{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2859474"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2859474","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ευθύνη του εγγυητή στον αλληλόχρεο λογαριασμό","abstract":"Στη σημερινή εποχή, η εξέλιξη του αλληλόχρεου λογαριασμού είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ ορθότερο θα ήταν να θεωρηθεί ότι σήμερα αποτελεί έναν ιδιόμορφο μηχανισμό αποσβέσεως των ενοχών, που δημιουργούνται από τις συναλλακτικές σχέσεις δύο προσώπων. Πρόκειται ειδικότερα για την παρεπόμενη, διαρκή και σύνθετη σύμβαση μεταξύ δύο προσώπων, με την οποία συμφωνείται ότι οι εκατέρωθεν απαιτήσεις και καταβολές αυτών καταχωρούνται σε έναν ενιαίο λογαριασμό, ώστε δικαστικώς επιδιώξιμο και απαιτητό να καθίσταται μόνον το προκύπτον εκ της αντιπαραβολής του συνόλου των δοσοληψιών υπόλοιπο κατά το κλείσιμο του λογαριασμού. Είναι γεγονός ότι στον ευαίσθητο τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική άποψη τομέα των τραπεζικών συναλλαγών, ο θεσμός της εγγύησης αποκτά ξεχωριστό χαρακτήρα, λαμβανομένου δε υπ’ όψιν ότι ολόκληρο το φάσμα των κάθε μορφής τραπεζικών χρηματοδοτήσεων συνδέεται αναπόσπαστα με την παροχή εγγύησης. Είναι επίσης γεγονός ότι η σύναψη συμβάσεων με τα διαπραγματευτικά ισχυρότερα τραπεζικά ιδρύματα και η αποδοχή εγγράφων με συγκεκριμένους προδιατυπωμένους όρους, όπως συμβαίνει και στη σύμβαση εγγυήσεως, προκαλεί συχνά μια αδιαμφισβήτητη δυσκολία αντίληψης και κατανόησης εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου της Τραπέζης του ακριβούς νοήματος των νομικών και οικονομικών όρων, που εμπεριέχονται σε αυτού του είδους τα έγγραφα, όπως και των εννόμων συνεπειών εκ των αναληφθεισών υποχρεώσεων. Σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις η ανάγκη προστασίας του εγγυητή σκιαγραφείται και παρίσταται περισσότερο έντονη όχι μόνο με την επίκληση των προστατευτικών διατάξεων, που περιλαμβάνονται στον Αστικό Κώδικα, αλλά και με την αξιοποίηση της επιπρόσθετης προστασίας, που δύναται να παρασχεθεί στον εγγυητή κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων για την προστασία του καταναλωτή (Ν. 2251/1994). Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων, κατά πάγια Νομολογία, δικαιολογείται επαρκώς τόσο από τον παρακολουθηματικό χαρακτήρα της εγγύησης όσο και από την αποδυναμωμένη θέση των προσώπων που καλούνται να συμβληθούν ως εγγυητές, αποδεχόμενοι προδιατυπωμένους όρους και παραιτήσεις από τα ενδοτικού δικαίου δικαιώματά τους. Στο πλαίσιο αυτό εκκινείται μια διαδικασία αναζήτησης επιχειρηματολογίας προς την ελευθέρωση του εγγυητή και τη δημιουργία ενός ικανοποιητικού πλέγματος προστασίας αυτού, ώστε να μην τυγχάνει ελλειμματικής προστασίας σε σχέση με τον πρωτοφειλέτη της Τραπέζης, συμμεριζόμενου δε του αλτρουιστικού χαρακτήρα της παρασχεθείσης εγγυήσεως. Τέλος η παρούσα διπλωματική εργασία ολοκληρώνεται με την εξέταση της θέσεως του εγγυητή υπό το πρίσμα του νόμου περί ρύθμισης των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων (Ν. 3869/2010). Ειδικότερα ο Ν. 3869/2010 εισάγει μια τομή σε όσα είναι ήδη γνωστά, ως προς τον παρεπόμενο χαρακτήρα της σύμβασης εγγυήσεως, ο οποίος καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της εξασφαλιστικής σύμβασης εγγύησης και της εξασφαλιζόμενης σύμβασης πρωτοφειλέτη και δανειστή. Η εγγύηση, η οποία σύμφωνα με Αστικό Κώδικα, γεννά εξαρτημένη ενοχή, καθ’ ότι η υποχρέωση του εγγυητή εξαρτάται από τη γένεση, το κύρος, την έκταση, τη δυνατότητα πραγμάτωσης και την απόσβεση της κύριας οφειλής αντιμετωπίζεται άρδην διαφορετικώς από το συγκεκριμένο νομοθέτημα.","abstract_html":"Στη σημερινή εποχή, η εξέλιξη του αλληλόχρεου λογαριασμού είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ ορθότερο θα ήταν να θεωρηθεί ότι σήμερα αποτελεί έναν ιδιόμορφο μηχανισμό αποσβέσεως των ενοχών, που δημιουργούνται από τις συναλλακτικές σχέσεις δύο προσώπων. Πρόκειται ειδικότερα για την παρεπόμενη, διαρκή και σύνθετη σύμβαση μεταξύ δύο προσώπων, με την οποία συμφωνείται ότι οι εκατέρωθεν απαιτήσεις και καταβολές αυτών καταχωρούνται σε έναν ενιαίο λογαριασμό, ώστε δικαστικώς επιδιώξιμο και απαιτητό να καθίσταται μόνον το προκύπτον εκ της αντιπαραβολής του συνόλου των δοσοληψιών υπόλοιπο κατά το κλείσιμο του λογαριασμού. Είναι γεγονός ότι στον ευαίσθητο τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική άποψη τομέα των τραπεζικών συναλλαγών, ο θεσμός της εγγύησης αποκτά ξεχωριστό χαρακτήρα, λαμβανομένου δε υπ’ όψιν ότι ολόκληρο το φάσμα των κάθε μορφής τραπεζικών χρηματοδοτήσεων συνδέεται αναπόσπαστα με την παροχή εγγύησης. Είναι επίσης γεγονός ότι η σύναψη συμβάσεων με τα διαπραγματευτικά ισχυρότερα τραπεζικά ιδρύματα και η αποδοχή εγγράφων με συγκεκριμένους προδιατυπωμένους όρους, όπως συμβαίνει και στη σύμβαση εγγυήσεως, προκαλεί συχνά μια αδιαμφισβήτητη δυσκολία αντίληψης και κατανόησης εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου της Τραπέζης του ακριβούς νοήματος των νομικών και οικονομικών όρων, που εμπεριέχονται σε αυτού του είδους τα έγγραφα, όπως και των εννόμων συνεπειών εκ των αναληφθεισών υποχρεώσεων. Σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις η ανάγκη προστασίας του εγγυητή σκιαγραφείται και παρίσταται περισσότερο έντονη όχι μόνο με την επίκληση των προστατευτικών διατάξεων, που περιλαμβάνονται στον Αστικό Κώδικα, αλλά και με την αξιοποίηση της επιπρόσθετης προστασίας, που δύναται να παρασχεθεί στον εγγυητή κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων για την προστασία του καταναλωτή (Ν. 2251/1994). Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων, κατά πάγια Νομολογία, δικαιολογείται επαρκώς τόσο από τον παρακολουθηματικό χαρακτήρα της εγγύησης όσο και από την αποδυναμωμένη θέση των προσώπων που καλούνται να συμβληθούν ως εγγυητές, αποδεχόμενοι προδιατυπωμένους όρους και παραιτήσεις από τα ενδοτικού δικαίου δικαιώματά τους. Στο πλαίσιο αυτό εκκινείται μια διαδικασία αναζήτησης επιχειρηματολογίας προς την ελευθέρωση του εγγυητή και τη δημιουργία ενός ικανοποιητικού πλέγματος προστασίας αυτού, ώστε να μην τυγχάνει ελλειμματικής προστασίας σε σχέση με τον πρωτοφειλέτη της Τραπέζης, συμμεριζόμενου δε του αλτρουιστικού χαρακτήρα της παρασχεθείσης εγγυήσεως. Τέλος η παρούσα διπλωματική εργασία ολοκληρώνεται με την εξέταση της θέσεως του εγγυητή υπό το πρίσμα του νόμου περί ρύθμισης των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων (Ν. 3869/2010). Ειδικότερα ο Ν. 3869/2010 εισάγει μια τομή σε όσα είναι ήδη γνωστά, ως προς τον παρεπόμενο χαρακτήρα της σύμβασης εγγυήσεως, ο οποίος καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της εξασφαλιστικής σύμβασης εγγύησης και της εξασφαλιζόμενης σύμβασης πρωτοφειλέτη και δανειστή. Η εγγύηση, η οποία σύμφωνα με Αστικό Κώδικα, γεννά εξαρτημένη ενοχή, καθ’ ότι η υποχρέωση του εγγυητή εξαρτάται από τη γένεση, το κύρος, την έκταση, τη δυνατότητα πραγμάτωσης και την απόσβεση της κύριας οφειλής αντιμετωπίζεται άρδην διαφορετικώς από το συγκεκριμένο νομοθέτημα.","abstract_has_math":false,"creators":["Πίκουλα Ελευθερία","Pikoula Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2859474"],"render_values":[{"text":"uoadl:2859474","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859474","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859474","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2859474","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πίκουλα Ελευθερία","Pikoula Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2859474","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859474"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στη σημερινή εποχή, η εξέλιξη του αλληλόχρεου λογαριασμού είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ ορθότερο θα ήταν να θεωρηθεί ότι σήμερα αποτελεί έναν ιδιόμορφο μηχανισμό αποσβέσεως των ενοχών, που δημιουργούνται από τις συναλλακτικές σχέσεις δύο προσώπων. Πρόκειται ειδικότερα για την παρεπόμενη, διαρκή και σύνθετη σύμβαση μεταξύ δύο προσώπων, με την οποία συμφωνείται ότι οι εκατέρωθεν απαιτήσεις και καταβολές αυτών καταχωρούνται σε έναν ενιαίο λογαριασμό, ώστε δικαστικώς επιδιώξιμο και απαιτητό να καθίσταται μόνον το προκύπτον εκ της αντιπαραβολής του συνόλου των δοσοληψιών υπόλοιπο κατά το κλείσιμο του λογαριασμού. Είναι γεγονός ότι στον ευαίσθητο τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική άποψη τομέα των τραπεζικών συναλλαγών, ο θεσμός της εγγύησης αποκτά ξεχωριστό χαρακτήρα, λαμβανομένου δε υπ’ όψιν ότι ολόκληρο το φάσμα των κάθε μορφής τραπεζικών χρηματοδοτήσεων συνδέεται αναπόσπαστα με την παροχή εγγύησης. Είναι επίσης γεγονός ότι η σύναψη συμβάσεων με τα διαπραγματευτικά ισχυρότερα τραπεζικά ιδρύματα και η αποδοχή εγγράφων με συγκεκριμένους προδιατυπωμένους όρους, όπως συμβαίνει και στη σύμβαση εγγυήσεως, προκαλεί συχνά μια αδιαμφισβήτητη δυσκολία αντίληψης και κατανόησης εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου της Τραπέζης του ακριβούς νοήματος των νομικών και οικονομικών όρων, που εμπεριέχονται σε αυτού του είδους τα έγγραφα, όπως και των εννόμων συνεπειών εκ των αναληφθεισών υποχρεώσεων. Σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις η ανάγκη προστασίας του εγγυητή σκιαγραφείται και παρίσταται περισσότερο έντονη όχι μόνο με την επίκληση των προστατευτικών διατάξεων, που περιλαμβάνονται στον Αστικό Κώδικα, αλλά και με την αξιοποίηση της επιπρόσθετης προστασίας, που δύναται να παρασχεθεί στον εγγυητή κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων για την προστασία του καταναλωτή (Ν. 2251/1994). Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων, κατά πάγια Νομολογία, δικαιολογείται επαρκώς τόσο από τον παρακολουθηματικό χαρακτήρα της εγγύησης όσο και από την αποδυναμωμένη θέση των προσώπων που καλούνται να συμβληθούν ως εγγυητές, αποδεχόμενοι προδιατυπωμένους όρους και παραιτήσεις από τα ενδοτικού δικαίου δικαιώματά τους. Στο πλαίσιο αυτό εκκινείται μια διαδικασία αναζήτησης επιχειρηματολογίας προς την ελευθέρωση του εγγυητή και τη δημιουργία ενός ικανοποιητικού πλέγματος προστασίας αυτού, ώστε να μην τυγχάνει ελλειμματικής προστασίας σε σχέση με τον πρωτοφειλέτη της Τραπέζης, συμμεριζόμενου δε του αλτρουιστικού χαρακτήρα της παρασχεθείσης εγγυήσεως. Τέλος η παρούσα διπλωματική εργασία ολοκληρώνεται με την εξέταση της θέσεως του εγγυητή υπό το πρίσμα του νόμου περί ρύθμισης των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων (Ν. 3869/2010). Ειδικότερα ο Ν. 3869/2010 εισάγει μια τομή σε όσα είναι ήδη γνωστά, ως προς τον παρεπόμενο χαρακτήρα της σύμβασης εγγυήσεως, ο οποίος καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της εξασφαλιστικής σύμβασης εγγύησης και της εξασφαλιζόμενης σύμβασης πρωτοφειλέτη και δανειστή. Η εγγύηση, η οποία σύμφωνα με Αστικό Κώδικα, γεννά εξαρτημένη ενοχή, καθ’ ότι η υποχρέωση του εγγυητή εξαρτάται από τη γένεση, το κύρος, την έκταση, τη δυνατότητα πραγμάτωσης και την απόσβεση της κύριας οφειλής αντιμετωπίζεται άρδην διαφορετικώς από το συγκεκριμένο νομοθέτημα.","Nowadays, the evolution of the overdraft account is undeniable, and it would be more appropriate to consider it today as a peculiar mechanism for extinguishing the guilt that is created by the two-person trading relationship. In particular, it is an ancillary, continuous and complex contract between two persons, agreeing that their respective claims and payments are recorded in a single account so that it is legally enforceable and payable only for the resulting balance of the transaction closing the account. It is a fact that, in a socially and economically sensitive banking sector, the guarantee institution becomes distinct, taking into account that the entire spectrum of all forms of bank financing is inseparably linked to the provision of a guarantee.It is also true that the conclusion of contracts with stronger banking institutions and the acceptance of documents in specified pre-conditions, as in the guarantee agreement, often gives rise to an unquestionable difficulty in understanding and understanding on the part of the counterparty of the Bank of the precise meaning of legal and financial conditions contained in such documents, as well as the legal consequences of the commitments entered into. In such cases, the need to protect the guarantor is outlined and is more prominent not only by invoking the protective provisions contained in the Civil Code but also by taking advantage of the additional protection that can be provided to the guarantor under the provisions for the protection of the consumer (Law 2251/1994). The application of these provisions, according to settled case law, is sufficiently justified both by the secondary nature of the guarantee and by the weakened position of the persons called upon to contract as guarantors by accepting pre-conditions and waiving their rights. In this context, a process of seeking arguments for the release of the guarantor and the creation of a satisfactory protection grid is initiated so that it does not suffer a defensive protection in relation to the principal debtor of the Bank, paralleling the altruistic nature of the guarantee provided. Finally, this diploma thesis concludes with the examination of the position of the guarantor in the light of the law on the regulation of debts of indebted persons (Law 3869/2010). In particular, Law 3869/2010 introduces a section on what is already known, as to the incidental nature of the guarantee contract, which demonstrates the relationship between the guarantee agreement and the secured primary and lender agreement.The guarantee, which, according to the Civil Code, gives rise to a charge of guilt, since the obligation of the guarantor depends on the origin, the validity, the extent, the possibility of realization and the amortization of the principal debt is dealt with differently from the law."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ευθύνη του εγγυητή στον αλληλόχρεο λογαριασμό"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πίκουλα Ελευθερία","Pikoula Eleftheria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στη σημερινή εποχή, η εξέλιξη του αλληλόχρεου λογαριασμού είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ ορθότερο θα ήταν να θεωρηθεί ότι σήμερα αποτελεί έναν ιδιόμορφο μηχανισμό αποσβέσεως των ενοχών, που δημιουργούνται από τις συναλλακτικές σχέσεις δύο προσώπων. Πρόκειται ειδικότερα για την παρεπόμενη, διαρκή και σύνθετη σύμβαση μεταξύ δύο προσώπων, με την οποία συμφωνείται ότι οι εκατέρωθεν απαιτήσεις και καταβολές αυτών καταχωρούνται σε έναν ενιαίο λογαριασμό, ώστε δικαστικώς επιδιώξιμο και απαιτητό να καθίσταται μόνον το προκύπτον εκ της αντιπαραβολής του συνόλου των δοσοληψιών υπόλοιπο κατά το κλείσιμο του λογαριασμού. Είναι γεγονός ότι στον ευαίσθητο τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική άποψη τομέα των τραπεζικών συναλλαγών, ο θεσμός της εγγύησης αποκτά ξεχωριστό χαρακτήρα, λαμβανομένου δε υπ’ όψιν ότι ολόκληρο το φάσμα των κάθε μορφής τραπεζικών χρηματοδοτήσεων συνδέεται αναπόσπαστα με την παροχή εγγύησης. Είναι επίσης γεγονός ότι η σύναψη συμβάσεων με τα διαπραγματευτικά ισχυρότερα τραπεζικά ιδρύματα και η αποδοχή εγγράφων με συγκεκριμένους προδιατυπωμένους όρους, όπως συμβαίνει και στη σύμβαση εγγυήσεως, προκαλεί συχνά μια αδιαμφισβήτητη δυσκολία αντίληψης και κατανόησης εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου της Τραπέζης του ακριβούς νοήματος των νομικών και οικονομικών όρων, που εμπεριέχονται σε αυτού του είδους τα έγγραφα, όπως και των εννόμων συνεπειών εκ των αναληφθεισών υποχρεώσεων. Σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις η ανάγκη προστασίας του εγγυητή σκιαγραφείται και παρίσταται περισσότερο έντονη όχι μόνο με την επίκληση των προστατευτικών διατάξεων, που περιλαμβάνονται στον Αστικό Κώδικα, αλλά και με την αξιοποίηση της επιπρόσθετης προστασίας, που δύναται να παρασχεθεί στον εγγυητή κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων για την προστασία του καταναλωτή (Ν. 2251/1994). Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων, κατά πάγια Νομολογία, δικαιολογείται επαρκώς τόσο από τον παρακολουθηματικό χαρακτήρα της εγγύησης όσο και από την αποδυναμωμένη θέση των προσώπων που καλούνται να συμβληθούν ως εγγυητές, αποδεχόμενοι προδιατυπωμένους όρους και παραιτήσεις από τα ενδοτικού δικαίου δικαιώματά τους. Στο πλαίσιο αυτό εκκινείται μια διαδικασία αναζήτησης επιχειρηματολογίας προς την ελευθέρωση του εγγυητή και τη δημιουργία ενός ικανοποιητικού πλέγματος προστασίας αυτού, ώστε να μην τυγχάνει ελλειμματικής προστασίας σε σχέση με τον πρωτοφειλέτη της Τραπέζης, συμμεριζόμενου δε του αλτρουιστικού χαρακτήρα της παρασχεθείσης εγγυήσεως. Τέλος η παρούσα διπλωματική εργασία ολοκληρώνεται με την εξέταση της θέσεως του εγγυητή υπό το πρίσμα του νόμου περί ρύθμισης των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων (Ν. 3869/2010). Ειδικότερα ο Ν. 3869/2010 εισάγει μια τομή σε όσα είναι ήδη γνωστά, ως προς τον παρεπόμενο χαρακτήρα της σύμβασης εγγυήσεως, ο οποίος καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της εξασφαλιστικής σύμβασης εγγύησης και της εξασφαλιζόμενης σύμβασης πρωτοφειλέτη και δανειστή. Η εγγύηση, η οποία σύμφωνα με Αστικό Κώδικα, γεννά εξαρτημένη ενοχή, καθ’ ότι η υποχρέωση του εγγυητή εξαρτάται από τη γένεση, το κύρος, την έκταση, τη δυνατότητα πραγμάτωσης και την απόσβεση της κύριας οφειλής αντιμετωπίζεται άρδην διαφορετικώς από το συγκεκριμένο νομοθέτημα.","Nowadays, the evolution of the overdraft account is undeniable, and it would be more appropriate to consider it today as a peculiar mechanism for extinguishing the guilt that is created by the two-person trading relationship. In particular, it is an ancillary, continuous and complex contract between two persons, agreeing that their respective claims and payments are recorded in a single account so that it is legally enforceable and payable only for the resulting balance of the transaction closing the account. It is a fact that, in a socially and economically sensitive banking sector, the guarantee institution becomes distinct, taking into account that the entire spectrum of all forms of bank financing is inseparably linked to the provision of a guarantee.It is also true that the conclusion of contracts with stronger banking institutions and the acceptance of documents in specified pre-conditions, as in the guarantee agreement, often gives rise to an unquestionable difficulty in understanding and understanding on the part of the counterparty of the Bank of the precise meaning of legal and financial conditions contained in such documents, as well as the legal consequences of the commitments entered into. In such cases, the need to protect the guarantor is outlined and is more prominent not only by invoking the protective provisions contained in the Civil Code but also by taking advantage of the additional protection that can be provided to the guarantor under the provisions for the protection of the consumer (Law 2251/1994). The application of these provisions, according to settled case law, is sufficiently justified both by the secondary nature of the guarantee and by the weakened position of the persons called upon to contract as guarantors by accepting pre-conditions and waiving their rights. In this context, a process of seeking arguments for the release of the guarantor and the creation of a satisfactory protection grid is initiated so that it does not suffer a defensive protection in relation to the principal debtor of the Bank, paralleling the altruistic nature of the guarantee provided. Finally, this diploma thesis concludes with the examination of the position of the guarantor in the light of the law on the regulation of debts of indebted persons (Law 3869/2010). In particular, Law 3869/2010 introduces a section on what is already known, as to the incidental nature of the guarantee contract, which demonstrates the relationship between the guarantee agreement and the secured primary and lender agreement.The guarantee, which, according to the Civil Code, gives rise to a charge of guilt, since the obligation of the guarantor depends on the origin, the validity, the extent, the possibility of realization and the amortization of the principal debt is dealt with differently from the law."],"dc:identifier":["uoadl:2859474","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859474"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ευθύνη του εγγυητή στον αλληλόχρεο λογαριασμό"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z"}