{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2855529"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2855529","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αίτια Εισαγωγής Εγκύου και Λεχωίδος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Οι μαιευτικοί ασθενείς είναι γενικά νέοι και υγιείς. Παρά τις θεραπευτικές προόδους των τελευταίων δεκαετιών, η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα εξακολουθούν να υφίστανται τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ίδια την εγκυμοσύνη, την επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας ασθένειας ή σε ιατρική επιπλοκή. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν η αναζήτηση των συχνότερων αιτιών εισαγωγής μαιευτικών ασθενών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε εκτενής βιβλιογραφική αναζήτηση σε βάσεις δεδομένων όπως το MEDLINE, το Pubmed, το EMBASE και το CINAHL καθώς και σε εξειδικευμένα ιατρικά και νοσηλευτικά περιοδικά με χρονολογικό πλαίσιο από το 2007 έως το 2017. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα και στις οποίες αναφέρονταν δεδομένα για γυναίκες που έχουν εισαχθεί σε ΜΕΘ είτε κατά τη διάρκεια της κύησης είτε έως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Τα κριτήρια εξαίρεσης ήταν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα, μελέτες που ήταν παλαιότερες του χρονικού διαστήματος που τέθηκε, μελέτες που αφορούσαν εισαγωγή στη μαιευτική ΜΕΘ για μη μαιευτικό αίτιο και τέλος μελέτες περίπτωσης λόγω των μεμονωμένων περιστατικών που περιέγραφαν. Αποτελέσματα: Τα συνηθέστερα αίτια για την εισαγωγή ήταν οι υπερτασικές διαταραχές, η μαζική μαιευτική αιμορραγία και η σήψη. Άλλα αίτια εισαγωγής ήταν η πνευμονική εμβολή, οι καρδιοπάθειες (συγγενείς και επίκτητες), η σοβαρή αναιμία, η εμβολή από αμνιακό υγρό κ.ά. Η δυσκολία στη διαχείριση του μαιευτικού ασθενούς έγκειται στην ταυτόχρονη ύπαρξη του εμβρύου καθώς και στη συνεχώς μεταβαλλόμενη φυσιολογία της μητέρας. Για το λόγο αυτό, η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση απαιτεί το συντονισμό πολλών ειδικοτήτων του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και την ύπαρξη μιας κατάλληλα εξοπλισμένης Μονάδας Εντατικής Θεραπείας που θα παράσχει τη μέγιστη δυνατή φροντίδα στην έγκυο-λεχωίδα (ως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό) που βρίσκεται σε κρίσιμη για τη ζωή της κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι εισαγωγές των εγκύων σε σχέση με τις γυναίκες μετά τον τοκετό ήταν λιγότερο συχνές. Ο αριθμός εισαγωγών ήταν παρόμοιος τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες ωστόσο, το ποσοστό μητρικής θνησιμότητας παραμένει υψηλότερο στις υπό ανάπτυξη χώρες, υποδεικνύοντας την ανάγκη συνεχόμενης βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η κατάλληλη προγεννητική φροντίδα είναι σημαντική για την πρόληψη των μαιευτικών επιπλοκών. Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερες μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί ο αντίκτυπος της εισαγωγής στη ΜΕΘ για τις εγκύους και τις γυναίκες μετά τον τοκετό καθώς και για τη βελτίωση των στρατηγικών διαχείρισης αυτών των ασθενών προκειμένου να μειωθούν σημαντικά και τα ποσοστά μητρικής νοσηρότητας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι μαιευτικοί ασθενείς είναι γενικά νέοι και υγιείς. Παρά τις θεραπευτικές προόδους των τελευταίων δεκαετιών, η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα εξακολουθούν να υφίστανται τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ίδια την εγκυμοσύνη, την επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας ασθένειας ή σε ιατρική επιπλοκή. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν η αναζήτηση των συχνότερων αιτιών εισαγωγής μαιευτικών ασθενών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε εκτενής βιβλιογραφική αναζήτηση σε βάσεις δεδομένων όπως το MEDLINE, το Pubmed, το EMBASE και το CINAHL καθώς και σε εξειδικευμένα ιατρικά και νοσηλευτικά περιοδικά με χρονολογικό πλαίσιο από το 2007 έως το 2017. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα και στις οποίες αναφέρονταν δεδομένα για γυναίκες που έχουν εισαχθεί σε ΜΕΘ είτε κατά τη διάρκεια της κύησης είτε έως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Τα κριτήρια εξαίρεσης ήταν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα, μελέτες που ήταν παλαιότερες του χρονικού διαστήματος που τέθηκε, μελέτες που αφορούσαν εισαγωγή στη μαιευτική ΜΕΘ για μη μαιευτικό αίτιο και τέλος μελέτες περίπτωσης λόγω των μεμονωμένων περιστατικών που περιέγραφαν. Αποτελέσματα: Τα συνηθέστερα αίτια για την εισαγωγή ήταν οι υπερτασικές διαταραχές, η μαζική μαιευτική αιμορραγία και η σήψη. Άλλα αίτια εισαγωγής ήταν η πνευμονική εμβολή, οι καρδιοπάθειες (συγγενείς και επίκτητες), η σοβαρή αναιμία, η εμβολή από αμνιακό υγρό κ.ά. Η δυσκολία στη διαχείριση του μαιευτικού ασθενούς έγκειται στην ταυτόχρονη ύπαρξη του εμβρύου καθώς και στη συνεχώς μεταβαλλόμενη φυσιολογία της μητέρας. Για το λόγο αυτό, η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση απαιτεί το συντονισμό πολλών ειδικοτήτων του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και την ύπαρξη μιας κατάλληλα εξοπλισμένης Μονάδας Εντατικής Θεραπείας που θα παράσχει τη μέγιστη δυνατή φροντίδα στην έγκυο-λεχωίδα (ως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό) που βρίσκεται σε κρίσιμη για τη ζωή της κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι εισαγωγές των εγκύων σε σχέση με τις γυναίκες μετά τον τοκετό ήταν λιγότερο συχνές. Ο αριθμός εισαγωγών ήταν παρόμοιος τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες ωστόσο, το ποσοστό μητρικής θνησιμότητας παραμένει υψηλότερο στις υπό ανάπτυξη χώρες, υποδεικνύοντας την ανάγκη συνεχόμενης βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η κατάλληλη προγεννητική φροντίδα είναι σημαντική για την πρόληψη των μαιευτικών επιπλοκών. Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερες μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί ο αντίκτυπος της εισαγωγής στη ΜΕΘ για τις εγκύους και τις γυναίκες μετά τον τοκετό καθώς και για τη βελτίωση των στρατηγικών διαχείρισης αυτών των ασθενών προκειμένου να μειωθούν σημαντικά και τα ποσοστά μητρικής νοσηρότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Αργυρίου Άννα-Μαρία","Argyriou Anna-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2855529"],"render_values":[{"text":"uoadl:2855529","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855529","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855529","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2855529","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αργυρίου Άννα-Μαρία","Argyriou Anna-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2855529","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855529"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι μαιευτικοί ασθενείς είναι γενικά νέοι και υγιείς. Παρά τις θεραπευτικές προόδους των τελευταίων δεκαετιών, η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα εξακολουθούν να υφίστανται τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ίδια την εγκυμοσύνη, την επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας ασθένειας ή σε ιατρική επιπλοκή. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν η αναζήτηση των συχνότερων αιτιών εισαγωγής μαιευτικών ασθενών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε εκτενής βιβλιογραφική αναζήτηση σε βάσεις δεδομένων όπως το MEDLINE, το Pubmed, το EMBASE και το CINAHL καθώς και σε εξειδικευμένα ιατρικά και νοσηλευτικά περιοδικά με χρονολογικό πλαίσιο από το 2007 έως το 2017. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα και στις οποίες αναφέρονταν δεδομένα για γυναίκες που έχουν εισαχθεί σε ΜΕΘ είτε κατά τη διάρκεια της κύησης είτε έως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Τα κριτήρια εξαίρεσης ήταν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα, μελέτες που ήταν παλαιότερες του χρονικού διαστήματος που τέθηκε, μελέτες που αφορούσαν εισαγωγή στη μαιευτική ΜΕΘ για μη μαιευτικό αίτιο και τέλος μελέτες περίπτωσης λόγω των μεμονωμένων περιστατικών που περιέγραφαν. Αποτελέσματα: Τα συνηθέστερα αίτια για την εισαγωγή ήταν οι υπερτασικές διαταραχές, η μαζική μαιευτική αιμορραγία και η σήψη. Άλλα αίτια εισαγωγής ήταν η πνευμονική εμβολή, οι καρδιοπάθειες (συγγενείς και επίκτητες), η σοβαρή αναιμία, η εμβολή από αμνιακό υγρό κ.ά. Η δυσκολία στη διαχείριση του μαιευτικού ασθενούς έγκειται στην ταυτόχρονη ύπαρξη του εμβρύου καθώς και στη συνεχώς μεταβαλλόμενη φυσιολογία της μητέρας. Για το λόγο αυτό, η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση απαιτεί το συντονισμό πολλών ειδικοτήτων του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και την ύπαρξη μιας κατάλληλα εξοπλισμένης Μονάδας Εντατικής Θεραπείας που θα παράσχει τη μέγιστη δυνατή φροντίδα στην έγκυο-λεχωίδα (ως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό) που βρίσκεται σε κρίσιμη για τη ζωή της κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι εισαγωγές των εγκύων σε σχέση με τις γυναίκες μετά τον τοκετό ήταν λιγότερο συχνές. Ο αριθμός εισαγωγών ήταν παρόμοιος τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες ωστόσο, το ποσοστό μητρικής θνησιμότητας παραμένει υψηλότερο στις υπό ανάπτυξη χώρες, υποδεικνύοντας την ανάγκη συνεχόμενης βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η κατάλληλη προγεννητική φροντίδα είναι σημαντική για την πρόληψη των μαιευτικών επιπλοκών. Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερες μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί ο αντίκτυπος της εισαγωγής στη ΜΕΘ για τις εγκύους και τις γυναίκες μετά τον τοκετό καθώς και για τη βελτίωση των στρατηγικών διαχείρισης αυτών των ασθενών προκειμένου να μειωθούν σημαντικά και τα ποσοστά μητρικής νοσηρότητας.","Introduction: Obstetric patients are generally young and healthy. Despite therapeutic advances over the last few decades, maternal morbidity and mortality still persist in both developing and developed countries. This may be due to the pregnancy itself, the pre-existing illness or a medical event. The purpose of this review was to investigate the most common causes of obstetric patients’ admissions in the Intensive Care Unit (ICU). Methodology: Extensive bibliographic search was conducted on databases such as MEDLINE, Pubmed, EMBASE and CINAHL as well as specialized medical and nursing journals during the decade 2007 to 2017. Studies in English language and studies for women admitted to ICU either during pregnancy or up to 6 weeks postpartum were reported. The exclusion criteria were studies that were not written in English language, studies that didn’t match with the time period that was set, studies that concerned admissions in the maternal ICU for non-obstetric cause and finally case studies. Results: The most common causes for admission were hypertensive disorders, massive obstructive bleeding and sepsis. Other causes of admission were pulmonary embolism, cardiovascular diseases (congenital or non-congenital), severe anemia, embolism from amniotic fluid, etc. The difficulty in managing the obstetric patient lies in the simultaneous existence of the fetus as well as in the constantly changing physiology of the mother. Therefore, precised diagnosis and treatment require coordination of all medical and nursing staff, as well as the availability of a well equipped Intensive Care Unit that will provide maximum care for the pregnant woman (or up to 6 weeks after birth) at this critical situation for her life. Conclusions: Admissions of pregnant women in relation to women admitted due to obstetric causes were less frequent. The number of admissions was similar in both developed and developing countries. However, the mortality rate remains higher in developing countries, indicating the need for ongoing service delivery improvements. Appropriate antenatal care is important in preventing obstetric complications. More studies are required to determine the impact of ICU admission for pregnant or postpartum women."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αίτια Εισαγωγής Εγκύου και Λεχωίδος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αργυρίου Άννα-Μαρία","Argyriou Anna-Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι μαιευτικοί ασθενείς είναι γενικά νέοι και υγιείς. Παρά τις θεραπευτικές προόδους των τελευταίων δεκαετιών, η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα εξακολουθούν να υφίστανται τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ίδια την εγκυμοσύνη, την επιδείνωση μιας προϋπάρχουσας ασθένειας ή σε ιατρική επιπλοκή. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης ήταν η αναζήτηση των συχνότερων αιτιών εισαγωγής μαιευτικών ασθενών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε εκτενής βιβλιογραφική αναζήτηση σε βάσεις δεδομένων όπως το MEDLINE, το Pubmed, το EMBASE και το CINAHL καθώς και σε εξειδικευμένα ιατρικά και νοσηλευτικά περιοδικά με χρονολογικό πλαίσιο από το 2007 έως το 2017. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες που ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα και στις οποίες αναφέρονταν δεδομένα για γυναίκες που έχουν εισαχθεί σε ΜΕΘ είτε κατά τη διάρκεια της κύησης είτε έως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό. Τα κριτήρια εξαίρεσης ήταν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην αγγλική γλώσσα, μελέτες που ήταν παλαιότερες του χρονικού διαστήματος που τέθηκε, μελέτες που αφορούσαν εισαγωγή στη μαιευτική ΜΕΘ για μη μαιευτικό αίτιο και τέλος μελέτες περίπτωσης λόγω των μεμονωμένων περιστατικών που περιέγραφαν. Αποτελέσματα: Τα συνηθέστερα αίτια για την εισαγωγή ήταν οι υπερτασικές διαταραχές, η μαζική μαιευτική αιμορραγία και η σήψη. Άλλα αίτια εισαγωγής ήταν η πνευμονική εμβολή, οι καρδιοπάθειες (συγγενείς και επίκτητες), η σοβαρή αναιμία, η εμβολή από αμνιακό υγρό κ.ά. Η δυσκολία στη διαχείριση του μαιευτικού ασθενούς έγκειται στην ταυτόχρονη ύπαρξη του εμβρύου καθώς και στη συνεχώς μεταβαλλόμενη φυσιολογία της μητέρας. Για το λόγο αυτό, η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση απαιτεί το συντονισμό πολλών ειδικοτήτων του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και την ύπαρξη μιας κατάλληλα εξοπλισμένης Μονάδας Εντατικής Θεραπείας που θα παράσχει τη μέγιστη δυνατή φροντίδα στην έγκυο-λεχωίδα (ως και 6 εβδομάδες μετά τον τοκετό) που βρίσκεται σε κρίσιμη για τη ζωή της κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι εισαγωγές των εγκύων σε σχέση με τις γυναίκες μετά τον τοκετό ήταν λιγότερο συχνές. Ο αριθμός εισαγωγών ήταν παρόμοιος τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες ωστόσο, το ποσοστό μητρικής θνησιμότητας παραμένει υψηλότερο στις υπό ανάπτυξη χώρες, υποδεικνύοντας την ανάγκη συνεχόμενης βελτίωσης των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η κατάλληλη προγεννητική φροντίδα είναι σημαντική για την πρόληψη των μαιευτικών επιπλοκών. Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερες μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί ο αντίκτυπος της εισαγωγής στη ΜΕΘ για τις εγκύους και τις γυναίκες μετά τον τοκετό καθώς και για τη βελτίωση των στρατηγικών διαχείρισης αυτών των ασθενών προκειμένου να μειωθούν σημαντικά και τα ποσοστά μητρικής νοσηρότητας.","Introduction: Obstetric patients are generally young and healthy. Despite therapeutic advances over the last few decades, maternal morbidity and mortality still persist in both developing and developed countries. This may be due to the pregnancy itself, the pre-existing illness or a medical event. The purpose of this review was to investigate the most common causes of obstetric patients’ admissions in the Intensive Care Unit (ICU). Methodology: Extensive bibliographic search was conducted on databases such as MEDLINE, Pubmed, EMBASE and CINAHL as well as specialized medical and nursing journals during the decade 2007 to 2017. Studies in English language and studies for women admitted to ICU either during pregnancy or up to 6 weeks postpartum were reported. The exclusion criteria were studies that were not written in English language, studies that didn’t match with the time period that was set, studies that concerned admissions in the maternal ICU for non-obstetric cause and finally case studies. Results: The most common causes for admission were hypertensive disorders, massive obstructive bleeding and sepsis. Other causes of admission were pulmonary embolism, cardiovascular diseases (congenital or non-congenital), severe anemia, embolism from amniotic fluid, etc. The difficulty in managing the obstetric patient lies in the simultaneous existence of the fetus as well as in the constantly changing physiology of the mother. Therefore, precised diagnosis and treatment require coordination of all medical and nursing staff, as well as the availability of a well equipped Intensive Care Unit that will provide maximum care for the pregnant woman (or up to 6 weeks after birth) at this critical situation for her life. Conclusions: Admissions of pregnant women in relation to women admitted due to obstetric causes were less frequent. The number of admissions was similar in both developed and developing countries. However, the mortality rate remains higher in developing countries, indicating the need for ongoing service delivery improvements. Appropriate antenatal care is important in preventing obstetric complications. More studies are required to determine the impact of ICU admission for pregnant or postpartum women."],"dc:identifier":["uoadl:2855529","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2855529"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αίτια Εισαγωγής Εγκύου και Λεχωίδος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Συστηματική Ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z"}