής δραστηριότητας. Επιπλέον εξετάσαμε τη σημασία της επίγνωσης της αλλαγής και του ρόλου της προσοχής στην εκτίμηση διάρκειας διαστημάτων 1.6 – 3.8 δευτερολέπτων. Η πειραματική μας μέθοδος περιελάμβανε ένα έργο εντοπισμού αλλαγής και ένα έργο χρονικής αναπαραγωγής. Χρησιμοποιήθηκαν απλά οπτικά ερεθίσματα, όπου ένα από αυτά άλλαζε θέση, η οποία όμως δεν ήταν αντιληπτή λόγω της επαναλαμβανόμενα διακοπτόμενης, από μία μάσκα, παρουσίασής τους. Για την ανεξάρτητη μεταβολή μεταξύ νευρωνικής διέγερσης και έντασης αλλαγής χειριστήκαμε τον αριθμό των αντικειμένων (Πείραμα 1), το χρόνο εμφάνισής τους (Πείραμα 2), και χρώμα του αντικειμένου με αλλαγή (Πείραμα 3). Τα αποτελέσματά μας δεν συμφωνούν πλήρως με καμία από τις βασικές μας υποθέσεις, παρότι η χρονική εκτίμηση φάνηκε κυρίως να επηρεάζεται από το αριθμό των συνειδητά αντιληπτών αλλαγών. Ο διαμοιρασμός της προσοχής είχε μικρή επίπτωση στη εκτίμηση της χρονικής διάρκειας, σύμφωνη με το Attentional Gate Model. Συνολικά, τα ευρήματά μας υποδεικνύουν πως η παρουσία ερεθίσματος με έντονη και προβλεπόμενα επαναλαμβανόμενη εμφάνιση, παρέχει μία συνεκτική χρονική δομή και επάγει τον διακυμαινόμενο συντονισμό της προσοχής, ώστε γεγονότα εκτός της συγκεκριμένης χρονικότητας όπως και άλλοι μη-χρονική παράγοντες να μην μπορούν να υπερισχύσουν της επίδρασης της επαναληπτικότητας του ερεθίσματος.","abstract_html":"Κατά τη συγκρότηση της αίσθησης του περάσματος του χρόνου, απαρτιώνουμε χρονικές ενδείξεις από αλλαγές του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Γι αυτό η επίδραση δυναμικών ερεθισμάτων στο χρονική εκτίμηση έχει εξεταστεί σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη πως επηρεάζει η αντίληψη της αλλαγής την αίσθηση του χρόνου. Έτσι εξετάσαμε τρεις θεωρίες για το πως οι μετασχηματισμοί ενός ερεθίσματος σχετίζονται με την αντίληψης της χρονικής διάρκειας. Η πρώτη δίνει έμφαση στον αριθμό των εμφανιζόμενων αλλαγών, η δεύτερη στη φαινόμενη έντασή τους, και η τρίτη στη ένταση της σχετιζόμενης νευρωνικής δραστηριότητας. Επιπλέον εξετάσαμε τη σημασία της επίγνωσης της αλλαγής και του ρόλου της προσοχής στην εκτίμηση διάρκειας διαστημάτων 1.6 – 3.8 δευτερολέπτων. Η πειραματική μας μέθοδος περιελάμβανε ένα έργο εντοπισμού αλλαγής και ένα έργο χρονικής αναπαραγωγής. Χρησιμοποιήθηκαν απλά οπτικά ερεθίσματα, όπου ένα από αυτά άλλαζε θέση, η οποία όμως δεν ήταν αντιληπτή λόγω της επαναλαμβανόμενα διακοπτόμενης, από μία μάσκα, παρουσίασής τους. Για την ανεξάρτητη μεταβολή μεταξύ νευρωνικής διέγερσης και έντασης αλλαγής χειριστήκαμε τον αριθμό των αντικειμένων (Πείραμα 1), το χρόνο εμφάνισής τους (Πείραμα 2), και χρώμα του αντικειμένου με αλλαγή (Πείραμα 3). Τα αποτελέσματά μας δεν συμφωνούν πλήρως με καμία από τις βασικές μας υποθέσεις, παρότι η χρονική εκτίμηση φάνηκε κυρίως να επηρεάζεται από το αριθμό των συνειδητά αντιληπτών αλλαγών. Ο διαμοιρασμός της προσοχής είχε μικρή επίπτωση στη εκτίμηση της χρονικής διάρκειας, σύμφωνη με το Attentional Gate Model. Συνολικά, τα ευρήματά μας υποδεικνύουν πως η παρουσία ερεθίσματος με έντονη και προβλεπόμενα επαναλαμβανόμενη εμφάνιση, παρέχει μία συνεκτική χρονική δομή και επάγει τον διακυμαινόμενο συντονισμό της προσοχής, ώστε γεγονότα εκτός της συγκεκριμένης χρονικότητας όπως και άλλοι μη-χρονική παράγοντες να μην μπορούν να υπερισχύσουν της επίδρασης της επαναληπτικότητας του ερεθίσματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Κότσαρης Βασίλειος","Kotsaris Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2849579"],"render_values":[{"text":"uoadl:2849579","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2849579","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2849579","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2849579","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κότσαρης Βασίλειος","Kotsaris Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2849579","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2849579"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κατά τη συγκρότηση της αίσθησης του περάσματος του χρόνου, απαρτιώνουμε χρονικές ενδείξεις από αλλαγές του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Γι αυτό η επίδραση δυναμικών ερεθισμάτων στο χρονική εκτίμηση έχει εξεταστεί σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη πως επηρεάζει η αντίληψη της αλλαγής την αίσθηση του χρόνου. Έτσι εξετάσαμε τρεις θεωρίες για το πως οι μετασχηματισμοί ενός ερεθίσματος σχετίζονται με την αντίληψης της χρονικής διάρκειας. Η πρώτη δίνει έμφαση στον αριθμό των εμφανιζόμενων αλλαγών, η δεύτερη στη φαινόμενη έντασή τους, και η τρίτη στη ένταση της σχετιζόμενης νευρωνικής δραστηριότητας. Επιπλέον εξετάσαμε τη σημασία της επίγνωσης της αλλαγής και του ρόλου της προσοχής στην εκτίμηση διάρκειας διαστημάτων 1.6 – 3.8 δευτερολέπτων. Η πειραματική μας μέθοδος περιελάμβανε ένα έργο εντοπισμού αλλαγής και ένα έργο χρονικής αναπαραγωγής. Χρησιμοποιήθηκαν απλά οπτικά ερεθίσματα, όπου ένα από αυτά άλλαζε θέση, η οποία όμως δεν ήταν αντιληπτή λόγω της επαναλαμβανόμενα διακοπτόμενης, από μία μάσκα, παρουσίασής τους. Για την ανεξάρτητη μεταβολή μεταξύ νευρωνικής διέγερσης και έντασης αλλαγής χειριστήκαμε τον αριθμό των αντικειμένων (Πείραμα 1), το χρόνο εμφάνισής τους (Πείραμα 2), και χρώμα του αντικειμένου με αλλαγή (Πείραμα 3). Τα αποτελέσματά μας δεν συμφωνούν πλήρως με καμία από τις βασικές μας υποθέσεις, παρότι η χρονική εκτίμηση φάνηκε κυρίως να επηρεάζεται από το αριθμό των συνειδητά αντιληπτών αλλαγών. Ο διαμοιρασμός της προσοχής είχε μικρή επίπτωση στη εκτίμηση της χρονικής διάρκειας, σύμφωνη με το Attentional Gate Model. Συνολικά, τα ευρήματά μας υποδεικνύουν πως η παρουσία ερεθίσματος με έντονη και προβλεπόμενα επαναλαμβανόμενη εμφάνιση, παρέχει μία συνεκτική χρονική δομή και επάγει τον διακυμαινόμενο συντονισμό της προσοχής, ώστε γεγονότα εκτός της συγκεκριμένης χρονικότητας όπως και άλλοι μη-χρονική παράγοντες να μην μπορούν να υπερισχύσουν της επίδρασης της επαναληπτικότητας του ερεθίσματος.","To inform our sense of the elapsed time, we intergrade temporal cues based on changes of our internal and external world over time. Therefore, dynamic stimuli have long been studied on their effects on duration estimates. However, it is not yet clear which aspect of change is the critical factor that affects perceived time. In our study, we tested three theories that account for how the transformations of a stimulus in a time interval relate to its perceived duration, where the first one emphasizes the role of the absolute number of presented changes, the second one the saliency of the changes, and the third one the neural energy expended to processing its content. We examined, additionally, the significance change’s awareness and the modulatory role of attention on perceived duration of suprasecond intervals. Our experimental method included a dual task in a flickering paradigm with a change detection task and a temporal reproduction task. We used simple visual geometrical stimuli one of which had a positional change, throughout a trial’s duration, which was masked due to the flickering presentation. The timing of perceived change was recorded to examine how attentional distribution affects duration estimates and change’s awareness was assessed in a 4 alternative forced choice task. To independently modulate the neural energy for stimulus processing and the change’s saliency, we manipulated: the number of presented objects (Experiment 1), their presented duration, without changing the interval’s duration (Experiment 2), and the color of the stimuli with a positional change (Experiment 3). Our results did not consistently follow the predictions of any change-related account, although judged duration was affected from the number of perceived changes in about half of our experimental conditions (in Exps. 1 and 2). Change’s detection influenced perceived time only when reached awareness. Attention elicited a minor direct impact on duration judgments and had a weak effect in cases where increased allocation to temporal processing lengthened subjective time according to the Attentional Gate Model. Overall, our findings indicate that in the presence of a salient and predictable flickering stimulus that provides a coherent temporal structure and entrains attention to oscillate, events presented out of this temporality and other, non-temporal, parameters, cannot override the influence of flicker’s frequency on duration estimates."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The role of stimulus change in interval duration judgments"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κότσαρης Βασίλειος","Kotsaris Vasileios"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Κατά τη συγκρότηση της αίσθησης του περάσματος του χρόνου, απαρτιώνουμε χρονικές ενδείξεις από αλλαγές του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Γι αυτό η επίδραση δυναμικών ερεθισμάτων στο χρονική εκτίμηση έχει εξεταστεί σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη πως επηρεάζει η αντίληψη της αλλαγής την αίσθηση του χρόνου. Έτσι εξετάσαμε τρεις θεωρίες για το πως οι μετασχηματισμοί ενός ερεθίσματος σχετίζονται με την αντίληψης της χρονικής διάρκειας. Η πρώτη δίνει έμφαση στον αριθμό των εμφανιζόμενων αλλαγών, η δεύτερη στη φαινόμενη έντασή τους, και η τρίτη στη ένταση της σχετιζόμενης νευρωνικής δραστηριότητας. Επιπλέον εξετάσαμε τη σημασία της επίγνωσης της αλλαγής και του ρόλου της προσοχής στην εκτίμηση διάρκειας διαστημάτων 1.6 – 3.8 δευτερολέπτων. Η πειραματική μας μέθοδος περιελάμβανε ένα έργο εντοπισμού αλλαγής και ένα έργο χρονικής αναπαραγωγής. Χρησιμοποιήθηκαν απλά οπτικά ερεθίσματα, όπου ένα από αυτά άλλαζε θέση, η οποία όμως δεν ήταν αντιληπτή λόγω της επαναλαμβανόμενα διακοπτόμενης, από μία μάσκα, παρουσίασής τους. Για την ανεξάρτητη μεταβολή μεταξύ νευρωνικής διέγερσης και έντασης αλλαγής χειριστήκαμε τον αριθμό των αντικειμένων (Πείραμα 1), το χρόνο εμφάνισής τους (Πείραμα 2), και χρώμα του αντικειμένου με αλλαγή (Πείραμα 3). Τα αποτελέσματά μας δεν συμφωνούν πλήρως με καμία από τις βασικές μας υποθέσεις, παρότι η χρονική εκτίμηση φάνηκε κυρίως να επηρεάζεται από το αριθμό των συνειδητά αντιληπτών αλλαγών. Ο διαμοιρασμός της προσοχής είχε μικρή επίπτωση στη εκτίμηση της χρονικής διάρκειας, σύμφωνη με το Attentional Gate Model. Συνολικά, τα ευρήματά μας υποδεικνύουν πως η παρουσία ερεθίσματος με έντονη και προβλεπόμενα επαναλαμβανόμενη εμφάνιση, παρέχει μία συνεκτική χρονική δομή και επάγει τον διακυμαινόμενο συντονισμό της προσοχής, ώστε γεγονότα εκτός της συγκεκριμένης χρονικότητας όπως και άλλοι μη-χρονική παράγοντες να μην μπορούν να υπερισχύσουν της επίδρασης της επαναληπτικότητας του ερεθίσματος.","To inform our sense of the elapsed time, we intergrade temporal cues based on changes of our internal and external world over time. Therefore, dynamic stimuli have long been studied on their effects on duration estimates. However, it is not yet clear which aspect of change is the critical factor that affects perceived time. In our study, we tested three theories that account for how the transformations of a stimulus in a time interval relate to its perceived duration, where the first one emphasizes the role of the absolute number of presented changes, the second one the saliency of the changes, and the third one the neural energy expended to processing its content. We examined, additionally, the significance change’s awareness and the modulatory role of attention on perceived duration of suprasecond intervals. Our experimental method included a dual task in a flickering paradigm with a change detection task and a temporal reproduction task. We used simple visual geometrical stimuli one of which had a positional change, throughout a trial’s duration, which was masked due to the flickering presentation. The timing of perceived change was recorded to examine how attentional distribution affects duration estimates and change’s awareness was assessed in a 4 alternative forced choice task. To independently modulate the neural energy for stimulus processing and the change’s saliency, we manipulated: the number of presented objects (Experiment 1), their presented duration, without changing the interval’s duration (Experiment 2), and the color of the stimuli with a positional change (Experiment 3). Our results did not consistently follow the predictions of any change-related account, although judged duration was affected from the number of perceived changes in about half of our experimental conditions (in Exps. 1 and 2). Change’s detection influenced perceived time only when reached awareness. Attention elicited a minor direct impact on duration judgments and had a weak effect in cases where increased allocation to temporal processing lengthened subjective time according to the Attentional Gate Model. Overall, our findings indicate that in the presence of a salient and predictable flickering stimulus that provides a coherent temporal structure and entrains attention to oscillate, events presented out of this temporality and other, non-temporal, parameters, cannot override the influence of flicker’s frequency on duration estimates."],"dc:identifier":["uoadl:2849579","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2849579"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["The role of stimulus change in interval duration judgments"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:34Z"}