{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2860360"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2860360","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ένσταση της εναλλακτικής νόμιμης συμπεριφοράς στην ελληνική νομολογία.","abstract":"Η προβληματική της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα νομικό φαινόμενο το οποίο δεν έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική νομολογία και θεωρία παρά μόνο μέσω των θεωριών για τον αιτιώδη σύνδεσμο. Η εναλλακτική νόμιμη συμπεριφορά μαζί με την υποθετική αιτιότητα αποτελούν τις δύο εκφάνσεις της εναλλακτικής αιτιότητας, η οποία περιλαμβάνει περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ παράνομης και υπαίτιας πράξης με την επελθούσα ζημία. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς είναι περιπτώσεις παράνομων πράξεων οι οποίες έχουν επιφέρει ένα συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο ωστόσο θα είχε επέλθει ακόμα και αν ο δράστης είχε συμπεριφερθεί νόμιμα. Επομένως, το παράνομο της πράξης δεν αποτέλεσε κατά την θεωρία του ισοδυνάμου των όρων αναγκαίο όρο για την επέλευση της ζημίας η οποία ήταν αναπόφευκτη. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς με κριτήριο την εναπομένουσα αιτιότητα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: α) παράνομη συμπεριφορά ζημιώσαντος ή ζημιωθέντος, β) παράνομη συμπεριφορά τρίτου γνωστού προσώπου και γ) επίδραση ουδέτερων παραγόντων. Οι δύο πρώτες κατηγορίες έχουν ρυθμιστεί ρητά από τον Αστικό Κώδικα (άρθ. 300 ΑΚ & 926 εδ. β’ ΑΚ αντίστοιχα). Αντιθέτως, δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την τρίτη περίπτωση. Η αδυναμία διαπίστωσης με βεβαιότητα της ύπαρξης ή μη του αιτιώδους συνδέσμου στις περιπτώσεις συμβολής τυχαίων και απρόβλεπτων γεγονότων, διότι είναι αδύνατο να προεξοφληθεί ότι το ίδιο ζημιογόνο αποτέλεσμα θα είχε επέλθει αν είχε ενεργήσει σύννομα ο δράστης, οδήγησε στην διατύπωση διάφορων θεωριών οι οποίες επιχειρούν να επιλύσουν το ζήτημα της αιτιακής απροσδιοριστίας είτε σε επίπεδο απόδειξης είτε στην ουσία του. Ορθότερο είναι να γίνει δεκτό ότι στις περιπτώσεις της συμβολής ουδέτερων παραγόντων υφίσταται κενό νόμου το οποίο μπορεί να πληρωθεί με την αναλογική εφαρμογή της διάταξης ΑΚ 300 κατά την οποία θα γίνει κατανομή της ζημίας μεταξύ ζημιώσαντος και ζημιωθέντος, αποκλίνοντας από την αρχή «όλα ή τίποτε».","abstract_html":"Η προβληματική της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα νομικό φαινόμενο το οποίο δεν έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική νομολογία και θεωρία παρά μόνο μέσω των θεωριών για τον αιτιώδη σύνδεσμο. Η εναλλακτική νόμιμη συμπεριφορά μαζί με την υποθετική αιτιότητα αποτελούν τις δύο εκφάνσεις της εναλλακτικής αιτιότητας, η οποία περιλαμβάνει περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ παράνομης και υπαίτιας πράξης με την επελθούσα ζημία. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς είναι περιπτώσεις παράνομων πράξεων οι οποίες έχουν επιφέρει ένα συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο ωστόσο θα είχε επέλθει ακόμα και αν ο δράστης είχε συμπεριφερθεί νόμιμα. Επομένως, το παράνομο της πράξης δεν αποτέλεσε κατά την θεωρία του ισοδυνάμου των όρων αναγκαίο όρο για την επέλευση της ζημίας η οποία ήταν αναπόφευκτη. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς με κριτήριο την εναπομένουσα αιτιότητα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: α) παράνομη συμπεριφορά ζημιώσαντος ή ζημιωθέντος, β) παράνομη συμπεριφορά τρίτου γνωστού προσώπου και γ) επίδραση ουδέτερων παραγόντων. Οι δύο πρώτες κατηγορίες έχουν ρυθμιστεί ρητά από τον Αστικό Κώδικα (άρθ. 300 ΑΚ &amp; 926 εδ. β’ ΑΚ αντίστοιχα). Αντιθέτως, δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την τρίτη περίπτωση. Η αδυναμία διαπίστωσης με βεβαιότητα της ύπαρξης ή μη του αιτιώδους συνδέσμου στις περιπτώσεις συμβολής τυχαίων και απρόβλεπτων γεγονότων, διότι είναι αδύνατο να προεξοφληθεί ότι το ίδιο ζημιογόνο αποτέλεσμα θα είχε επέλθει αν είχε ενεργήσει σύννομα ο δράστης, οδήγησε στην διατύπωση διάφορων θεωριών οι οποίες επιχειρούν να επιλύσουν το ζήτημα της αιτιακής απροσδιοριστίας είτε σε επίπεδο απόδειξης είτε στην ουσία του. Ορθότερο είναι να γίνει δεκτό ότι στις περιπτώσεις της συμβολής ουδέτερων παραγόντων υφίσταται κενό νόμου το οποίο μπορεί να πληρωθεί με την αναλογική εφαρμογή της διάταξης ΑΚ 300 κατά την οποία θα γίνει κατανομή της ζημίας μεταξύ ζημιώσαντος και ζημιωθέντος, αποκλίνοντας από την αρχή «όλα ή τίποτε».","abstract_has_math":false,"creators":["Χρυσοβιτσιώτη Μαρία","Chrysovitsioti Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:45Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2860360"],"render_values":[{"text":"uoadl:2860360","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860360","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860360","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2860360","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χρυσοβιτσιώτη Μαρία","Chrysovitsioti Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2860360","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860360"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η προβληματική της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα νομικό φαινόμενο το οποίο δεν έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική νομολογία και θεωρία παρά μόνο μέσω των θεωριών για τον αιτιώδη σύνδεσμο. Η εναλλακτική νόμιμη συμπεριφορά μαζί με την υποθετική αιτιότητα αποτελούν τις δύο εκφάνσεις της εναλλακτικής αιτιότητας, η οποία περιλαμβάνει περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ παράνομης και υπαίτιας πράξης με την επελθούσα ζημία. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς είναι περιπτώσεις παράνομων πράξεων οι οποίες έχουν επιφέρει ένα συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο ωστόσο θα είχε επέλθει ακόμα και αν ο δράστης είχε συμπεριφερθεί νόμιμα. Επομένως, το παράνομο της πράξης δεν αποτέλεσε κατά την θεωρία του ισοδυνάμου των όρων αναγκαίο όρο για την επέλευση της ζημίας η οποία ήταν αναπόφευκτη. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς με κριτήριο την εναπομένουσα αιτιότητα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: α) παράνομη συμπεριφορά ζημιώσαντος ή ζημιωθέντος, β) παράνομη συμπεριφορά τρίτου γνωστού προσώπου και γ) επίδραση ουδέτερων παραγόντων. Οι δύο πρώτες κατηγορίες έχουν ρυθμιστεί ρητά από τον Αστικό Κώδικα (άρθ. 300 ΑΚ & 926 εδ. β’ ΑΚ αντίστοιχα). Αντιθέτως, δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την τρίτη περίπτωση. Η αδυναμία διαπίστωσης με βεβαιότητα της ύπαρξης ή μη του αιτιώδους συνδέσμου στις περιπτώσεις συμβολής τυχαίων και απρόβλεπτων γεγονότων, διότι είναι αδύνατο να προεξοφληθεί ότι το ίδιο ζημιογόνο αποτέλεσμα θα είχε επέλθει αν είχε ενεργήσει σύννομα ο δράστης, οδήγησε στην διατύπωση διάφορων θεωριών οι οποίες επιχειρούν να επιλύσουν το ζήτημα της αιτιακής απροσδιοριστίας είτε σε επίπεδο απόδειξης είτε στην ουσία του. Ορθότερο είναι να γίνει δεκτό ότι στις περιπτώσεις της συμβολής ουδέτερων παραγόντων υφίσταται κενό νόμου το οποίο μπορεί να πληρωθεί με την αναλογική εφαρμογή της διάταξης ΑΚ 300 κατά την οποία θα γίνει κατανομή της ζημίας μεταξύ ζημιώσαντος και ζημιωθέντος, αποκλίνοντας από την αρχή «όλα ή τίποτε».","The problem of the legitimate alternative conduct is a legal phenomenon that has not been largely concerned with Greek case law and theory but only through the theories of causal link. The alternative legitimate conduct along with hypothetical causality are the two aspects of the alternative causality, including cases where it is not possible to determine with certainty the existence of causal link between the unlawful and the culpable act with the resulting damage. The cases of the legitimate alternative conduct are cases of unlawful acts which have produced a certain loss-making effect, which would nevertheless have occurred even if the perpetrator had behaved lawfully. Therefore, the illegality of the act was not essential condition for the occurrence of the damage, according to the theory of the equivalent term, which was inevitable. The cases of the legitimate alternative conduct can be divided into three categories based on the residual causality: a) unlawful behavior of the injured or the perpetrator; b) unlawful behavior of a known third party; and c) the influence of neutral factors. The first two categories are explicitly governed by the Civil Code (article 300 & 926 sub. b of the Greek Civil Code respectively). On the other hand, there is no legislative provision for the third category. The inability to ascertain with certainty the existence or no-existence of causal link in case that accidental and unforeseeable events have influenced the casual route, as it is impossible to assume that the same damaging effect would have occurred even if the perpetrator had acted lawfully, has led to the expression of various theories that attempt to resolve the problem of causal indeterminacy, either by enabling the evidentiary position of the weaker litigant or by dealing with it in its essence. It is preferable to accept that in the case of the contribution of neutral factors, there is a gap in law which can be covered by applying mutatis mutandis the art. AK 300 of the Greek Civil Code, based on which the damage will be distributed between the injured party and the perpetrator, limiting the principle \"all or nothing\"."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ένσταση της εναλλακτικής νόμιμης συμπεριφοράς στην ελληνική νομολογία."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χρυσοβιτσιώτη Μαρία","Chrysovitsioti Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η προβληματική της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς αποτελεί ένα νομικό φαινόμενο το οποίο δεν έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική νομολογία και θεωρία παρά μόνο μέσω των θεωριών για τον αιτιώδη σύνδεσμο. Η εναλλακτική νόμιμη συμπεριφορά μαζί με την υποθετική αιτιότητα αποτελούν τις δύο εκφάνσεις της εναλλακτικής αιτιότητας, η οποία περιλαμβάνει περιπτώσεις στις οποίες δεν μπορεί να προσδιορισθεί με βεβαιότητα η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ παράνομης και υπαίτιας πράξης με την επελθούσα ζημία. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς είναι περιπτώσεις παράνομων πράξεων οι οποίες έχουν επιφέρει ένα συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα, το οποίο ωστόσο θα είχε επέλθει ακόμα και αν ο δράστης είχε συμπεριφερθεί νόμιμα. Επομένως, το παράνομο της πράξης δεν αποτέλεσε κατά την θεωρία του ισοδυνάμου των όρων αναγκαίο όρο για την επέλευση της ζημίας η οποία ήταν αναπόφευκτη. Οι περιπτώσεις της νόμιμης εναλλακτικής συμπεριφοράς με κριτήριο την εναπομένουσα αιτιότητα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: α) παράνομη συμπεριφορά ζημιώσαντος ή ζημιωθέντος, β) παράνομη συμπεριφορά τρίτου γνωστού προσώπου και γ) επίδραση ουδέτερων παραγόντων. Οι δύο πρώτες κατηγορίες έχουν ρυθμιστεί ρητά από τον Αστικό Κώδικα (άρθ. 300 ΑΚ & 926 εδ. β’ ΑΚ αντίστοιχα). Αντιθέτως, δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την τρίτη περίπτωση. Η αδυναμία διαπίστωσης με βεβαιότητα της ύπαρξης ή μη του αιτιώδους συνδέσμου στις περιπτώσεις συμβολής τυχαίων και απρόβλεπτων γεγονότων, διότι είναι αδύνατο να προεξοφληθεί ότι το ίδιο ζημιογόνο αποτέλεσμα θα είχε επέλθει αν είχε ενεργήσει σύννομα ο δράστης, οδήγησε στην διατύπωση διάφορων θεωριών οι οποίες επιχειρούν να επιλύσουν το ζήτημα της αιτιακής απροσδιοριστίας είτε σε επίπεδο απόδειξης είτε στην ουσία του. Ορθότερο είναι να γίνει δεκτό ότι στις περιπτώσεις της συμβολής ουδέτερων παραγόντων υφίσταται κενό νόμου το οποίο μπορεί να πληρωθεί με την αναλογική εφαρμογή της διάταξης ΑΚ 300 κατά την οποία θα γίνει κατανομή της ζημίας μεταξύ ζημιώσαντος και ζημιωθέντος, αποκλίνοντας από την αρχή «όλα ή τίποτε».","The problem of the legitimate alternative conduct is a legal phenomenon that has not been largely concerned with Greek case law and theory but only through the theories of causal link. The alternative legitimate conduct along with hypothetical causality are the two aspects of the alternative causality, including cases where it is not possible to determine with certainty the existence of causal link between the unlawful and the culpable act with the resulting damage. The cases of the legitimate alternative conduct are cases of unlawful acts which have produced a certain loss-making effect, which would nevertheless have occurred even if the perpetrator had behaved lawfully. Therefore, the illegality of the act was not essential condition for the occurrence of the damage, according to the theory of the equivalent term, which was inevitable. The cases of the legitimate alternative conduct can be divided into three categories based on the residual causality: a) unlawful behavior of the injured or the perpetrator; b) unlawful behavior of a known third party; and c) the influence of neutral factors. The first two categories are explicitly governed by the Civil Code (article 300 & 926 sub. b of the Greek Civil Code respectively). On the other hand, there is no legislative provision for the third category. The inability to ascertain with certainty the existence or no-existence of causal link in case that accidental and unforeseeable events have influenced the casual route, as it is impossible to assume that the same damaging effect would have occurred even if the perpetrator had acted lawfully, has led to the expression of various theories that attempt to resolve the problem of causal indeterminacy, either by enabling the evidentiary position of the weaker litigant or by dealing with it in its essence. It is preferable to accept that in the case of the contribution of neutral factors, there is a gap in law which can be covered by applying mutatis mutandis the art. AK 300 of the Greek Civil Code, based on which the damage will be distributed between the injured party and the perpetrator, limiting the principle \"all or nothing\"."],"dc:identifier":["uoadl:2860360","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860360"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ένσταση της εναλλακτικής νόμιμης συμπεριφοράς στην ελληνική νομολογία."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:45Z"}