{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2860796"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2860796","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τhe Circular Flow of Powers Governing Friendly Settlements within International Human Rights Law and Investment Law","abstract":"Παρόλο που η συμβατότητα των φιλικών διακανονισμών με τις διατάξεις της εφαρμοστέας συνθήκης προβλέπεται ως απαραίτητη προϋπόθεση σε όλες σχεδόν τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι διατάξεις του επενδυτικού δικαίου παρέχουν απλώς ένα αδιευκρίνιστο, πλην εμμέσως παρεχόμενο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στους διαιτητές να απόσχουν από την ένδυση του διακανονισμού με την δεσμευτικότητα μίας απόφασής τους. Ωστόσο, ακόμη και τα fora, τα οποία υποχρεούνται να επαληθεύουν την εν λόγω συμβατότητα μεταξύ των φιλικών διακανονισμών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραλείπουν να προβαίνουν στη ρηθείσα επαλήθευση ή τουλάχιστον παραλείπουν να το πράττουν ρητά. Ανεξάρτητα από αυτές τις ασυνέπειες στο πλαίσιο των συμβιβαστικών επιλύσεων των διαφορών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των επενδυτικών διαφορών, η λήψη υπόψη των διατάξεων των εφαρμοστέων συνθηκών και της νομολογίας των fora κατά τη σύναψη συμφωνιών φιλικής διευθέτησης αποδεικνύεται ότι είναι ο μόνος τρόπος, ώστε τα μέρη να αποφύγουν δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως την άρνηση επικύρωσης της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού από το αρμόδιο forum. Ως εκ τούτου, οι εφαρμοστέες συνθήκες, όπως ερμηνεύονται μέσω της νομολογίας, επηρεάζουν το περιεχόμενο των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης. Επιπλέον, η δυνατότητα λειτουργίας των φιλικών διευθετήσεων ως μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου και ως μέσα τροποποίησης και ερμηνείας των συνθηκών, σε συνδυασμό με την πιθανή εμφάνιση νέων κανόνων διεθνούς εθιμικού δικαίου από συμβιβαστικές επιλύσεις, καθιστούν τη σημασία των φιλικών οικισμών στο οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου προφανή. Ως εκ τούτου, η ροή των δυνάμεων που επηρεάζουν τις συμβιβαστικές επιλύσεις φαίνεται να σχηματίζει έναν κύκλο, ο οποίος αρχίζει από τους κανόνες δικαίου και τη νομολογία, διέρχεται στη συνέχεια από τους φιλικούς διακανονισμούς επηρεάζοντάς τους για να επιστρέψει και πάλι στο σημείο εκκίνησής του. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις των σημείων από τα οποία διέρχεται αυτός ο κύκλος δεν είναι αλληλοεξαρτώμενες και δεδομένου ότι κανένα από τα σημεία αυτά δεν μπορεί να εμποδίσει την διέλευση της ροής των δυνάμεων δι’ αυτού, η κίνηση του κύκλου είναι αέναη, αποτελώντας μία απεικόνιση ενός δίκαιου – κατά τα γενικά ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο – τρόπου επίλυσης διαφορών. Ωστόσο, από μία πιο ρεαλιστική σκοπιά, ο εν λόγω αρμονικός κύκλος δεν είναι τελικά τόσο αρμονικός, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν αποτελεσματικά να παρεισφρήσουν εντός της ροής των κυκλικών δυνάμεων με δύο τρόπους: τόσο επηρεάζοντας το περιεχόμενο των συμφωνιών διευθέτησης όσο και επηρεάζοντας τη στάση των fora απέναντί τους. Από την παραίτηση των ατόμων από τα δικαιώματά τους και την τροποποίηση και την αυθεντική ερμηνεία της εφαρμοστέας συνθήκης από τα συμβαλλόμενα κράτη, μέχρι την ανάκληση της συγκατάθεσης των μερών για την φιλική διευθέτηση της διαφοράς και τη σύναψη συμφωνιών διακανονισμού μετά την έκδοση της απόφασης του αρμόδιου forum, τα μέρη έχουν περισσότερη - όταν πρόκειται για κράτη - ή λιγότερη - όταν πρόκειται για άτομα - αλλά αναμφισβήτητα υπαρκτή δύναμη να επηρεάσουν την κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών. Στην πραγματικότητα, τα κράτη θα μπορούσαν ακόμη να επιλέξουν να μην επιτρέψουν την εκκίνηση της κυκλικής ροής, είτε μέσω της «εξαφάνισης» του εφαρμοστέου δικαίου, των fora και των εποπτικών μηχανισμών είτε με την τροποποίηση των συνθηκών, ώστε να αποτρέψουν τα fora από το να τις εφαρμόσουν με έναν ανεπιθύμητο τρόπο ή τους εποπτικούς μηχανισμούς από το να εξασφαλίζουν την εφαρμογή τους, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Εντούτοις, αυτό που θα μπορούσε ουσιαστικά να βλάψει την αρμονία του κύκλου των συμβιβαστικών επιλύσεων είναι η ασυνεπής στάση των fora αναφορικά με τον έλεγχο της συμβατότητας των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και η νομική ανασφάλεια που παρατηρείται στο διεθνές επενδυτικό δίκαιο όσον αφορά τις συμβιβαστικές επιλύσεις. Ωστόσο, η παράλειψη ελέγχου της συμβατότητας αυτής δεν είναι ο κανόνας, ενώ οι παρατηρηθείσες ανεπάρκειες θα πρέπει απλώς να θεωρηθούν ως ένδειξη της αμέλειας της λεπτομερούς ρύθμισης των συμβιβαστικών επιλύσεων από τους συντάκτες των εν λόγω διατάξεων, οι οποίοι δεν φαίνεται να είχαν προβλέψει τις δυνατότητες των φιλικών διακανονισμών. Έτσι, η κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του επενδυτικού δικαίου καθιστούν την συμβιβαστική επίλυση έναν εξίσου δίκαιο τρόπο επίλυσης διαφορών με την δικαστική ή διαιτητική επίλυσή τους. Το κατά πόσο η δικαστική ή διαιτητική επίλυση των διαφορών είναι ένας κατ’ ουσίαν δίκαιος τρόπος για την επίλυσή τους, φαίνεται να είναι η αρχή μιας διαφορετικής συζήτησης.","abstract_html":"Παρόλο που η συμβατότητα των φιλικών διακανονισμών με τις διατάξεις της εφαρμοστέας συνθήκης προβλέπεται ως απαραίτητη προϋπόθεση σε όλες σχεδόν τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι διατάξεις του επενδυτικού δικαίου παρέχουν απλώς ένα αδιευκρίνιστο, πλην εμμέσως παρεχόμενο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στους διαιτητές να απόσχουν από την ένδυση του διακανονισμού με την δεσμευτικότητα μίας απόφασής τους. Ωστόσο, ακόμη και τα fora, τα οποία υποχρεούνται να επαληθεύουν την εν λόγω συμβατότητα μεταξύ των φιλικών διακανονισμών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραλείπουν να προβαίνουν στη ρηθείσα επαλήθευση ή τουλάχιστον παραλείπουν να το πράττουν ρητά. Ανεξάρτητα από αυτές τις ασυνέπειες στο πλαίσιο των συμβιβαστικών επιλύσεων των διαφορών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των επενδυτικών διαφορών, η λήψη υπόψη των διατάξεων των εφαρμοστέων συνθηκών και της νομολογίας των fora κατά τη σύναψη συμφωνιών φιλικής διευθέτησης αποδεικνύεται ότι είναι ο μόνος τρόπος, ώστε τα μέρη να αποφύγουν δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως την άρνηση επικύρωσης της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού από το αρμόδιο forum. Ως εκ τούτου, οι εφαρμοστέες συνθήκες, όπως ερμηνεύονται μέσω της νομολογίας, επηρεάζουν το περιεχόμενο των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης. Επιπλέον, η δυνατότητα λειτουργίας των φιλικών διευθετήσεων ως μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου και ως μέσα τροποποίησης και ερμηνείας των συνθηκών, σε συνδυασμό με την πιθανή εμφάνιση νέων κανόνων διεθνούς εθιμικού δικαίου από συμβιβαστικές επιλύσεις, καθιστούν τη σημασία των φιλικών οικισμών στο οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου προφανή. Ως εκ τούτου, η ροή των δυνάμεων που επηρεάζουν τις συμβιβαστικές επιλύσεις φαίνεται να σχηματίζει έναν κύκλο, ο οποίος αρχίζει από τους κανόνες δικαίου και τη νομολογία, διέρχεται στη συνέχεια από τους φιλικούς διακανονισμούς επηρεάζοντάς τους για να επιστρέψει και πάλι στο σημείο εκκίνησής του. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις των σημείων από τα οποία διέρχεται αυτός ο κύκλος δεν είναι αλληλοεξαρτώμενες και δεδομένου ότι κανένα από τα σημεία αυτά δεν μπορεί να εμποδίσει την διέλευση της ροής των δυνάμεων δι’ αυτού, η κίνηση του κύκλου είναι αέναη, αποτελώντας μία απεικόνιση ενός δίκαιου – κατά τα γενικά ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο – τρόπου επίλυσης διαφορών. Ωστόσο, από μία πιο ρεαλιστική σκοπιά, ο εν λόγω αρμονικός κύκλος δεν είναι τελικά τόσο αρμονικός, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν αποτελεσματικά να παρεισφρήσουν εντός της ροής των κυκλικών δυνάμεων με δύο τρόπους: τόσο επηρεάζοντας το περιεχόμενο των συμφωνιών διευθέτησης όσο και επηρεάζοντας τη στάση των fora απέναντί τους. Από την παραίτηση των ατόμων από τα δικαιώματά τους και την τροποποίηση και την αυθεντική ερμηνεία της εφαρμοστέας συνθήκης από τα συμβαλλόμενα κράτη, μέχρι την ανάκληση της συγκατάθεσης των μερών για την φιλική διευθέτηση της διαφοράς και τη σύναψη συμφωνιών διακανονισμού μετά την έκδοση της απόφασης του αρμόδιου forum, τα μέρη έχουν περισσότερη - όταν πρόκειται για κράτη - ή λιγότερη - όταν πρόκειται για άτομα - αλλά αναμφισβήτητα υπαρκτή δύναμη να επηρεάσουν την κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών. Στην πραγματικότητα, τα κράτη θα μπορούσαν ακόμη να επιλέξουν να μην επιτρέψουν την εκκίνηση της κυκλικής ροής, είτε μέσω της «εξαφάνισης» του εφαρμοστέου δικαίου, των fora και των εποπτικών μηχανισμών είτε με την τροποποίηση των συνθηκών, ώστε να αποτρέψουν τα fora από το να τις εφαρμόσουν με έναν ανεπιθύμητο τρόπο ή τους εποπτικούς μηχανισμούς από το να εξασφαλίζουν την εφαρμογή τους, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Εντούτοις, αυτό που θα μπορούσε ουσιαστικά να βλάψει την αρμονία του κύκλου των συμβιβαστικών επιλύσεων είναι η ασυνεπής στάση των fora αναφορικά με τον έλεγχο της συμβατότητας των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και η νομική ανασφάλεια που παρατηρείται στο διεθνές επενδυτικό δίκαιο όσον αφορά τις συμβιβαστικές επιλύσεις. Ωστόσο, η παράλειψη ελέγχου της συμβατότητας αυτής δεν είναι ο κανόνας, ενώ οι παρατηρηθείσες ανεπάρκειες θα πρέπει απλώς να θεωρηθούν ως ένδειξη της αμέλειας της λεπτομερούς ρύθμισης των συμβιβαστικών επιλύσεων από τους συντάκτες των εν λόγω διατάξεων, οι οποίοι δεν φαίνεται να είχαν προβλέψει τις δυνατότητες των φιλικών διακανονισμών. Έτσι, η κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του επενδυτικού δικαίου καθιστούν την συμβιβαστική επίλυση έναν εξίσου δίκαιο τρόπο επίλυσης διαφορών με την δικαστική ή διαιτητική επίλυσή τους. Το κατά πόσο η δικαστική ή διαιτητική επίλυση των διαφορών είναι ένας κατ’ ουσίαν δίκαιος τρόπος για την επίλυσή τους, φαίνεται να είναι η αρχή μιας διαφορετικής συζήτησης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΤΣΩΝΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:45Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2860796"],"render_values":[{"text":"uoadl:2860796","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860796","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860796","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2860796","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΤΣΩΝΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2860796","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860796"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παρόλο που η συμβατότητα των φιλικών διακανονισμών με τις διατάξεις της εφαρμοστέας συνθήκης προβλέπεται ως απαραίτητη προϋπόθεση σε όλες σχεδόν τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι διατάξεις του επενδυτικού δικαίου παρέχουν απλώς ένα αδιευκρίνιστο, πλην εμμέσως παρεχόμενο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στους διαιτητές να απόσχουν από την ένδυση του διακανονισμού με την δεσμευτικότητα μίας απόφασής τους. Ωστόσο, ακόμη και τα fora, τα οποία υποχρεούνται να επαληθεύουν την εν λόγω συμβατότητα μεταξύ των φιλικών διακανονισμών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραλείπουν να προβαίνουν στη ρηθείσα επαλήθευση ή τουλάχιστον παραλείπουν να το πράττουν ρητά. Ανεξάρτητα από αυτές τις ασυνέπειες στο πλαίσιο των συμβιβαστικών επιλύσεων των διαφορών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των επενδυτικών διαφορών, η λήψη υπόψη των διατάξεων των εφαρμοστέων συνθηκών και της νομολογίας των fora κατά τη σύναψη συμφωνιών φιλικής διευθέτησης αποδεικνύεται ότι είναι ο μόνος τρόπος, ώστε τα μέρη να αποφύγουν δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως την άρνηση επικύρωσης της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού από το αρμόδιο forum. Ως εκ τούτου, οι εφαρμοστέες συνθήκες, όπως ερμηνεύονται μέσω της νομολογίας, επηρεάζουν το περιεχόμενο των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης. Επιπλέον, η δυνατότητα λειτουργίας των φιλικών διευθετήσεων ως μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου και ως μέσα τροποποίησης και ερμηνείας των συνθηκών, σε συνδυασμό με την πιθανή εμφάνιση νέων κανόνων διεθνούς εθιμικού δικαίου από συμβιβαστικές επιλύσεις, καθιστούν τη σημασία των φιλικών οικισμών στο οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου προφανή. Ως εκ τούτου, η ροή των δυνάμεων που επηρεάζουν τις συμβιβαστικές επιλύσεις φαίνεται να σχηματίζει έναν κύκλο, ο οποίος αρχίζει από τους κανόνες δικαίου και τη νομολογία, διέρχεται στη συνέχεια από τους φιλικούς διακανονισμούς επηρεάζοντάς τους για να επιστρέψει και πάλι στο σημείο εκκίνησής του. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις των σημείων από τα οποία διέρχεται αυτός ο κύκλος δεν είναι αλληλοεξαρτώμενες και δεδομένου ότι κανένα από τα σημεία αυτά δεν μπορεί να εμποδίσει την διέλευση της ροής των δυνάμεων δι’ αυτού, η κίνηση του κύκλου είναι αέναη, αποτελώντας μία απεικόνιση ενός δίκαιου – κατά τα γενικά ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο – τρόπου επίλυσης διαφορών. Ωστόσο, από μία πιο ρεαλιστική σκοπιά, ο εν λόγω αρμονικός κύκλος δεν είναι τελικά τόσο αρμονικός, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν αποτελεσματικά να παρεισφρήσουν εντός της ροής των κυκλικών δυνάμεων με δύο τρόπους: τόσο επηρεάζοντας το περιεχόμενο των συμφωνιών διευθέτησης όσο και επηρεάζοντας τη στάση των fora απέναντί τους. Από την παραίτηση των ατόμων από τα δικαιώματά τους και την τροποποίηση και την αυθεντική ερμηνεία της εφαρμοστέας συνθήκης από τα συμβαλλόμενα κράτη, μέχρι την ανάκληση της συγκατάθεσης των μερών για την φιλική διευθέτηση της διαφοράς και τη σύναψη συμφωνιών διακανονισμού μετά την έκδοση της απόφασης του αρμόδιου forum, τα μέρη έχουν περισσότερη - όταν πρόκειται για κράτη - ή λιγότερη - όταν πρόκειται για άτομα - αλλά αναμφισβήτητα υπαρκτή δύναμη να επηρεάσουν την κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών. Στην πραγματικότητα, τα κράτη θα μπορούσαν ακόμη να επιλέξουν να μην επιτρέψουν την εκκίνηση της κυκλικής ροής, είτε μέσω της «εξαφάνισης» του εφαρμοστέου δικαίου, των fora και των εποπτικών μηχανισμών είτε με την τροποποίηση των συνθηκών, ώστε να αποτρέψουν τα fora από το να τις εφαρμόσουν με έναν ανεπιθύμητο τρόπο ή τους εποπτικούς μηχανισμούς από το να εξασφαλίζουν την εφαρμογή τους, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Εντούτοις, αυτό που θα μπορούσε ουσιαστικά να βλάψει την αρμονία του κύκλου των συμβιβαστικών επιλύσεων είναι η ασυνεπής στάση των fora αναφορικά με τον έλεγχο της συμβατότητας των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και η νομική ανασφάλεια που παρατηρείται στο διεθνές επενδυτικό δίκαιο όσον αφορά τις συμβιβαστικές επιλύσεις. Ωστόσο, η παράλειψη ελέγχου της συμβατότητας αυτής δεν είναι ο κανόνας, ενώ οι παρατηρηθείσες ανεπάρκειες θα πρέπει απλώς να θεωρηθούν ως ένδειξη της αμέλειας της λεπτομερούς ρύθμισης των συμβιβαστικών επιλύσεων από τους συντάκτες των εν λόγω διατάξεων, οι οποίοι δεν φαίνεται να είχαν προβλέψει τις δυνατότητες των φιλικών διακανονισμών. Έτσι, η κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του επενδυτικού δικαίου καθιστούν την συμβιβαστική επίλυση έναν εξίσου δίκαιο τρόπο επίλυσης διαφορών με την δικαστική ή διαιτητική επίλυσή τους. Το κατά πόσο η δικαστική ή διαιτητική επίλυση των διαφορών είναι ένας κατ’ ουσίαν δίκαιος τρόπος για την επίλυσή τους, φαίνεται να είναι η αρχή μιας διαφορετικής συζήτησης.","Even though the compatibility of friendly settlements with the provisions of the applicable treaty is provided for as an indispensable prerequisite by almost all human rights treaties, provisions of investment treaties are rather ambiguous, leaving an uncertain latitude of discretion for arbitrators to resort to under uncertain alarming circumstances. However, even fora, which are mandated to verify the said compatibility among the settlement agreements and the applicable human rights treaty, neglect to fulfill this mandate, or at least they neglect to do so explicitly. Regardless of these inconsistencies within friendly settlements of human rights and investment disputes, bearing the provisions of the applicable treaties and fora’s jurisprudence in mind while concluding settlement agreements is proved to be the only way for the parties to avoid unpleasant surprises, such as the competent forum’s denial to validate the settlement agreement and verify the amicable settlement of the dispute. Therefore, seen from this point of view the applicable law, as determined and interpreted within fora’s jurisprudence, has the power to determine the content of the settlement agreements to be reached between the disputant parties. Furthermore, the potentials of friendly settlements as means for the determination of rules of law and as means of treaty modification and interpretation, in conjunction with the possible emergence of new rules of international customary law out of friendly settlements render the significance of friendly settlements to the construction of international law apparent. Hence, the flow of powers governing friendly settlements within international human rights law and investment law seems to form a circle, starting from the applicable law and jurisprudence, running through friendly settlements to only return back to its starting point, the applicable law, which will be subsequently interpreted and applied within fora’s decisions. The non-interdependent powers inherent to the entities-points that the circle runs through, dress the circle with a never-ending motion that safeguards the continuous movement of the circle, rendering the latter a portraiture of a just means of international human rights and investment disputes’ settlement. However, from a realistic point of view, one would also note that the said harmonic circle is not so harmonic after all, as the parties to the settlement or compliance agreements can effectively intrude within the circular powers’ flow in two ways; by affecting the content of the settlement agreements and/or by affecting the fora’s attitude towards them. From the waiver of individuals’ rights by their holders and the amendment, modification and authentic interpretation of the applicable treaty by its States-parties to the revocation of the parties’ consent to settle the dispute amicably and the conclusion of settlement agreements, after the issuance of the competent forum’s decision, the parties have a more – when it comes to States – or less – when it comes to individuals – yet undoubted power to affect the circular motion of powers determining the formation of friendly settlements. In fact, States might even choose to not allow the circle to begin in the first place, either by ‘vanishing’ the applicable treaty, the fora and the supervisory mechanisms or by amending the treaties so as to avert the fora from applying them in an undesirable manner or the supervisory mechanisms to secure their implementation, when the latter is unwanted. Nevertheless, what could truly harm the friendly settlements’ circle’s harmony, is the inconsistent attitude of human rights for a towards the verification of settlement agreements’ compatibility with respect of human rights as well as the legal uncertainty noticed within international investment law regarding friendly settlements. However, the said fora’s attitude should be seen as an exemption to the general rule of the verification of the requirement of respect of human rights, while these insufficiencies spotted within investment law should be simply seen as an indication of the negligence of amicable settlements’ detailed regulation by the drafters of the said provisions, who did not seem to have the potentials of amicable settlements in mind. Thus, the circular flow of powers governing friendly settlements within international human rights law and investment law renders amicable settlements as just a means for the settlement of human rights and investment disputes as the latter’s adjudicative or arbitrative resolution. The question of whether the judicial or arbitral settlement of human rights and investment disputes is in substance a fair means for the said disputes’ resolution, seems to be the beginning of a different conversation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τhe Circular Flow of Powers Governing Friendly Settlements within International Human Rights Law and Investment Law"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΤΣΩΝΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Παρόλο που η συμβατότητα των φιλικών διακανονισμών με τις διατάξεις της εφαρμοστέας συνθήκης προβλέπεται ως απαραίτητη προϋπόθεση σε όλες σχεδόν τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι διατάξεις του επενδυτικού δικαίου παρέχουν απλώς ένα αδιευκρίνιστο, πλην εμμέσως παρεχόμενο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας στους διαιτητές να απόσχουν από την ένδυση του διακανονισμού με την δεσμευτικότητα μίας απόφασής τους. Ωστόσο, ακόμη και τα fora, τα οποία υποχρεούνται να επαληθεύουν την εν λόγω συμβατότητα μεταξύ των φιλικών διακανονισμών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παραλείπουν να προβαίνουν στη ρηθείσα επαλήθευση ή τουλάχιστον παραλείπουν να το πράττουν ρητά. Ανεξάρτητα από αυτές τις ασυνέπειες στο πλαίσιο των συμβιβαστικών επιλύσεων των διαφορών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των επενδυτικών διαφορών, η λήψη υπόψη των διατάξεων των εφαρμοστέων συνθηκών και της νομολογίας των fora κατά τη σύναψη συμφωνιών φιλικής διευθέτησης αποδεικνύεται ότι είναι ο μόνος τρόπος, ώστε τα μέρη να αποφύγουν δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως την άρνηση επικύρωσης της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού από το αρμόδιο forum. Ως εκ τούτου, οι εφαρμοστέες συνθήκες, όπως ερμηνεύονται μέσω της νομολογίας, επηρεάζουν το περιεχόμενο των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης. Επιπλέον, η δυνατότητα λειτουργίας των φιλικών διευθετήσεων ως μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου και ως μέσα τροποποίησης και ερμηνείας των συνθηκών, σε συνδυασμό με την πιθανή εμφάνιση νέων κανόνων διεθνούς εθιμικού δικαίου από συμβιβαστικές επιλύσεις, καθιστούν τη σημασία των φιλικών οικισμών στο οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου προφανή. Ως εκ τούτου, η ροή των δυνάμεων που επηρεάζουν τις συμβιβαστικές επιλύσεις φαίνεται να σχηματίζει έναν κύκλο, ο οποίος αρχίζει από τους κανόνες δικαίου και τη νομολογία, διέρχεται στη συνέχεια από τους φιλικούς διακανονισμούς επηρεάζοντάς τους για να επιστρέψει και πάλι στο σημείο εκκίνησής του. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις των σημείων από τα οποία διέρχεται αυτός ο κύκλος δεν είναι αλληλοεξαρτώμενες και δεδομένου ότι κανένα από τα σημεία αυτά δεν μπορεί να εμποδίσει την διέλευση της ροής των δυνάμεων δι’ αυτού, η κίνηση του κύκλου είναι αέναη, αποτελώντας μία απεικόνιση ενός δίκαιου – κατά τα γενικά ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο – τρόπου επίλυσης διαφορών. Ωστόσο, από μία πιο ρεαλιστική σκοπιά, ο εν λόγω αρμονικός κύκλος δεν είναι τελικά τόσο αρμονικός, καθώς τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν αποτελεσματικά να παρεισφρήσουν εντός της ροής των κυκλικών δυνάμεων με δύο τρόπους: τόσο επηρεάζοντας το περιεχόμενο των συμφωνιών διευθέτησης όσο και επηρεάζοντας τη στάση των fora απέναντί τους. Από την παραίτηση των ατόμων από τα δικαιώματά τους και την τροποποίηση και την αυθεντική ερμηνεία της εφαρμοστέας συνθήκης από τα συμβαλλόμενα κράτη, μέχρι την ανάκληση της συγκατάθεσης των μερών για την φιλική διευθέτηση της διαφοράς και τη σύναψη συμφωνιών διακανονισμού μετά την έκδοση της απόφασης του αρμόδιου forum, τα μέρη έχουν περισσότερη - όταν πρόκειται για κράτη - ή λιγότερη - όταν πρόκειται για άτομα - αλλά αναμφισβήτητα υπαρκτή δύναμη να επηρεάσουν την κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών. Στην πραγματικότητα, τα κράτη θα μπορούσαν ακόμη να επιλέξουν να μην επιτρέψουν την εκκίνηση της κυκλικής ροής, είτε μέσω της «εξαφάνισης» του εφαρμοστέου δικαίου, των fora και των εποπτικών μηχανισμών είτε με την τροποποίηση των συνθηκών, ώστε να αποτρέψουν τα fora από το να τις εφαρμόσουν με έναν ανεπιθύμητο τρόπο ή τους εποπτικούς μηχανισμούς από το να εξασφαλίζουν την εφαρμογή τους, όταν αυτή είναι ανεπιθύμητη. Εντούτοις, αυτό που θα μπορούσε ουσιαστικά να βλάψει την αρμονία του κύκλου των συμβιβαστικών επιλύσεων είναι η ασυνεπής στάση των fora αναφορικά με τον έλεγχο της συμβατότητας των συμφωνιών συμβιβαστικής επίλυσης με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και η νομική ανασφάλεια που παρατηρείται στο διεθνές επενδυτικό δίκαιο όσον αφορά τις συμβιβαστικές επιλύσεις. Ωστόσο, η παράλειψη ελέγχου της συμβατότητας αυτής δεν είναι ο κανόνας, ενώ οι παρατηρηθείσες ανεπάρκειες θα πρέπει απλώς να θεωρηθούν ως ένδειξη της αμέλειας της λεπτομερούς ρύθμισης των συμβιβαστικών επιλύσεων από τους συντάκτες των εν λόγω διατάξεων, οι οποίοι δεν φαίνεται να είχαν προβλέψει τις δυνατότητες των φιλικών διακανονισμών. Έτσι, η κυκλική ροή των δυνάμεων που διέπουν τη συμβιβαστική επίλυση διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του επενδυτικού δικαίου καθιστούν την συμβιβαστική επίλυση έναν εξίσου δίκαιο τρόπο επίλυσης διαφορών με την δικαστική ή διαιτητική επίλυσή τους. Το κατά πόσο η δικαστική ή διαιτητική επίλυση των διαφορών είναι ένας κατ’ ουσίαν δίκαιος τρόπος για την επίλυσή τους, φαίνεται να είναι η αρχή μιας διαφορετικής συζήτησης.","Even though the compatibility of friendly settlements with the provisions of the applicable treaty is provided for as an indispensable prerequisite by almost all human rights treaties, provisions of investment treaties are rather ambiguous, leaving an uncertain latitude of discretion for arbitrators to resort to under uncertain alarming circumstances. However, even fora, which are mandated to verify the said compatibility among the settlement agreements and the applicable human rights treaty, neglect to fulfill this mandate, or at least they neglect to do so explicitly. Regardless of these inconsistencies within friendly settlements of human rights and investment disputes, bearing the provisions of the applicable treaties and fora’s jurisprudence in mind while concluding settlement agreements is proved to be the only way for the parties to avoid unpleasant surprises, such as the competent forum’s denial to validate the settlement agreement and verify the amicable settlement of the dispute. Therefore, seen from this point of view the applicable law, as determined and interpreted within fora’s jurisprudence, has the power to determine the content of the settlement agreements to be reached between the disputant parties. Furthermore, the potentials of friendly settlements as means for the determination of rules of law and as means of treaty modification and interpretation, in conjunction with the possible emergence of new rules of international customary law out of friendly settlements render the significance of friendly settlements to the construction of international law apparent. Hence, the flow of powers governing friendly settlements within international human rights law and investment law seems to form a circle, starting from the applicable law and jurisprudence, running through friendly settlements to only return back to its starting point, the applicable law, which will be subsequently interpreted and applied within fora’s decisions. The non-interdependent powers inherent to the entities-points that the circle runs through, dress the circle with a never-ending motion that safeguards the continuous movement of the circle, rendering the latter a portraiture of a just means of international human rights and investment disputes’ settlement. However, from a realistic point of view, one would also note that the said harmonic circle is not so harmonic after all, as the parties to the settlement or compliance agreements can effectively intrude within the circular powers’ flow in two ways; by affecting the content of the settlement agreements and/or by affecting the fora’s attitude towards them. From the waiver of individuals’ rights by their holders and the amendment, modification and authentic interpretation of the applicable treaty by its States-parties to the revocation of the parties’ consent to settle the dispute amicably and the conclusion of settlement agreements, after the issuance of the competent forum’s decision, the parties have a more – when it comes to States – or less – when it comes to individuals – yet undoubted power to affect the circular motion of powers determining the formation of friendly settlements. In fact, States might even choose to not allow the circle to begin in the first place, either by ‘vanishing’ the applicable treaty, the fora and the supervisory mechanisms or by amending the treaties so as to avert the fora from applying them in an undesirable manner or the supervisory mechanisms to secure their implementation, when the latter is unwanted. Nevertheless, what could truly harm the friendly settlements’ circle’s harmony, is the inconsistent attitude of human rights for a towards the verification of settlement agreements’ compatibility with respect of human rights as well as the legal uncertainty noticed within international investment law regarding friendly settlements. However, the said fora’s attitude should be seen as an exemption to the general rule of the verification of the requirement of respect of human rights, while these insufficiencies spotted within investment law should be simply seen as an indication of the negligence of amicable settlements’ detailed regulation by the drafters of the said provisions, who did not seem to have the potentials of amicable settlements in mind. Thus, the circular flow of powers governing friendly settlements within international human rights law and investment law renders amicable settlements as just a means for the settlement of human rights and investment disputes as the latter’s adjudicative or arbitrative resolution. The question of whether the judicial or arbitral settlement of human rights and investment disputes is in substance a fair means for the said disputes’ resolution, seems to be the beginning of a different conversation."],"dc:identifier":["uoadl:2860796","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2860796"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Τhe Circular Flow of Powers Governing Friendly Settlements within International Human Rights Law and Investment Law"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:45Z"}