{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2858581"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2858581","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Marine Protected Areas (MPAs) in Areas Beyond National Jurisdiction","abstract":"Σε μια εποχή αυξημένου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος αποτελεί ζήτημα ιδιαίτερης βαρύτητας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η διατήρηση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας (ενός επιστημονικού όρου η νομική κάλυψη του οποίου κατέστη επιτακτική σχετικά πρόσφατα) αποτελεί το βασικό πυλώνα και το σημείο εκκίνησης κάθε προσπάθειας καταστολής και μελέτης των περιβαλλοντικών κινδύνων. Το ολιστικό εργαλείο των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό για τα παράκτια Κράτη προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε περιοχές υπό την εθνική κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους. Αντιθέτως, η χρήση του εργαλείου καθίσταται δυσχερής και νομικά αμφισβητήσιμη σε θαλάσσιες περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας (ανοιχτή θάλασσα και διεθνής βυθός), που αποτελούν και το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό θαλάσσιας επιφάνειας του πλανήτη, δεδομένων των θεμελιωδών ελευθεριών που επιφυλάσσει για το σύνολο της διεθνούς κοινότητας στις περιοχές αυτές το Σύνταγμα των Ωκεανών, δηλαδή η Σύμβαση των Η.Ε. του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι, το νομικό εμπόδιο που θέτει η ιστορική αυτή Σύμβαση αντιπαραβάλλεται προς την πραγματική ανάγκη διατήρησης της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του πλανήτη σε όλες τις περιοχές, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος. Η παρούσα εργασία ξεκινά με την παρουσίαση και θεμελίωση της έννοιας και των προσεγγίσεων προς την (θαλάσσια) βιοποικιλότητα, όπως προκύπτει τόσο από διεθνή μη νομικώς δεσμευτικά, αλλά καθολικής αποδοχής, κείμενα, όσο και σχετικές οικουμενικές συμβάσεις, δηλαδή τη Σύμβαση του 1982 και τη Σύμβαση των Η.Ε. του 1992 για τη Βιοποικιλότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται οι (άμεσες ή έμμεσες) νομικές βάσεις για την εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και η δυνατότητα θέσπισής τους σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας υπό το ισχύον διεθνές νομικό σύστημα. Στον αντίποδα του παγκόσμιου \"σκηνικού\", η εργασία συνεχίζει παραθέτοντας τα περιφερειακά συστήματα προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος που έχουν καινοτομήσει στον τομέα της βιοποικιλότητας εγκαθιδρύοντας προστατευόμενες περιοχές στην ανοικτή θάλασσα ή το διεθνή βυθό εντός του γεωγραφικού τους εύρους. Σε μια προσπάθεια σύγκρισης της παγκόσμιας και περιφερειακής προσέγγισης προς τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και καταγραφής των πλεονεκτημάτων-μειονεκτημάτων τους, η εργασία εξετάζει την ιστορική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων με σκοπό την υιοθέτηση ενός νέου νομικώς δεσμευτικού κειμένου για την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας και την πρόοδο των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν μέχρι το χρόνο συγγραφής της παρούσας εργασίας, στο πλαίσιο των οποίων η εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών βρέθηκε στο επίκεντρο. Εν κατακλείδι, αξιολογείται το κατά πόσο ο συνδυασμός των δύο ανωτέρω προσεγγίσεων μπορεί να επιτύχει το μέγιστο δυνατό συμβιβασμό ανάμεσα στο νομικό αδιέξοδο και την περιβαλλοντική πραγματικότητα.","abstract_html":"Σε μια εποχή αυξημένου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος αποτελεί ζήτημα ιδιαίτερης βαρύτητας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η διατήρηση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας (ενός επιστημονικού όρου η νομική κάλυψη του οποίου κατέστη επιτακτική σχετικά πρόσφατα) αποτελεί το βασικό πυλώνα και το σημείο εκκίνησης κάθε προσπάθειας καταστολής και μελέτης των περιβαλλοντικών κινδύνων. Το ολιστικό εργαλείο των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό για τα παράκτια Κράτη προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε περιοχές υπό την εθνική κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους. Αντιθέτως, η χρήση του εργαλείου καθίσταται δυσχερής και νομικά αμφισβητήσιμη σε θαλάσσιες περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας (ανοιχτή θάλασσα και διεθνής βυθός), που αποτελούν και το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό θαλάσσιας επιφάνειας του πλανήτη, δεδομένων των θεμελιωδών ελευθεριών που επιφυλάσσει για το σύνολο της διεθνούς κοινότητας στις περιοχές αυτές το Σύνταγμα των Ωκεανών, δηλαδή η Σύμβαση των Η.Ε. του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι, το νομικό εμπόδιο που θέτει η ιστορική αυτή Σύμβαση αντιπαραβάλλεται προς την πραγματική ανάγκη διατήρησης της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του πλανήτη σε όλες τις περιοχές, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος. Η παρούσα εργασία ξεκινά με την παρουσίαση και θεμελίωση της έννοιας και των προσεγγίσεων προς την (θαλάσσια) βιοποικιλότητα, όπως προκύπτει τόσο από διεθνή μη νομικώς δεσμευτικά, αλλά καθολικής αποδοχής, κείμενα, όσο και σχετικές οικουμενικές συμβάσεις, δηλαδή τη Σύμβαση του 1982 και τη Σύμβαση των Η.Ε. του 1992 για τη Βιοποικιλότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται οι (άμεσες ή έμμεσες) νομικές βάσεις για την εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και η δυνατότητα θέσπισής τους σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας υπό το ισχύον διεθνές νομικό σύστημα. Στον αντίποδα του παγκόσμιου &quot;σκηνικού&quot;, η εργασία συνεχίζει παραθέτοντας τα περιφερειακά συστήματα προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος που έχουν καινοτομήσει στον τομέα της βιοποικιλότητας εγκαθιδρύοντας προστατευόμενες περιοχές στην ανοικτή θάλασσα ή το διεθνή βυθό εντός του γεωγραφικού τους εύρους. Σε μια προσπάθεια σύγκρισης της παγκόσμιας και περιφερειακής προσέγγισης προς τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και καταγραφής των πλεονεκτημάτων-μειονεκτημάτων τους, η εργασία εξετάζει την ιστορική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων με σκοπό την υιοθέτηση ενός νέου νομικώς δεσμευτικού κειμένου για την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας και την πρόοδο των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν μέχρι το χρόνο συγγραφής της παρούσας εργασίας, στο πλαίσιο των οποίων η εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών βρέθηκε στο επίκεντρο. Εν κατακλείδι, αξιολογείται το κατά πόσο ο συνδυασμός των δύο ανωτέρω προσεγγίσεων μπορεί να επιτύχει το μέγιστο δυνατό συμβιβασμό ανάμεσα στο νομικό αδιέξοδο και την περιβαλλοντική πραγματικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρβουνίδης Θεμιστοκλής","Karvounidis Themistoklis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2858581"],"render_values":[{"text":"uoadl:2858581","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858581","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858581","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2858581","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρβουνίδης Θεμιστοκλής","Karvounidis Themistoklis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2858581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858581"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σε μια εποχή αυξημένου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος αποτελεί ζήτημα ιδιαίτερης βαρύτητας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η διατήρηση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας (ενός επιστημονικού όρου η νομική κάλυψη του οποίου κατέστη επιτακτική σχετικά πρόσφατα) αποτελεί το βασικό πυλώνα και το σημείο εκκίνησης κάθε προσπάθειας καταστολής και μελέτης των περιβαλλοντικών κινδύνων. Το ολιστικό εργαλείο των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό για τα παράκτια Κράτη προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε περιοχές υπό την εθνική κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους. Αντιθέτως, η χρήση του εργαλείου καθίσταται δυσχερής και νομικά αμφισβητήσιμη σε θαλάσσιες περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας (ανοιχτή θάλασσα και διεθνής βυθός), που αποτελούν και το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό θαλάσσιας επιφάνειας του πλανήτη, δεδομένων των θεμελιωδών ελευθεριών που επιφυλάσσει για το σύνολο της διεθνούς κοινότητας στις περιοχές αυτές το Σύνταγμα των Ωκεανών, δηλαδή η Σύμβαση των Η.Ε. του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι, το νομικό εμπόδιο που θέτει η ιστορική αυτή Σύμβαση αντιπαραβάλλεται προς την πραγματική ανάγκη διατήρησης της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του πλανήτη σε όλες τις περιοχές, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος. Η παρούσα εργασία ξεκινά με την παρουσίαση και θεμελίωση της έννοιας και των προσεγγίσεων προς την (θαλάσσια) βιοποικιλότητα, όπως προκύπτει τόσο από διεθνή μη νομικώς δεσμευτικά, αλλά καθολικής αποδοχής, κείμενα, όσο και σχετικές οικουμενικές συμβάσεις, δηλαδή τη Σύμβαση του 1982 και τη Σύμβαση των Η.Ε. του 1992 για τη Βιοποικιλότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται οι (άμεσες ή έμμεσες) νομικές βάσεις για την εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και η δυνατότητα θέσπισής τους σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας υπό το ισχύον διεθνές νομικό σύστημα. Στον αντίποδα του παγκόσμιου \"σκηνικού\", η εργασία συνεχίζει παραθέτοντας τα περιφερειακά συστήματα προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος που έχουν καινοτομήσει στον τομέα της βιοποικιλότητας εγκαθιδρύοντας προστατευόμενες περιοχές στην ανοικτή θάλασσα ή το διεθνή βυθό εντός του γεωγραφικού τους εύρους. Σε μια προσπάθεια σύγκρισης της παγκόσμιας και περιφερειακής προσέγγισης προς τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και καταγραφής των πλεονεκτημάτων-μειονεκτημάτων τους, η εργασία εξετάζει την ιστορική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων με σκοπό την υιοθέτηση ενός νέου νομικώς δεσμευτικού κειμένου για την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας και την πρόοδο των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν μέχρι το χρόνο συγγραφής της παρούσας εργασίας, στο πλαίσιο των οποίων η εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών βρέθηκε στο επίκεντρο. Εν κατακλείδι, αξιολογείται το κατά πόσο ο συνδυασμός των δύο ανωτέρω προσεγγίσεων μπορεί να επιτύχει το μέγιστο δυνατό συμβιβασμό ανάμεσα στο νομικό αδιέξοδο και την περιβαλλοντική πραγματικότητα.","Since the early 1970s, the conservation of marine biodiversity has been at the centre of the international environmental attention, even though previously being quite neglected. At the same time, the tool of marine protected areas (MPAs) has been widely regarded by coastal States as a useful and effective means for the conservation goals, especially used in areas under their national sovereignty or jurisdiction. Despite its effectiveness, the use of the tool in areas beyond national jurisdiction (ABNJ), i.e. the high seas and the Area, seems doubtful given the fundamental freedoms and the subsequent jurisdictional limitations therein introduced by the Constitution of the Oceans, i.e. the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). The present thesis, at first, presents the notion and the approaches towards (marine) biodiversity, as universally identified both in international non-legally binding instruments (\"soft law\") and in the relevant international conventions, such as UNCLOS and the 1992 UN Convention on Biological Diversity (CBD). Furthermore, the legal basis for the establishment of MPAs in ABNJ is presented under the current international legal framework. In contrast to the latter, the thesis subsequently examines the regional frameworks for the protection of the marine environment whose governing bodies have been described as pioneers in the field of marine biodiversity by establishing MPAs in areas beyond their Contracting States' sovereignty or jurisdiction. Finally, the thesis focuses on the current developments, and more specifically on the historic resolution of the UN General Assembly to convene an International Conference on the adoption of a new international legally binding agreement on the conservation of marine biodiversity in ABNJ, as an Implementing Agreement under UNCLOS. The establishment of MPAs in ABNJ is one of the main pillars currently under negotiation. The thesis concludes by evaluating the combination of the above-mentioned global and regional approaches as the best way to compromise the legal obstacles of UNCLOS and the universal need for environmental action in the oceans."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Marine Protected Areas (MPAs) in Areas Beyond National Jurisdiction"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρβουνίδης Θεμιστοκλής","Karvounidis Themistoklis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σε μια εποχή αυξημένου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος αποτελεί ζήτημα ιδιαίτερης βαρύτητας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η διατήρηση της θαλάσσιας βιοποικιλότητας (ενός επιστημονικού όρου η νομική κάλυψη του οποίου κατέστη επιτακτική σχετικά πρόσφατα) αποτελεί το βασικό πυλώνα και το σημείο εκκίνησης κάθε προσπάθειας καταστολής και μελέτης των περιβαλλοντικών κινδύνων. Το ολιστικό εργαλείο των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών έχει αποδειχθεί ιδιαιτέρως αποτελεσματικό για τα παράκτια Κράτη προς τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε περιοχές υπό την εθνική κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους. Αντιθέτως, η χρήση του εργαλείου καθίσταται δυσχερής και νομικά αμφισβητήσιμη σε θαλάσσιες περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας (ανοιχτή θάλασσα και διεθνής βυθός), που αποτελούν και το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό θαλάσσιας επιφάνειας του πλανήτη, δεδομένων των θεμελιωδών ελευθεριών που επιφυλάσσει για το σύνολο της διεθνούς κοινότητας στις περιοχές αυτές το Σύνταγμα των Ωκεανών, δηλαδή η Σύμβαση των Η.Ε. του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι, το νομικό εμπόδιο που θέτει η ιστορική αυτή Σύμβαση αντιπαραβάλλεται προς την πραγματική ανάγκη διατήρησης της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του πλανήτη σε όλες τις περιοχές, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος. Η παρούσα εργασία ξεκινά με την παρουσίαση και θεμελίωση της έννοιας και των προσεγγίσεων προς την (θαλάσσια) βιοποικιλότητα, όπως προκύπτει τόσο από διεθνή μη νομικώς δεσμευτικά, αλλά καθολικής αποδοχής, κείμενα, όσο και σχετικές οικουμενικές συμβάσεις, δηλαδή τη Σύμβαση του 1982 και τη Σύμβαση των Η.Ε. του 1992 για τη Βιοποικιλότητα. Παράλληλα, παρουσιάζονται οι (άμεσες ή έμμεσες) νομικές βάσεις για την εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και η δυνατότητα θέσπισής τους σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας υπό το ισχύον διεθνές νομικό σύστημα. Στον αντίποδα του παγκόσμιου \"σκηνικού\", η εργασία συνεχίζει παραθέτοντας τα περιφερειακά συστήματα προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος που έχουν καινοτομήσει στον τομέα της βιοποικιλότητας εγκαθιδρύοντας προστατευόμενες περιοχές στην ανοικτή θάλασσα ή το διεθνή βυθό εντός του γεωγραφικού τους εύρους. Σε μια προσπάθεια σύγκρισης της παγκόσμιας και περιφερειακής προσέγγισης προς τη θαλάσσια βιοποικιλότητα και καταγραφής των πλεονεκτημάτων-μειονεκτημάτων τους, η εργασία εξετάζει την ιστορική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων με σκοπό την υιοθέτηση ενός νέου νομικώς δεσμευτικού κειμένου για την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας και την πρόοδο των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν μέχρι το χρόνο συγγραφής της παρούσας εργασίας, στο πλαίσιο των οποίων η εφαρμογή του εργαλείου των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών βρέθηκε στο επίκεντρο. Εν κατακλείδι, αξιολογείται το κατά πόσο ο συνδυασμός των δύο ανωτέρω προσεγγίσεων μπορεί να επιτύχει το μέγιστο δυνατό συμβιβασμό ανάμεσα στο νομικό αδιέξοδο και την περιβαλλοντική πραγματικότητα.","Since the early 1970s, the conservation of marine biodiversity has been at the centre of the international environmental attention, even though previously being quite neglected. At the same time, the tool of marine protected areas (MPAs) has been widely regarded by coastal States as a useful and effective means for the conservation goals, especially used in areas under their national sovereignty or jurisdiction. Despite its effectiveness, the use of the tool in areas beyond national jurisdiction (ABNJ), i.e. the high seas and the Area, seems doubtful given the fundamental freedoms and the subsequent jurisdictional limitations therein introduced by the Constitution of the Oceans, i.e. the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). The present thesis, at first, presents the notion and the approaches towards (marine) biodiversity, as universally identified both in international non-legally binding instruments (\"soft law\") and in the relevant international conventions, such as UNCLOS and the 1992 UN Convention on Biological Diversity (CBD). Furthermore, the legal basis for the establishment of MPAs in ABNJ is presented under the current international legal framework. In contrast to the latter, the thesis subsequently examines the regional frameworks for the protection of the marine environment whose governing bodies have been described as pioneers in the field of marine biodiversity by establishing MPAs in areas beyond their Contracting States' sovereignty or jurisdiction. Finally, the thesis focuses on the current developments, and more specifically on the historic resolution of the UN General Assembly to convene an International Conference on the adoption of a new international legally binding agreement on the conservation of marine biodiversity in ABNJ, as an Implementing Agreement under UNCLOS. The establishment of MPAs in ABNJ is one of the main pillars currently under negotiation. The thesis concludes by evaluating the combination of the above-mentioned global and regional approaches as the best way to compromise the legal obstacles of UNCLOS and the universal need for environmental action in the oceans."],"dc:identifier":["uoadl:2858581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2858581"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Marine Protected Areas (MPAs) in Areas Beyond National Jurisdiction"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z"}