{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862756"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862756","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Για τη βία και το δίκαιο στους W. Benjamin και H. Arendt","abstract":"Ο Μπένγιαμιν αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί δυνατή μία κριτική της βίας εντός του ίδιου του δικαίου και της δικαιοσύνης, επιχειρώντας αλλεπάλληλες διακρίσεις μεταξύ θεμελιωτικής βίας και συντηρητικής βίας του δικαίου, μεταξύ μυθικής και θεϊκής βίας, καθώς και μεταξύ δικαιοσύνης, ως αρχής κάθε θεϊκής σκοποθεσίας, και δύναμης, ως αρχή κάθε μυθικής δικαιοθεσίας. Σκοπός του Μπένγιαμιν είναι να διασφαλίσει την ύπαρξη μίας καθαρής βίας έξω και πέρα από το δίκαιο1, την οποία ο ίδιος θα ονομάσει θεϊκή, καθώς και να αναδείξει τη σχέση της βίας με το δίκαιο και την διαπίστωση της υπόστασης της τελευταίας ως ανθρώπινης δράσης. Από τη άλλη πλευρά, η Άρεντ αναδεικνύει τον εργαλειακό χαρακτήρα της βίας, καταλήγοντας, στο ότι η βία δεν μπορεί να έχει αμιγώς πολιτικούς στόχους αλλά μόνο έμμεσα μπορεί να εξυπηρετεί την πολιτική. Αυτή η απόρριψη της βίας ως μέσου ανατροπής για την εγκαθίδρυση μίας νέας πολιτικής συνθήκης οδηγεί την Άρεντ στη διάκριση της βίας από τη δύναμη και στην αναζήτηση της λύσης εντός της έννοιας της αρχαιοελληνικής πόλεως και της ρωμαϊκής res publica. Τόσο ο Μπένγιαμιν, όσο και η Άρεντ αναζητούν μία πολιτική αρχή, ικανή να συντρίψει τον “μοιραϊκό” και ατέρμονο κύκλο της βίας. Και οι δύο αναζητούν ένα μέσο που θα διαρρήξει το ιστορικό συνεχές σε μία επαναστατική στιγμή, η οποία θα εγκαινιάσει μία νέα περίοδο αποκαθαρμένη από σχέσεις βίας, ήτοι μία διάρρηξη του δεσμού της βίας με το δίκαιο. Πώς, όμως, θα μπορούσαμε εν τέλει να κρίνουμε τη βία, είτε εντός του δικαίου, είτε έξω και πέρα από αυτό;","abstract_html":"Ο Μπένγιαμιν αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί δυνατή μία κριτική της βίας εντός του ίδιου του δικαίου και της δικαιοσύνης, επιχειρώντας αλλεπάλληλες διακρίσεις μεταξύ θεμελιωτικής βίας και συντηρητικής βίας του δικαίου, μεταξύ μυθικής και θεϊκής βίας, καθώς και μεταξύ δικαιοσύνης, ως αρχής κάθε θεϊκής σκοποθεσίας, και δύναμης, ως αρχή κάθε μυθικής δικαιοθεσίας. Σκοπός του Μπένγιαμιν είναι να διασφαλίσει την ύπαρξη μίας καθαρής βίας έξω και πέρα από το δίκαιο1, την οποία ο ίδιος θα ονομάσει θεϊκή, καθώς και να αναδείξει τη σχέση της βίας με το δίκαιο και την διαπίστωση της υπόστασης της τελευταίας ως ανθρώπινης δράσης. Από τη άλλη πλευρά, η Άρεντ αναδεικνύει τον εργαλειακό χαρακτήρα της βίας, καταλήγοντας, στο ότι η βία δεν μπορεί να έχει αμιγώς πολιτικούς στόχους αλλά μόνο έμμεσα μπορεί να εξυπηρετεί την πολιτική. Αυτή η απόρριψη της βίας ως μέσου ανατροπής για την εγκαθίδρυση μίας νέας πολιτικής συνθήκης οδηγεί την Άρεντ στη διάκριση της βίας από τη δύναμη και στην αναζήτηση της λύσης εντός της έννοιας της αρχαιοελληνικής πόλεως και της ρωμαϊκής res publica. Τόσο ο Μπένγιαμιν, όσο και η Άρεντ αναζητούν μία πολιτική αρχή, ικανή να συντρίψει τον “μοιραϊκό” και ατέρμονο κύκλο της βίας. Και οι δύο αναζητούν ένα μέσο που θα διαρρήξει το ιστορικό συνεχές σε μία επαναστατική στιγμή, η οποία θα εγκαινιάσει μία νέα περίοδο αποκαθαρμένη από σχέσεις βίας, ήτοι μία διάρρηξη του δεσμού της βίας με το δίκαιο. Πώς, όμως, θα μπορούσαμε εν τέλει να κρίνουμε τη βία, είτε εντός του δικαίου, είτε έξω και πέρα από αυτό;","abstract_has_math":false,"creators":["Καπακη Φωτεινή"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:49Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862756"],"render_values":[{"text":"uoadl:2862756","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862756","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862756","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2862756","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπακη Φωτεινή"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862756"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Μπένγιαμιν αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί δυνατή μία κριτική της βίας εντός του ίδιου του δικαίου και της δικαιοσύνης, επιχειρώντας αλλεπάλληλες διακρίσεις μεταξύ θεμελιωτικής βίας και συντηρητικής βίας του δικαίου, μεταξύ μυθικής και θεϊκής βίας, καθώς και μεταξύ δικαιοσύνης, ως αρχής κάθε θεϊκής σκοποθεσίας, και δύναμης, ως αρχή κάθε μυθικής δικαιοθεσίας. Σκοπός του Μπένγιαμιν είναι να διασφαλίσει την ύπαρξη μίας καθαρής βίας έξω και πέρα από το δίκαιο1, την οποία ο ίδιος θα ονομάσει θεϊκή, καθώς και να αναδείξει τη σχέση της βίας με το δίκαιο και την διαπίστωση της υπόστασης της τελευταίας ως ανθρώπινης δράσης. Από τη άλλη πλευρά, η Άρεντ αναδεικνύει τον εργαλειακό χαρακτήρα της βίας, καταλήγοντας, στο ότι η βία δεν μπορεί να έχει αμιγώς πολιτικούς στόχους αλλά μόνο έμμεσα μπορεί να εξυπηρετεί την πολιτική. Αυτή η απόρριψη της βίας ως μέσου ανατροπής για την εγκαθίδρυση μίας νέας πολιτικής συνθήκης οδηγεί την Άρεντ στη διάκριση της βίας από τη δύναμη και στην αναζήτηση της λύσης εντός της έννοιας της αρχαιοελληνικής πόλεως και της ρωμαϊκής res publica. Τόσο ο Μπένγιαμιν, όσο και η Άρεντ αναζητούν μία πολιτική αρχή, ικανή να συντρίψει τον “μοιραϊκό” και ατέρμονο κύκλο της βίας. Και οι δύο αναζητούν ένα μέσο που θα διαρρήξει το ιστορικό συνεχές σε μία επαναστατική στιγμή, η οποία θα εγκαινιάσει μία νέα περίοδο αποκαθαρμένη από σχέσεις βίας, ήτοι μία διάρρηξη του δεσμού της βίας με το δίκαιο. Πώς, όμως, θα μπορούσαμε εν τέλει να κρίνουμε τη βία, είτε εντός του δικαίου, είτε έξω και πέρα από αυτό;","Benjamin seeks the way in which criticism of violence can be possible, within the law and justice itself. So, he tries some discriminations between violence whichestablishes the law and violence which maintains it, between mythical and divine violence, and between justice, as the principle of every divine placement, and power, as the beginning of every mythical righteousness. Benjamin's aim is to ensure the existence of pure violence outside and beyond the law, which he will call divine violence, as well as to highlight the relationship between violence and law and the realization of the latter's existence as a human action. On the other hand, Arend highlights the instrumental nature of violence, concluding that violence can not have purely political goals but only indirectly can serve politics. This rejection of violence as means of establishing a new political treaty leads Arent to distinguish violence from power and seek the solution within the ancient greek city and the roman res publica. Both Benjamin and Arend seek a political principle capable of crushing the \"fatal\" and endless cyrcle of violence. They both seek a way that will break the historic continuum in a revolutionary moment, will begin a new period without violence, and will rupture the bond between violence and law. How could we eventually judge violence, whether within the law or out of it?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Για τη βία και το δίκαιο στους W. Benjamin και H. Arendt"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπακη Φωτεινή"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Ο Μπένγιαμιν αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί δυνατή μία κριτική της βίας εντός του ίδιου του δικαίου και της δικαιοσύνης, επιχειρώντας αλλεπάλληλες διακρίσεις μεταξύ θεμελιωτικής βίας και συντηρητικής βίας του δικαίου, μεταξύ μυθικής και θεϊκής βίας, καθώς και μεταξύ δικαιοσύνης, ως αρχής κάθε θεϊκής σκοποθεσίας, και δύναμης, ως αρχή κάθε μυθικής δικαιοθεσίας. Σκοπός του Μπένγιαμιν είναι να διασφαλίσει την ύπαρξη μίας καθαρής βίας έξω και πέρα από το δίκαιο1, την οποία ο ίδιος θα ονομάσει θεϊκή, καθώς και να αναδείξει τη σχέση της βίας με το δίκαιο και την διαπίστωση της υπόστασης της τελευταίας ως ανθρώπινης δράσης. Από τη άλλη πλευρά, η Άρεντ αναδεικνύει τον εργαλειακό χαρακτήρα της βίας, καταλήγοντας, στο ότι η βία δεν μπορεί να έχει αμιγώς πολιτικούς στόχους αλλά μόνο έμμεσα μπορεί να εξυπηρετεί την πολιτική. Αυτή η απόρριψη της βίας ως μέσου ανατροπής για την εγκαθίδρυση μίας νέας πολιτικής συνθήκης οδηγεί την Άρεντ στη διάκριση της βίας από τη δύναμη και στην αναζήτηση της λύσης εντός της έννοιας της αρχαιοελληνικής πόλεως και της ρωμαϊκής res publica. Τόσο ο Μπένγιαμιν, όσο και η Άρεντ αναζητούν μία πολιτική αρχή, ικανή να συντρίψει τον “μοιραϊκό” και ατέρμονο κύκλο της βίας. Και οι δύο αναζητούν ένα μέσο που θα διαρρήξει το ιστορικό συνεχές σε μία επαναστατική στιγμή, η οποία θα εγκαινιάσει μία νέα περίοδο αποκαθαρμένη από σχέσεις βίας, ήτοι μία διάρρηξη του δεσμού της βίας με το δίκαιο. Πώς, όμως, θα μπορούσαμε εν τέλει να κρίνουμε τη βία, είτε εντός του δικαίου, είτε έξω και πέρα από αυτό;","Benjamin seeks the way in which criticism of violence can be possible, within the law and justice itself. So, he tries some discriminations between violence whichestablishes the law and violence which maintains it, between mythical and divine violence, and between justice, as the principle of every divine placement, and power, as the beginning of every mythical righteousness. Benjamin's aim is to ensure the existence of pure violence outside and beyond the law, which he will call divine violence, as well as to highlight the relationship between violence and law and the realization of the latter's existence as a human action. On the other hand, Arend highlights the instrumental nature of violence, concluding that violence can not have purely political goals but only indirectly can serve politics. This rejection of violence as means of establishing a new political treaty leads Arent to distinguish violence from power and seek the solution within the ancient greek city and the roman res publica. Both Benjamin and Arend seek a political principle capable of crushing the \"fatal\" and endless cyrcle of violence. They both seek a way that will break the historic continuum in a revolutionary moment, will begin a new period without violence, and will rupture the bond between violence and law. How could we eventually judge violence, whether within the law or out of it?"],"dc:identifier":["uoadl:2862756","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862756"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Για τη βία και το δίκαιο στους W. Benjamin και H. Arendt"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:49Z"}