{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2850666"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2850666","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια της ψυχής στο Φαίδρο του Πλάτωνα","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ Ο Φαίδρος αποτελεί ίσως τον αριστοτεχνικότερο και ασφαλώς έναν από τους σημαντικότερους πλατωνικούς διαλόγους, που περιγράφεται μία αυθόρμητη φιλική συζήτηση ανάμεσα στο Σωκράτη και έναν νεότερο συμπολίτη του, το Φαίδρο. Η πρώτη μεγάλη θεματική στο Φαίδρο είναι ο έρωτας. Για τον Πλάτωνα το ερώμενο αντικείμενο ουσιαστικά είναι η αντανάκλαση του ιδεατού κάλλους. Αυτό εντοπίζεται σε υπερβατολογικό επίπεδο και είναι μία ουσία που διακρίνεται με μία ειδική όραση, με τη βοήθεια της νόησης ( καλό άλογο ). Βέβαια, υπάρχει και το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής, το οποίο ανθίσταται στο λογιστικό και εκφράζεται με το κακό άλογο. Στο έργο του ο Πλάτωνας αναδεικνύει την έννοια του έρωτα με μία μεταφυσική διάσταση, χωρίς την οποία αυτός δεν είναι επαρκής. Ο πόθος για την ερωτική συνεύρεση γεννιέται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής ως σαρκική απόλαυση, ο οποίος αργότερα καθαίρεται με τη σωφροσύνη στο λογιστικό μέρος. Μέσα στο έργο το αντικείμενο του έρωτα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτός υπενθυμίζει τον πόθο για το ιδεατό κάλλος. Έτσι, διαφαίνεται η αθάνατη φύση της ψυχής και φανερώνεται η γνωσιολογική πτυχή της θεωρίας του Πλάτωνα, σύμφωνα με την οποία η γνώση αναδεικνύεται ως ανάμνηση. Η δεύτερη θεματική στο Φαίδρο αγγίζει το λόγο. Αυτός εξετάζεται με βάση του τι λέγεται και πως λέγεται κάτι. Η πρώτη εκδοχή σχετίζεται με τη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας. Και εδώ η αναφορά στη ρητορική αποκαλύπτει την κεντρική σημασία της αναμνησιακής σύνδεσης των λεγομένων με τη βαθύτερη, υπερβατική αλήθεια, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί από το φιλόσοφο. Η δεύτερη εκδοχή αφορά σε όλη τη συζήτηση για το ύφος και την τεχνική, αλλά και το αβέβαιο του θέματος.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ Ο Φαίδρος αποτελεί ίσως τον αριστοτεχνικότερο και ασφαλώς έναν από τους σημαντικότερους πλατωνικούς διαλόγους, που περιγράφεται μία αυθόρμητη φιλική συζήτηση ανάμεσα στο Σωκράτη και έναν νεότερο συμπολίτη του, το Φαίδρο. Η πρώτη μεγάλη θεματική στο Φαίδρο είναι ο έρωτας. Για τον Πλάτωνα το ερώμενο αντικείμενο ουσιαστικά είναι η αντανάκλαση του ιδεατού κάλλους. Αυτό εντοπίζεται σε υπερβατολογικό επίπεδο και είναι μία ουσία που διακρίνεται με μία ειδική όραση, με τη βοήθεια της νόησης ( καλό άλογο ). Βέβαια, υπάρχει και το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής, το οποίο ανθίσταται στο λογιστικό και εκφράζεται με το κακό άλογο. Στο έργο του ο Πλάτωνας αναδεικνύει την έννοια του έρωτα με μία μεταφυσική διάσταση, χωρίς την οποία αυτός δεν είναι επαρκής. Ο πόθος για την ερωτική συνεύρεση γεννιέται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής ως σαρκική απόλαυση, ο οποίος αργότερα καθαίρεται με τη σωφροσύνη στο λογιστικό μέρος. Μέσα στο έργο το αντικείμενο του έρωτα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτός υπενθυμίζει τον πόθο για το ιδεατό κάλλος. Έτσι, διαφαίνεται η αθάνατη φύση της ψυχής και φανερώνεται η γνωσιολογική πτυχή της θεωρίας του Πλάτωνα, σύμφωνα με την οποία η γνώση αναδεικνύεται ως ανάμνηση. Η δεύτερη θεματική στο Φαίδρο αγγίζει το λόγο. Αυτός εξετάζεται με βάση του τι λέγεται και πως λέγεται κάτι. Η πρώτη εκδοχή σχετίζεται με τη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας. Και εδώ η αναφορά στη ρητορική αποκαλύπτει την κεντρική σημασία της αναμνησιακής σύνδεσης των λεγομένων με τη βαθύτερη, υπερβατική αλήθεια, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί από το φιλόσοφο. Η δεύτερη εκδοχή αφορά σε όλη τη συζήτηση για το ύφος και την τεχνική, αλλά και το αβέβαιο του θέματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Σούφλας Παναγιώτης","Souflas Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:36Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2850666"],"render_values":[{"text":"uoadl:2850666","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850666","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850666","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2850666","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σούφλας Παναγιώτης","Souflas Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2850666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850666"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ Ο Φαίδρος αποτελεί ίσως τον αριστοτεχνικότερο και ασφαλώς έναν από τους σημαντικότερους πλατωνικούς διαλόγους, που περιγράφεται μία αυθόρμητη φιλική συζήτηση ανάμεσα στο Σωκράτη και έναν νεότερο συμπολίτη του, το Φαίδρο. Η πρώτη μεγάλη θεματική στο Φαίδρο είναι ο έρωτας. Για τον Πλάτωνα το ερώμενο αντικείμενο ουσιαστικά είναι η αντανάκλαση του ιδεατού κάλλους. Αυτό εντοπίζεται σε υπερβατολογικό επίπεδο και είναι μία ουσία που διακρίνεται με μία ειδική όραση, με τη βοήθεια της νόησης ( καλό άλογο ). Βέβαια, υπάρχει και το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής, το οποίο ανθίσταται στο λογιστικό και εκφράζεται με το κακό άλογο. Στο έργο του ο Πλάτωνας αναδεικνύει την έννοια του έρωτα με μία μεταφυσική διάσταση, χωρίς την οποία αυτός δεν είναι επαρκής. Ο πόθος για την ερωτική συνεύρεση γεννιέται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής ως σαρκική απόλαυση, ο οποίος αργότερα καθαίρεται με τη σωφροσύνη στο λογιστικό μέρος. Μέσα στο έργο το αντικείμενο του έρωτα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτός υπενθυμίζει τον πόθο για το ιδεατό κάλλος. Έτσι, διαφαίνεται η αθάνατη φύση της ψυχής και φανερώνεται η γνωσιολογική πτυχή της θεωρίας του Πλάτωνα, σύμφωνα με την οποία η γνώση αναδεικνύεται ως ανάμνηση. Η δεύτερη θεματική στο Φαίδρο αγγίζει το λόγο. Αυτός εξετάζεται με βάση του τι λέγεται και πως λέγεται κάτι. Η πρώτη εκδοχή σχετίζεται με τη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας. Και εδώ η αναφορά στη ρητορική αποκαλύπτει την κεντρική σημασία της αναμνησιακής σύνδεσης των λεγομένων με τη βαθύτερη, υπερβατική αλήθεια, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί από το φιλόσοφο. Η δεύτερη εκδοχή αφορά σε όλη τη συζήτηση για το ύφος και την τεχνική, αλλά και το αβέβαιο του θέματος.","SUMMARY Phaedrus is probably the most exquisite and important Platonic Dialogue in existence. It describes a spontaneous conversation that took place between Socrates and a coeval fellow citizen, named Phaedrus. The first subject area in this art is the matter of sexual love in all of its aspects. Ultimately, for Plato the lovable object is a reflection of perfect ideal beauty. This is more traceable in a transcendental level and this is a substance that can be discriminated with a special kind of vision with the aid of cognition (good horse). On the other hand, there is also the craving part of a soul, which runs counter to logic and is expressed by the bad horse. In his masterpiece Plato accentuates the sense of love in a metaphysical manner, giving it another dimension that without it remains incomplete. The lust for sexual intercourse is created in the craving part of the soul as a desire of the flesh, which eventually is purified with prudence in the logical part. Furthermore, the subject of love acquires a special meaning, since in itself reminds lust of the perfect beauty. As a result, the immortal nature of the soul can now be seen, in addition Plato's theory of epistemic strand is demonstrated and be featured as memory. The second subject area of the discussion with Phaedrus is relevant to speech. Speech itself is analyzed as a matter of what and how something is said. The first story tells the philosophical search of truth. Here as well, the remark of rhetoric shows the centralmeaning of remembrance, that connects everything that has been said with a deeper transcendental sense of truth, something that can only be achieved by a philosopher. The second story in its whole, describes the diction, technique as well as the uncertainty of the argument."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια της ψυχής στο Φαίδρο του Πλάτωνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σούφλας Παναγιώτης","Souflas Panagiotis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ Ο Φαίδρος αποτελεί ίσως τον αριστοτεχνικότερο και ασφαλώς έναν από τους σημαντικότερους πλατωνικούς διαλόγους, που περιγράφεται μία αυθόρμητη φιλική συζήτηση ανάμεσα στο Σωκράτη και έναν νεότερο συμπολίτη του, το Φαίδρο. Η πρώτη μεγάλη θεματική στο Φαίδρο είναι ο έρωτας. Για τον Πλάτωνα το ερώμενο αντικείμενο ουσιαστικά είναι η αντανάκλαση του ιδεατού κάλλους. Αυτό εντοπίζεται σε υπερβατολογικό επίπεδο και είναι μία ουσία που διακρίνεται με μία ειδική όραση, με τη βοήθεια της νόησης ( καλό άλογο ). Βέβαια, υπάρχει και το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής, το οποίο ανθίσταται στο λογιστικό και εκφράζεται με το κακό άλογο. Στο έργο του ο Πλάτωνας αναδεικνύει την έννοια του έρωτα με μία μεταφυσική διάσταση, χωρίς την οποία αυτός δεν είναι επαρκής. Ο πόθος για την ερωτική συνεύρεση γεννιέται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής ως σαρκική απόλαυση, ο οποίος αργότερα καθαίρεται με τη σωφροσύνη στο λογιστικό μέρος. Μέσα στο έργο το αντικείμενο του έρωτα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού αυτός υπενθυμίζει τον πόθο για το ιδεατό κάλλος. Έτσι, διαφαίνεται η αθάνατη φύση της ψυχής και φανερώνεται η γνωσιολογική πτυχή της θεωρίας του Πλάτωνα, σύμφωνα με την οποία η γνώση αναδεικνύεται ως ανάμνηση. Η δεύτερη θεματική στο Φαίδρο αγγίζει το λόγο. Αυτός εξετάζεται με βάση του τι λέγεται και πως λέγεται κάτι. Η πρώτη εκδοχή σχετίζεται με τη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας. Και εδώ η αναφορά στη ρητορική αποκαλύπτει την κεντρική σημασία της αναμνησιακής σύνδεσης των λεγομένων με τη βαθύτερη, υπερβατική αλήθεια, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί από το φιλόσοφο. Η δεύτερη εκδοχή αφορά σε όλη τη συζήτηση για το ύφος και την τεχνική, αλλά και το αβέβαιο του θέματος.","SUMMARY Phaedrus is probably the most exquisite and important Platonic Dialogue in existence. It describes a spontaneous conversation that took place between Socrates and a coeval fellow citizen, named Phaedrus. The first subject area in this art is the matter of sexual love in all of its aspects. Ultimately, for Plato the lovable object is a reflection of perfect ideal beauty. This is more traceable in a transcendental level and this is a substance that can be discriminated with a special kind of vision with the aid of cognition (good horse). On the other hand, there is also the craving part of a soul, which runs counter to logic and is expressed by the bad horse. In his masterpiece Plato accentuates the sense of love in a metaphysical manner, giving it another dimension that without it remains incomplete. The lust for sexual intercourse is created in the craving part of the soul as a desire of the flesh, which eventually is purified with prudence in the logical part. Furthermore, the subject of love acquires a special meaning, since in itself reminds lust of the perfect beauty. As a result, the immortal nature of the soul can now be seen, in addition Plato's theory of epistemic strand is demonstrated and be featured as memory. The second subject area of the discussion with Phaedrus is relevant to speech. Speech itself is analyzed as a matter of what and how something is said. The first story tells the philosophical search of truth. Here as well, the remark of rhetoric shows the centralmeaning of remembrance, that connects everything that has been said with a deeper transcendental sense of truth, something that can only be achieved by a philosopher. The second story in its whole, describes the diction, technique as well as the uncertainty of the argument."],"dc:identifier":["uoadl:2850666","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2850666"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η έννοια της ψυχής στο Φαίδρο του Πλάτωνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:36Z"}