{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2858020"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2858020","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας","abstract":"Σε κάθε σύστημα προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας η εξουσία αναπαραγωγής αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του περιουσιακού δικαιώματος του δημιουργού τόσο από ιστορική όσο και από οικονομική άποψη και την παλαιότερη μορφή εκμετάλλευσης και αναγνωρίζεται από κάθε σχεδόν Διεθνή Σύμβαση (άρθρο 9§1 Διεθνούς Σύμβαση Βέρνης - Παρισιού) και την Συμφωνία TRIPS (άρθρο 9§1). Η αναπαραγωγή έργου, ολόκληρου ή μέρους του, αποτελεί τη συχνότερη μορφή προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ιδίως στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τη ραγδαία εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και την ταχύτατη και ευρεία εξάπλωση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, η σημασία της εξουσίας αναπαραγωγής είναι ανυπολόγιστη στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό το λόγο, κρίθηκε αναγκαία η νομοθετική ρύθμιση της εκμετάλλευσης των έργων ώστε αυτή να προσαρμοστεί στο νέο ψηφιακό περιβάλλον και να ανταποκρίνεται στην σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα εξασφαλίζοντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο προστασίας τόσο για τους δημιουργούς πνευματικών έργων όσο και για τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Ο παραπάνω σκοπός επετεύχθη με την Οδηγία 2001/29/ΕΚ, η οποία στο άρθρο 2 αναγνωρίζει στους δημιουργούς το δικαίωμα αναπαραγωγής, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες περιουσιακό δικαίωμα με απόλυτο και αποκλειστικό χαρακτήρα και δίνει στους δημιουργούς την εξουσία να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή, εν όλω ή εν μέρει. Στο άρθρο 5 όμως της ανωτέρω Οδηγίας, προβλέπονται εξαιρέσεις και περιορισμοί από το δικαίωμα αναπαραγωγής, μια εκ των οποίων είναι η αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, υπό τον ορό ότι οι δικαιούχοι λαμβάνουν δίκαιη αποζημίωση. Ο περιορισμός της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προβλέπεται και στην εθνική νομοθεσία, στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η αναπαραγωγή ενός έργου, που έχει νομίμως δημοσιευθεί, εφόσον η αναπαραγωγή γίνεται για ιδιωτική χρήση εκείνου που την κάνει. Εάν για την ελεύθερη αναπαραγωγή του έργου για ιδιωτική χρήση χρησιμοποιούνται τεχνικά μέσα, οφείλεται εύλογη αμοιβή στο δημιουργό και στους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Η προσέγγιση του περιορισμού της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ρυθμίζεται στο άρθρο 5§2 στοιχείο β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας και στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, όπως τροποποιήθηκε προσφάτως δυνάμει των Ν. 4481/2017 και Ν. 4540/2018, καθώς και των επιμέρους ζητημάτων που έχουν ανακύψει κατά την εφαρμογή του εν λόγω περιορισμού, αποτέλεσε το αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της διαμόρφωσης της εύλογης αμοιβής χάριν ιδιωτικής αναπαραγωγής από την πρόσφατη νομολογία του ΔΕΕ, το οποίο έχει συμβάλλει σημαντικά στον προσδιορισμό της εύλογης αμοιβής στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δια της εκδόσεως μίας σειράς αποφάσεων αναφορικά με την εφαρμογή του συστήματος εύλογης αμοιβής, που προβλέπεται για την περίπτωση της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προστατευόμενων έργων, ερμηνεύοντας το άρθρο 5 § 2 στοιχεία α’ και β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ.","abstract_html":"Σε κάθε σύστημα προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας η εξουσία αναπαραγωγής αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του περιουσιακού δικαιώματος του δημιουργού τόσο από ιστορική όσο και από οικονομική άποψη και την παλαιότερη μορφή εκμετάλλευσης και αναγνωρίζεται από κάθε σχεδόν Διεθνή Σύμβαση (άρθρο 9§1 Διεθνούς Σύμβαση Βέρνης - Παρισιού) και την Συμφωνία TRIPS (άρθρο 9§1). Η αναπαραγωγή έργου, ολόκληρου ή μέρους του, αποτελεί τη συχνότερη μορφή προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ιδίως στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τη ραγδαία εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και την ταχύτατη και ευρεία εξάπλωση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, η σημασία της εξουσίας αναπαραγωγής είναι ανυπολόγιστη στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό το λόγο, κρίθηκε αναγκαία η νομοθετική ρύθμιση της εκμετάλλευσης των έργων ώστε αυτή να προσαρμοστεί στο νέο ψηφιακό περιβάλλον και να ανταποκρίνεται στην σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα εξασφαλίζοντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο προστασίας τόσο για τους δημιουργούς πνευματικών έργων όσο και για τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Ο παραπάνω σκοπός επετεύχθη με την Οδηγία 2001/29/ΕΚ, η οποία στο άρθρο 2 αναγνωρίζει στους δημιουργούς το δικαίωμα αναπαραγωγής, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες περιουσιακό δικαίωμα με απόλυτο και αποκλειστικό χαρακτήρα και δίνει στους δημιουργούς την εξουσία να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή, εν όλω ή εν μέρει. Στο άρθρο 5 όμως της ανωτέρω Οδηγίας, προβλέπονται εξαιρέσεις και περιορισμοί από το δικαίωμα αναπαραγωγής, μια εκ των οποίων είναι η αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, υπό τον ορό ότι οι δικαιούχοι λαμβάνουν δίκαιη αποζημίωση. Ο περιορισμός της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προβλέπεται και στην εθνική νομοθεσία, στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η αναπαραγωγή ενός έργου, που έχει νομίμως δημοσιευθεί, εφόσον η αναπαραγωγή γίνεται για ιδιωτική χρήση εκείνου που την κάνει. Εάν για την ελεύθερη αναπαραγωγή του έργου για ιδιωτική χρήση χρησιμοποιούνται τεχνικά μέσα, οφείλεται εύλογη αμοιβή στο δημιουργό και στους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Η προσέγγιση του περιορισμού της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ρυθμίζεται στο άρθρο 5§2 στοιχείο β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας και στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, όπως τροποποιήθηκε προσφάτως δυνάμει των Ν. 4481/2017 και Ν. 4540/2018, καθώς και των επιμέρους ζητημάτων που έχουν ανακύψει κατά την εφαρμογή του εν λόγω περιορισμού, αποτέλεσε το αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της διαμόρφωσης της εύλογης αμοιβής χάριν ιδιωτικής αναπαραγωγής από την πρόσφατη νομολογία του ΔΕΕ, το οποίο έχει συμβάλλει σημαντικά στον προσδιορισμό της εύλογης αμοιβής στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δια της εκδόσεως μίας σειράς αποφάσεων αναφορικά με την εφαρμογή του συστήματος εύλογης αμοιβής, που προβλέπεται για την περίπτωση της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προστατευόμενων έργων, ερμηνεύοντας το άρθρο 5 § 2 στοιχεία α’ και β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαρζακάκου Στέλλα","Varzakakou Stella"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2858020"],"render_values":[{"text":"uoadl:2858020","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858020","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858020","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2858020","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαρζακάκου Στέλλα","Varzakakou Stella"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2858020","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858020"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σε κάθε σύστημα προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας η εξουσία αναπαραγωγής αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του περιουσιακού δικαιώματος του δημιουργού τόσο από ιστορική όσο και από οικονομική άποψη και την παλαιότερη μορφή εκμετάλλευσης και αναγνωρίζεται από κάθε σχεδόν Διεθνή Σύμβαση (άρθρο 9§1 Διεθνούς Σύμβαση Βέρνης - Παρισιού) και την Συμφωνία TRIPS (άρθρο 9§1). Η αναπαραγωγή έργου, ολόκληρου ή μέρους του, αποτελεί τη συχνότερη μορφή προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ιδίως στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τη ραγδαία εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και την ταχύτατη και ευρεία εξάπλωση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, η σημασία της εξουσίας αναπαραγωγής είναι ανυπολόγιστη στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό το λόγο, κρίθηκε αναγκαία η νομοθετική ρύθμιση της εκμετάλλευσης των έργων ώστε αυτή να προσαρμοστεί στο νέο ψηφιακό περιβάλλον και να ανταποκρίνεται στην σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα εξασφαλίζοντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο προστασίας τόσο για τους δημιουργούς πνευματικών έργων όσο και για τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Ο παραπάνω σκοπός επετεύχθη με την Οδηγία 2001/29/ΕΚ, η οποία στο άρθρο 2 αναγνωρίζει στους δημιουργούς το δικαίωμα αναπαραγωγής, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες περιουσιακό δικαίωμα με απόλυτο και αποκλειστικό χαρακτήρα και δίνει στους δημιουργούς την εξουσία να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή, εν όλω ή εν μέρει. Στο άρθρο 5 όμως της ανωτέρω Οδηγίας, προβλέπονται εξαιρέσεις και περιορισμοί από το δικαίωμα αναπαραγωγής, μια εκ των οποίων είναι η αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, υπό τον ορό ότι οι δικαιούχοι λαμβάνουν δίκαιη αποζημίωση. Ο περιορισμός της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προβλέπεται και στην εθνική νομοθεσία, στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η αναπαραγωγή ενός έργου, που έχει νομίμως δημοσιευθεί, εφόσον η αναπαραγωγή γίνεται για ιδιωτική χρήση εκείνου που την κάνει. Εάν για την ελεύθερη αναπαραγωγή του έργου για ιδιωτική χρήση χρησιμοποιούνται τεχνικά μέσα, οφείλεται εύλογη αμοιβή στο δημιουργό και στους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Η προσέγγιση του περιορισμού της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ρυθμίζεται στο άρθρο 5§2 στοιχείο β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας και στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, όπως τροποποιήθηκε προσφάτως δυνάμει των Ν. 4481/2017 και Ν. 4540/2018, καθώς και των επιμέρους ζητημάτων που έχουν ανακύψει κατά την εφαρμογή του εν λόγω περιορισμού, αποτέλεσε το αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της διαμόρφωσης της εύλογης αμοιβής χάριν ιδιωτικής αναπαραγωγής από την πρόσφατη νομολογία του ΔΕΕ, το οποίο έχει συμβάλλει σημαντικά στον προσδιορισμό της εύλογης αμοιβής στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δια της εκδόσεως μίας σειράς αποφάσεων αναφορικά με την εφαρμογή του συστήματος εύλογης αμοιβής, που προβλέπεται για την περίπτωση της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προστατευόμενων έργων, ερμηνεύοντας το άρθρο 5 § 2 στοιχεία α’ και β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ.","In every system of protection of intellectual property, reproductive right is the cornerstone of the property rights of the creator both historically and economically and the earliest form of exploitation and is recognized by every International Convention (Article 9§1 of the Berne-Paris International Convention) and the TRIPS Agreement (Article 9§1). Reproduction of a work, in whole or in part, is the most common form of intellectual property infringement. Especially in modern times, characterized by the rapid development of digital technology and the rapid and widespread deployment of the use of new technologies, the importance of reproductive power is immeasurable in the new digital environment. For this reason, it was considered necessary to regulate the exploitation of the works so that they adapt to the new digital environment and respond to the contemporary economic reality while ensuring a high level of protection both for authors of intellectual works and for holders of related rights. The above objective was achieved by Directive 2001/29 / EC, which in Article 2 recognizes authors the right to reproduce, which is a fundamental property right of absolute and exclusive character and gives authors the power to authorize or prohibit the reproduction of their works in any medium and form, in whole or in part. However, Article 5 of the above Directive provides for exceptions and limitations on the right to reproduce, one of which is reproduction for private use, provided that the recipients receive fair compensation. Restriction of reproduction for private use is also provided for in national law in Article 18 of Law 2121/1993. The approach of restriction of reproduction for private use of copyrighted works as regulated in Article 5 (2) (b) of Directive 2001/29 / EC on the harmonization of certain aspects of copyright and related rights in society of the information and Article 18 of Law 2121/1993, as recently amended by Laws 4481/2017 and 4540/2018, as well as the individual issues that have arisen in the application of this restriction, has been the subject of a study present work. Furthermore, particular emphasis was placed on the issue of a fair remuneration for private reproduction from the recent WEU case law, which has made a significant contribution to the determination of reasonable remuneration in intellectual property law by issuing a series of decisions concerning the application of the reasonable in the case of reproduction for private use of protected works, by interpreting Article 5 (2) (a) and (b) of Directive 2001/29 / EC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαρζακάκου Στέλλα","Varzakakou Stella"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σε κάθε σύστημα προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας η εξουσία αναπαραγωγής αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του περιουσιακού δικαιώματος του δημιουργού τόσο από ιστορική όσο και από οικονομική άποψη και την παλαιότερη μορφή εκμετάλλευσης και αναγνωρίζεται από κάθε σχεδόν Διεθνή Σύμβαση (άρθρο 9§1 Διεθνούς Σύμβαση Βέρνης - Παρισιού) και την Συμφωνία TRIPS (άρθρο 9§1). Η αναπαραγωγή έργου, ολόκληρου ή μέρους του, αποτελεί τη συχνότερη μορφή προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ιδίως στη σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τη ραγδαία εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας και την ταχύτατη και ευρεία εξάπλωση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, η σημασία της εξουσίας αναπαραγωγής είναι ανυπολόγιστη στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό το λόγο, κρίθηκε αναγκαία η νομοθετική ρύθμιση της εκμετάλλευσης των έργων ώστε αυτή να προσαρμοστεί στο νέο ψηφιακό περιβάλλον και να ανταποκρίνεται στην σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα εξασφαλίζοντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο προστασίας τόσο για τους δημιουργούς πνευματικών έργων όσο και για τους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Ο παραπάνω σκοπός επετεύχθη με την Οδηγία 2001/29/ΕΚ, η οποία στο άρθρο 2 αναγνωρίζει στους δημιουργούς το δικαίωμα αναπαραγωγής, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες περιουσιακό δικαίωμα με απόλυτο και αποκλειστικό χαρακτήρα και δίνει στους δημιουργούς την εξουσία να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν την αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή, εν όλω ή εν μέρει. Στο άρθρο 5 όμως της ανωτέρω Οδηγίας, προβλέπονται εξαιρέσεις και περιορισμοί από το δικαίωμα αναπαραγωγής, μια εκ των οποίων είναι η αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, υπό τον ορό ότι οι δικαιούχοι λαμβάνουν δίκαιη αποζημίωση. Ο περιορισμός της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προβλέπεται και στην εθνική νομοθεσία, στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η αναπαραγωγή ενός έργου, που έχει νομίμως δημοσιευθεί, εφόσον η αναπαραγωγή γίνεται για ιδιωτική χρήση εκείνου που την κάνει. Εάν για την ελεύθερη αναπαραγωγή του έργου για ιδιωτική χρήση χρησιμοποιούνται τεχνικά μέσα, οφείλεται εύλογη αμοιβή στο δημιουργό και στους δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων. Η προσέγγιση του περιορισμού της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ρυθμίζεται στο άρθρο 5§2 στοιχείο β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας και στο άρθρο 18 Ν. 2121/1993, όπως τροποποιήθηκε προσφάτως δυνάμει των Ν. 4481/2017 και Ν. 4540/2018, καθώς και των επιμέρους ζητημάτων που έχουν ανακύψει κατά την εφαρμογή του εν λόγω περιορισμού, αποτέλεσε το αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της διαμόρφωσης της εύλογης αμοιβής χάριν ιδιωτικής αναπαραγωγής από την πρόσφατη νομολογία του ΔΕΕ, το οποίο έχει συμβάλλει σημαντικά στον προσδιορισμό της εύλογης αμοιβής στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δια της εκδόσεως μίας σειράς αποφάσεων αναφορικά με την εφαρμογή του συστήματος εύλογης αμοιβής, που προβλέπεται για την περίπτωση της αναπαραγωγής για ιδιωτική χρήση προστατευόμενων έργων, ερμηνεύοντας το άρθρο 5 § 2 στοιχεία α’ και β’ της Οδηγίας 2001/29/ΕΚ.","In every system of protection of intellectual property, reproductive right is the cornerstone of the property rights of the creator both historically and economically and the earliest form of exploitation and is recognized by every International Convention (Article 9§1 of the Berne-Paris International Convention) and the TRIPS Agreement (Article 9§1). Reproduction of a work, in whole or in part, is the most common form of intellectual property infringement. Especially in modern times, characterized by the rapid development of digital technology and the rapid and widespread deployment of the use of new technologies, the importance of reproductive power is immeasurable in the new digital environment. For this reason, it was considered necessary to regulate the exploitation of the works so that they adapt to the new digital environment and respond to the contemporary economic reality while ensuring a high level of protection both for authors of intellectual works and for holders of related rights. The above objective was achieved by Directive 2001/29 / EC, which in Article 2 recognizes authors the right to reproduce, which is a fundamental property right of absolute and exclusive character and gives authors the power to authorize or prohibit the reproduction of their works in any medium and form, in whole or in part. However, Article 5 of the above Directive provides for exceptions and limitations on the right to reproduce, one of which is reproduction for private use, provided that the recipients receive fair compensation. Restriction of reproduction for private use is also provided for in national law in Article 18 of Law 2121/1993. The approach of restriction of reproduction for private use of copyrighted works as regulated in Article 5 (2) (b) of Directive 2001/29 / EC on the harmonization of certain aspects of copyright and related rights in society of the information and Article 18 of Law 2121/1993, as recently amended by Laws 4481/2017 and 4540/2018, as well as the individual issues that have arisen in the application of this restriction, has been the subject of a study present work. Furthermore, particular emphasis was placed on the issue of a fair remuneration for private reproduction from the recent WEU case law, which has made a significant contribution to the determination of reasonable remuneration in intellectual property law by issuing a series of decisions concerning the application of the reasonable in the case of reproduction for private use of protected works, by interpreting Article 5 (2) (a) and (b) of Directive 2001/29 / EC."],"dc:identifier":["uoadl:2858020","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858020"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση έργων προστατευόμενων από τις διατάξεις της πνευματικής ιδιοκτησίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:40Z"}