{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2855500"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2855500","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The Role of the Court of Justice of the European Union in the New Economic Governance Framework.","abstract":"Ο ρόλος του ΔΕΕ στο νέο σύστημα της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διττός, καθώς εξασφαλίζει αφενός τη συνοχή του πλαισίου της Νέας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης εντός της έννομης τάξης της ΕΕ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια παρεμβατική στάση απέναντι στην κυριαρχία των κρατών μελών στον ευαίσθητο και παρακρατημένο από τα κράτη μέλη τομέα της οικονομικής πολιτικής. Ειδικότερα, αναγνωρίζεται ευρέως η συμβολή του ΔΕΕ στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω της άσκησης των ανατεθειμένων από τις Συνθήκες δικαστικών λειτουργιών του. Ασκώντας τα ερμηνευτικά του καθήκοντα, το Δικαστήριο έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τη φύση της έννομης τάξης της ΕΕ και, ειδικότερα, τη σχέση μεταξύ του ενωσιακού και του εθνικού δικαίου. είναι εμφανής η επίδραση των ερμηνευτικών επιλογών του Δικαστηρίου τόσο στην κατακόρυφη όσο και στην οριζόντια κατανομή των αρμοδιοτήτων εντός της έννομης τάξης της ΕΕ. Όσον αφορά την οικονομική κρίση της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το ΔΕΕ διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό της εσωτερικής συνταγματικότητας των απαντήσεων της ΕΕ σε αυτή. Έτσι, έχει επανειλημμένα ζητηθεί να κριθεί εάν συγκεκριμένα πολιτικά και νομικά μέτρα που υιοθετήθηκαν σε απάντηση στην κρίση της Ευρωζώνης συμβαδίζουν ή υπερβαίνουν την ενωσιακή έννομη τάξη. Συνεπώς, οι Συνθήκες αποτέλεσαν το κριτήριο για την κρίση περί της συνταγματικότητας των πράξεων των νομοθετικών και διοικητικών θεσμικών οργάνων της ΕΕ αλλά και των ενεργειών των κρατών μελών. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του δικαίου της ΕΕ αντικατοπτρίζεται επίσης στη νομολογία του ΔΕΕ σχετικά με την οικονομική κρίση. Αυτό εξέδωσε δύο σημαντικές αποφάσεις μέχρι στιγμής: την Pringle και την Gauweiler. Στην απόφαση Pringle, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι οι συμφωνίες που διαπραγματεύονται τα κράτη μέλη δεν μπορούν να μεταβάλουν τις αρμοδιότητες που προβλέπουν η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Όταν ανατίθενται καθήκοντα στα θεσμικά όργανα της ΕΕ με διεθνή συνθήκη, αυτά πρέπει επιπλέον να συνάδουν τα προβλεπόμενα από τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ καθήκοντα. Το Δικαστήριο, ενεργώντας λοιπόν ως διαμεσολαβητής, αποδέχτηκε αυτή τη νομική πραγματικότητα, επιβεβαιώνοντας ωστόσο παράλληλα την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου σε τέτοιες συμφωνίες καθώς και τη δική του αρμοδιότητα να ελέγχει εάν τα κράτη μέλη σέβονται τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το δίκαιο της ΕΕ κατά τη σύναψη ανεξάρτητων διεθνών συμφωνιών . Στον τομέα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), ο ενωσιακός νομοθέτης επέλεξε τη μέθοδο του συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 121, παράγραφος 1, της ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη θεωρούν τις οικονομικές πολιτικές τους θέμα κοινού ενδιαφέροντος και τις συντονίζουν. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, οι αποφάσεις των κρατών μελών πρέπει να συμμορφώνονται με τους κανόνες που έχουν τεθεί σε επίπεδο ΕΕ. Αυτή η μέθοδος επιδιώκει να προωθήσει την εκμάθηση πολιτικής μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών, των βέλτιστων πρακτικών και της αποτελεσματικότητας της πολιτικής, καθώς και την επίτευξη ορισμένων στόχων πολιτικής ή την τήρηση των κανόνων μέσω πολυμερούς εποπτείας και αξιολόγησης από ομοτίμους. Οι μορφές ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης που συνδέονται με τον συντονισμό των πολιτικών περιγράφονται ως περισσότερο «διακυβερνητικές και αντιτίθενται στην κοινοτική μέθοδο, η οποία συχνά θεωρείται συνώνυμη της διακυβέρνησης που βασίζεται σε κανόνες hard law. Πράγματι, η συμμόρφωση με τις κατευθυντήριες γραμμές και τις συστάσεις του Συμβουλίου στους τομείς της δημοσιονομικής πολιτικής και της πολιτικής για την απασχόληση δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη όπως στην περίπτωση κανονισμών και οδηγιών της ΕΕ, όπου μη συμμορφούμενα κράτη μέλη μπορούν να παραπεμφθούν ενώπιον του ΔΕΕ με την προσφυγή παραβάσεως. Καθώς οι ευρωπαϊκές οικονομίες γίνονται όλο και περισσότερο αλληλεξαρτώμενες, ορισμένες αποφάσεις που λαμβάνονται από ένα κράτος μέλος ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και την ΕΕ. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση αποτελεί το σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών σε επίπεδο ΕΕ. Οι αποτελεσματικές ρυθμίσεις διακυβέρνησης είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία της ΕΕ και της ΟΝΕ. Κατά την τελευταία δεκαετία, ύστερα από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η ΕΕ προέβη στη μεταρρύθμιση και ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση. Τα αντίστοιχα νομικά μέτρα που έλαβαν τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, οδήγησαν σε σημαντική συγκέντρωση εξουσιών στον τομέα της οικονομικής διακυβέρνησης. Τόσο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ όσο και τα κράτη μέλη υιοθέτησαν ένα σύνολο νομικών μέτρων που αποσκοπούν στην ενίσχυση των δημοσιονομικών περιορισμών σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε το νομοθετικό πακέτο που εισήγαγε η Επιτροπή το φθινόπωρο του 2010 και το οποίο τελικά τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2011. Η δέσμη αυτή, η οποία αποτελείται από πέντε κανονισμούς και μία οδηγία και γενικά αναφέρεται ως «Six Pack», έχει τροποποιήσει βαθιά την αρχιτεκτονική της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και ενισχύσει την ικανότητα των θεσμικών οργάνων της ΕΕ να προλαμβάνουν και να διορθώνουν παρεκκλίσεις των κρατών μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ). Πρωταρχικός στόχος του ήταν να αυξήσει την αποτελεσματικότητα τόσο του προληπτικού όσο και του διορθωτικού σκέλους του ΣΣΑ: δηλαδή της διαδικασίας πολυμερούς εποπτείας βάσει του άρθρου 121 και τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος κατά το άρθρο 126 ΣΛΕΕ. Αφενός, το «Six Pack» βελτίωσε το λεγόμενο «προληπτικό σκέλος» του ΣΣΑ, ενισχύοντας τις υποχρεώσεις υποβολής εκθέσεων των κρατών μελών όσον αφορά τις δημοσιονομικές τους επιδόσεις και εισάγοντας μια νέα «διαδικασία μακροοικονομικής ανισορροπίας» που διεξάγεται από η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιώντας τα κράτη μέλη για τα αποσταθεροποιητικά στοιχεία των οικονομιών τους. Με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει την οικονομική διακυβέρνηση στην ΕΕ και στην ευρωζώνη από την δημιουργία της οικονομικής και της νομισματικής ένωσης. Από την άλλη πλευρά, το \"Six Pack\" αναθεώρησε το λεγόμενο \"διορθωτικό σκέλος\" του ΣΣΑ, εξουσιοδοτώντας την Επιτροπή να επιβάλει κυρώσεις στα κράτη μέλη για παραβιάσεις των κανόνων περί ελλείμματος και χρέους, περιορίζοντας το περιθώριο εκτιμήσεως του Συμβουλίου κατά την επιβολή προστίμων κατά των κρατών που υπόκεινται στην Διαδικασία Υπερβολικού Ελείμματος. Επιπλέον, το \"Six Pack\" εισήγαγε ελάχιστες απαιτήσεις για το σχεδιασμό και τη λειτουργία της νομοθεσίας για τον κρατικό προϋπολογισμό και αναγνώρισε επίσημα ένα νέο πλαίσιο διακυβέρνησης - το αποκαλούμενο \"Ευρωπαϊκό Εξάμηνο\", το οποίο δημιουργήθηκε ανεπίσημα το 2010 - κατά τη διάρκεια του οποίου τα κράτη μέλη υποβάλλουν τα σχέδια προϋπολογισμού τους στην Επιτροπή για αξιολόγηση της συμμόρφωσής τους με τους γενικότερους οικονομικούς προσανατολισμούς της ΕΕ. Σε συνέχεια αυτής της μεταρρύθμισης, εγκρίθηκε τον Μάιο του 2013 ένα δεύτερο σύνολο κανονισμών της ΕΕ, που γενικά αναφέρεται ως “Two Pack\", ενισχύοντας τον έλεγχο από την ΕΕ των διαδικασιών διαμόρφωσης των εθνικών προϋπολογισμών περιορίζοντας περαιτέρω την εθνική δημοσιονομική αυτονομία. Παράλληλα με τη γενική αυστηρότητα, χαρακτηριστικό της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και με νομική βάση το άρθρο 136 της ΣΛΕΕ, ο μηχανισμός αυτός επέτεινε τον έλεγχο των εθνικών διαδικασιών του προϋπολογισμού, ενώ διαφοροποίησε περαιτέρω το νομικό πλαίσιο που ισχύει για ζώνη του ευρώ. Συνεπώς, τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ υποχρεούνται να θεσπίσουν ένα κοινό δημοσιονομικό χρονοδιάγραμμα και κοινούς δημοσιονομικούς κανόνες, όπως οι ανεξάρτητες μακροοικονομικές προβλέψεις και τα ανεξάρτητα δημοσιονομικά συμβούλια, που θα παρακολουθούν την εφαρμογή των εθνικών κανόνων. Βάσει αυτής της καινοτομίας, οι εθνικές κυβερνήσεις υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Επιτροπή σχέδιο του προϋπολογισμού τους τον Σεπτέμβριο κάθε έτους πριν το κείμενο κατατεθεί για συζήτηση και έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια. Με άλλα λόγια, το ευρωπαϊκό εξάμηνο περιλαμβάνει την παρακολούθηση των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ενώ η εφαρμογή από τα κράτη μέλη των κατευθυντήριων γραμμών ή των συστάσεων που εγκρίθηκαν σε επίπεδο ΕΕ πραγματοποιείται κατά το δεύτερο εξάμηνο ή το λεγόμενο \" εθνικό εξάμηνο \". Η Επιτροπή μπορεί στη συνέχεια να ζητήσει από τα κράτη μέλη να προβούν σε τροποποιήσεις των δημοσιονομικών τους σχεδίων εντός 3 εβδομάδων, αν αποκλίνουν εμφανώς από τα πρότυπα της ΕΕ όσον αφορά τις δημοσιονομικές επιδόσεις και συγκεκριμένα τις υποχρεώσεις τους βάσει του ΣΣΑ και τις συστάσεις που εξέδωσε το Συμβούλιο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Το Two Pack αποσκοπεί στην ενσωμάτωση των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής επιδιώκοντας την εναρμόνιση των ειδικών όρων και των διαδικασιών παρακολούθησης που συνοδεύουν τη χρηματοδοτική συνδρομή με τις γενικές διαδικασίες των άρθρων 121 και 126 της ΣΛΕΕ και του ΣΣΑ. Με τον τρόπο αυτό ενσωματώνεται η ειδική παρακολούθηση που συνδέεται με τη χρηματοδοτική συνδρομή στο γενικότερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις στη δημοσιονομική κρίση οδήγησαν επομένως σε πληθώρα διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού που χρήζουν εναρμόνισης. Το ευρωπαϊκό εξάμηνο, ως μέρος του αποκαλούμενου «Six-Pack», θεωρείται ότι είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Kaarlo Tuori, μια προσπάθεια συντονισμού μετά-επιπέδου αυτών των διαφορετικών διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού. Ωστόσο, υποστηρίζεται ευρέως ότι οποιαδήποτε απόπειρα ενίσχυσης του ρόλου του ΔΕΕ, είτε με την αντικατάσταση συστάσεων με νομικά δεσμευτικές αποφάσεις είτε με την έγκριση της προσφυγής παραβάσεως στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εποπτείας, απαιτεί αναθεώρηση των Συνθηκών. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε όσον αφορά ένα υποσύνολο κρατών μελών (π.χ. όπως τα κράτη μέλη της ευρωζώνης), δεδομένου ότι όλα τα μέσα ενισχυμένης συνεργασίας ενός υποσυνόλου κρατών μελών (είτε βάσει του άρθρου 20 ΣΕΕ, του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ είτε με τη σύναψη διακυβερνητικών Συνθηκών) δεν μπορεί να παραβιάζει το πρωτογενές δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να το τροποποιήσει. Στο πλαίσιο αυτό, η εννοιολογική διαγραφή του άρθρου 126 παράγραφος 10 της ΣΛΕΕ σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου να διαπιστώσει την ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος και να αποφασίσει εάν το κράτος μέλος έλαβε τα αναγκαία μέτρα προσαρμογής, θα αντικατασταθεί από τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο το εάν τα δικαστήρια είναι καλύτερα εξοπλισμένα για την εκτίμηση των περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων και τη λήψη τεχνοκρατικών αποφάσεων κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής. Οι περιορισμένες αρμοδιότητες της Ένωσης στο πλαίσιο του συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών οδηγούν στη χρησιμοποίηση των κυρώσεων ως του κυρίου μέσου για την επίτευξη των στόχων προς όφελος της εποπτείας και του διαλόγου. Το ΣΣΑ ωστόσο, έχει ως στόχο να βοηθήσει τα κράτη μέλη και όχι να τους επιβάλει κυρώσεις. Μετά τη μέτρια απόδοση του αναθεωρημένου ΣΣΑ για την περίοδο 2005-2008, καθώς και την ελληνική κρίση, ο ενωσιακός νομοθέτης επανεξέτασε το ρόλο των κυρώσεων στο πλαίσιο του οικονομικού πυλώνα της ΟΝΕ. Η μεταρρύθμιση του 2011 καταργώντας την αρχή της διοικητικής κύρωσης όπως αυτή διαμορφώνεται στο άρθρο 126 παράγραφος 11 της ΣΛΕΕ, δεν την περιορίζει μόνο στην περίπτωση που ένα κράτος μέλος αρνείται να συμμορφωθεί με την προειδοποίηση που του έχει στο άρθρο 126, παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ. Η ανησυχία για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του εποπτικού πλαισίου προϋπολογισμού της Ένωσης απαιτεί δράση όταν η συζήτηση από μόνη της δεν επιτρέπει ή δεν φαίνεται να αλλάζει τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους. Για να αποκατασταθούν παρελθούσες δυσλειτουργίες κατά τον καθορισμό των ΜΔΣ, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1175/2011 απαιτεί από τα κράτη μέλη να βασίζονται σε ευρύτερο σύνολο μακροοικονομικών παραγόντων στις εξηγήσεις τους σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές επιλογές που περιέχονται στα προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης (άρθρο 3 παράγραφος 2 Κανονισμού 1466/1997 όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό 1175/2011). Για τις χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, η διαδικασία στο πλαίσιο του προληπτικού σκέλους ολοκληρώνεται με την απόφαση του Συμβουλίου για μη αποτελεσματική δράση, ενώ για τα μη συμμορφούμενα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ η απόφαση αυτή προκαλεί ένα άλλο, και προηγουμένως μη υφιστάμενο, στάδιο επιβολής οικονομικών κυρώσεων. Ο κανονισμός 1173/2011 αναφέρει ότι ο στόχος της \"θέσπισης ενός συστήματος ότι ο στόχος της \"θέσπισης συστήματος κυρώσεων για την ενίσχυση της εφαρμογής του προληπτικού και διορθωτικού σκέλους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (αιτιολογική σκέψη 27). Το σύστημα αυτό ικανοποιεί την ανάγκη βελτίωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση, η οποία πρέπει να βασίζεται σε μια αποφασιστική εθνική ενσωμάτωση των κανόνων και των πολιτικών που συμφωνήθηκαν από κοινού και σε ένα πιο ισχυρό πλαίσιο για την εποπτεία των εθνικών οικονομικών πολιτικών σε ενωσιακό επίπεδο. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός κυρώσεων στο πλαίσιο του κανονισμού 1173/2011 για τη ζώνη του ευρώ, καθώς και το γενικό σύστημα κυρώσεων που προβλέπεται στους κανονισμούς 1175/2011 και 1177/2011 για τα κράτη μέλη εκτός της ζώνης του ευρώ θεωρούνται ως μέσο διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής δημοσιονομικής εποπτείας. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται στα κράτη στο πλαίσιο αυτό, αν και ταξινομούνται στο άρθρο 9 του κανονισμού ως «διοικητικού χαρακτήρα», φαίνεται να υπερβαίνουν το πεδίο της δημόσιας ανακοίνωσης των συστάσεων του Συμβουλίου. Ωστόσο, αυτές οι κυρώσεις δεν μετατρέπονται σε πολιτικές, όπως για παράδειγμα η στέρηση των δικαιωμάτων ψήφου στο Συμβούλιο. Μια σημαντική παράμετρος για την προώθηση της κύρωσης ως εργαλείου συντονισμού είναι η οιονεί αυτόματη εφαρμογή της, η οποία συνδέεται με την επιλογή της ανάστροφης πλειοψηφίας.. Δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής να επιβάλει κυρώσεις θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει εντός 10 ημερών, αυτό περιορίζει σαφώς την έκταση της διακριτικής ευχέρειας του Συμβουλίου. Αναλύοντας την σχετικά πρόσφατη απόφαση Ισπανίας κατά Συμβουλίου (C-521/15), εξέτασα επίσης την αποτελεσματικότητα του συστήματος κυρώσεων για την παραποίηση στατιστικών στοιχείων όπως προβλέπεται στον κανονισμό 1173/2011 και την πλήρη αρμοδιότητα του ΔΕΕ όσον αφορά τόσο τη νομιμότητα όσο και την αναλογικότητα της επιβαλλόμενης κύρωσης. Το νέο σύστημα κυρώσεων, παρέχοντας στον μηχανισμό τη νομική δέσμευση που απαιτείται για να αποτελέσει κίνητρο για τα κράτη μέλη να συμμορφωθούν με τους κανόνες του ΣΣΑ, συμπληρώνει ένα κενό συντονισμού, στο οποίο αποδίδονται η αναποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού αλλά και οι εκτροχιασμοί των προϋπολογισμών πολλών κρατών μελών, Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο αυτό, το ΔΕΕ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια μεγαλύτερης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας. Σύμφωνα με το άρθρο 13 ΣΕΕ άλλωστε, το Δικαστήριο ορίζεται επισήμως ως θεσμικό όργανο της Ένωσης και ως τέτοιο, μαζί με τους πολιτικούς θεσμούς της Ένωσης, υπάγεται αναμφισβήτητα στις διατάξεις των Συνθηκών. Πράγματι, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει το ΔΕΕ, η Ένωση βασίζεται στο κράτος δικαίου, καθόσον ούτε τα κράτη μέλη της ούτε τα θεσμικά της όργανα δεν μπορούν να αποφύγουν τον έλεγχο της συμμόρφωσης των πράξεών τους με το βασικό συνταγματικό χάρτη, τις Συνθήκες. Επομένως, είναι αναγκαία η εσωτερική συνταγματικότητα και, με άλλα λόγια, η νομιμότητα, προκειμένου να ενισχυθεί ο θεσμικός ρόλος του ΔΕΕ στο πλαίσιο των Συνθηκών. Ωστόσο, η νομιμότητα, μπορεί να αξιολογηθεί και από μια σειρά πολιτικών, κοινωνιολογικών και ηθικών προοπτικών. Παρόλο που το ιστορικό παρελθόν της ΕΕ έχει μεγάλη νομιμοποίηση, οι τελευταίες δεκαετίες έχουν μαρτυρήσει την ύπαρξη μιας σθεναρής συζήτησης που χαρακτηρίζεται από αλληλεπικαλυπτόμενες κατηγορίες μεροληψίας, δικαστικού ακτιβισμού και κακής νομικής αιτιολογίας και αδιαφάνεια του ΔΕΕ. Παρά την ευρεία υποστήριξή της, είναι γεγονός ότι το ΔΕΕ υπόκειται τόσο σε μεγαλύτερη κανονιστική κριτική όσο και σε χαμηλότερα επίπεδα δημόσιας στήριξης από ό,τι στο παρελθόν. Λόγω της στενής διασύνδεσης και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο πυλώνων της ΟΝΕ, είναι αναπόφευκτο να προχωρήσουμε μακροπρόθεσμα σε μια ενισχυμένη ολοκλήρωση, στο μέτρο που θα υπάρξει βέβαια η απαραίτητη πολιτική βούληση. Η περαιτέρω διεύρυνση των λειτουργιών του ΔΕΕ ως δικαστικού οργάνου, είναι αναμφισβήτητα απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί η νομιμότητα και η δημόσια λογοδοσία της ΕΕ, σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο νέο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης. Συμπερασματικά, λόγω του γεγονότος ότι η ζώνη του ευρώ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ραγδαία εξελισσόμενο διεθνές περιβάλλον χαρακτηριζόμενο από την άνοδο των μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών, μια πιο ανθεκτική και ολοκληρωμένη ΟΝΕ θα απήλασε τις χώρες της Ευρωζώνης από εξωτερικές οικονομικές συγκρούσεις, θα διατηρούσε το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής συνοχής αλλά την επιρροή της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνεπώς, όλες οι προαναφερθείσες οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η «περισσότερη Ευρώπη» δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά περισσότερο μέσο για την εξυπηρέτηση των πολιτών της Ευρώπης και την αύξηση της ευημερίας τους.","abstract_html":"Ο ρόλος του ΔΕΕ στο νέο σύστημα της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διττός, καθώς εξασφαλίζει αφενός τη συνοχή του πλαισίου της Νέας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης εντός της έννομης τάξης της ΕΕ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια παρεμβατική στάση απέναντι στην κυριαρχία των κρατών μελών στον ευαίσθητο και παρακρατημένο από τα κράτη μέλη τομέα της οικονομικής πολιτικής. Ειδικότερα, αναγνωρίζεται ευρέως η συμβολή του ΔΕΕ στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω της άσκησης των ανατεθειμένων από τις Συνθήκες δικαστικών λειτουργιών του. Ασκώντας τα ερμηνευτικά του καθήκοντα, το Δικαστήριο έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τη φύση της έννομης τάξης της ΕΕ και, ειδικότερα, τη σχέση μεταξύ του ενωσιακού και του εθνικού δικαίου. είναι εμφανής η επίδραση των ερμηνευτικών επιλογών του Δικαστηρίου τόσο στην κατακόρυφη όσο και στην οριζόντια κατανομή των αρμοδιοτήτων εντός της έννομης τάξης της ΕΕ. Όσον αφορά την οικονομική κρίση της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το ΔΕΕ διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό της εσωτερικής συνταγματικότητας των απαντήσεων της ΕΕ σε αυτή. Έτσι, έχει επανειλημμένα ζητηθεί να κριθεί εάν συγκεκριμένα πολιτικά και νομικά μέτρα που υιοθετήθηκαν σε απάντηση στην κρίση της Ευρωζώνης συμβαδίζουν ή υπερβαίνουν την ενωσιακή έννομη τάξη. Συνεπώς, οι Συνθήκες αποτέλεσαν το κριτήριο για την κρίση περί της συνταγματικότητας των πράξεων των νομοθετικών και διοικητικών θεσμικών οργάνων της ΕΕ αλλά και των ενεργειών των κρατών μελών. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του δικαίου της ΕΕ αντικατοπτρίζεται επίσης στη νομολογία του ΔΕΕ σχετικά με την οικονομική κρίση. Αυτό εξέδωσε δύο σημαντικές αποφάσεις μέχρι στιγμής: την Pringle και την Gauweiler. Στην απόφαση Pringle, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι οι συμφωνίες που διαπραγματεύονται τα κράτη μέλη δεν μπορούν να μεταβάλουν τις αρμοδιότητες που προβλέπουν η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Όταν ανατίθενται καθήκοντα στα θεσμικά όργανα της ΕΕ με διεθνή συνθήκη, αυτά πρέπει επιπλέον να συνάδουν τα προβλεπόμενα από τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ καθήκοντα. Το Δικαστήριο, ενεργώντας λοιπόν ως διαμεσολαβητής, αποδέχτηκε αυτή τη νομική πραγματικότητα, επιβεβαιώνοντας ωστόσο παράλληλα την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου σε τέτοιες συμφωνίες καθώς και τη δική του αρμοδιότητα να ελέγχει εάν τα κράτη μέλη σέβονται τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το δίκαιο της ΕΕ κατά τη σύναψη ανεξάρτητων διεθνών συμφωνιών . Στον τομέα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), ο ενωσιακός νομοθέτης επέλεξε τη μέθοδο του συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 121, παράγραφος 1, της ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη θεωρούν τις οικονομικές πολιτικές τους θέμα κοινού ενδιαφέροντος και τις συντονίζουν. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, οι αποφάσεις των κρατών μελών πρέπει να συμμορφώνονται με τους κανόνες που έχουν τεθεί σε επίπεδο ΕΕ. Αυτή η μέθοδος επιδιώκει να προωθήσει την εκμάθηση πολιτικής μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών, των βέλτιστων πρακτικών και της αποτελεσματικότητας της πολιτικής, καθώς και την επίτευξη ορισμένων στόχων πολιτικής ή την τήρηση των κανόνων μέσω πολυμερούς εποπτείας και αξιολόγησης από ομοτίμους. Οι μορφές ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης που συνδέονται με τον συντονισμό των πολιτικών περιγράφονται ως περισσότερο «διακυβερνητικές και αντιτίθενται στην κοινοτική μέθοδο, η οποία συχνά θεωρείται συνώνυμη της διακυβέρνησης που βασίζεται σε κανόνες hard law. Πράγματι, η συμμόρφωση με τις κατευθυντήριες γραμμές και τις συστάσεις του Συμβουλίου στους τομείς της δημοσιονομικής πολιτικής και της πολιτικής για την απασχόληση δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη όπως στην περίπτωση κανονισμών και οδηγιών της ΕΕ, όπου μη συμμορφούμενα κράτη μέλη μπορούν να παραπεμφθούν ενώπιον του ΔΕΕ με την προσφυγή παραβάσεως. Καθώς οι ευρωπαϊκές οικονομίες γίνονται όλο και περισσότερο αλληλεξαρτώμενες, ορισμένες αποφάσεις που λαμβάνονται από ένα κράτος μέλος ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και την ΕΕ. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση αποτελεί το σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών σε επίπεδο ΕΕ. Οι αποτελεσματικές ρυθμίσεις διακυβέρνησης είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία της ΕΕ και της ΟΝΕ. Κατά την τελευταία δεκαετία, ύστερα από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η ΕΕ προέβη στη μεταρρύθμιση και ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση. Τα αντίστοιχα νομικά μέτρα που έλαβαν τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, οδήγησαν σε σημαντική συγκέντρωση εξουσιών στον τομέα της οικονομικής διακυβέρνησης. Τόσο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ όσο και τα κράτη μέλη υιοθέτησαν ένα σύνολο νομικών μέτρων που αποσκοπούν στην ενίσχυση των δημοσιονομικών περιορισμών σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε το νομοθετικό πακέτο που εισήγαγε η Επιτροπή το φθινόπωρο του 2010 και το οποίο τελικά τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2011. Η δέσμη αυτή, η οποία αποτελείται από πέντε κανονισμούς και μία οδηγία και γενικά αναφέρεται ως «Six Pack», έχει τροποποιήσει βαθιά την αρχιτεκτονική της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και ενισχύσει την ικανότητα των θεσμικών οργάνων της ΕΕ να προλαμβάνουν και να διορθώνουν παρεκκλίσεις των κρατών μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ). Πρωταρχικός στόχος του ήταν να αυξήσει την αποτελεσματικότητα τόσο του προληπτικού όσο και του διορθωτικού σκέλους του ΣΣΑ: δηλαδή της διαδικασίας πολυμερούς εποπτείας βάσει του άρθρου 121 και τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος κατά το άρθρο 126 ΣΛΕΕ. Αφενός, το «Six Pack» βελτίωσε το λεγόμενο «προληπτικό σκέλος» του ΣΣΑ, ενισχύοντας τις υποχρεώσεις υποβολής εκθέσεων των κρατών μελών όσον αφορά τις δημοσιονομικές τους επιδόσεις και εισάγοντας μια νέα «διαδικασία μακροοικονομικής ανισορροπίας» που διεξάγεται από η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιώντας τα κράτη μέλη για τα αποσταθεροποιητικά στοιχεία των οικονομιών τους. Με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει την οικονομική διακυβέρνηση στην ΕΕ και στην ευρωζώνη από την δημιουργία της οικονομικής και της νομισματικής ένωσης. Από την άλλη πλευρά, το &quot;Six Pack&quot; αναθεώρησε το λεγόμενο &quot;διορθωτικό σκέλος&quot; του ΣΣΑ, εξουσιοδοτώντας την Επιτροπή να επιβάλει κυρώσεις στα κράτη μέλη για παραβιάσεις των κανόνων περί ελλείμματος και χρέους, περιορίζοντας το περιθώριο εκτιμήσεως του Συμβουλίου κατά την επιβολή προστίμων κατά των κρατών που υπόκεινται στην Διαδικασία Υπερβολικού Ελείμματος. Επιπλέον, το &quot;Six Pack&quot; εισήγαγε ελάχιστες απαιτήσεις για το σχεδιασμό και τη λειτουργία της νομοθεσίας για τον κρατικό προϋπολογισμό και αναγνώρισε επίσημα ένα νέο πλαίσιο διακυβέρνησης - το αποκαλούμενο &quot;Ευρωπαϊκό Εξάμηνο&quot;, το οποίο δημιουργήθηκε ανεπίσημα το 2010 - κατά τη διάρκεια του οποίου τα κράτη μέλη υποβάλλουν τα σχέδια προϋπολογισμού τους στην Επιτροπή για αξιολόγηση της συμμόρφωσής τους με τους γενικότερους οικονομικούς προσανατολισμούς της ΕΕ. Σε συνέχεια αυτής της μεταρρύθμισης, εγκρίθηκε τον Μάιο του 2013 ένα δεύτερο σύνολο κανονισμών της ΕΕ, που γενικά αναφέρεται ως “Two Pack&quot;, ενισχύοντας τον έλεγχο από την ΕΕ των διαδικασιών διαμόρφωσης των εθνικών προϋπολογισμών περιορίζοντας περαιτέρω την εθνική δημοσιονομική αυτονομία. Παράλληλα με τη γενική αυστηρότητα, χαρακτηριστικό της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και με νομική βάση το άρθρο 136 της ΣΛΕΕ, ο μηχανισμός αυτός επέτεινε τον έλεγχο των εθνικών διαδικασιών του προϋπολογισμού, ενώ διαφοροποίησε περαιτέρω το νομικό πλαίσιο που ισχύει για ζώνη του ευρώ. Συνεπώς, τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ υποχρεούνται να θεσπίσουν ένα κοινό δημοσιονομικό χρονοδιάγραμμα και κοινούς δημοσιονομικούς κανόνες, όπως οι ανεξάρτητες μακροοικονομικές προβλέψεις και τα ανεξάρτητα δημοσιονομικά συμβούλια, που θα παρακολουθούν την εφαρμογή των εθνικών κανόνων. Βάσει αυτής της καινοτομίας, οι εθνικές κυβερνήσεις υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Επιτροπή σχέδιο του προϋπολογισμού τους τον Σεπτέμβριο κάθε έτους πριν το κείμενο κατατεθεί για συζήτηση και έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια. Με άλλα λόγια, το ευρωπαϊκό εξάμηνο περιλαμβάνει την παρακολούθηση των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ενώ η εφαρμογή από τα κράτη μέλη των κατευθυντήριων γραμμών ή των συστάσεων που εγκρίθηκαν σε επίπεδο ΕΕ πραγματοποιείται κατά το δεύτερο εξάμηνο ή το λεγόμενο &quot; εθνικό εξάμηνο &quot;. Η Επιτροπή μπορεί στη συνέχεια να ζητήσει από τα κράτη μέλη να προβούν σε τροποποιήσεις των δημοσιονομικών τους σχεδίων εντός 3 εβδομάδων, αν αποκλίνουν εμφανώς από τα πρότυπα της ΕΕ όσον αφορά τις δημοσιονομικές επιδόσεις και συγκεκριμένα τις υποχρεώσεις τους βάσει του ΣΣΑ και τις συστάσεις που εξέδωσε το Συμβούλιο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Το Two Pack αποσκοπεί στην ενσωμάτωση των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής επιδιώκοντας την εναρμόνιση των ειδικών όρων και των διαδικασιών παρακολούθησης που συνοδεύουν τη χρηματοδοτική συνδρομή με τις γενικές διαδικασίες των άρθρων 121 και 126 της ΣΛΕΕ και του ΣΣΑ. Με τον τρόπο αυτό ενσωματώνεται η ειδική παρακολούθηση που συνδέεται με τη χρηματοδοτική συνδρομή στο γενικότερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις στη δημοσιονομική κρίση οδήγησαν επομένως σε πληθώρα διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού που χρήζουν εναρμόνισης. Το ευρωπαϊκό εξάμηνο, ως μέρος του αποκαλούμενου «Six-Pack», θεωρείται ότι είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Kaarlo Tuori, μια προσπάθεια συντονισμού μετά-επιπέδου αυτών των διαφορετικών διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού. Ωστόσο, υποστηρίζεται ευρέως ότι οποιαδήποτε απόπειρα ενίσχυσης του ρόλου του ΔΕΕ, είτε με την αντικατάσταση συστάσεων με νομικά δεσμευτικές αποφάσεις είτε με την έγκριση της προσφυγής παραβάσεως στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εποπτείας, απαιτεί αναθεώρηση των Συνθηκών. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε όσον αφορά ένα υποσύνολο κρατών μελών (π.χ. όπως τα κράτη μέλη της ευρωζώνης), δεδομένου ότι όλα τα μέσα ενισχυμένης συνεργασίας ενός υποσυνόλου κρατών μελών (είτε βάσει του άρθρου 20 ΣΕΕ, του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ είτε με τη σύναψη διακυβερνητικών Συνθηκών) δεν μπορεί να παραβιάζει το πρωτογενές δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να το τροποποιήσει. Στο πλαίσιο αυτό, η εννοιολογική διαγραφή του άρθρου 126 παράγραφος 10 της ΣΛΕΕ σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου να διαπιστώσει την ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος και να αποφασίσει εάν το κράτος μέλος έλαβε τα αναγκαία μέτρα προσαρμογής, θα αντικατασταθεί από τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο το εάν τα δικαστήρια είναι καλύτερα εξοπλισμένα για την εκτίμηση των περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων και τη λήψη τεχνοκρατικών αποφάσεων κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής. Οι περιορισμένες αρμοδιότητες της Ένωσης στο πλαίσιο του συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών οδηγούν στη χρησιμοποίηση των κυρώσεων ως του κυρίου μέσου για την επίτευξη των στόχων προς όφελος της εποπτείας και του διαλόγου. Το ΣΣΑ ωστόσο, έχει ως στόχο να βοηθήσει τα κράτη μέλη και όχι να τους επιβάλει κυρώσεις. Μετά τη μέτρια απόδοση του αναθεωρημένου ΣΣΑ για την περίοδο 2005-2008, καθώς και την ελληνική κρίση, ο ενωσιακός νομοθέτης επανεξέτασε το ρόλο των κυρώσεων στο πλαίσιο του οικονομικού πυλώνα της ΟΝΕ. Η μεταρρύθμιση του 2011 καταργώντας την αρχή της διοικητικής κύρωσης όπως αυτή διαμορφώνεται στο άρθρο 126 παράγραφος 11 της ΣΛΕΕ, δεν την περιορίζει μόνο στην περίπτωση που ένα κράτος μέλος αρνείται να συμμορφωθεί με την προειδοποίηση που του έχει στο άρθρο 126, παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ. Η ανησυχία για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του εποπτικού πλαισίου προϋπολογισμού της Ένωσης απαιτεί δράση όταν η συζήτηση από μόνη της δεν επιτρέπει ή δεν φαίνεται να αλλάζει τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους. Για να αποκατασταθούν παρελθούσες δυσλειτουργίες κατά τον καθορισμό των ΜΔΣ, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1175/2011 απαιτεί από τα κράτη μέλη να βασίζονται σε ευρύτερο σύνολο μακροοικονομικών παραγόντων στις εξηγήσεις τους σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές επιλογές που περιέχονται στα προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης (άρθρο 3 παράγραφος 2 Κανονισμού 1466/1997 όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό 1175/2011). Για τις χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, η διαδικασία στο πλαίσιο του προληπτικού σκέλους ολοκληρώνεται με την απόφαση του Συμβουλίου για μη αποτελεσματική δράση, ενώ για τα μη συμμορφούμενα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ η απόφαση αυτή προκαλεί ένα άλλο, και προηγουμένως μη υφιστάμενο, στάδιο επιβολής οικονομικών κυρώσεων. Ο κανονισμός 1173/2011 αναφέρει ότι ο στόχος της &quot;θέσπισης ενός συστήματος ότι ο στόχος της &quot;θέσπισης συστήματος κυρώσεων για την ενίσχυση της εφαρμογής του προληπτικού και διορθωτικού σκέλους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (αιτιολογική σκέψη 27). Το σύστημα αυτό ικανοποιεί την ανάγκη βελτίωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση, η οποία πρέπει να βασίζεται σε μια αποφασιστική εθνική ενσωμάτωση των κανόνων και των πολιτικών που συμφωνήθηκαν από κοινού και σε ένα πιο ισχυρό πλαίσιο για την εποπτεία των εθνικών οικονομικών πολιτικών σε ενωσιακό επίπεδο. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός κυρώσεων στο πλαίσιο του κανονισμού 1173/2011 για τη ζώνη του ευρώ, καθώς και το γενικό σύστημα κυρώσεων που προβλέπεται στους κανονισμούς 1175/2011 και 1177/2011 για τα κράτη μέλη εκτός της ζώνης του ευρώ θεωρούνται ως μέσο διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής δημοσιονομικής εποπτείας. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται στα κράτη στο πλαίσιο αυτό, αν και ταξινομούνται στο άρθρο 9 του κανονισμού ως «διοικητικού χαρακτήρα», φαίνεται να υπερβαίνουν το πεδίο της δημόσιας ανακοίνωσης των συστάσεων του Συμβουλίου. Ωστόσο, αυτές οι κυρώσεις δεν μετατρέπονται σε πολιτικές, όπως για παράδειγμα η στέρηση των δικαιωμάτων ψήφου στο Συμβούλιο. Μια σημαντική παράμετρος για την προώθηση της κύρωσης ως εργαλείου συντονισμού είναι η οιονεί αυτόματη εφαρμογή της, η οποία συνδέεται με την επιλογή της ανάστροφης πλειοψηφίας.. Δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής να επιβάλει κυρώσεις θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει εντός 10 ημερών, αυτό περιορίζει σαφώς την έκταση της διακριτικής ευχέρειας του Συμβουλίου. Αναλύοντας την σχετικά πρόσφατη απόφαση Ισπανίας κατά Συμβουλίου (C-521/15), εξέτασα επίσης την αποτελεσματικότητα του συστήματος κυρώσεων για την παραποίηση στατιστικών στοιχείων όπως προβλέπεται στον κανονισμό 1173/2011 και την πλήρη αρμοδιότητα του ΔΕΕ όσον αφορά τόσο τη νομιμότητα όσο και την αναλογικότητα της επιβαλλόμενης κύρωσης. Το νέο σύστημα κυρώσεων, παρέχοντας στον μηχανισμό τη νομική δέσμευση που απαιτείται για να αποτελέσει κίνητρο για τα κράτη μέλη να συμμορφωθούν με τους κανόνες του ΣΣΑ, συμπληρώνει ένα κενό συντονισμού, στο οποίο αποδίδονται η αναποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού αλλά και οι εκτροχιασμοί των προϋπολογισμών πολλών κρατών μελών, Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο αυτό, το ΔΕΕ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια μεγαλύτερης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας. Σύμφωνα με το άρθρο 13 ΣΕΕ άλλωστε, το Δικαστήριο ορίζεται επισήμως ως θεσμικό όργανο της Ένωσης και ως τέτοιο, μαζί με τους πολιτικούς θεσμούς της Ένωσης, υπάγεται αναμφισβήτητα στις διατάξεις των Συνθηκών. Πράγματι, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει το ΔΕΕ, η Ένωση βασίζεται στο κράτος δικαίου, καθόσον ούτε τα κράτη μέλη της ούτε τα θεσμικά της όργανα δεν μπορούν να αποφύγουν τον έλεγχο της συμμόρφωσης των πράξεών τους με το βασικό συνταγματικό χάρτη, τις Συνθήκες. Επομένως, είναι αναγκαία η εσωτερική συνταγματικότητα και, με άλλα λόγια, η νομιμότητα, προκειμένου να ενισχυθεί ο θεσμικός ρόλος του ΔΕΕ στο πλαίσιο των Συνθηκών. Ωστόσο, η νομιμότητα, μπορεί να αξιολογηθεί και από μια σειρά πολιτικών, κοινωνιολογικών και ηθικών προοπτικών. Παρόλο που το ιστορικό παρελθόν της ΕΕ έχει μεγάλη νομιμοποίηση, οι τελευταίες δεκαετίες έχουν μαρτυρήσει την ύπαρξη μιας σθεναρής συζήτησης που χαρακτηρίζεται από αλληλεπικαλυπτόμενες κατηγορίες μεροληψίας, δικαστικού ακτιβισμού και κακής νομικής αιτιολογίας και αδιαφάνεια του ΔΕΕ. Παρά την ευρεία υποστήριξή της, είναι γεγονός ότι το ΔΕΕ υπόκειται τόσο σε μεγαλύτερη κανονιστική κριτική όσο και σε χαμηλότερα επίπεδα δημόσιας στήριξης από ό,τι στο παρελθόν. Λόγω της στενής διασύνδεσης και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο πυλώνων της ΟΝΕ, είναι αναπόφευκτο να προχωρήσουμε μακροπρόθεσμα σε μια ενισχυμένη ολοκλήρωση, στο μέτρο που θα υπάρξει βέβαια η απαραίτητη πολιτική βούληση. Η περαιτέρω διεύρυνση των λειτουργιών του ΔΕΕ ως δικαστικού οργάνου, είναι αναμφισβήτητα απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί η νομιμότητα και η δημόσια λογοδοσία της ΕΕ, σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο νέο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης. Συμπερασματικά, λόγω του γεγονότος ότι η ζώνη του ευρώ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ραγδαία εξελισσόμενο διεθνές περιβάλλον χαρακτηριζόμενο από την άνοδο των μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών, μια πιο ανθεκτική και ολοκληρωμένη ΟΝΕ θα απήλασε τις χώρες της Ευρωζώνης από εξωτερικές οικονομικές συγκρούσεις, θα διατηρούσε το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής συνοχής αλλά την επιρροή της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνεπώς, όλες οι προαναφερθείσες οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η «περισσότερη Ευρώπη» δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά περισσότερο μέσο για την εξυπηρέτηση των πολιτών της Ευρώπης και την αύξηση της ευημερίας τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Νομικού Ελένη","Nomikou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2855500"],"render_values":[{"text":"uoadl:2855500","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855500","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855500","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2855500","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νομικού Ελένη","Nomikou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2855500","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855500"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο ρόλος του ΔΕΕ στο νέο σύστημα της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διττός, καθώς εξασφαλίζει αφενός τη συνοχή του πλαισίου της Νέας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης εντός της έννομης τάξης της ΕΕ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια παρεμβατική στάση απέναντι στην κυριαρχία των κρατών μελών στον ευαίσθητο και παρακρατημένο από τα κράτη μέλη τομέα της οικονομικής πολιτικής. Ειδικότερα, αναγνωρίζεται ευρέως η συμβολή του ΔΕΕ στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω της άσκησης των ανατεθειμένων από τις Συνθήκες δικαστικών λειτουργιών του. Ασκώντας τα ερμηνευτικά του καθήκοντα, το Δικαστήριο έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τη φύση της έννομης τάξης της ΕΕ και, ειδικότερα, τη σχέση μεταξύ του ενωσιακού και του εθνικού δικαίου. είναι εμφανής η επίδραση των ερμηνευτικών επιλογών του Δικαστηρίου τόσο στην κατακόρυφη όσο και στην οριζόντια κατανομή των αρμοδιοτήτων εντός της έννομης τάξης της ΕΕ. Όσον αφορά την οικονομική κρίση της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το ΔΕΕ διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό της εσωτερικής συνταγματικότητας των απαντήσεων της ΕΕ σε αυτή. Έτσι, έχει επανειλημμένα ζητηθεί να κριθεί εάν συγκεκριμένα πολιτικά και νομικά μέτρα που υιοθετήθηκαν σε απάντηση στην κρίση της Ευρωζώνης συμβαδίζουν ή υπερβαίνουν την ενωσιακή έννομη τάξη. Συνεπώς, οι Συνθήκες αποτέλεσαν το κριτήριο για την κρίση περί της συνταγματικότητας των πράξεων των νομοθετικών και διοικητικών θεσμικών οργάνων της ΕΕ αλλά και των ενεργειών των κρατών μελών. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του δικαίου της ΕΕ αντικατοπτρίζεται επίσης στη νομολογία του ΔΕΕ σχετικά με την οικονομική κρίση. Αυτό εξέδωσε δύο σημαντικές αποφάσεις μέχρι στιγμής: την Pringle και την Gauweiler. Στην απόφαση Pringle, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι οι συμφωνίες που διαπραγματεύονται τα κράτη μέλη δεν μπορούν να μεταβάλουν τις αρμοδιότητες που προβλέπουν η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Όταν ανατίθενται καθήκοντα στα θεσμικά όργανα της ΕΕ με διεθνή συνθήκη, αυτά πρέπει επιπλέον να συνάδουν τα προβλεπόμενα από τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ καθήκοντα. Το Δικαστήριο, ενεργώντας λοιπόν ως διαμεσολαβητής, αποδέχτηκε αυτή τη νομική πραγματικότητα, επιβεβαιώνοντας ωστόσο παράλληλα την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου σε τέτοιες συμφωνίες καθώς και τη δική του αρμοδιότητα να ελέγχει εάν τα κράτη μέλη σέβονται τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το δίκαιο της ΕΕ κατά τη σύναψη ανεξάρτητων διεθνών συμφωνιών . Στον τομέα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), ο ενωσιακός νομοθέτης επέλεξε τη μέθοδο του συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 121, παράγραφος 1, της ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη θεωρούν τις οικονομικές πολιτικές τους θέμα κοινού ενδιαφέροντος και τις συντονίζουν. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, οι αποφάσεις των κρατών μελών πρέπει να συμμορφώνονται με τους κανόνες που έχουν τεθεί σε επίπεδο ΕΕ. Αυτή η μέθοδος επιδιώκει να προωθήσει την εκμάθηση πολιτικής μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών, των βέλτιστων πρακτικών και της αποτελεσματικότητας της πολιτικής, καθώς και την επίτευξη ορισμένων στόχων πολιτικής ή την τήρηση των κανόνων μέσω πολυμερούς εποπτείας και αξιολόγησης από ομοτίμους. Οι μορφές ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης που συνδέονται με τον συντονισμό των πολιτικών περιγράφονται ως περισσότερο «διακυβερνητικές και αντιτίθενται στην κοινοτική μέθοδο, η οποία συχνά θεωρείται συνώνυμη της διακυβέρνησης που βασίζεται σε κανόνες hard law. Πράγματι, η συμμόρφωση με τις κατευθυντήριες γραμμές και τις συστάσεις του Συμβουλίου στους τομείς της δημοσιονομικής πολιτικής και της πολιτικής για την απασχόληση δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη όπως στην περίπτωση κανονισμών και οδηγιών της ΕΕ, όπου μη συμμορφούμενα κράτη μέλη μπορούν να παραπεμφθούν ενώπιον του ΔΕΕ με την προσφυγή παραβάσεως. Καθώς οι ευρωπαϊκές οικονομίες γίνονται όλο και περισσότερο αλληλεξαρτώμενες, ορισμένες αποφάσεις που λαμβάνονται από ένα κράτος μέλος ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και την ΕΕ. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση αποτελεί το σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών σε επίπεδο ΕΕ. Οι αποτελεσματικές ρυθμίσεις διακυβέρνησης είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία της ΕΕ και της ΟΝΕ. Κατά την τελευταία δεκαετία, ύστερα από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η ΕΕ προέβη στη μεταρρύθμιση και ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση. Τα αντίστοιχα νομικά μέτρα που έλαβαν τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, οδήγησαν σε σημαντική συγκέντρωση εξουσιών στον τομέα της οικονομικής διακυβέρνησης. Τόσο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ όσο και τα κράτη μέλη υιοθέτησαν ένα σύνολο νομικών μέτρων που αποσκοπούν στην ενίσχυση των δημοσιονομικών περιορισμών σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε το νομοθετικό πακέτο που εισήγαγε η Επιτροπή το φθινόπωρο του 2010 και το οποίο τελικά τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2011. Η δέσμη αυτή, η οποία αποτελείται από πέντε κανονισμούς και μία οδηγία και γενικά αναφέρεται ως «Six Pack», έχει τροποποιήσει βαθιά την αρχιτεκτονική της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και ενισχύσει την ικανότητα των θεσμικών οργάνων της ΕΕ να προλαμβάνουν και να διορθώνουν παρεκκλίσεις των κρατών μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ). Πρωταρχικός στόχος του ήταν να αυξήσει την αποτελεσματικότητα τόσο του προληπτικού όσο και του διορθωτικού σκέλους του ΣΣΑ: δηλαδή της διαδικασίας πολυμερούς εποπτείας βάσει του άρθρου 121 και τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος κατά το άρθρο 126 ΣΛΕΕ. Αφενός, το «Six Pack» βελτίωσε το λεγόμενο «προληπτικό σκέλος» του ΣΣΑ, ενισχύοντας τις υποχρεώσεις υποβολής εκθέσεων των κρατών μελών όσον αφορά τις δημοσιονομικές τους επιδόσεις και εισάγοντας μια νέα «διαδικασία μακροοικονομικής ανισορροπίας» που διεξάγεται από η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιώντας τα κράτη μέλη για τα αποσταθεροποιητικά στοιχεία των οικονομιών τους. Με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει την οικονομική διακυβέρνηση στην ΕΕ και στην ευρωζώνη από την δημιουργία της οικονομικής και της νομισματικής ένωσης. Από την άλλη πλευρά, το \"Six Pack\" αναθεώρησε το λεγόμενο \"διορθωτικό σκέλος\" του ΣΣΑ, εξουσιοδοτώντας την Επιτροπή να επιβάλει κυρώσεις στα κράτη μέλη για παραβιάσεις των κανόνων περί ελλείμματος και χρέους, περιορίζοντας το περιθώριο εκτιμήσεως του Συμβουλίου κατά την επιβολή προστίμων κατά των κρατών που υπόκεινται στην Διαδικασία Υπερβολικού Ελείμματος. Επιπλέον, το \"Six Pack\" εισήγαγε ελάχιστες απαιτήσεις για το σχεδιασμό και τη λειτουργία της νομοθεσίας για τον κρατικό προϋπολογισμό και αναγνώρισε επίσημα ένα νέο πλαίσιο διακυβέρνησης - το αποκαλούμενο \"Ευρωπαϊκό Εξάμηνο\", το οποίο δημιουργήθηκε ανεπίσημα το 2010 - κατά τη διάρκεια του οποίου τα κράτη μέλη υποβάλλουν τα σχέδια προϋπολογισμού τους στην Επιτροπή για αξιολόγηση της συμμόρφωσής τους με τους γενικότερους οικονομικούς προσανατολισμούς της ΕΕ. Σε συνέχεια αυτής της μεταρρύθμισης, εγκρίθηκε τον Μάιο του 2013 ένα δεύτερο σύνολο κανονισμών της ΕΕ, που γενικά αναφέρεται ως “Two Pack\", ενισχύοντας τον έλεγχο από την ΕΕ των διαδικασιών διαμόρφωσης των εθνικών προϋπολογισμών περιορίζοντας περαιτέρω την εθνική δημοσιονομική αυτονομία. Παράλληλα με τη γενική αυστηρότητα, χαρακτηριστικό της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και με νομική βάση το άρθρο 136 της ΣΛΕΕ, ο μηχανισμός αυτός επέτεινε τον έλεγχο των εθνικών διαδικασιών του προϋπολογισμού, ενώ διαφοροποίησε περαιτέρω το νομικό πλαίσιο που ισχύει για ζώνη του ευρώ. Συνεπώς, τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ υποχρεούνται να θεσπίσουν ένα κοινό δημοσιονομικό χρονοδιάγραμμα και κοινούς δημοσιονομικούς κανόνες, όπως οι ανεξάρτητες μακροοικονομικές προβλέψεις και τα ανεξάρτητα δημοσιονομικά συμβούλια, που θα παρακολουθούν την εφαρμογή των εθνικών κανόνων. Βάσει αυτής της καινοτομίας, οι εθνικές κυβερνήσεις υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Επιτροπή σχέδιο του προϋπολογισμού τους τον Σεπτέμβριο κάθε έτους πριν το κείμενο κατατεθεί για συζήτηση και έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια. Με άλλα λόγια, το ευρωπαϊκό εξάμηνο περιλαμβάνει την παρακολούθηση των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ενώ η εφαρμογή από τα κράτη μέλη των κατευθυντήριων γραμμών ή των συστάσεων που εγκρίθηκαν σε επίπεδο ΕΕ πραγματοποιείται κατά το δεύτερο εξάμηνο ή το λεγόμενο \" εθνικό εξάμηνο \". Η Επιτροπή μπορεί στη συνέχεια να ζητήσει από τα κράτη μέλη να προβούν σε τροποποιήσεις των δημοσιονομικών τους σχεδίων εντός 3 εβδομάδων, αν αποκλίνουν εμφανώς από τα πρότυπα της ΕΕ όσον αφορά τις δημοσιονομικές επιδόσεις και συγκεκριμένα τις υποχρεώσεις τους βάσει του ΣΣΑ και τις συστάσεις που εξέδωσε το Συμβούλιο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Το Two Pack αποσκοπεί στην ενσωμάτωση των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής επιδιώκοντας την εναρμόνιση των ειδικών όρων και των διαδικασιών παρακολούθησης που συνοδεύουν τη χρηματοδοτική συνδρομή με τις γενικές διαδικασίες των άρθρων 121 και 126 της ΣΛΕΕ και του ΣΣΑ. Με τον τρόπο αυτό ενσωματώνεται η ειδική παρακολούθηση που συνδέεται με τη χρηματοδοτική συνδρομή στο γενικότερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις στη δημοσιονομική κρίση οδήγησαν επομένως σε πληθώρα διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού που χρήζουν εναρμόνισης. Το ευρωπαϊκό εξάμηνο, ως μέρος του αποκαλούμενου «Six-Pack», θεωρείται ότι είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Kaarlo Tuori, μια προσπάθεια συντονισμού μετά-επιπέδου αυτών των διαφορετικών διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού. Ωστόσο, υποστηρίζεται ευρέως ότι οποιαδήποτε απόπειρα ενίσχυσης του ρόλου του ΔΕΕ, είτε με την αντικατάσταση συστάσεων με νομικά δεσμευτικές αποφάσεις είτε με την έγκριση της προσφυγής παραβάσεως στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εποπτείας, απαιτεί αναθεώρηση των Συνθηκών. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε όσον αφορά ένα υποσύνολο κρατών μελών (π.χ. όπως τα κράτη μέλη της ευρωζώνης), δεδομένου ότι όλα τα μέσα ενισχυμένης συνεργασίας ενός υποσυνόλου κρατών μελών (είτε βάσει του άρθρου 20 ΣΕΕ, του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ είτε με τη σύναψη διακυβερνητικών Συνθηκών) δεν μπορεί να παραβιάζει το πρωτογενές δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να το τροποποιήσει. Στο πλαίσιο αυτό, η εννοιολογική διαγραφή του άρθρου 126 παράγραφος 10 της ΣΛΕΕ σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου να διαπιστώσει την ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος και να αποφασίσει εάν το κράτος μέλος έλαβε τα αναγκαία μέτρα προσαρμογής, θα αντικατασταθεί από τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο το εάν τα δικαστήρια είναι καλύτερα εξοπλισμένα για την εκτίμηση των περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων και τη λήψη τεχνοκρατικών αποφάσεων κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής. Οι περιορισμένες αρμοδιότητες της Ένωσης στο πλαίσιο του συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών οδηγούν στη χρησιμοποίηση των κυρώσεων ως του κυρίου μέσου για την επίτευξη των στόχων προς όφελος της εποπτείας και του διαλόγου. Το ΣΣΑ ωστόσο, έχει ως στόχο να βοηθήσει τα κράτη μέλη και όχι να τους επιβάλει κυρώσεις. Μετά τη μέτρια απόδοση του αναθεωρημένου ΣΣΑ για την περίοδο 2005-2008, καθώς και την ελληνική κρίση, ο ενωσιακός νομοθέτης επανεξέτασε το ρόλο των κυρώσεων στο πλαίσιο του οικονομικού πυλώνα της ΟΝΕ. Η μεταρρύθμιση του 2011 καταργώντας την αρχή της διοικητικής κύρωσης όπως αυτή διαμορφώνεται στο άρθρο 126 παράγραφος 11 της ΣΛΕΕ, δεν την περιορίζει μόνο στην περίπτωση που ένα κράτος μέλος αρνείται να συμμορφωθεί με την προειδοποίηση που του έχει στο άρθρο 126, παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ. Η ανησυχία για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του εποπτικού πλαισίου προϋπολογισμού της Ένωσης απαιτεί δράση όταν η συζήτηση από μόνη της δεν επιτρέπει ή δεν φαίνεται να αλλάζει τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους. Για να αποκατασταθούν παρελθούσες δυσλειτουργίες κατά τον καθορισμό των ΜΔΣ, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1175/2011 απαιτεί από τα κράτη μέλη να βασίζονται σε ευρύτερο σύνολο μακροοικονομικών παραγόντων στις εξηγήσεις τους σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές επιλογές που περιέχονται στα προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης (άρθρο 3 παράγραφος 2 Κανονισμού 1466/1997 όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό 1175/2011). Για τις χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, η διαδικασία στο πλαίσιο του προληπτικού σκέλους ολοκληρώνεται με την απόφαση του Συμβουλίου για μη αποτελεσματική δράση, ενώ για τα μη συμμορφούμενα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ η απόφαση αυτή προκαλεί ένα άλλο, και προηγουμένως μη υφιστάμενο, στάδιο επιβολής οικονομικών κυρώσεων. Ο κανονισμός 1173/2011 αναφέρει ότι ο στόχος της \"θέσπισης ενός συστήματος ότι ο στόχος της \"θέσπισης συστήματος κυρώσεων για την ενίσχυση της εφαρμογής του προληπτικού και διορθωτικού σκέλους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (αιτιολογική σκέψη 27). Το σύστημα αυτό ικανοποιεί την ανάγκη βελτίωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση, η οποία πρέπει να βασίζεται σε μια αποφασιστική εθνική ενσωμάτωση των κανόνων και των πολιτικών που συμφωνήθηκαν από κοινού και σε ένα πιο ισχυρό πλαίσιο για την εποπτεία των εθνικών οικονομικών πολιτικών σε ενωσιακό επίπεδο. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός κυρώσεων στο πλαίσιο του κανονισμού 1173/2011 για τη ζώνη του ευρώ, καθώς και το γενικό σύστημα κυρώσεων που προβλέπεται στους κανονισμούς 1175/2011 και 1177/2011 για τα κράτη μέλη εκτός της ζώνης του ευρώ θεωρούνται ως μέσο διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής δημοσιονομικής εποπτείας. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται στα κράτη στο πλαίσιο αυτό, αν και ταξινομούνται στο άρθρο 9 του κανονισμού ως «διοικητικού χαρακτήρα», φαίνεται να υπερβαίνουν το πεδίο της δημόσιας ανακοίνωσης των συστάσεων του Συμβουλίου. Ωστόσο, αυτές οι κυρώσεις δεν μετατρέπονται σε πολιτικές, όπως για παράδειγμα η στέρηση των δικαιωμάτων ψήφου στο Συμβούλιο. Μια σημαντική παράμετρος για την προώθηση της κύρωσης ως εργαλείου συντονισμού είναι η οιονεί αυτόματη εφαρμογή της, η οποία συνδέεται με την επιλογή της ανάστροφης πλειοψηφίας.. Δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής να επιβάλει κυρώσεις θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει εντός 10 ημερών, αυτό περιορίζει σαφώς την έκταση της διακριτικής ευχέρειας του Συμβουλίου. Αναλύοντας την σχετικά πρόσφατη απόφαση Ισπανίας κατά Συμβουλίου (C-521/15), εξέτασα επίσης την αποτελεσματικότητα του συστήματος κυρώσεων για την παραποίηση στατιστικών στοιχείων όπως προβλέπεται στον κανονισμό 1173/2011 και την πλήρη αρμοδιότητα του ΔΕΕ όσον αφορά τόσο τη νομιμότητα όσο και την αναλογικότητα της επιβαλλόμενης κύρωσης. Το νέο σύστημα κυρώσεων, παρέχοντας στον μηχανισμό τη νομική δέσμευση που απαιτείται για να αποτελέσει κίνητρο για τα κράτη μέλη να συμμορφωθούν με τους κανόνες του ΣΣΑ, συμπληρώνει ένα κενό συντονισμού, στο οποίο αποδίδονται η αναποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού αλλά και οι εκτροχιασμοί των προϋπολογισμών πολλών κρατών μελών, Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο αυτό, το ΔΕΕ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια μεγαλύτερης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας. Σύμφωνα με το άρθρο 13 ΣΕΕ άλλωστε, το Δικαστήριο ορίζεται επισήμως ως θεσμικό όργανο της Ένωσης και ως τέτοιο, μαζί με τους πολιτικούς θεσμούς της Ένωσης, υπάγεται αναμφισβήτητα στις διατάξεις των Συνθηκών. Πράγματι, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει το ΔΕΕ, η Ένωση βασίζεται στο κράτος δικαίου, καθόσον ούτε τα κράτη μέλη της ούτε τα θεσμικά της όργανα δεν μπορούν να αποφύγουν τον έλεγχο της συμμόρφωσης των πράξεών τους με το βασικό συνταγματικό χάρτη, τις Συνθήκες. Επομένως, είναι αναγκαία η εσωτερική συνταγματικότητα και, με άλλα λόγια, η νομιμότητα, προκειμένου να ενισχυθεί ο θεσμικός ρόλος του ΔΕΕ στο πλαίσιο των Συνθηκών. Ωστόσο, η νομιμότητα, μπορεί να αξιολογηθεί και από μια σειρά πολιτικών, κοινωνιολογικών και ηθικών προοπτικών. Παρόλο που το ιστορικό παρελθόν της ΕΕ έχει μεγάλη νομιμοποίηση, οι τελευταίες δεκαετίες έχουν μαρτυρήσει την ύπαρξη μιας σθεναρής συζήτησης που χαρακτηρίζεται από αλληλεπικαλυπτόμενες κατηγορίες μεροληψίας, δικαστικού ακτιβισμού και κακής νομικής αιτιολογίας και αδιαφάνεια του ΔΕΕ. Παρά την ευρεία υποστήριξή της, είναι γεγονός ότι το ΔΕΕ υπόκειται τόσο σε μεγαλύτερη κανονιστική κριτική όσο και σε χαμηλότερα επίπεδα δημόσιας στήριξης από ό,τι στο παρελθόν. Λόγω της στενής διασύνδεσης και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο πυλώνων της ΟΝΕ, είναι αναπόφευκτο να προχωρήσουμε μακροπρόθεσμα σε μια ενισχυμένη ολοκλήρωση, στο μέτρο που θα υπάρξει βέβαια η απαραίτητη πολιτική βούληση. Η περαιτέρω διεύρυνση των λειτουργιών του ΔΕΕ ως δικαστικού οργάνου, είναι αναμφισβήτητα απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί η νομιμότητα και η δημόσια λογοδοσία της ΕΕ, σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο νέο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης. Συμπερασματικά, λόγω του γεγονότος ότι η ζώνη του ευρώ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ραγδαία εξελισσόμενο διεθνές περιβάλλον χαρακτηριζόμενο από την άνοδο των μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών, μια πιο ανθεκτική και ολοκληρωμένη ΟΝΕ θα απήλασε τις χώρες της Ευρωζώνης από εξωτερικές οικονομικές συγκρούσεις, θα διατηρούσε το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής συνοχής αλλά την επιρροή της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνεπώς, όλες οι προαναφερθείσες οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η «περισσότερη Ευρώπη» δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά περισσότερο μέσο για την εξυπηρέτηση των πολιτών της Ευρώπης και την αύξηση της ευημερίας τους.","The issue: The role of the CJEU in the New Economic Governance Framework The role of the CJEU within this context could be described as twofold, as it ensures on the one hand the cohesion of the New European Economic Governance Framework within EU’s legal order, while adopting at the same time an interventionist stance towards Member States’ sovereignty in the sensitive and still reserved by Member States area pf economic policy. More specifically, the CJEU’s contribution to the EU integration process in general through the exercise of its conferred judicial functions, is widely acknowledged. Exercising its interpretative functions, the Court of Justice has radically recast the nature of the EU legal order and, in particular, the relationship between EU and National law. There is an enduring impact of the Court’s interpretative choices on both the vertical and horizontal balance of competences within the EU legal order. In relation to the Eurozone financial crisis with which we are dealing today, the CJEU has also played a critical role in determining the internal constitutionality of the Union’s responses to this. Thus, it has been repeatedly requested to adjudicate whether specific political and legal measures adopted in response to the Eurozone crisis as intra or ultra vires the European legal order. The Treaty framework was therefore employed, without question, to measure the constitutionality of acts of the EU legislative and administrative institutions as well as the activities of Member States. This core role of EU law is reflected also in the crisis-related jurisprudence of the ECJ, which has delivered two important judgments so far: Pringle and Gauweiler. In the Pringle judgment, the Court of Justice confirms that treaties negotiated by the Member States cannot alter the competences which the Treaty on European Union (TEU) and Treaty on the Functioning of the European Union (TFEU) confer on the EU institutions. Where new tasks are assigned to the EU institutions by international treaty, these must be consistent with the tasks conferred by the TEU and TFEU. The Court, acting as intermediary, has pragmatically accepted this legal reality, while at the same time reaffirming the primacy of EU law over such separate agreements, and its own jurisdiction to control whether the Member States respect their EU law obligations when concluding separate international agreements. In the field of European Monetary Union (EMU), the EU legislator has chosen the route of the so-called “policy coordination of national economic policies” as provided for in Art. 121 (1) of the TFEU according to which “Member States shall regard their economic policies as a matter of common concern and shall coordinate them”. To do so, decisions taken by Member States must conform to rules set at EU level.” . This method seeks to promote policy learning through the exchange of information, best practices and policy effectiveness, as well as the achievement of certain policy goals or adherence to rules through multilateral surveillance and peer review. The forms of European economic governance associated with policy coordination are described as more “intergovernmental in nature and opposing to the Community method which is often treated as synonym for rules-based governance. Indeed, compliance with Council guidelines and recommendations in the fields of fiscal and employment policy cannot be taken for granted in the same way as in the case of EU regulations and directives, where non-compliant member states can be taken to the ECJ under the treaty infringement procedure. As European economies are becoming increasingly interdependent, some decisions taken by one Member State may have an impact throughout the euro area and the EU. The European Economic Governance, therefore, constitutes the set of rules and processes to coordinate the Members States’ economic policies at EU level. Effective governance arrangements are essential for the EU and EMU to function well. Over the last decade, following the 2008 financial and economic crisis, the EU started to reform and strengthen economic governance in the Union. Since the outburst of the Euro-crisis, legal measures adopted by the Member States and the institutions of the EU have produced a major centralisation of powers in the field of economic governance. Powers in high-salience areas such as budgetary-making and fiscal policy has been transferred from the Member States to the EU institutions. Both the EU institutions and the Member States enacted a swath of legal measures aimed at strengthening budgetary constraints at all levels of Government. Side-by-side with efforts to ensure financial stability through financial assistance to individual euro-area states and building up a ‘firewall’ credible enough to prevent the crisis from spreading, the EU legislator has undertaken a range of measures with view to tighten fiscal policy discipline in Member States and intensify coordination of their macro-economic policies. The first step on this path consisted of the legislative package the Commission introduced in autumn 2010 and which finally entered into force in December 2011. This package, composed of five Regulations and one Directive and generally referred to as the “Six Pack”, has profoundly modified the architecture of EU economic governance and enhanced the capacity of EU institutions to prevent and correct Member States deviations from the Stability and Growth Pact (SGP) standards. Its primary objective was to increase the efficacy of both the preventive and the corrective am of the SGP: that is, the mutual surveillance procedure under Art. 121 and the excessive deficit procedure under Art. 126 TFEU. On the one hand, the “Six Pack”, improved the so-called “preventive arm” of the SGP, strengthening the reporting commitments of Member States with respect to their fiscal performance and introducing a new “macro-economic imbalance procedure” run by the European Commission to alert Member States of the destabilising elements of their economies. In doing so, it strengthens the economic governance in the EU and the euro region since the introduction of economic and monetary union. On the other hand, the “Six Pack” overhauled the so-called “corrective arm” of the SGP, empowering the Commission to sanction Member States for breaches of the deficit and also debt rules, depriving the Council of most discretion in the application of fines against States subject to the EDP. Moreover, the “Six Pack” introduced minimum requirements for the design and operation of State budgetary laws, and gave formal recognition to a new governance framework—the so-called “European Semester”, informally set up in 2010—in which Member States submit their draft budgets to the Commission for evaluation and discussion about their compliance with the broader economic forecasts of the EU. The annual European Semester, which consists the synthesis of the instruments of the coordination and surveillance in EU, culminates in the Commission’s proposal to the Council of country-specific recommendations (CSRs) in all of these areas. Following their approval by the Council, Member States are expected to implement the recommendations. Following on this line of reform, a second set of EU Regulations, generally referred to as the “Two-Pack”, was adopted in May 2013, further tightening European control of national budget processes and making further incursions into national budgetary autonomy. Along with a general tightening up, a characteristic of the incremental reinforcement of the European Economic Governance, and having as legal basis Article 136 TFEU, this mechanism has increased harmonisation and control of national budgetary processes and it has further differentiate the legal framework applicable to the euro area. Euro-area states are therefore required to introduce a common budgetary timeline and common budgetary rules, such as independent macroeconomic forecasts and independent fiscal councils, that monitor the implementation of national rules. Pursuant to this innovation, national Governments are required to present to the Commission a draft of their budget bills in September of every year, even before the text is tabled for debate and approval in national Parliaments. In other words, European Semester includes the monitoring of national and Community policies in the first half of the year, while enforcement by the Member States of the guidelines or recommendations adopted at the EU level takes place during the second semester or the so-called “national semester”. The Commission then may demand Member States to introduce changes to their budgetary bills within 3 weeks, if these appear to be grossly in deviation from EU standards of budgetary performance, and specifically their obligations under the SGP and the recommendations the Council has issued within the European Semester. The Two-pack aims to anchor the economic adjustment programmes in legislation, while at the same time seeks to harmonise the specific conditions and monitoring processes attached to financial assistance with the general procedures under Articles 121 and 126 TFEU and the SGP, thus integrating the specific monitoring connected to financial assistance within the general framework of European Economic Governance. European responses to the fiscal crisis have consequently led to a plethora of monitoring and coordination processes which need to be mutually integrated. In doing so, the European Semester, which was first introduced in 2010 for the broad coordination of economic and fiscal policies across the EU and subsequently formalised through Regulation 1175/2011, as a part of the so-called ‘Six-Pack’, is considered to be according to Professor Kaarlo Tuori, an effort at meta-level coordination of those diverse monitoring and coordinating processes. It is widely argued though that any attempt to strengthen the role of the CJEU either by replacing recommendations with legally binding decisions or by allowing the action for infringement within the budgetary surveillance procedure requires a formal Treaty change. This can not be achieved with respect to a subset of Member States (e.g. such as the Euro area member States), since all means of an enhanced cooperation of a subset of Member States (either under Art. 20 TEU, Art. 136 TFEU or by concluding intergovernmental Treaties) may not violate Primary law and, by that, may not modify it. Against this background, a conceptual deletion of Article 126 (10) TFEU means that the discretion of the Council on establishing the existence of an excessive deficit and on deciding whether the necessary adjustment measures were adopted by the Member State, would be replaced by the judicial discretion of the Court. Whether courts, however, are better equipped for assessing complex economic situations and for taking such technocratic decisions, if requested by the Commission, remains doubtful. Restriction of the Union's competence to coordinate policies Member States' economic and budgetary policies resorts to sanction as the primary instrument to ensure achievement of the objectives to the benefit of surveillance and dialogue. The SGP aims at to help the Member States rather than to sanction them. After the modest performance of the revised SGP for the period 2005-2008, as well as the Greek crisis, the legislator reconsider the role of sanction within the economic pillar of EMU. The 2011 reform removes the principle of administrative sanction from the framework in which it was contained in Article 126 (11) TFEU: it is not more limited in the event that a Member State refuses to comply with the notice referred to it by the Council pursuant to Article 126, paragraph 9, TFEU. The concern to strengthen the credibility of the supervisory Union budget framework requires action whenever the discussion alone does not allow or does not seem to change the behaviour of a Member State. In order to remedy past malfunctions in determining MTOs, Regulation (EU) No.1175/2011 requires that Member States rely on a broader set of macroeconomic factors in their explanations of national fiscal trajectories contained in stability or convergence programmes (Art. 3(2) 1466/1997 as amended by Regulation 1175/2011). They are also expected to give reasons for “significant differences between the chosen macrofiscal scenario and the Commission’s (Art. 3(2a)), to demonstrate continuity of the picture (Art.3(3)), as well as to frame it within the national budgetary process. (Art. 3 (4)). For non euro area countries the process within the preventive arm ends at the Council decision for no effective action, while for non-complying euro area Member States this decision triggers another, and previously non existing, stage of imposing financial sanctions. The Regulation 1173/2011 states that the objective of \"establishing a system of sanctions to strengthen the implementation of the preventive and corrective part of the Stability and Growth Pact (Recital 27). This system will cover the need to improve economic governance in Union, which must be based on a more resolute national ownership of the rules and policies agreed jointly and in a more robust Union-wide framework for oversight of national economic policies. Therefore, the sanction mechanism within Regulation 1173/2011 for the euro area as well as the general system of sanctions set out in Regulations 1175/2011 and 1177/2011 for non euro area Member States are considered to be a means of ensuring the effective enforcement of budgetary surveillance. The penalties imposed on States in this context, although classified in Article 9 of the Regulation as \"administrative in nature\", appear to go beyond the scope of the public announcement of the Council's recommendations. However those sanctions are not transformed to political ones as for example, the deprivation of the voting rights in the Council for the disobedient States. An important parameter of promoting sanction as a coordination tool is its quasi-automatic implementation, which is linked to the reverse-qualified majority mechanism. As the Commission's decision to impose sanctions is deemed to have been adopted by the Council, unless the latter decides by a qualified majority to reject it within 10 days, this clearly limits the scope of the Council's discretion. Analysing the relatively recent CJEU judgment Spain v. Council (C-521/15), I examined also the effectiveness of the system of sanctions for falsification of statistical data as provided for in Regulation 1173/2011, and the full jurisdiction of the ECJ regarding both the legality and proportionality of the imposed sanction. The new system of sanctions providing the mechanism with the legal commitment necessary to act as an incentive for Member States to comply with the rules of the SGP, will fill a loophole of coordination, to which the inefficiency of this mechanism and the derailments of the budgets of several Member States are largely attributable. Arguably, within this framework, the CJEU could play a prominent role in the effort towards more transparency and democratic accountability. Pursuant to Article 13 TEU, the Court is formally designated an institution of the Union, and as such, along with the Union’s political institutions, it is irrefutably subject to compliance with the EU Treaties. Indeed, as the CJEU has repeatedly stated, the Union is based on the rule of law, inasmuch as neither its Member States nor its institutions can avoid review of the conformity of their acts with the basic constitutional charter, the Treaties. The internal constitutionality and in other words legality, is therefore necessary in order to strengthen the legitimacy of the Court’s institutional role within the Treaty framework as a Union institution. Legitimacy however, may be assessed, not only in terms of legality, but also from a range of political, sociological and moral perspectives. Although the CJEU has historically enjoyed a high degree of normative legitimacy, recent decades have witnessed the emergence of a vigorous debate featuring overlapping charges of bias, of judicial activism and poor legal reasoning, and of opacity of the Court. Despite its broad support, it is a fact that CJEU is subject to both greater normative criticism and lower levels of public support than in the past. Due to the narrow intercorrelation and interaction between the two branches of EMU, it is unavoidable to gear eventually towards an enhanced integration in the long term, inasmuch as the necessary political will and reform procedure takes place. The further enlargement of the CJEU’s functions as a judicial body is undoubtedly necessary, in order to ensure EU’s legitimacy and public accountability, in conjunction with a possible strengthening of the role of the European Parliament within the New Economic Governance Framework. In conclusion, due to the fact that the euro area is confronted with a rapidly evolving international environment characterised by the rise of large emerging economies, a more resilient and integrated EMU would buffer euro area countries against external economic shocks, preserve the European model of social cohesion and maintain Europe’s influence at global level. Consequently, all the aforementioned economic and political challenges underscore the fact that ‘More Europe’ is not an end in itself, but rather a means for serving the citizens of Europe and increasing their prosperity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The Role of the Court of Justice of the European Union in the New Economic Governance Framework."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νομικού Ελένη","Nomikou Eleni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο ρόλος του ΔΕΕ στο νέο σύστημα της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διττός, καθώς εξασφαλίζει αφενός τη συνοχή του πλαισίου της Νέας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης εντός της έννομης τάξης της ΕΕ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια παρεμβατική στάση απέναντι στην κυριαρχία των κρατών μελών στον ευαίσθητο και παρακρατημένο από τα κράτη μέλη τομέα της οικονομικής πολιτικής. Ειδικότερα, αναγνωρίζεται ευρέως η συμβολή του ΔΕΕ στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μέσω της άσκησης των ανατεθειμένων από τις Συνθήκες δικαστικών λειτουργιών του. Ασκώντας τα ερμηνευτικά του καθήκοντα, το Δικαστήριο έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τη φύση της έννομης τάξης της ΕΕ και, ειδικότερα, τη σχέση μεταξύ του ενωσιακού και του εθνικού δικαίου. είναι εμφανής η επίδραση των ερμηνευτικών επιλογών του Δικαστηρίου τόσο στην κατακόρυφη όσο και στην οριζόντια κατανομή των αρμοδιοτήτων εντός της έννομης τάξης της ΕΕ. Όσον αφορά την οικονομική κρίση της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουμε σήμερα, το ΔΕΕ διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό της εσωτερικής συνταγματικότητας των απαντήσεων της ΕΕ σε αυτή. Έτσι, έχει επανειλημμένα ζητηθεί να κριθεί εάν συγκεκριμένα πολιτικά και νομικά μέτρα που υιοθετήθηκαν σε απάντηση στην κρίση της Ευρωζώνης συμβαδίζουν ή υπερβαίνουν την ενωσιακή έννομη τάξη. Συνεπώς, οι Συνθήκες αποτέλεσαν το κριτήριο για την κρίση περί της συνταγματικότητας των πράξεων των νομοθετικών και διοικητικών θεσμικών οργάνων της ΕΕ αλλά και των ενεργειών των κρατών μελών. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του δικαίου της ΕΕ αντικατοπτρίζεται επίσης στη νομολογία του ΔΕΕ σχετικά με την οικονομική κρίση. Αυτό εξέδωσε δύο σημαντικές αποφάσεις μέχρι στιγμής: την Pringle και την Gauweiler. Στην απόφαση Pringle, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι οι συμφωνίες που διαπραγματεύονται τα κράτη μέλη δεν μπορούν να μεταβάλουν τις αρμοδιότητες που προβλέπουν η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) για τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Όταν ανατίθενται καθήκοντα στα θεσμικά όργανα της ΕΕ με διεθνή συνθήκη, αυτά πρέπει επιπλέον να συνάδουν τα προβλεπόμενα από τη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ καθήκοντα. Το Δικαστήριο, ενεργώντας λοιπόν ως διαμεσολαβητής, αποδέχτηκε αυτή τη νομική πραγματικότητα, επιβεβαιώνοντας ωστόσο παράλληλα την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου σε τέτοιες συμφωνίες καθώς και τη δική του αρμοδιότητα να ελέγχει εάν τα κράτη μέλη σέβονται τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το δίκαιο της ΕΕ κατά τη σύναψη ανεξάρτητων διεθνών συμφωνιών . Στον τομέα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), ο ενωσιακός νομοθέτης επέλεξε τη μέθοδο του συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 121, παράγραφος 1, της ΣΛΕΕ, τα κράτη μέλη θεωρούν τις οικονομικές πολιτικές τους θέμα κοινού ενδιαφέροντος και τις συντονίζουν. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, οι αποφάσεις των κρατών μελών πρέπει να συμμορφώνονται με τους κανόνες που έχουν τεθεί σε επίπεδο ΕΕ. Αυτή η μέθοδος επιδιώκει να προωθήσει την εκμάθηση πολιτικής μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών, των βέλτιστων πρακτικών και της αποτελεσματικότητας της πολιτικής, καθώς και την επίτευξη ορισμένων στόχων πολιτικής ή την τήρηση των κανόνων μέσω πολυμερούς εποπτείας και αξιολόγησης από ομοτίμους. Οι μορφές ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης που συνδέονται με τον συντονισμό των πολιτικών περιγράφονται ως περισσότερο «διακυβερνητικές και αντιτίθενται στην κοινοτική μέθοδο, η οποία συχνά θεωρείται συνώνυμη της διακυβέρνησης που βασίζεται σε κανόνες hard law. Πράγματι, η συμμόρφωση με τις κατευθυντήριες γραμμές και τις συστάσεις του Συμβουλίου στους τομείς της δημοσιονομικής πολιτικής και της πολιτικής για την απασχόληση δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη όπως στην περίπτωση κανονισμών και οδηγιών της ΕΕ, όπου μη συμμορφούμενα κράτη μέλη μπορούν να παραπεμφθούν ενώπιον του ΔΕΕ με την προσφυγή παραβάσεως. Καθώς οι ευρωπαϊκές οικονομίες γίνονται όλο και περισσότερο αλληλεξαρτώμενες, ορισμένες αποφάσεις που λαμβάνονται από ένα κράτος μέλος ενδέχεται να έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ και την ΕΕ. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση αποτελεί το σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών σε επίπεδο ΕΕ. Οι αποτελεσματικές ρυθμίσεις διακυβέρνησης είναι απαραίτητες για την καλή λειτουργία της ΕΕ και της ΟΝΕ. Κατά την τελευταία δεκαετία, ύστερα από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η ΕΕ προέβη στη μεταρρύθμιση και ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση. Τα αντίστοιχα νομικά μέτρα που έλαβαν τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, οδήγησαν σε σημαντική συγκέντρωση εξουσιών στον τομέα της οικονομικής διακυβέρνησης. Τόσο τα θεσμικά όργανα της ΕΕ όσο και τα κράτη μέλη υιοθέτησαν ένα σύνολο νομικών μέτρων που αποσκοπούν στην ενίσχυση των δημοσιονομικών περιορισμών σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε το νομοθετικό πακέτο που εισήγαγε η Επιτροπή το φθινόπωρο του 2010 και το οποίο τελικά τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2011. Η δέσμη αυτή, η οποία αποτελείται από πέντε κανονισμούς και μία οδηγία και γενικά αναφέρεται ως «Six Pack», έχει τροποποιήσει βαθιά την αρχιτεκτονική της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ και ενισχύσει την ικανότητα των θεσμικών οργάνων της ΕΕ να προλαμβάνουν και να διορθώνουν παρεκκλίσεις των κρατών μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ). Πρωταρχικός στόχος του ήταν να αυξήσει την αποτελεσματικότητα τόσο του προληπτικού όσο και του διορθωτικού σκέλους του ΣΣΑ: δηλαδή της διαδικασίας πολυμερούς εποπτείας βάσει του άρθρου 121 και τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος κατά το άρθρο 126 ΣΛΕΕ. Αφενός, το «Six Pack» βελτίωσε το λεγόμενο «προληπτικό σκέλος» του ΣΣΑ, ενισχύοντας τις υποχρεώσεις υποβολής εκθέσεων των κρατών μελών όσον αφορά τις δημοσιονομικές τους επιδόσεις και εισάγοντας μια νέα «διαδικασία μακροοικονομικής ανισορροπίας» που διεξάγεται από η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιώντας τα κράτη μέλη για τα αποσταθεροποιητικά στοιχεία των οικονομιών τους. Με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει την οικονομική διακυβέρνηση στην ΕΕ και στην ευρωζώνη από την δημιουργία της οικονομικής και της νομισματικής ένωσης. Από την άλλη πλευρά, το \"Six Pack\" αναθεώρησε το λεγόμενο \"διορθωτικό σκέλος\" του ΣΣΑ, εξουσιοδοτώντας την Επιτροπή να επιβάλει κυρώσεις στα κράτη μέλη για παραβιάσεις των κανόνων περί ελλείμματος και χρέους, περιορίζοντας το περιθώριο εκτιμήσεως του Συμβουλίου κατά την επιβολή προστίμων κατά των κρατών που υπόκεινται στην Διαδικασία Υπερβολικού Ελείμματος. Επιπλέον, το \"Six Pack\" εισήγαγε ελάχιστες απαιτήσεις για το σχεδιασμό και τη λειτουργία της νομοθεσίας για τον κρατικό προϋπολογισμό και αναγνώρισε επίσημα ένα νέο πλαίσιο διακυβέρνησης - το αποκαλούμενο \"Ευρωπαϊκό Εξάμηνο\", το οποίο δημιουργήθηκε ανεπίσημα το 2010 - κατά τη διάρκεια του οποίου τα κράτη μέλη υποβάλλουν τα σχέδια προϋπολογισμού τους στην Επιτροπή για αξιολόγηση της συμμόρφωσής τους με τους γενικότερους οικονομικούς προσανατολισμούς της ΕΕ. Σε συνέχεια αυτής της μεταρρύθμισης, εγκρίθηκε τον Μάιο του 2013 ένα δεύτερο σύνολο κανονισμών της ΕΕ, που γενικά αναφέρεται ως “Two Pack\", ενισχύοντας τον έλεγχο από την ΕΕ των διαδικασιών διαμόρφωσης των εθνικών προϋπολογισμών περιορίζοντας περαιτέρω την εθνική δημοσιονομική αυτονομία. Παράλληλα με τη γενική αυστηρότητα, χαρακτηριστικό της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και με νομική βάση το άρθρο 136 της ΣΛΕΕ, ο μηχανισμός αυτός επέτεινε τον έλεγχο των εθνικών διαδικασιών του προϋπολογισμού, ενώ διαφοροποίησε περαιτέρω το νομικό πλαίσιο που ισχύει για ζώνη του ευρώ. Συνεπώς, τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ υποχρεούνται να θεσπίσουν ένα κοινό δημοσιονομικό χρονοδιάγραμμα και κοινούς δημοσιονομικούς κανόνες, όπως οι ανεξάρτητες μακροοικονομικές προβλέψεις και τα ανεξάρτητα δημοσιονομικά συμβούλια, που θα παρακολουθούν την εφαρμογή των εθνικών κανόνων. Βάσει αυτής της καινοτομίας, οι εθνικές κυβερνήσεις υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Επιτροπή σχέδιο του προϋπολογισμού τους τον Σεπτέμβριο κάθε έτους πριν το κείμενο κατατεθεί για συζήτηση και έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια. Με άλλα λόγια, το ευρωπαϊκό εξάμηνο περιλαμβάνει την παρακολούθηση των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ενώ η εφαρμογή από τα κράτη μέλη των κατευθυντήριων γραμμών ή των συστάσεων που εγκρίθηκαν σε επίπεδο ΕΕ πραγματοποιείται κατά το δεύτερο εξάμηνο ή το λεγόμενο \" εθνικό εξάμηνο \". Η Επιτροπή μπορεί στη συνέχεια να ζητήσει από τα κράτη μέλη να προβούν σε τροποποιήσεις των δημοσιονομικών τους σχεδίων εντός 3 εβδομάδων, αν αποκλίνουν εμφανώς από τα πρότυπα της ΕΕ όσον αφορά τις δημοσιονομικές επιδόσεις και συγκεκριμένα τις υποχρεώσεις τους βάσει του ΣΣΑ και τις συστάσεις που εξέδωσε το Συμβούλιο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Το Two Pack αποσκοπεί στην ενσωμάτωση των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής επιδιώκοντας την εναρμόνιση των ειδικών όρων και των διαδικασιών παρακολούθησης που συνοδεύουν τη χρηματοδοτική συνδρομή με τις γενικές διαδικασίες των άρθρων 121 και 126 της ΣΛΕΕ και του ΣΣΑ. Με τον τρόπο αυτό ενσωματώνεται η ειδική παρακολούθηση που συνδέεται με τη χρηματοδοτική συνδρομή στο γενικότερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης. Οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις στη δημοσιονομική κρίση οδήγησαν επομένως σε πληθώρα διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού που χρήζουν εναρμόνισης. Το ευρωπαϊκό εξάμηνο, ως μέρος του αποκαλούμενου «Six-Pack», θεωρείται ότι είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Kaarlo Tuori, μια προσπάθεια συντονισμού μετά-επιπέδου αυτών των διαφορετικών διαδικασιών παρακολούθησης και συντονισμού. Ωστόσο, υποστηρίζεται ευρέως ότι οποιαδήποτε απόπειρα ενίσχυσης του ρόλου του ΔΕΕ, είτε με την αντικατάσταση συστάσεων με νομικά δεσμευτικές αποφάσεις είτε με την έγκριση της προσφυγής παραβάσεως στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εποπτείας, απαιτεί αναθεώρηση των Συνθηκών. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε όσον αφορά ένα υποσύνολο κρατών μελών (π.χ. όπως τα κράτη μέλη της ευρωζώνης), δεδομένου ότι όλα τα μέσα ενισχυμένης συνεργασίας ενός υποσυνόλου κρατών μελών (είτε βάσει του άρθρου 20 ΣΕΕ, του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ είτε με τη σύναψη διακυβερνητικών Συνθηκών) δεν μπορεί να παραβιάζει το πρωτογενές δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να το τροποποιήσει. Στο πλαίσιο αυτό, η εννοιολογική διαγραφή του άρθρου 126 παράγραφος 10 της ΣΛΕΕ σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου να διαπιστώσει την ύπαρξη υπερβολικού ελλείμματος και να αποφασίσει εάν το κράτος μέλος έλαβε τα αναγκαία μέτρα προσαρμογής, θα αντικατασταθεί από τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο το εάν τα δικαστήρια είναι καλύτερα εξοπλισμένα για την εκτίμηση των περίπλοκων οικονομικών καταστάσεων και τη λήψη τεχνοκρατικών αποφάσεων κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής. Οι περιορισμένες αρμοδιότητες της Ένωσης στο πλαίσιο του συντονισμού των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών οδηγούν στη χρησιμοποίηση των κυρώσεων ως του κυρίου μέσου για την επίτευξη των στόχων προς όφελος της εποπτείας και του διαλόγου. Το ΣΣΑ ωστόσο, έχει ως στόχο να βοηθήσει τα κράτη μέλη και όχι να τους επιβάλει κυρώσεις. Μετά τη μέτρια απόδοση του αναθεωρημένου ΣΣΑ για την περίοδο 2005-2008, καθώς και την ελληνική κρίση, ο ενωσιακός νομοθέτης επανεξέτασε το ρόλο των κυρώσεων στο πλαίσιο του οικονομικού πυλώνα της ΟΝΕ. Η μεταρρύθμιση του 2011 καταργώντας την αρχή της διοικητικής κύρωσης όπως αυτή διαμορφώνεται στο άρθρο 126 παράγραφος 11 της ΣΛΕΕ, δεν την περιορίζει μόνο στην περίπτωση που ένα κράτος μέλος αρνείται να συμμορφωθεί με την προειδοποίηση που του έχει στο άρθρο 126, παράγραφος 9 της ΣΛΕΕ. Η ανησυχία για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του εποπτικού πλαισίου προϋπολογισμού της Ένωσης απαιτεί δράση όταν η συζήτηση από μόνη της δεν επιτρέπει ή δεν φαίνεται να αλλάζει τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους. Για να αποκατασταθούν παρελθούσες δυσλειτουργίες κατά τον καθορισμό των ΜΔΣ, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1175/2011 απαιτεί από τα κράτη μέλη να βασίζονται σε ευρύτερο σύνολο μακροοικονομικών παραγόντων στις εξηγήσεις τους σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές επιλογές που περιέχονται στα προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης (άρθρο 3 παράγραφος 2 Κανονισμού 1466/1997 όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό 1175/2011). Για τις χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ, η διαδικασία στο πλαίσιο του προληπτικού σκέλους ολοκληρώνεται με την απόφαση του Συμβουλίου για μη αποτελεσματική δράση, ενώ για τα μη συμμορφούμενα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ η απόφαση αυτή προκαλεί ένα άλλο, και προηγουμένως μη υφιστάμενο, στάδιο επιβολής οικονομικών κυρώσεων. Ο κανονισμός 1173/2011 αναφέρει ότι ο στόχος της \"θέσπισης ενός συστήματος ότι ο στόχος της \"θέσπισης συστήματος κυρώσεων για την ενίσχυση της εφαρμογής του προληπτικού και διορθωτικού σκέλους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (αιτιολογική σκέψη 27). Το σύστημα αυτό ικανοποιεί την ανάγκη βελτίωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ένωση, η οποία πρέπει να βασίζεται σε μια αποφασιστική εθνική ενσωμάτωση των κανόνων και των πολιτικών που συμφωνήθηκαν από κοινού και σε ένα πιο ισχυρό πλαίσιο για την εποπτεία των εθνικών οικονομικών πολιτικών σε ενωσιακό επίπεδο. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός κυρώσεων στο πλαίσιο του κανονισμού 1173/2011 για τη ζώνη του ευρώ, καθώς και το γενικό σύστημα κυρώσεων που προβλέπεται στους κανονισμούς 1175/2011 και 1177/2011 για τα κράτη μέλη εκτός της ζώνης του ευρώ θεωρούνται ως μέσο διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής δημοσιονομικής εποπτείας. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται στα κράτη στο πλαίσιο αυτό, αν και ταξινομούνται στο άρθρο 9 του κανονισμού ως «διοικητικού χαρακτήρα», φαίνεται να υπερβαίνουν το πεδίο της δημόσιας ανακοίνωσης των συστάσεων του Συμβουλίου. Ωστόσο, αυτές οι κυρώσεις δεν μετατρέπονται σε πολιτικές, όπως για παράδειγμα η στέρηση των δικαιωμάτων ψήφου στο Συμβούλιο. Μια σημαντική παράμετρος για την προώθηση της κύρωσης ως εργαλείου συντονισμού είναι η οιονεί αυτόματη εφαρμογή της, η οποία συνδέεται με την επιλογή της ανάστροφης πλειοψηφίας.. Δεδομένου ότι η απόφαση της Επιτροπής να επιβάλει κυρώσεις θεωρείται ότι έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να την απορρίψει εντός 10 ημερών, αυτό περιορίζει σαφώς την έκταση της διακριτικής ευχέρειας του Συμβουλίου. Αναλύοντας την σχετικά πρόσφατη απόφαση Ισπανίας κατά Συμβουλίου (C-521/15), εξέτασα επίσης την αποτελεσματικότητα του συστήματος κυρώσεων για την παραποίηση στατιστικών στοιχείων όπως προβλέπεται στον κανονισμό 1173/2011 και την πλήρη αρμοδιότητα του ΔΕΕ όσον αφορά τόσο τη νομιμότητα όσο και την αναλογικότητα της επιβαλλόμενης κύρωσης. Το νέο σύστημα κυρώσεων, παρέχοντας στον μηχανισμό τη νομική δέσμευση που απαιτείται για να αποτελέσει κίνητρο για τα κράτη μέλη να συμμορφωθούν με τους κανόνες του ΣΣΑ, συμπληρώνει ένα κενό συντονισμού, στο οποίο αποδίδονται η αναποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού αλλά και οι εκτροχιασμοί των προϋπολογισμών πολλών κρατών μελών, Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο αυτό, το ΔΕΕ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια μεγαλύτερης διαφάνειας και δημοκρατικής λογοδοσίας. Σύμφωνα με το άρθρο 13 ΣΕΕ άλλωστε, το Δικαστήριο ορίζεται επισήμως ως θεσμικό όργανο της Ένωσης και ως τέτοιο, μαζί με τους πολιτικούς θεσμούς της Ένωσης, υπάγεται αναμφισβήτητα στις διατάξεις των Συνθηκών. Πράγματι, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει το ΔΕΕ, η Ένωση βασίζεται στο κράτος δικαίου, καθόσον ούτε τα κράτη μέλη της ούτε τα θεσμικά της όργανα δεν μπορούν να αποφύγουν τον έλεγχο της συμμόρφωσης των πράξεών τους με το βασικό συνταγματικό χάρτη, τις Συνθήκες. Επομένως, είναι αναγκαία η εσωτερική συνταγματικότητα και, με άλλα λόγια, η νομιμότητα, προκειμένου να ενισχυθεί ο θεσμικός ρόλος του ΔΕΕ στο πλαίσιο των Συνθηκών. Ωστόσο, η νομιμότητα, μπορεί να αξιολογηθεί και από μια σειρά πολιτικών, κοινωνιολογικών και ηθικών προοπτικών. Παρόλο που το ιστορικό παρελθόν της ΕΕ έχει μεγάλη νομιμοποίηση, οι τελευταίες δεκαετίες έχουν μαρτυρήσει την ύπαρξη μιας σθεναρής συζήτησης που χαρακτηρίζεται από αλληλεπικαλυπτόμενες κατηγορίες μεροληψίας, δικαστικού ακτιβισμού και κακής νομικής αιτιολογίας και αδιαφάνεια του ΔΕΕ. Παρά την ευρεία υποστήριξή της, είναι γεγονός ότι το ΔΕΕ υπόκειται τόσο σε μεγαλύτερη κανονιστική κριτική όσο και σε χαμηλότερα επίπεδα δημόσιας στήριξης από ό,τι στο παρελθόν. Λόγω της στενής διασύνδεσης και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο πυλώνων της ΟΝΕ, είναι αναπόφευκτο να προχωρήσουμε μακροπρόθεσμα σε μια ενισχυμένη ολοκλήρωση, στο μέτρο που θα υπάρξει βέβαια η απαραίτητη πολιτική βούληση. Η περαιτέρω διεύρυνση των λειτουργιών του ΔΕΕ ως δικαστικού οργάνου, είναι αναμφισβήτητα απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί η νομιμότητα και η δημόσια λογοδοσία της ΕΕ, σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο νέο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης. Συμπερασματικά, λόγω του γεγονότος ότι η ζώνη του ευρώ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ραγδαία εξελισσόμενο διεθνές περιβάλλον χαρακτηριζόμενο από την άνοδο των μεγάλων αναδυόμενων οικονομιών, μια πιο ανθεκτική και ολοκληρωμένη ΟΝΕ θα απήλασε τις χώρες της Ευρωζώνης από εξωτερικές οικονομικές συγκρούσεις, θα διατηρούσε το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής συνοχής αλλά την επιρροή της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Συνεπώς, όλες οι προαναφερθείσες οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η «περισσότερη Ευρώπη» δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά περισσότερο μέσο για την εξυπηρέτηση των πολιτών της Ευρώπης και την αύξηση της ευημερίας τους.","The issue: The role of the CJEU in the New Economic Governance Framework The role of the CJEU within this context could be described as twofold, as it ensures on the one hand the cohesion of the New European Economic Governance Framework within EU’s legal order, while adopting at the same time an interventionist stance towards Member States’ sovereignty in the sensitive and still reserved by Member States area pf economic policy. More specifically, the CJEU’s contribution to the EU integration process in general through the exercise of its conferred judicial functions, is widely acknowledged. Exercising its interpretative functions, the Court of Justice has radically recast the nature of the EU legal order and, in particular, the relationship between EU and National law. There is an enduring impact of the Court’s interpretative choices on both the vertical and horizontal balance of competences within the EU legal order. In relation to the Eurozone financial crisis with which we are dealing today, the CJEU has also played a critical role in determining the internal constitutionality of the Union’s responses to this. Thus, it has been repeatedly requested to adjudicate whether specific political and legal measures adopted in response to the Eurozone crisis as intra or ultra vires the European legal order. The Treaty framework was therefore employed, without question, to measure the constitutionality of acts of the EU legislative and administrative institutions as well as the activities of Member States. This core role of EU law is reflected also in the crisis-related jurisprudence of the ECJ, which has delivered two important judgments so far: Pringle and Gauweiler. In the Pringle judgment, the Court of Justice confirms that treaties negotiated by the Member States cannot alter the competences which the Treaty on European Union (TEU) and Treaty on the Functioning of the European Union (TFEU) confer on the EU institutions. Where new tasks are assigned to the EU institutions by international treaty, these must be consistent with the tasks conferred by the TEU and TFEU. The Court, acting as intermediary, has pragmatically accepted this legal reality, while at the same time reaffirming the primacy of EU law over such separate agreements, and its own jurisdiction to control whether the Member States respect their EU law obligations when concluding separate international agreements. In the field of European Monetary Union (EMU), the EU legislator has chosen the route of the so-called “policy coordination of national economic policies” as provided for in Art. 121 (1) of the TFEU according to which “Member States shall regard their economic policies as a matter of common concern and shall coordinate them”. To do so, decisions taken by Member States must conform to rules set at EU level.” . This method seeks to promote policy learning through the exchange of information, best practices and policy effectiveness, as well as the achievement of certain policy goals or adherence to rules through multilateral surveillance and peer review. The forms of European economic governance associated with policy coordination are described as more “intergovernmental in nature and opposing to the Community method which is often treated as synonym for rules-based governance. Indeed, compliance with Council guidelines and recommendations in the fields of fiscal and employment policy cannot be taken for granted in the same way as in the case of EU regulations and directives, where non-compliant member states can be taken to the ECJ under the treaty infringement procedure. As European economies are becoming increasingly interdependent, some decisions taken by one Member State may have an impact throughout the euro area and the EU. The European Economic Governance, therefore, constitutes the set of rules and processes to coordinate the Members States’ economic policies at EU level. Effective governance arrangements are essential for the EU and EMU to function well. Over the last decade, following the 2008 financial and economic crisis, the EU started to reform and strengthen economic governance in the Union. Since the outburst of the Euro-crisis, legal measures adopted by the Member States and the institutions of the EU have produced a major centralisation of powers in the field of economic governance. Powers in high-salience areas such as budgetary-making and fiscal policy has been transferred from the Member States to the EU institutions. Both the EU institutions and the Member States enacted a swath of legal measures aimed at strengthening budgetary constraints at all levels of Government. Side-by-side with efforts to ensure financial stability through financial assistance to individual euro-area states and building up a ‘firewall’ credible enough to prevent the crisis from spreading, the EU legislator has undertaken a range of measures with view to tighten fiscal policy discipline in Member States and intensify coordination of their macro-economic policies. The first step on this path consisted of the legislative package the Commission introduced in autumn 2010 and which finally entered into force in December 2011. This package, composed of five Regulations and one Directive and generally referred to as the “Six Pack”, has profoundly modified the architecture of EU economic governance and enhanced the capacity of EU institutions to prevent and correct Member States deviations from the Stability and Growth Pact (SGP) standards. Its primary objective was to increase the efficacy of both the preventive and the corrective am of the SGP: that is, the mutual surveillance procedure under Art. 121 and the excessive deficit procedure under Art. 126 TFEU. On the one hand, the “Six Pack”, improved the so-called “preventive arm” of the SGP, strengthening the reporting commitments of Member States with respect to their fiscal performance and introducing a new “macro-economic imbalance procedure” run by the European Commission to alert Member States of the destabilising elements of their economies. In doing so, it strengthens the economic governance in the EU and the euro region since the introduction of economic and monetary union. On the other hand, the “Six Pack” overhauled the so-called “corrective arm” of the SGP, empowering the Commission to sanction Member States for breaches of the deficit and also debt rules, depriving the Council of most discretion in the application of fines against States subject to the EDP. Moreover, the “Six Pack” introduced minimum requirements for the design and operation of State budgetary laws, and gave formal recognition to a new governance framework—the so-called “European Semester”, informally set up in 2010—in which Member States submit their draft budgets to the Commission for evaluation and discussion about their compliance with the broader economic forecasts of the EU. The annual European Semester, which consists the synthesis of the instruments of the coordination and surveillance in EU, culminates in the Commission’s proposal to the Council of country-specific recommendations (CSRs) in all of these areas. Following their approval by the Council, Member States are expected to implement the recommendations. Following on this line of reform, a second set of EU Regulations, generally referred to as the “Two-Pack”, was adopted in May 2013, further tightening European control of national budget processes and making further incursions into national budgetary autonomy. Along with a general tightening up, a characteristic of the incremental reinforcement of the European Economic Governance, and having as legal basis Article 136 TFEU, this mechanism has increased harmonisation and control of national budgetary processes and it has further differentiate the legal framework applicable to the euro area. Euro-area states are therefore required to introduce a common budgetary timeline and common budgetary rules, such as independent macroeconomic forecasts and independent fiscal councils, that monitor the implementation of national rules. Pursuant to this innovation, national Governments are required to present to the Commission a draft of their budget bills in September of every year, even before the text is tabled for debate and approval in national Parliaments. In other words, European Semester includes the monitoring of national and Community policies in the first half of the year, while enforcement by the Member States of the guidelines or recommendations adopted at the EU level takes place during the second semester or the so-called “national semester”. The Commission then may demand Member States to introduce changes to their budgetary bills within 3 weeks, if these appear to be grossly in deviation from EU standards of budgetary performance, and specifically their obligations under the SGP and the recommendations the Council has issued within the European Semester. The Two-pack aims to anchor the economic adjustment programmes in legislation, while at the same time seeks to harmonise the specific conditions and monitoring processes attached to financial assistance with the general procedures under Articles 121 and 126 TFEU and the SGP, thus integrating the specific monitoring connected to financial assistance within the general framework of European Economic Governance. European responses to the fiscal crisis have consequently led to a plethora of monitoring and coordination processes which need to be mutually integrated. In doing so, the European Semester, which was first introduced in 2010 for the broad coordination of economic and fiscal policies across the EU and subsequently formalised through Regulation 1175/2011, as a part of the so-called ‘Six-Pack’, is considered to be according to Professor Kaarlo Tuori, an effort at meta-level coordination of those diverse monitoring and coordinating processes. It is widely argued though that any attempt to strengthen the role of the CJEU either by replacing recommendations with legally binding decisions or by allowing the action for infringement within the budgetary surveillance procedure requires a formal Treaty change. This can not be achieved with respect to a subset of Member States (e.g. such as the Euro area member States), since all means of an enhanced cooperation of a subset of Member States (either under Art. 20 TEU, Art. 136 TFEU or by concluding intergovernmental Treaties) may not violate Primary law and, by that, may not modify it. Against this background, a conceptual deletion of Article 126 (10) TFEU means that the discretion of the Council on establishing the existence of an excessive deficit and on deciding whether the necessary adjustment measures were adopted by the Member State, would be replaced by the judicial discretion of the Court. Whether courts, however, are better equipped for assessing complex economic situations and for taking such technocratic decisions, if requested by the Commission, remains doubtful. Restriction of the Union's competence to coordinate policies Member States' economic and budgetary policies resorts to sanction as the primary instrument to ensure achievement of the objectives to the benefit of surveillance and dialogue. The SGP aims at to help the Member States rather than to sanction them. After the modest performance of the revised SGP for the period 2005-2008, as well as the Greek crisis, the legislator reconsider the role of sanction within the economic pillar of EMU. The 2011 reform removes the principle of administrative sanction from the framework in which it was contained in Article 126 (11) TFEU: it is not more limited in the event that a Member State refuses to comply with the notice referred to it by the Council pursuant to Article 126, paragraph 9, TFEU. The concern to strengthen the credibility of the supervisory Union budget framework requires action whenever the discussion alone does not allow or does not seem to change the behaviour of a Member State. In order to remedy past malfunctions in determining MTOs, Regulation (EU) No.1175/2011 requires that Member States rely on a broader set of macroeconomic factors in their explanations of national fiscal trajectories contained in stability or convergence programmes (Art. 3(2) 1466/1997 as amended by Regulation 1175/2011). They are also expected to give reasons for “significant differences between the chosen macrofiscal scenario and the Commission’s (Art. 3(2a)), to demonstrate continuity of the picture (Art.3(3)), as well as to frame it within the national budgetary process. (Art. 3 (4)). For non euro area countries the process within the preventive arm ends at the Council decision for no effective action, while for non-complying euro area Member States this decision triggers another, and previously non existing, stage of imposing financial sanctions. The Regulation 1173/2011 states that the objective of \"establishing a system of sanctions to strengthen the implementation of the preventive and corrective part of the Stability and Growth Pact (Recital 27). This system will cover the need to improve economic governance in Union, which must be based on a more resolute national ownership of the rules and policies agreed jointly and in a more robust Union-wide framework for oversight of national economic policies. Therefore, the sanction mechanism within Regulation 1173/2011 for the euro area as well as the general system of sanctions set out in Regulations 1175/2011 and 1177/2011 for non euro area Member States are considered to be a means of ensuring the effective enforcement of budgetary surveillance. The penalties imposed on States in this context, although classified in Article 9 of the Regulation as \"administrative in nature\", appear to go beyond the scope of the public announcement of the Council's recommendations. However those sanctions are not transformed to political ones as for example, the deprivation of the voting rights in the Council for the disobedient States. An important parameter of promoting sanction as a coordination tool is its quasi-automatic implementation, which is linked to the reverse-qualified majority mechanism. As the Commission's decision to impose sanctions is deemed to have been adopted by the Council, unless the latter decides by a qualified majority to reject it within 10 days, this clearly limits the scope of the Council's discretion. Analysing the relatively recent CJEU judgment Spain v. Council (C-521/15), I examined also the effectiveness of the system of sanctions for falsification of statistical data as provided for in Regulation 1173/2011, and the full jurisdiction of the ECJ regarding both the legality and proportionality of the imposed sanction. The new system of sanctions providing the mechanism with the legal commitment necessary to act as an incentive for Member States to comply with the rules of the SGP, will fill a loophole of coordination, to which the inefficiency of this mechanism and the derailments of the budgets of several Member States are largely attributable. Arguably, within this framework, the CJEU could play a prominent role in the effort towards more transparency and democratic accountability. Pursuant to Article 13 TEU, the Court is formally designated an institution of the Union, and as such, along with the Union’s political institutions, it is irrefutably subject to compliance with the EU Treaties. Indeed, as the CJEU has repeatedly stated, the Union is based on the rule of law, inasmuch as neither its Member States nor its institutions can avoid review of the conformity of their acts with the basic constitutional charter, the Treaties. The internal constitutionality and in other words legality, is therefore necessary in order to strengthen the legitimacy of the Court’s institutional role within the Treaty framework as a Union institution. Legitimacy however, may be assessed, not only in terms of legality, but also from a range of political, sociological and moral perspectives. Although the CJEU has historically enjoyed a high degree of normative legitimacy, recent decades have witnessed the emergence of a vigorous debate featuring overlapping charges of bias, of judicial activism and poor legal reasoning, and of opacity of the Court. Despite its broad support, it is a fact that CJEU is subject to both greater normative criticism and lower levels of public support than in the past. Due to the narrow intercorrelation and interaction between the two branches of EMU, it is unavoidable to gear eventually towards an enhanced integration in the long term, inasmuch as the necessary political will and reform procedure takes place. The further enlargement of the CJEU’s functions as a judicial body is undoubtedly necessary, in order to ensure EU’s legitimacy and public accountability, in conjunction with a possible strengthening of the role of the European Parliament within the New Economic Governance Framework. In conclusion, due to the fact that the euro area is confronted with a rapidly evolving international environment characterised by the rise of large emerging economies, a more resilient and integrated EMU would buffer euro area countries against external economic shocks, preserve the European model of social cohesion and maintain Europe’s influence at global level. Consequently, all the aforementioned economic and political challenges underscore the fact that ‘More Europe’ is not an end in itself, but rather a means for serving the citizens of Europe and increasing their prosperity."],"dc:identifier":["uoadl:2855500","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855500"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["The Role of the Court of Justice of the European Union in the New Economic Governance Framework."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z"}