{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2859682"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2859682","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση","abstract":"Σε αυτό το διπλωματικό έργο αναλύουμε διάφορες περιπτώσεις κεντρικής εποπτείας που είτε εφαρμόστηκαν είτε προτάθηκαν στην Ευρώπη μετά την οικονομική κρίση και την κρίση κρατικού χρέους. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ο εποπτικός κατακερματισμός αποτελεί αιτία συστημικού κινδύνου, καθώς η συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει σε καταστάσεις κρίσης, ενώ η απουσία μηχανισμών κοινής επίλυσης και κοινών συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων επιδεινώνει το κόστος μιας τραπεζικής κρίσης και αυξάνει τις πιθανότητες της διάσωσης. Υποστηρίζουμε, ειδικότερα, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή εποπτική αρχιτεκτονική που εισήχθη το 2010 ανήκει ουσιαστικά στο πρότυπο της «ενισχυμένης» συνεργασίας, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνει στοιχεία των άλλων δύο μοντέλων εποπτικής συγκέντρωσης (επικεφαλής εποπτείας και ενιαίας εποπτικής αρχής) και είναι το αποτέλεσμα πολιτικού συμβιβασμού. Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της ΕΑΤ, συντονίζουν τις εθνικές, αντί να εποπτεύουν απευθείας τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Οι εθνικές αρχές συνεργάζονται σε ένα δίκτυο (ΕΣΧΕ) βάσει τοπικών εντολών και επομένως είναι επιρρεπείς σε εθνοτικές μεροληψίες, ιδίως σε καταστάσεις κρίσης. Η κατάσταση είναι διαφορετική στο πλαίσιο της Τραπεζικής Ένωσης, όταν ετέθη σε ισχύ ο Ενιαίος Μηχανισμός Εποπτείας (SSM). Υποστηρίζουμε, ωστόσο, ότι ο SSM περιλαμβάνει στοιχεία συνεργασίας και ανάθεσης, τα οποία θα βοηθήσουν την ΕΚΤ να ασκεί τα καθήκοντά της ως κεντρικός επόπτης, αλλά θα προκαλέσει επίσης συγκρούσεις συμφερόντων και ασυμμετρίες πληροφόρησης. Επιπλέον, ο SSM θα περιοριστεί στην ευρωζώνη, έτσι ώστε τα μοντέλα ενισχυμένης συνεργασίας και επικεφαλής εποπτικού φορέα να εφαρμόζονται εντούτοις στις σχέσεις με άλλες χώρες. Η ΕΚΤ θα πρέπει επίσης να συνεργαστεί με την ΕΑΑ, η οποία θα διατηρήσει τα ρυθμιστικά και μεσολαβητικά της καθήκοντα, όπως ήδη προβλέπεται από τις μεταρρυθμίσεις του 2010. Ως αποτέλεσμα, οι διασυνοριακοί τραπεζικοί όμιλοι θα υποβάλλονται συχνά σε ουσιαστικό κατακερματισμό της εποπτείας. Η σοβαρότητα αυτών των αδυναμιών θα μπορούσε να μετριαστεί από την επέκταση της Τραπεζικής Ένωσης σε επαρκή αριθμό χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ υπό το καθεστώς στενής συνεργασίας. Ωστόσο, αποδεικνύουμε ότι τα κίνητρα για αυτές τις χώρες να επιλέξουν ένα παρόμοιο καθεστώς είναι μέτρια και ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερα κίνητρα για να παραμείνουν εκτός του SSM και να αξιοποιηθεί η δύναμη ψήφου των χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ στο εποπτικό συμβούλιο της ΕΑΤ. Η παρούσα μελέτη εξετάζει στο πλαίσιο αυτό και τον αντίκτυπο της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν για τη διατήρηση της σταθερότητάς της. Διαιρείται σε 2 κεφάλαια στο Β Μέρος : (α) Το κεφάλαιο 3 περιλαμβάνει μια επισκόπηση των αιτιών της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) και της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ και των διαφοροποιημένων επιπτώσεών τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. (β) Το κεφάλαιο 4 ασχολείται με τα θεσμικά, εποπτικά και ρυθμιστικά μέτρα που θεσπίστηκαν για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος από το 2008 (εν μέσω της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης) μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης το 2014 και με τον αντίκτυπο των διατάξεων της στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα καθώς και προτάσεις για ενδεχόμενη νομοθετική βελτίωσή τους. Τέλος, όσον αφορά τις πρόσφατες θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις της ΕΕ σχετικά με τη διαφύλαξη της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, στόχος της οποίας είναι να σπάσει τον φαύλο κύκλο μεταξύ τραπεζών και κυριαρχικών αρχών, η άποψη του συντάκτη είναι ότι η αντικειμενική τραπεζική σταθερότητα μπορεί εν μέρει να επιτευχθεί μόνο κατάλληλη σχεδίαση του «δικτύου ασφαλείας τραπεζών». Οι υγιείς (εθνικές) δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές της ΕΕ είναι επίσης απαραίτητες (ένα ζήτημα προφανώς εκτός του πεδίου εφαρμογής της παρούσης εργασίας). Είναι επίσης σημαντικό να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε προσεκτικά και με συνέπεια την ανάγκη αναθεώρησης της «θεμελιώδους ασυμμετρίας» εντός της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ΕΕ. Με αυτή την έννοια, ο συντάκτης θεωρεί ότι η ίδρυση της EBU δεν είναι μόνο ως στόχος per se, ανακουφιστικός, τουλάχιστον για τη ζώνη του ευρώ, τη δεύτερη ασυμμετρία μεταξύ, αφενός, της τραπεζικής μικροπροληπτικής εποπτείας, η οποία διεξήχθη για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα σε εθνικό επίπεδο, και, αφετέρου, της προληπτικής ρύθμισης, η οποία είχε ήδη βαθμιαία εξευρωπαϊσθεί, αλλά και ως καταλύτης για να ενισχύσει την κατάλληλη συνοχή, σε επίπεδο ζώνης ευρώ, κατά τη διεξαγωγή των δύο κύριων μακροοικονομικών πολιτικών, ιδίως των νομισματικών και φορολογικών.","abstract_html":"Σε αυτό το διπλωματικό έργο αναλύουμε διάφορες περιπτώσεις κεντρικής εποπτείας που είτε εφαρμόστηκαν είτε προτάθηκαν στην Ευρώπη μετά την οικονομική κρίση και την κρίση κρατικού χρέους. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ο εποπτικός κατακερματισμός αποτελεί αιτία συστημικού κινδύνου, καθώς η συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει σε καταστάσεις κρίσης, ενώ η απουσία μηχανισμών κοινής επίλυσης και κοινών συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων επιδεινώνει το κόστος μιας τραπεζικής κρίσης και αυξάνει τις πιθανότητες της διάσωσης. Υποστηρίζουμε, ειδικότερα, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή εποπτική αρχιτεκτονική που εισήχθη το 2010 ανήκει ουσιαστικά στο πρότυπο της «ενισχυμένης» συνεργασίας, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνει στοιχεία των άλλων δύο μοντέλων εποπτικής συγκέντρωσης (επικεφαλής εποπτείας και ενιαίας εποπτικής αρχής) και είναι το αποτέλεσμα πολιτικού συμβιβασμού. Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της ΕΑΤ, συντονίζουν τις εθνικές, αντί να εποπτεύουν απευθείας τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Οι εθνικές αρχές συνεργάζονται σε ένα δίκτυο (ΕΣΧΕ) βάσει τοπικών εντολών και επομένως είναι επιρρεπείς σε εθνοτικές μεροληψίες, ιδίως σε καταστάσεις κρίσης. Η κατάσταση είναι διαφορετική στο πλαίσιο της Τραπεζικής Ένωσης, όταν ετέθη σε ισχύ ο Ενιαίος Μηχανισμός Εποπτείας (SSM). Υποστηρίζουμε, ωστόσο, ότι ο SSM περιλαμβάνει στοιχεία συνεργασίας και ανάθεσης, τα οποία θα βοηθήσουν την ΕΚΤ να ασκεί τα καθήκοντά της ως κεντρικός επόπτης, αλλά θα προκαλέσει επίσης συγκρούσεις συμφερόντων και ασυμμετρίες πληροφόρησης. Επιπλέον, ο SSM θα περιοριστεί στην ευρωζώνη, έτσι ώστε τα μοντέλα ενισχυμένης συνεργασίας και επικεφαλής εποπτικού φορέα να εφαρμόζονται εντούτοις στις σχέσεις με άλλες χώρες. Η ΕΚΤ θα πρέπει επίσης να συνεργαστεί με την ΕΑΑ, η οποία θα διατηρήσει τα ρυθμιστικά και μεσολαβητικά της καθήκοντα, όπως ήδη προβλέπεται από τις μεταρρυθμίσεις του 2010. Ως αποτέλεσμα, οι διασυνοριακοί τραπεζικοί όμιλοι θα υποβάλλονται συχνά σε ουσιαστικό κατακερματισμό της εποπτείας. Η σοβαρότητα αυτών των αδυναμιών θα μπορούσε να μετριαστεί από την επέκταση της Τραπεζικής Ένωσης σε επαρκή αριθμό χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ υπό το καθεστώς στενής συνεργασίας. Ωστόσο, αποδεικνύουμε ότι τα κίνητρα για αυτές τις χώρες να επιλέξουν ένα παρόμοιο καθεστώς είναι μέτρια και ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερα κίνητρα για να παραμείνουν εκτός του SSM και να αξιοποιηθεί η δύναμη ψήφου των χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ στο εποπτικό συμβούλιο της ΕΑΤ. Η παρούσα μελέτη εξετάζει στο πλαίσιο αυτό και τον αντίκτυπο της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν για τη διατήρηση της σταθερότητάς της. Διαιρείται σε 2 κεφάλαια στο Β Μέρος : (α) Το κεφάλαιο 3 περιλαμβάνει μια επισκόπηση των αιτιών της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) και της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ και των διαφοροποιημένων επιπτώσεών τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. (β) Το κεφάλαιο 4 ασχολείται με τα θεσμικά, εποπτικά και ρυθμιστικά μέτρα που θεσπίστηκαν για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος από το 2008 (εν μέσω της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης) μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης το 2014 και με τον αντίκτυπο των διατάξεων της στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα καθώς και προτάσεις για ενδεχόμενη νομοθετική βελτίωσή τους. Τέλος, όσον αφορά τις πρόσφατες θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις της ΕΕ σχετικά με τη διαφύλαξη της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, στόχος της οποίας είναι να σπάσει τον φαύλο κύκλο μεταξύ τραπεζών και κυριαρχικών αρχών, η άποψη του συντάκτη είναι ότι η αντικειμενική τραπεζική σταθερότητα μπορεί εν μέρει να επιτευχθεί μόνο κατάλληλη σχεδίαση του «δικτύου ασφαλείας τραπεζών». Οι υγιείς (εθνικές) δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές της ΕΕ είναι επίσης απαραίτητες (ένα ζήτημα προφανώς εκτός του πεδίου εφαρμογής της παρούσης εργασίας). Είναι επίσης σημαντικό να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε προσεκτικά και με συνέπεια την ανάγκη αναθεώρησης της «θεμελιώδους ασυμμετρίας» εντός της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ΕΕ. Με αυτή την έννοια, ο συντάκτης θεωρεί ότι η ίδρυση της EBU δεν είναι μόνο ως στόχος per se, ανακουφιστικός, τουλάχιστον για τη ζώνη του ευρώ, τη δεύτερη ασυμμετρία μεταξύ, αφενός, της τραπεζικής μικροπροληπτικής εποπτείας, η οποία διεξήχθη για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα σε εθνικό επίπεδο, και, αφετέρου, της προληπτικής ρύθμισης, η οποία είχε ήδη βαθμιαία εξευρωπαϊσθεί, αλλά και ως καταλύτης για να ενισχύσει την κατάλληλη συνοχή, σε επίπεδο ζώνης ευρώ, κατά τη διεξαγωγή των δύο κύριων μακροοικονομικών πολιτικών, ιδίως των νομισματικών και φορολογικών.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2859682"],"render_values":[{"text":"uoadl:2859682","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859682","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859682","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2859682","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2859682","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859682"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σε αυτό το διπλωματικό έργο αναλύουμε διάφορες περιπτώσεις κεντρικής εποπτείας που είτε εφαρμόστηκαν είτε προτάθηκαν στην Ευρώπη μετά την οικονομική κρίση και την κρίση κρατικού χρέους. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ο εποπτικός κατακερματισμός αποτελεί αιτία συστημικού κινδύνου, καθώς η συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει σε καταστάσεις κρίσης, ενώ η απουσία μηχανισμών κοινής επίλυσης και κοινών συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων επιδεινώνει το κόστος μιας τραπεζικής κρίσης και αυξάνει τις πιθανότητες της διάσωσης. Υποστηρίζουμε, ειδικότερα, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή εποπτική αρχιτεκτονική που εισήχθη το 2010 ανήκει ουσιαστικά στο πρότυπο της «ενισχυμένης» συνεργασίας, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνει στοιχεία των άλλων δύο μοντέλων εποπτικής συγκέντρωσης (επικεφαλής εποπτείας και ενιαίας εποπτικής αρχής) και είναι το αποτέλεσμα πολιτικού συμβιβασμού. Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της ΕΑΤ, συντονίζουν τις εθνικές, αντί να εποπτεύουν απευθείας τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Οι εθνικές αρχές συνεργάζονται σε ένα δίκτυο (ΕΣΧΕ) βάσει τοπικών εντολών και επομένως είναι επιρρεπείς σε εθνοτικές μεροληψίες, ιδίως σε καταστάσεις κρίσης. Η κατάσταση είναι διαφορετική στο πλαίσιο της Τραπεζικής Ένωσης, όταν ετέθη σε ισχύ ο Ενιαίος Μηχανισμός Εποπτείας (SSM). Υποστηρίζουμε, ωστόσο, ότι ο SSM περιλαμβάνει στοιχεία συνεργασίας και ανάθεσης, τα οποία θα βοηθήσουν την ΕΚΤ να ασκεί τα καθήκοντά της ως κεντρικός επόπτης, αλλά θα προκαλέσει επίσης συγκρούσεις συμφερόντων και ασυμμετρίες πληροφόρησης. Επιπλέον, ο SSM θα περιοριστεί στην ευρωζώνη, έτσι ώστε τα μοντέλα ενισχυμένης συνεργασίας και επικεφαλής εποπτικού φορέα να εφαρμόζονται εντούτοις στις σχέσεις με άλλες χώρες. Η ΕΚΤ θα πρέπει επίσης να συνεργαστεί με την ΕΑΑ, η οποία θα διατηρήσει τα ρυθμιστικά και μεσολαβητικά της καθήκοντα, όπως ήδη προβλέπεται από τις μεταρρυθμίσεις του 2010. Ως αποτέλεσμα, οι διασυνοριακοί τραπεζικοί όμιλοι θα υποβάλλονται συχνά σε ουσιαστικό κατακερματισμό της εποπτείας. Η σοβαρότητα αυτών των αδυναμιών θα μπορούσε να μετριαστεί από την επέκταση της Τραπεζικής Ένωσης σε επαρκή αριθμό χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ υπό το καθεστώς στενής συνεργασίας. Ωστόσο, αποδεικνύουμε ότι τα κίνητρα για αυτές τις χώρες να επιλέξουν ένα παρόμοιο καθεστώς είναι μέτρια και ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερα κίνητρα για να παραμείνουν εκτός του SSM και να αξιοποιηθεί η δύναμη ψήφου των χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ στο εποπτικό συμβούλιο της ΕΑΤ. Η παρούσα μελέτη εξετάζει στο πλαίσιο αυτό και τον αντίκτυπο της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν για τη διατήρηση της σταθερότητάς της. Διαιρείται σε 2 κεφάλαια στο Β Μέρος : (α) Το κεφάλαιο 3 περιλαμβάνει μια επισκόπηση των αιτιών της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) και της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ και των διαφοροποιημένων επιπτώσεών τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. (β) Το κεφάλαιο 4 ασχολείται με τα θεσμικά, εποπτικά και ρυθμιστικά μέτρα που θεσπίστηκαν για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος από το 2008 (εν μέσω της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης) μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης το 2014 και με τον αντίκτυπο των διατάξεων της στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα καθώς και προτάσεις για ενδεχόμενη νομοθετική βελτίωσή τους. Τέλος, όσον αφορά τις πρόσφατες θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις της ΕΕ σχετικά με τη διαφύλαξη της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, στόχος της οποίας είναι να σπάσει τον φαύλο κύκλο μεταξύ τραπεζών και κυριαρχικών αρχών, η άποψη του συντάκτη είναι ότι η αντικειμενική τραπεζική σταθερότητα μπορεί εν μέρει να επιτευχθεί μόνο κατάλληλη σχεδίαση του «δικτύου ασφαλείας τραπεζών». Οι υγιείς (εθνικές) δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές της ΕΕ είναι επίσης απαραίτητες (ένα ζήτημα προφανώς εκτός του πεδίου εφαρμογής της παρούσης εργασίας). Είναι επίσης σημαντικό να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε προσεκτικά και με συνέπεια την ανάγκη αναθεώρησης της «θεμελιώδους ασυμμετρίας» εντός της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ΕΕ. Με αυτή την έννοια, ο συντάκτης θεωρεί ότι η ίδρυση της EBU δεν είναι μόνο ως στόχος per se, ανακουφιστικός, τουλάχιστον για τη ζώνη του ευρώ, τη δεύτερη ασυμμετρία μεταξύ, αφενός, της τραπεζικής μικροπροληπτικής εποπτείας, η οποία διεξήχθη για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα σε εθνικό επίπεδο, και, αφετέρου, της προληπτικής ρύθμισης, η οποία είχε ήδη βαθμιαία εξευρωπαϊσθεί, αλλά και ως καταλύτης για να ενισχύσει την κατάλληλη συνοχή, σε επίπεδο ζώνης ευρώ, κατά τη διεξαγωγή των δύο κύριων μακροοικονομικών πολιτικών, ιδίως των νομισματικών και φορολογικών.","In this diplomatic work we analyse various instances of supervisory centralization either implemented or proposed in Europe in the aftermath of the financial crisis and the sovereign debt crisis. Our central thesis is that supervisory fragmentation is a cause of systemic risk, as cooperation amongst national authorities is bound to fail in crisis situations, while the absence of common resolution mechanisms and common deposit guarantee schemes aggravates the costs of a banking crisis and increases the chances of a bailout. We argue, in particular, that the current European supervisory architecture introduced in 2010 substantially belongs to the model of ‘enhanced’ cooperation, despite including elements of the other two models of supervisory centralization (lead supervisor and single supervisor), and is the outcome of a political compromise. Presently, European supervisory authorities, including EBA, coordinate the national ones, rather than supervising financial firms directly. National authorities cooperate in a network (the ESFS) under local mandates and are therefore prone to domestic biases, particularly in crisis situations. The situation will be different under the Banking Union when the Single Supervisory Mechanism (SSM) is in place. We argue, however, that the SSM includes elements of cooperation and delegation, which will help the ECB to perform its tasks as a central supervisor, but will also give rise to conflicts of interest and information asymmetries. Moreover, the SSM will be limited to the eurozone, so that the enhanced cooperation and lead supervisor’s models will nevertheless apply in the relationships with other countries. The ECB will also have to cooperate with EBA that will keep its regulatory and mediation tasks, as already provided by the 2010 reforms. As a result, cross-border banking groups will often be subject to substantial supervisory fragmentation. The seriousness of these weaknesses could be tempered by an extension of the Banking Union to a sufficient number of non-euro countries under the regime of close cooperation. However, we show that the incentives for these countries to opt into a similar regime are modest and that there could be greater incentives to stay out of the SSM and exploit the voting power of non-euro countries within the EBA’s Supervisory Board. The present study examines in this context and the impact of the current fiscal crisis in the euro area on the Greek banking system and the measures adopted to preserve its stability. It is divided into in two chapters in Part B: (a) In Chapter 3 contains an overview of the causes of the recent (2007-2009) international financial crisis and the current fiscal crisis in the euro area and their differentiated impact on the Greek banking system. (b) In Chapter 4 deals with the institutional, supervisory and regulatory measures adopted to safeguard the stability of the Greek banking system from 2008 (amidst the recent international financial crisis) until the establishment of the European Banking Union in 2014 and with the impact of its provisions on the Greek banking system as well as proposals for possible legislative improvement. Turning, finally, to the recent EU institutional and regulatory developments pertaining to safeguarding banking system stability, the guiding objective of which is to break the vicious circle between banks and sovereigns, the author’s opinion is that the objective banking stability can partly be achieved only through an appropriate design of the ‘bank safety net’. Sound (national) fiscal and (EU) monetary policies are also indispensable (an issue obviously outside the reach of this paper). It is also important to start addressing carefully and consistently the need to overhaul the ‘fundamental asymmetry’ within the EU economic and monetary union. In that sense, the author views the establishment of the EBU not only as a goal per se, alleviating, at least for the euro area, the second asymmetry between, on the one hand, banking microprudential supervision, which was conducted for all credit institutions at national level, and, on the other hand, prudential regulation, which had already been gradually Europeanised, but also as a catalyst to enhance the appropriate consistency, at euro area level, in the conduct of the two main macro-economic policies, notably monetary and fiscal."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Σε αυτό το διπλωματικό έργο αναλύουμε διάφορες περιπτώσεις κεντρικής εποπτείας που είτε εφαρμόστηκαν είτε προτάθηκαν στην Ευρώπη μετά την οικονομική κρίση και την κρίση κρατικού χρέους. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ο εποπτικός κατακερματισμός αποτελεί αιτία συστημικού κινδύνου, καθώς η συνεργασία μεταξύ των εθνικών αρχών είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει σε καταστάσεις κρίσης, ενώ η απουσία μηχανισμών κοινής επίλυσης και κοινών συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων επιδεινώνει το κόστος μιας τραπεζικής κρίσης και αυξάνει τις πιθανότητες της διάσωσης. Υποστηρίζουμε, ειδικότερα, ότι η σημερινή ευρωπαϊκή εποπτική αρχιτεκτονική που εισήχθη το 2010 ανήκει ουσιαστικά στο πρότυπο της «ενισχυμένης» συνεργασίας, παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνει στοιχεία των άλλων δύο μοντέλων εποπτικής συγκέντρωσης (επικεφαλής εποπτείας και ενιαίας εποπτικής αρχής) και είναι το αποτέλεσμα πολιτικού συμβιβασμού. Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της ΕΑΤ, συντονίζουν τις εθνικές, αντί να εποπτεύουν απευθείας τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις. Οι εθνικές αρχές συνεργάζονται σε ένα δίκτυο (ΕΣΧΕ) βάσει τοπικών εντολών και επομένως είναι επιρρεπείς σε εθνοτικές μεροληψίες, ιδίως σε καταστάσεις κρίσης. Η κατάσταση είναι διαφορετική στο πλαίσιο της Τραπεζικής Ένωσης, όταν ετέθη σε ισχύ ο Ενιαίος Μηχανισμός Εποπτείας (SSM). Υποστηρίζουμε, ωστόσο, ότι ο SSM περιλαμβάνει στοιχεία συνεργασίας και ανάθεσης, τα οποία θα βοηθήσουν την ΕΚΤ να ασκεί τα καθήκοντά της ως κεντρικός επόπτης, αλλά θα προκαλέσει επίσης συγκρούσεις συμφερόντων και ασυμμετρίες πληροφόρησης. Επιπλέον, ο SSM θα περιοριστεί στην ευρωζώνη, έτσι ώστε τα μοντέλα ενισχυμένης συνεργασίας και επικεφαλής εποπτικού φορέα να εφαρμόζονται εντούτοις στις σχέσεις με άλλες χώρες. Η ΕΚΤ θα πρέπει επίσης να συνεργαστεί με την ΕΑΑ, η οποία θα διατηρήσει τα ρυθμιστικά και μεσολαβητικά της καθήκοντα, όπως ήδη προβλέπεται από τις μεταρρυθμίσεις του 2010. Ως αποτέλεσμα, οι διασυνοριακοί τραπεζικοί όμιλοι θα υποβάλλονται συχνά σε ουσιαστικό κατακερματισμό της εποπτείας. Η σοβαρότητα αυτών των αδυναμιών θα μπορούσε να μετριαστεί από την επέκταση της Τραπεζικής Ένωσης σε επαρκή αριθμό χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ υπό το καθεστώς στενής συνεργασίας. Ωστόσο, αποδεικνύουμε ότι τα κίνητρα για αυτές τις χώρες να επιλέξουν ένα παρόμοιο καθεστώς είναι μέτρια και ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερα κίνητρα για να παραμείνουν εκτός του SSM και να αξιοποιηθεί η δύναμη ψήφου των χωρών που δεν ανήκουν στο ευρώ στο εποπτικό συμβούλιο της ΕΑΤ. Η παρούσα μελέτη εξετάζει στο πλαίσιο αυτό και τον αντίκτυπο της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν για τη διατήρηση της σταθερότητάς της. Διαιρείται σε 2 κεφάλαια στο Β Μέρος : (α) Το κεφάλαιο 3 περιλαμβάνει μια επισκόπηση των αιτιών της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) και της τρέχουσας δημοσιονομικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ και των διαφοροποιημένων επιπτώσεών τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. (β) Το κεφάλαιο 4 ασχολείται με τα θεσμικά, εποπτικά και ρυθμιστικά μέτρα που θεσπίστηκαν για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος από το 2008 (εν μέσω της πρόσφατης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης) μέχρι την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης το 2014 και με τον αντίκτυπο των διατάξεων της στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα καθώς και προτάσεις για ενδεχόμενη νομοθετική βελτίωσή τους. Τέλος, όσον αφορά τις πρόσφατες θεσμικές και κανονιστικές εξελίξεις της ΕΕ σχετικά με τη διαφύλαξη της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, στόχος της οποίας είναι να σπάσει τον φαύλο κύκλο μεταξύ τραπεζών και κυριαρχικών αρχών, η άποψη του συντάκτη είναι ότι η αντικειμενική τραπεζική σταθερότητα μπορεί εν μέρει να επιτευχθεί μόνο κατάλληλη σχεδίαση του «δικτύου ασφαλείας τραπεζών». Οι υγιείς (εθνικές) δημοσιονομικές και οι νομισματικές πολιτικές της ΕΕ είναι επίσης απαραίτητες (ένα ζήτημα προφανώς εκτός του πεδίου εφαρμογής της παρούσης εργασίας). Είναι επίσης σημαντικό να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε προσεκτικά και με συνέπεια την ανάγκη αναθεώρησης της «θεμελιώδους ασυμμετρίας» εντός της οικονομικής και νομισματικής ένωσης της ΕΕ. Με αυτή την έννοια, ο συντάκτης θεωρεί ότι η ίδρυση της EBU δεν είναι μόνο ως στόχος per se, ανακουφιστικός, τουλάχιστον για τη ζώνη του ευρώ, τη δεύτερη ασυμμετρία μεταξύ, αφενός, της τραπεζικής μικροπροληπτικής εποπτείας, η οποία διεξήχθη για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα σε εθνικό επίπεδο, και, αφετέρου, της προληπτικής ρύθμισης, η οποία είχε ήδη βαθμιαία εξευρωπαϊσθεί, αλλά και ως καταλύτης για να ενισχύσει την κατάλληλη συνοχή, σε επίπεδο ζώνης ευρώ, κατά τη διεξαγωγή των δύο κύριων μακροοικονομικών πολιτικών, ιδίως των νομισματικών και φορολογικών.","In this diplomatic work we analyse various instances of supervisory centralization either implemented or proposed in Europe in the aftermath of the financial crisis and the sovereign debt crisis. Our central thesis is that supervisory fragmentation is a cause of systemic risk, as cooperation amongst national authorities is bound to fail in crisis situations, while the absence of common resolution mechanisms and common deposit guarantee schemes aggravates the costs of a banking crisis and increases the chances of a bailout. We argue, in particular, that the current European supervisory architecture introduced in 2010 substantially belongs to the model of ‘enhanced’ cooperation, despite including elements of the other two models of supervisory centralization (lead supervisor and single supervisor), and is the outcome of a political compromise. Presently, European supervisory authorities, including EBA, coordinate the national ones, rather than supervising financial firms directly. National authorities cooperate in a network (the ESFS) under local mandates and are therefore prone to domestic biases, particularly in crisis situations. The situation will be different under the Banking Union when the Single Supervisory Mechanism (SSM) is in place. We argue, however, that the SSM includes elements of cooperation and delegation, which will help the ECB to perform its tasks as a central supervisor, but will also give rise to conflicts of interest and information asymmetries. Moreover, the SSM will be limited to the eurozone, so that the enhanced cooperation and lead supervisor’s models will nevertheless apply in the relationships with other countries. The ECB will also have to cooperate with EBA that will keep its regulatory and mediation tasks, as already provided by the 2010 reforms. As a result, cross-border banking groups will often be subject to substantial supervisory fragmentation. The seriousness of these weaknesses could be tempered by an extension of the Banking Union to a sufficient number of non-euro countries under the regime of close cooperation. However, we show that the incentives for these countries to opt into a similar regime are modest and that there could be greater incentives to stay out of the SSM and exploit the voting power of non-euro countries within the EBA’s Supervisory Board. The present study examines in this context and the impact of the current fiscal crisis in the euro area on the Greek banking system and the measures adopted to preserve its stability. It is divided into in two chapters in Part B: (a) In Chapter 3 contains an overview of the causes of the recent (2007-2009) international financial crisis and the current fiscal crisis in the euro area and their differentiated impact on the Greek banking system. (b) In Chapter 4 deals with the institutional, supervisory and regulatory measures adopted to safeguard the stability of the Greek banking system from 2008 (amidst the recent international financial crisis) until the establishment of the European Banking Union in 2014 and with the impact of its provisions on the Greek banking system as well as proposals for possible legislative improvement. Turning, finally, to the recent EU institutional and regulatory developments pertaining to safeguarding banking system stability, the guiding objective of which is to break the vicious circle between banks and sovereigns, the author’s opinion is that the objective banking stability can partly be achieved only through an appropriate design of the ‘bank safety net’. Sound (national) fiscal and (EU) monetary policies are also indispensable (an issue obviously outside the reach of this paper). It is also important to start addressing carefully and consistently the need to overhaul the ‘fundamental asymmetry’ within the EU economic and monetary union. In that sense, the author views the establishment of the EBU not only as a goal per se, alleviating, at least for the euro area, the second asymmetry between, on the one hand, banking microprudential supervision, which was conducted for all credit institutions at national level, and, on the other hand, prudential regulation, which had already been gradually Europeanised, but also as a catalyst to enhance the appropriate consistency, at euro area level, in the conduct of the two main macro-economic policies, notably monetary and fiscal."],"dc:identifier":["uoadl:2859682","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2859682"],"dc:language":["Γαλλικά","Ελληνικά","English","French","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός στην Ευρωπαϊκή Ένωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:42Z"}