{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2850433"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2850433","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έκφραση του PD-L1 στον κολοορθικό καρκίνο. Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και νεώτερα δεδομένα","abstract":"Οι συμβατικές θεραπευτικές προσεγγίσεις της νεοπλασματικής νόσου, παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια έχουν να επιδείξουν μέτρια μόνο αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του καρκίνου και δη του προχωρημένου, ενώ καμιά θεραπευτική στρατηγική δεν διασφαλίζει μακρά περίοδο ελεύθερη νόσου ή ίαση της νόσου. Η αλματώδης εξέλιξη στο πεδίο της μοριακής βιολογίας και γενετικής αποκάλυψε διάφορους μηχανισμούς παθογένεσης του καρκίνου του παχέος εντέρου (ΚΠΕ). Σ’ αυτό συνετέλεσε ιδιαίτερα η ανακάλυψη νέων γονιδίων τα οποία συσχετίσθηκαν με τις διαδρομές της καρκινογένεσης. Σήμερα, απώτερος στόχος όλων των μελετών είναι η εξατομίκευση της θεραπείας, στηριζόμενη στο γενετικό προφίλ του ατόμου. Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων στράφηκε προς την ανοσοθεραπεία, έναν τύπο θεραπείας που στόχο έχει την ενίσχυση και την επικέντρωση της ανοσολογικής απάντησης έναντι του νεοπλάσματος. Η σκέψη για την κατεύθυνση της ανοσολογικής απάντησης στην αντιμετώπιση του καρκίνου βασίζεται στη στενή αλληλεπίδραση καρκίνου και ανοσοποιητικού συστήματος. Μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι κάθε γνωστός ανοσολογικός μηχανισμός συμμετέχει στην αναγνώριση και στην εξάλειψη των υπολειπόμενων καρκινικών κυττάρων κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Όμως, οι όγκοι δημιουργούνται όταν τα νέα καρκινικά κύτταρα κατορθώσουν με διάφορους μηχανισμούς να διαφύγουν από την επιτήρηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Στο σημείο αυτό βρίσκει εφαρμογή η ανοσοθεραπεία, καθώς με ποικίλους τρόπους επιδιώκει να καταστήσει και πάλι τα καρκινικά κύτταρα ορατά, διευκολύνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα να τα καταστρέψει, είτε παρακωλύοντας τον πολλαπλασιασμό τους, είτε εμποδίζοντας την ανάπτυξη μεταστάσεων σε άλλα σημεία του σώματος. Το ανοσοποιητικό σύστημα εμφανίζει μεγάλη ικανότητα για ειδική - στοχευμένη καταστροφή των όγκων με σχεδόν μηδενική τοξικότητα για το φυσιολογικό ιστό, διατηρώντας παράλληλα μακροχρόνια μνήμη, αποτρέποντας έτσι τη μελλοντική υποτροπή της νόσου. Οι εξελίξεις στον τομέα της ανοσολογίας του καρκίνου τα τελευταία έτη έχουν προσφέρει τόσο τη γνώση όσο και τις τεχνικές ώστε να αναπτυχθούν καινοτόμα ανοσοθεραπευτικά σχήματα. Όπως ήδη αναφέρθηκε η ανοσοθεραπεία είναι το νεότερο μιας σειράς όπλων στη μάχη για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Από την προοπτική αυτή της νέας θεραπείας δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο καρκίνος του παχέος εντέρου. Η βασική φιλοσοφία της νέας αυτής ομάδας φαρμάκων είναι να ενισχύσουν το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς, ώστε αυτό εκ των έσω να καταπολεμήσει τον <<ξένο>> ιστό. Οι όγκοι, όπως έχει αποδειχθεί από σειρά ερευνητικών πρωτοκόλλων, έχουν την ικανότητα να διαφεύγουν του ανοσοποιητικού συστήματος, ώστε να επιβιώνουν και να επεκτείνονται τοπικά ή σε απομακρυσμένες θέσεις (μεταστάσεις). Ο τρόπος, που το επιτυγχάνουν αυτό, είναι, συνήθως, μέσω της υπερέκφρασης μορίων, που λειτουργούν ως φρένα (τα γνωστότερα είναι τα PD-L1, PD-1, CTLA4) στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού. Ένας άλλος τρόπος είναι να εμφανίζουν μια ιδιαίτερη ήπια - ύπουλη ανάπτυξη, χωρίς να κάνουν <<θόρυβο>> ώστε να αποφεύγουν έτσι την όποια αντίδραση από τους μηχανισμούς άμυνας (ψυχροί όγκοι). Έτσι, χορηγώντας φάρμακα, που μπλοκάρουν τα ‘‘φρένα’’, απελευθερώνουμε τη λειτουργία του ανοσολογικού μηχανισμού εναντίον των μη φυσιολογικών κυττάρων του όγκου. Στον καρκίνο του παχέος εντέρου δεν παρατηρείται τόσο συχνά η υπερέκφραση των μορίων - φρένων και για το λόγο αυτό δεν υπήρξε αρχικά κάποιο ερευνητικό ενδιαφέρον ή αποτέλεσμα από τη χρήση αυτών των μορίων. Πρόσφατα, όμως, νέα δεδομένα προέκυψαν από μελέτες τα οποία έδειξαν ότι υπάρχει μια υποομάδα, ασθενών με προχωρημένο καρκίνο παχέος εντέρου, η οποία φαίνεται ότι επωφελείται από την ανοσοθεραπεία. Πρόκειται για ασθενείς των οποίων οι όγκοι εμφανίζουν μικροδορυφορική αστάθεια. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να συνοψίσει τα έως σήμερα δεδομένα για το ρόλο του προσδέτη του υποδοχέα της πρωτεΐνης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου (PD-L1) - τόσο ως θεραπευτικού παράγοντα αλλά και ως προγνωστικού δείκτη – στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. Επιπλέον, θα γίνει μια συνοπτική παρουσίαση των κλινικών δοκιμών οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Καταλήγοντας, παρά τα σημαντικά βήματα που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στην ανοσοθεραπεία και τη χορήγησή της σε ασθενείς με κακοήθειες, αυτή η θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς που εμφανίζουν καρκίνο του παχέος εντέρου παραμένει υπό διερεύνηση, ενώ η χρήση του PD-L1 ως προγνωστικού και προβλεπτικού βιοδείκτη αμφισβητείται καθώς τα αποτελέσματα πληθώρας μελετών είναι αντικρουόμενα.","abstract_html":"Οι συμβατικές θεραπευτικές προσεγγίσεις της νεοπλασματικής νόσου, παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια έχουν να επιδείξουν μέτρια μόνο αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του καρκίνου και δη του προχωρημένου, ενώ καμιά θεραπευτική στρατηγική δεν διασφαλίζει μακρά περίοδο ελεύθερη νόσου ή ίαση της νόσου. Η αλματώδης εξέλιξη στο πεδίο της μοριακής βιολογίας και γενετικής αποκάλυψε διάφορους μηχανισμούς παθογένεσης του καρκίνου του παχέος εντέρου (ΚΠΕ). Σ’ αυτό συνετέλεσε ιδιαίτερα η ανακάλυψη νέων γονιδίων τα οποία συσχετίσθηκαν με τις διαδρομές της καρκινογένεσης. Σήμερα, απώτερος στόχος όλων των μελετών είναι η εξατομίκευση της θεραπείας, στηριζόμενη στο γενετικό προφίλ του ατόμου. Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων στράφηκε προς την ανοσοθεραπεία, έναν τύπο θεραπείας που στόχο έχει την ενίσχυση και την επικέντρωση της ανοσολογικής απάντησης έναντι του νεοπλάσματος. Η σκέψη για την κατεύθυνση της ανοσολογικής απάντησης στην αντιμετώπιση του καρκίνου βασίζεται στη στενή αλληλεπίδραση καρκίνου και ανοσοποιητικού συστήματος. Μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι κάθε γνωστός ανοσολογικός μηχανισμός συμμετέχει στην αναγνώριση και στην εξάλειψη των υπολειπόμενων καρκινικών κυττάρων κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Όμως, οι όγκοι δημιουργούνται όταν τα νέα καρκινικά κύτταρα κατορθώσουν με διάφορους μηχανισμούς να διαφύγουν από την επιτήρηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Στο σημείο αυτό βρίσκει εφαρμογή η ανοσοθεραπεία, καθώς με ποικίλους τρόπους επιδιώκει να καταστήσει και πάλι τα καρκινικά κύτταρα ορατά, διευκολύνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα να τα καταστρέψει, είτε παρακωλύοντας τον πολλαπλασιασμό τους, είτε εμποδίζοντας την ανάπτυξη μεταστάσεων σε άλλα σημεία του σώματος. Το ανοσοποιητικό σύστημα εμφανίζει μεγάλη ικανότητα για ειδική - στοχευμένη καταστροφή των όγκων με σχεδόν μηδενική τοξικότητα για το φυσιολογικό ιστό, διατηρώντας παράλληλα μακροχρόνια μνήμη, αποτρέποντας έτσι τη μελλοντική υποτροπή της νόσου. Οι εξελίξεις στον τομέα της ανοσολογίας του καρκίνου τα τελευταία έτη έχουν προσφέρει τόσο τη γνώση όσο και τις τεχνικές ώστε να αναπτυχθούν καινοτόμα ανοσοθεραπευτικά σχήματα. Όπως ήδη αναφέρθηκε η ανοσοθεραπεία είναι το νεότερο μιας σειράς όπλων στη μάχη για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Από την προοπτική αυτή της νέας θεραπείας δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο καρκίνος του παχέος εντέρου. Η βασική φιλοσοφία της νέας αυτής ομάδας φαρμάκων είναι να ενισχύσουν το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς, ώστε αυτό εκ των έσω να καταπολεμήσει τον &lt;&lt;ξένο&gt;&gt; ιστό. Οι όγκοι, όπως έχει αποδειχθεί από σειρά ερευνητικών πρωτοκόλλων, έχουν την ικανότητα να διαφεύγουν του ανοσοποιητικού συστήματος, ώστε να επιβιώνουν και να επεκτείνονται τοπικά ή σε απομακρυσμένες θέσεις (μεταστάσεις). Ο τρόπος, που το επιτυγχάνουν αυτό, είναι, συνήθως, μέσω της υπερέκφρασης μορίων, που λειτουργούν ως φρένα (τα γνωστότερα είναι τα PD-L1, PD-1, CTLA4) στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού. Ένας άλλος τρόπος είναι να εμφανίζουν μια ιδιαίτερη ήπια - ύπουλη ανάπτυξη, χωρίς να κάνουν &lt;&lt;θόρυβο&gt;&gt; ώστε να αποφεύγουν έτσι την όποια αντίδραση από τους μηχανισμούς άμυνας (ψυχροί όγκοι). Έτσι, χορηγώντας φάρμακα, που μπλοκάρουν τα ‘‘φρένα’’, απελευθερώνουμε τη λειτουργία του ανοσολογικού μηχανισμού εναντίον των μη φυσιολογικών κυττάρων του όγκου. Στον καρκίνο του παχέος εντέρου δεν παρατηρείται τόσο συχνά η υπερέκφραση των μορίων - φρένων και για το λόγο αυτό δεν υπήρξε αρχικά κάποιο ερευνητικό ενδιαφέρον ή αποτέλεσμα από τη χρήση αυτών των μορίων. Πρόσφατα, όμως, νέα δεδομένα προέκυψαν από μελέτες τα οποία έδειξαν ότι υπάρχει μια υποομάδα, ασθενών με προχωρημένο καρκίνο παχέος εντέρου, η οποία φαίνεται ότι επωφελείται από την ανοσοθεραπεία. Πρόκειται για ασθενείς των οποίων οι όγκοι εμφανίζουν μικροδορυφορική αστάθεια. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να συνοψίσει τα έως σήμερα δεδομένα για το ρόλο του προσδέτη του υποδοχέα της πρωτεΐνης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου (PD-L1) - τόσο ως θεραπευτικού παράγοντα αλλά και ως προγνωστικού δείκτη – στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. Επιπλέον, θα γίνει μια συνοπτική παρουσίαση των κλινικών δοκιμών οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Καταλήγοντας, παρά τα σημαντικά βήματα που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στην ανοσοθεραπεία και τη χορήγησή της σε ασθενείς με κακοήθειες, αυτή η θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς που εμφανίζουν καρκίνο του παχέος εντέρου παραμένει υπό διερεύνηση, ενώ η χρήση του PD-L1 ως προγνωστικού και προβλεπτικού βιοδείκτη αμφισβητείται καθώς τα αποτελέσματα πληθώρας μελετών είναι αντικρουόμενα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαντζούλας Σωτήριος","Gantzoulas Sotirios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2850433"],"render_values":[{"text":"uoadl:2850433","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850433","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850433","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2850433","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαντζούλας Σωτήριος","Gantzoulas Sotirios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2850433","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850433"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι συμβατικές θεραπευτικές προσεγγίσεις της νεοπλασματικής νόσου, παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια έχουν να επιδείξουν μέτρια μόνο αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του καρκίνου και δη του προχωρημένου, ενώ καμιά θεραπευτική στρατηγική δεν διασφαλίζει μακρά περίοδο ελεύθερη νόσου ή ίαση της νόσου. Η αλματώδης εξέλιξη στο πεδίο της μοριακής βιολογίας και γενετικής αποκάλυψε διάφορους μηχανισμούς παθογένεσης του καρκίνου του παχέος εντέρου (ΚΠΕ). Σ’ αυτό συνετέλεσε ιδιαίτερα η ανακάλυψη νέων γονιδίων τα οποία συσχετίσθηκαν με τις διαδρομές της καρκινογένεσης. Σήμερα, απώτερος στόχος όλων των μελετών είναι η εξατομίκευση της θεραπείας, στηριζόμενη στο γενετικό προφίλ του ατόμου. Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων στράφηκε προς την ανοσοθεραπεία, έναν τύπο θεραπείας που στόχο έχει την ενίσχυση και την επικέντρωση της ανοσολογικής απάντησης έναντι του νεοπλάσματος. Η σκέψη για την κατεύθυνση της ανοσολογικής απάντησης στην αντιμετώπιση του καρκίνου βασίζεται στη στενή αλληλεπίδραση καρκίνου και ανοσοποιητικού συστήματος. Μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι κάθε γνωστός ανοσολογικός μηχανισμός συμμετέχει στην αναγνώριση και στην εξάλειψη των υπολειπόμενων καρκινικών κυττάρων κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Όμως, οι όγκοι δημιουργούνται όταν τα νέα καρκινικά κύτταρα κατορθώσουν με διάφορους μηχανισμούς να διαφύγουν από την επιτήρηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Στο σημείο αυτό βρίσκει εφαρμογή η ανοσοθεραπεία, καθώς με ποικίλους τρόπους επιδιώκει να καταστήσει και πάλι τα καρκινικά κύτταρα ορατά, διευκολύνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα να τα καταστρέψει, είτε παρακωλύοντας τον πολλαπλασιασμό τους, είτε εμποδίζοντας την ανάπτυξη μεταστάσεων σε άλλα σημεία του σώματος. Το ανοσοποιητικό σύστημα εμφανίζει μεγάλη ικανότητα για ειδική - στοχευμένη καταστροφή των όγκων με σχεδόν μηδενική τοξικότητα για το φυσιολογικό ιστό, διατηρώντας παράλληλα μακροχρόνια μνήμη, αποτρέποντας έτσι τη μελλοντική υποτροπή της νόσου. Οι εξελίξεις στον τομέα της ανοσολογίας του καρκίνου τα τελευταία έτη έχουν προσφέρει τόσο τη γνώση όσο και τις τεχνικές ώστε να αναπτυχθούν καινοτόμα ανοσοθεραπευτικά σχήματα. Όπως ήδη αναφέρθηκε η ανοσοθεραπεία είναι το νεότερο μιας σειράς όπλων στη μάχη για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Από την προοπτική αυτή της νέας θεραπείας δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο καρκίνος του παχέος εντέρου. Η βασική φιλοσοφία της νέας αυτής ομάδας φαρμάκων είναι να ενισχύσουν το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς, ώστε αυτό εκ των έσω να καταπολεμήσει τον <<ξένο>> ιστό. Οι όγκοι, όπως έχει αποδειχθεί από σειρά ερευνητικών πρωτοκόλλων, έχουν την ικανότητα να διαφεύγουν του ανοσοποιητικού συστήματος, ώστε να επιβιώνουν και να επεκτείνονται τοπικά ή σε απομακρυσμένες θέσεις (μεταστάσεις). Ο τρόπος, που το επιτυγχάνουν αυτό, είναι, συνήθως, μέσω της υπερέκφρασης μορίων, που λειτουργούν ως φρένα (τα γνωστότερα είναι τα PD-L1, PD-1, CTLA4) στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού. Ένας άλλος τρόπος είναι να εμφανίζουν μια ιδιαίτερη ήπια - ύπουλη ανάπτυξη, χωρίς να κάνουν <<θόρυβο>> ώστε να αποφεύγουν έτσι την όποια αντίδραση από τους μηχανισμούς άμυνας (ψυχροί όγκοι). Έτσι, χορηγώντας φάρμακα, που μπλοκάρουν τα ‘‘φρένα’’, απελευθερώνουμε τη λειτουργία του ανοσολογικού μηχανισμού εναντίον των μη φυσιολογικών κυττάρων του όγκου. Στον καρκίνο του παχέος εντέρου δεν παρατηρείται τόσο συχνά η υπερέκφραση των μορίων - φρένων και για το λόγο αυτό δεν υπήρξε αρχικά κάποιο ερευνητικό ενδιαφέρον ή αποτέλεσμα από τη χρήση αυτών των μορίων. Πρόσφατα, όμως, νέα δεδομένα προέκυψαν από μελέτες τα οποία έδειξαν ότι υπάρχει μια υποομάδα, ασθενών με προχωρημένο καρκίνο παχέος εντέρου, η οποία φαίνεται ότι επωφελείται από την ανοσοθεραπεία. Πρόκειται για ασθενείς των οποίων οι όγκοι εμφανίζουν μικροδορυφορική αστάθεια. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να συνοψίσει τα έως σήμερα δεδομένα για το ρόλο του προσδέτη του υποδοχέα της πρωτεΐνης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου (PD-L1) - τόσο ως θεραπευτικού παράγοντα αλλά και ως προγνωστικού δείκτη – στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. Επιπλέον, θα γίνει μια συνοπτική παρουσίαση των κλινικών δοκιμών οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Καταλήγοντας, παρά τα σημαντικά βήματα που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στην ανοσοθεραπεία και τη χορήγησή της σε ασθενείς με κακοήθειες, αυτή η θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς που εμφανίζουν καρκίνο του παχέος εντέρου παραμένει υπό διερεύνηση, ενώ η χρήση του PD-L1 ως προγνωστικού και προβλεπτικού βιοδείκτη αμφισβητείται καθώς τα αποτελέσματα πληθώρας μελετών είναι αντικρουόμενα.","Conventional therapeutic approaches to neoplastic disease, despite the tremendous advances made in recent years, show only moderate efficacy in the treatment of cancer, particularly advanced disease, while no therapeutic strategy ensures long disease-free survival or cure. The leaps and bounds in the field of molecular biology and genetics have revealed various mechanisms of pathogenesis of colorectal cancer (CRC). In particular, the discovery of new genes that correlated with carcinogenic pathways contributed to this. Today, the ultimate goal of all studies is to personalize treatment based on the individual's genetic profile. In recent years, the interest of scientists has focused on immunotherapy, a type of therapy aimed at enhancing and focusing the immune response against the neoplasm. Thinking about the direction of the immune response to cancer treatment is based on the close interaction of cancer and the immune system. Studies have revealed that any known immunological mechanism participates in the identification and elimination of residual cancer cells under physiological conditions. Tumors, however, are created when new cancer cells manage to escape from the immune system with various mechanisms. At this point, immunotherapy is applied, as it seeks to render cancer cells visible in a variety of ways, facilitating the immune system to destroy them by either blocking their proliferation or preventing the development of metastases. The immune system has great ability targeting tumor - destruction with almost zero toxicity to normal tissue, while maintaining long-term memory, thus preventing future disease recurrence. Developments in the field of cancer immunology in recent years have provided both knowledge and techniques to develop innovative immunotherapy regimens. As already mentioned, immunotherapy is the newest of a range of weapons in the fight against cancer. From this perspective of new treatment, colorectal cancer could not be excluded. The basic philosophy of this new drug is to enhance the patient's own immune system so that it can fight the \"stranger\" tissue. Tumors, as proven by a series of research protocols, have the ability to escape the immune system to survive and expand locally or to distant sites (metastases). The way to do this, is usually through the over-expression of molecules that act as brakes (the most popular are PD-L1, PD-1, CTLA4) in immune activation. Another way is to show a particular mild growth, to avoid any reaction from the defense mechanisms. In this way, by administering drugs that block the 'brakes', we release the function of immune mechanism against abnormal tumor cells. In colorectal cancer, the over-expression of the brake molecules is not so often observed, for this reason there was initially no research interest from the use of these molecules. Recently, however, new clinical trials showed that there is a subgroup of patients with advanced colorectal cancer, which appears to benefit from immunotherapy. These are patients whose tumors have microsatellite instability. The aim of the present study is to summarize the data on the role of PD-L1, both as a therapeutic agent and as a predictor, in patients with colorectal cancer. In addition, a brief presentation of clinical trials is under way. In conclusion, despite the significant steps taken recent years in immunotherapy and its administration to patients with malignancies, this therapeutic approach in patients with colorectal cancer remains under investigation, while the use of PD-L1 as a biomarker is questioned as the results of a multitude of studies are contradictory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έκφραση του PD-L1 στον κολοορθικό καρκίνο. Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και νεώτερα δεδομένα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαντζούλας Σωτήριος","Gantzoulas Sotirios"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι συμβατικές θεραπευτικές προσεγγίσεις της νεοπλασματικής νόσου, παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια έχουν να επιδείξουν μέτρια μόνο αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του καρκίνου και δη του προχωρημένου, ενώ καμιά θεραπευτική στρατηγική δεν διασφαλίζει μακρά περίοδο ελεύθερη νόσου ή ίαση της νόσου. Η αλματώδης εξέλιξη στο πεδίο της μοριακής βιολογίας και γενετικής αποκάλυψε διάφορους μηχανισμούς παθογένεσης του καρκίνου του παχέος εντέρου (ΚΠΕ). Σ’ αυτό συνετέλεσε ιδιαίτερα η ανακάλυψη νέων γονιδίων τα οποία συσχετίσθηκαν με τις διαδρομές της καρκινογένεσης. Σήμερα, απώτερος στόχος όλων των μελετών είναι η εξατομίκευση της θεραπείας, στηριζόμενη στο γενετικό προφίλ του ατόμου. Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων στράφηκε προς την ανοσοθεραπεία, έναν τύπο θεραπείας που στόχο έχει την ενίσχυση και την επικέντρωση της ανοσολογικής απάντησης έναντι του νεοπλάσματος. Η σκέψη για την κατεύθυνση της ανοσολογικής απάντησης στην αντιμετώπιση του καρκίνου βασίζεται στη στενή αλληλεπίδραση καρκίνου και ανοσοποιητικού συστήματος. Μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι κάθε γνωστός ανοσολογικός μηχανισμός συμμετέχει στην αναγνώριση και στην εξάλειψη των υπολειπόμενων καρκινικών κυττάρων κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Όμως, οι όγκοι δημιουργούνται όταν τα νέα καρκινικά κύτταρα κατορθώσουν με διάφορους μηχανισμούς να διαφύγουν από την επιτήρηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Στο σημείο αυτό βρίσκει εφαρμογή η ανοσοθεραπεία, καθώς με ποικίλους τρόπους επιδιώκει να καταστήσει και πάλι τα καρκινικά κύτταρα ορατά, διευκολύνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα να τα καταστρέψει, είτε παρακωλύοντας τον πολλαπλασιασμό τους, είτε εμποδίζοντας την ανάπτυξη μεταστάσεων σε άλλα σημεία του σώματος. Το ανοσοποιητικό σύστημα εμφανίζει μεγάλη ικανότητα για ειδική - στοχευμένη καταστροφή των όγκων με σχεδόν μηδενική τοξικότητα για το φυσιολογικό ιστό, διατηρώντας παράλληλα μακροχρόνια μνήμη, αποτρέποντας έτσι τη μελλοντική υποτροπή της νόσου. Οι εξελίξεις στον τομέα της ανοσολογίας του καρκίνου τα τελευταία έτη έχουν προσφέρει τόσο τη γνώση όσο και τις τεχνικές ώστε να αναπτυχθούν καινοτόμα ανοσοθεραπευτικά σχήματα. Όπως ήδη αναφέρθηκε η ανοσοθεραπεία είναι το νεότερο μιας σειράς όπλων στη μάχη για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Από την προοπτική αυτή της νέας θεραπείας δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο καρκίνος του παχέος εντέρου. Η βασική φιλοσοφία της νέας αυτής ομάδας φαρμάκων είναι να ενισχύσουν το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς, ώστε αυτό εκ των έσω να καταπολεμήσει τον <<ξένο>> ιστό. Οι όγκοι, όπως έχει αποδειχθεί από σειρά ερευνητικών πρωτοκόλλων, έχουν την ικανότητα να διαφεύγουν του ανοσοποιητικού συστήματος, ώστε να επιβιώνουν και να επεκτείνονται τοπικά ή σε απομακρυσμένες θέσεις (μεταστάσεις). Ο τρόπος, που το επιτυγχάνουν αυτό, είναι, συνήθως, μέσω της υπερέκφρασης μορίων, που λειτουργούν ως φρένα (τα γνωστότερα είναι τα PD-L1, PD-1, CTLA4) στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού. Ένας άλλος τρόπος είναι να εμφανίζουν μια ιδιαίτερη ήπια - ύπουλη ανάπτυξη, χωρίς να κάνουν <<θόρυβο>> ώστε να αποφεύγουν έτσι την όποια αντίδραση από τους μηχανισμούς άμυνας (ψυχροί όγκοι). Έτσι, χορηγώντας φάρμακα, που μπλοκάρουν τα ‘‘φρένα’’, απελευθερώνουμε τη λειτουργία του ανοσολογικού μηχανισμού εναντίον των μη φυσιολογικών κυττάρων του όγκου. Στον καρκίνο του παχέος εντέρου δεν παρατηρείται τόσο συχνά η υπερέκφραση των μορίων - φρένων και για το λόγο αυτό δεν υπήρξε αρχικά κάποιο ερευνητικό ενδιαφέρον ή αποτέλεσμα από τη χρήση αυτών των μορίων. Πρόσφατα, όμως, νέα δεδομένα προέκυψαν από μελέτες τα οποία έδειξαν ότι υπάρχει μια υποομάδα, ασθενών με προχωρημένο καρκίνο παχέος εντέρου, η οποία φαίνεται ότι επωφελείται από την ανοσοθεραπεία. Πρόκειται για ασθενείς των οποίων οι όγκοι εμφανίζουν μικροδορυφορική αστάθεια. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να συνοψίσει τα έως σήμερα δεδομένα για το ρόλο του προσδέτη του υποδοχέα της πρωτεΐνης προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου (PD-L1) - τόσο ως θεραπευτικού παράγοντα αλλά και ως προγνωστικού δείκτη – στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. Επιπλέον, θα γίνει μια συνοπτική παρουσίαση των κλινικών δοκιμών οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Καταλήγοντας, παρά τα σημαντικά βήματα που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στην ανοσοθεραπεία και τη χορήγησή της σε ασθενείς με κακοήθειες, αυτή η θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς που εμφανίζουν καρκίνο του παχέος εντέρου παραμένει υπό διερεύνηση, ενώ η χρήση του PD-L1 ως προγνωστικού και προβλεπτικού βιοδείκτη αμφισβητείται καθώς τα αποτελέσματα πληθώρας μελετών είναι αντικρουόμενα.","Conventional therapeutic approaches to neoplastic disease, despite the tremendous advances made in recent years, show only moderate efficacy in the treatment of cancer, particularly advanced disease, while no therapeutic strategy ensures long disease-free survival or cure. The leaps and bounds in the field of molecular biology and genetics have revealed various mechanisms of pathogenesis of colorectal cancer (CRC). In particular, the discovery of new genes that correlated with carcinogenic pathways contributed to this. Today, the ultimate goal of all studies is to personalize treatment based on the individual's genetic profile. In recent years, the interest of scientists has focused on immunotherapy, a type of therapy aimed at enhancing and focusing the immune response against the neoplasm. Thinking about the direction of the immune response to cancer treatment is based on the close interaction of cancer and the immune system. Studies have revealed that any known immunological mechanism participates in the identification and elimination of residual cancer cells under physiological conditions. Tumors, however, are created when new cancer cells manage to escape from the immune system with various mechanisms. At this point, immunotherapy is applied, as it seeks to render cancer cells visible in a variety of ways, facilitating the immune system to destroy them by either blocking their proliferation or preventing the development of metastases. The immune system has great ability targeting tumor - destruction with almost zero toxicity to normal tissue, while maintaining long-term memory, thus preventing future disease recurrence. Developments in the field of cancer immunology in recent years have provided both knowledge and techniques to develop innovative immunotherapy regimens. As already mentioned, immunotherapy is the newest of a range of weapons in the fight against cancer. From this perspective of new treatment, colorectal cancer could not be excluded. The basic philosophy of this new drug is to enhance the patient's own immune system so that it can fight the \"stranger\" tissue. Tumors, as proven by a series of research protocols, have the ability to escape the immune system to survive and expand locally or to distant sites (metastases). The way to do this, is usually through the over-expression of molecules that act as brakes (the most popular are PD-L1, PD-1, CTLA4) in immune activation. Another way is to show a particular mild growth, to avoid any reaction from the defense mechanisms. In this way, by administering drugs that block the 'brakes', we release the function of immune mechanism against abnormal tumor cells. In colorectal cancer, the over-expression of the brake molecules is not so often observed, for this reason there was initially no research interest from the use of these molecules. Recently, however, new clinical trials showed that there is a subgroup of patients with advanced colorectal cancer, which appears to benefit from immunotherapy. These are patients whose tumors have microsatellite instability. The aim of the present study is to summarize the data on the role of PD-L1, both as a therapeutic agent and as a predictor, in patients with colorectal cancer. In addition, a brief presentation of clinical trials is under way. In conclusion, despite the significant steps taken recent years in immunotherapy and its administration to patients with malignancies, this therapeutic approach in patients with colorectal cancer remains under investigation, while the use of PD-L1 as a biomarker is questioned as the results of a multitude of studies are contradictory."],"dc:identifier":["uoadl:2850433","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850433"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η έκφραση του PD-L1 στον κολοορθικό καρκίνο. Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και νεώτερα δεδομένα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:36Z"}