{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862774"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862774","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ ως λόγος αναίρεσης","abstract":"Το δίκαιο της αναίρεσης αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους επί μέρους κλάδους του αστικού δικονομικού δικαίου στον πυρήνα της οποίας εντοπίζεται ο έλεγχος εξιδιασμένων παραβάσεων κανόνων δικαίου. Εύστοχα, επομένως, έχει χαρακτηρισθεί ως το κορυφαίο, κατεξοχήν νομικό και αμιγώς τεχνικό ένδικο μέσο. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η πληρέστερη προσέγγιση, κατά τη δικονομική επιστήμη και τη νομολογία, της παράβασης των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ), που αποτελεί και τον σπουδαιότερο λόγο αναίρεσης. Προτού εισέλθουμε στην επί της ουσίας εξέταση της προκείμενης αιτίασης, κρίνεται απαραίτητη η σύντομη αναφορά σε θεμελιώδεις έννοιες, κυρίως στη διάκριση του νομικού από το πραγματικό ζήτημα, που αποτελεί την πεμπτουσία του θεσμού. Αρχικά, επιχειρείται η εξέτασης της πλημμέλειας υπό την αντικειμενική της όψη, με αναφορά στις πηγές άντλησης ουσιαστικών κανόνων δικαίου και έμφαση στη διάκρισή τους από τους δικονομικούς, κυρίως στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Στη συνέχεια, μελετάται ο προκείμενος λόγος υπό την υποκειμενική του όψη, όπου εξετάζονται οι δύο κύριες εκφάνσεις της πλημμέλειας, ήτοι η ευθεία παράβαση (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) και η εκ πλαγίου παράβαση των ουσιαστικών κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ). Όσον αφορά την ευθεία παράβαση των κανόνων δικαίου, εξετάζονται οι δύο ειδικότεροι τρόποι συντέλεσης της πλημμέλειας, ήτοι η ψευδής ερμηνεία και η εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Ως ιδιαίτερες μορφές ψευδούς ερμηνείας ουσιαστικών κανόνων δικαίου, μελετώνται (α) η νομική βασιμότητα των προβαλλόμενων στο δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμών, (β) τα διδάγματα της κοινής πείρας, (γ) η αναλογική εφαρμογή των κανόνων δικαίου, και (γ) οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (ΑΚ 173,200). Περαιτέρω, ως μορφή κακής εφαρμογής του νόμου εξετάζεται η εσφαλμένη υπαγωγή των παραδοχών στην μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, σφάλμα το οποίο εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στην εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών. Εν προκειμένω έμφαση θα δοθεί στο νομολογιακό ζήτημα της νομικής φύσης της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25§1 Σ) και η αλληλεπίδρασή της στην εφαρμογή της αόριστης νομικής έννοιας του ευλόγου για τον προσδιορισμό και την επιδίκαση αποζημίωσης κατά τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου(ΑΚ 932).Έπειτα, εξετάζονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για το ορισμένο του λόγου κατά την αρεοπαγιτική νομολογία. Ακολουθεί μια σύντομη ανάπτυξη ως προς τα βασικά ζητήματα που αφορούν την εκ πλαγίου παράβαση των κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), η οποία κατά την κρατούσα θέση αποτελεί το δικονομικό συμπλήρωμα του εξεταζόμενου στην παρούσα εργασία λόγου. Η παρούσα εργασία ολοκληρώνεται με μια συνοπτική αποτίμηση του θεσμού της αναίρεσης και εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης η νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού, σε όλη τη διαδρομή θα αποτελέσει αρωγό και σημαντικό εργαλείο επεξεργασίας και ανάλυσης.","abstract_html":"Το δίκαιο της αναίρεσης αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους επί μέρους κλάδους του αστικού δικονομικού δικαίου στον πυρήνα της οποίας εντοπίζεται ο έλεγχος εξιδιασμένων παραβάσεων κανόνων δικαίου. Εύστοχα, επομένως, έχει χαρακτηρισθεί ως το κορυφαίο, κατεξοχήν νομικό και αμιγώς τεχνικό ένδικο μέσο. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η πληρέστερη προσέγγιση, κατά τη δικονομική επιστήμη και τη νομολογία, της παράβασης των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ), που αποτελεί και τον σπουδαιότερο λόγο αναίρεσης. Προτού εισέλθουμε στην επί της ουσίας εξέταση της προκείμενης αιτίασης, κρίνεται απαραίτητη η σύντομη αναφορά σε θεμελιώδεις έννοιες, κυρίως στη διάκριση του νομικού από το πραγματικό ζήτημα, που αποτελεί την πεμπτουσία του θεσμού. Αρχικά, επιχειρείται η εξέτασης της πλημμέλειας υπό την αντικειμενική της όψη, με αναφορά στις πηγές άντλησης ουσιαστικών κανόνων δικαίου και έμφαση στη διάκρισή τους από τους δικονομικούς, κυρίως στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Στη συνέχεια, μελετάται ο προκείμενος λόγος υπό την υποκειμενική του όψη, όπου εξετάζονται οι δύο κύριες εκφάνσεις της πλημμέλειας, ήτοι η ευθεία παράβαση (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) και η εκ πλαγίου παράβαση των ουσιαστικών κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ). Όσον αφορά την ευθεία παράβαση των κανόνων δικαίου, εξετάζονται οι δύο ειδικότεροι τρόποι συντέλεσης της πλημμέλειας, ήτοι η ψευδής ερμηνεία και η εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Ως ιδιαίτερες μορφές ψευδούς ερμηνείας ουσιαστικών κανόνων δικαίου, μελετώνται (α) η νομική βασιμότητα των προβαλλόμενων στο δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμών, (β) τα διδάγματα της κοινής πείρας, (γ) η αναλογική εφαρμογή των κανόνων δικαίου, και (γ) οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (ΑΚ 173,200). Περαιτέρω, ως μορφή κακής εφαρμογής του νόμου εξετάζεται η εσφαλμένη υπαγωγή των παραδοχών στην μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, σφάλμα το οποίο εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στην εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών. Εν προκειμένω έμφαση θα δοθεί στο νομολογιακό ζήτημα της νομικής φύσης της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25§1 Σ) και η αλληλεπίδρασή της στην εφαρμογή της αόριστης νομικής έννοιας του ευλόγου για τον προσδιορισμό και την επιδίκαση αποζημίωσης κατά τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου(ΑΚ 932).Έπειτα, εξετάζονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για το ορισμένο του λόγου κατά την αρεοπαγιτική νομολογία. Ακολουθεί μια σύντομη ανάπτυξη ως προς τα βασικά ζητήματα που αφορούν την εκ πλαγίου παράβαση των κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), η οποία κατά την κρατούσα θέση αποτελεί το δικονομικό συμπλήρωμα του εξεταζόμενου στην παρούσα εργασία λόγου. Η παρούσα εργασία ολοκληρώνεται με μια συνοπτική αποτίμηση του θεσμού της αναίρεσης και εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης η νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού, σε όλη τη διαδρομή θα αποτελέσει αρωγό και σημαντικό εργαλείο επεξεργασίας και ανάλυσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μερκουράκη Δήμητρα","Merkouraki Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:49Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862774"],"render_values":[{"text":"uoadl:2862774","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862774","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862774","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2862774","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μερκουράκη Δήμητρα","Merkouraki Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862774","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862774"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το δίκαιο της αναίρεσης αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους επί μέρους κλάδους του αστικού δικονομικού δικαίου στον πυρήνα της οποίας εντοπίζεται ο έλεγχος εξιδιασμένων παραβάσεων κανόνων δικαίου. Εύστοχα, επομένως, έχει χαρακτηρισθεί ως το κορυφαίο, κατεξοχήν νομικό και αμιγώς τεχνικό ένδικο μέσο. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η πληρέστερη προσέγγιση, κατά τη δικονομική επιστήμη και τη νομολογία, της παράβασης των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ), που αποτελεί και τον σπουδαιότερο λόγο αναίρεσης. Προτού εισέλθουμε στην επί της ουσίας εξέταση της προκείμενης αιτίασης, κρίνεται απαραίτητη η σύντομη αναφορά σε θεμελιώδεις έννοιες, κυρίως στη διάκριση του νομικού από το πραγματικό ζήτημα, που αποτελεί την πεμπτουσία του θεσμού. Αρχικά, επιχειρείται η εξέτασης της πλημμέλειας υπό την αντικειμενική της όψη, με αναφορά στις πηγές άντλησης ουσιαστικών κανόνων δικαίου και έμφαση στη διάκρισή τους από τους δικονομικούς, κυρίως στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Στη συνέχεια, μελετάται ο προκείμενος λόγος υπό την υποκειμενική του όψη, όπου εξετάζονται οι δύο κύριες εκφάνσεις της πλημμέλειας, ήτοι η ευθεία παράβαση (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) και η εκ πλαγίου παράβαση των ουσιαστικών κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ). Όσον αφορά την ευθεία παράβαση των κανόνων δικαίου, εξετάζονται οι δύο ειδικότεροι τρόποι συντέλεσης της πλημμέλειας, ήτοι η ψευδής ερμηνεία και η εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Ως ιδιαίτερες μορφές ψευδούς ερμηνείας ουσιαστικών κανόνων δικαίου, μελετώνται (α) η νομική βασιμότητα των προβαλλόμενων στο δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμών, (β) τα διδάγματα της κοινής πείρας, (γ) η αναλογική εφαρμογή των κανόνων δικαίου, και (γ) οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (ΑΚ 173,200). Περαιτέρω, ως μορφή κακής εφαρμογής του νόμου εξετάζεται η εσφαλμένη υπαγωγή των παραδοχών στην μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, σφάλμα το οποίο εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στην εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών. Εν προκειμένω έμφαση θα δοθεί στο νομολογιακό ζήτημα της νομικής φύσης της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25§1 Σ) και η αλληλεπίδρασή της στην εφαρμογή της αόριστης νομικής έννοιας του ευλόγου για τον προσδιορισμό και την επιδίκαση αποζημίωσης κατά τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου(ΑΚ 932).Έπειτα, εξετάζονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για το ορισμένο του λόγου κατά την αρεοπαγιτική νομολογία. Ακολουθεί μια σύντομη ανάπτυξη ως προς τα βασικά ζητήματα που αφορούν την εκ πλαγίου παράβαση των κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), η οποία κατά την κρατούσα θέση αποτελεί το δικονομικό συμπλήρωμα του εξεταζόμενου στην παρούσα εργασία λόγου. Η παρούσα εργασία ολοκληρώνεται με μια συνοπτική αποτίμηση του θεσμού της αναίρεσης και εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης η νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού, σε όλη τη διαδρομή θα αποτελέσει αρωγό και σημαντικό εργαλείο επεξεργασίας και ανάλυσης.","The law of appeal is one of the most important parts of civil procedural law, the core of which is to detect violations of the rule of law. Until now, it has been identified as the leading, paramount, legal and purely technical remedy. The scope of this research is to approach, the violation of substantive law (Article 559, No. 1 of the Code of Civil Procedure) in procedural science and case law, which is the most important reason for appeal. Before entering into the substantive examination of this cause, it is necessary to refer briefly to its fundamental concepts, notably the distinction between the legal and the real issue, which is its embodiment. At first, an examination of the censure is undertaken in its objective aspect, with reference to the sources of substantive legal rules and emphasis on their distinction from the prosecutors, especially in the field of forced execution. Therefore this subjective aspect is considered, examining the two main aspects of the irregularity, namely the direct infringement (Article 559 No. 1 of the Code) and the contravening of the substantive rules of law (Article 559 § 19 of the Code of Civil Procedure). To the extent of direct infringement of the rules of law, the two more specific ways of offending, misinterpretation and misapplication of the rules of law are examined. Specifically as a particular form of false interpretation of substantive rules of law are examined, (a) the legal merits of the allegations made to the court of substance, (b) the lessons learned from the common experience, (c) the proportional application of the rules of law, and (c) interpretative rules for legal acts (CA 173,200), while the vague legal concepts are considered as a particular form of misinterpretation, with particular emphasis on the jurisprudence of the legal nature of the constitutional principle of proportionality (Article 25 § 1 S) and its interaction with the application of the vague legal concept of reasonableness for the identification and awarding damages at the discretion of the court (AK 932). Furthermore a brief examination will follow of the main issues which concern the contravening of the rule of law (Article 559 No. 19 of the Code of Civil Procedure), which in the current position is the procedural complement of the reason given in this work. In conclusion this study will end with a brief assessment of the institution of the appeal. While the case law of the Supreme Court will all the time be a helper and an important tool for processing and analysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ ως λόγος αναίρεσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μερκουράκη Δήμητρα","Merkouraki Dimitra"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Το δίκαιο της αναίρεσης αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους επί μέρους κλάδους του αστικού δικονομικού δικαίου στον πυρήνα της οποίας εντοπίζεται ο έλεγχος εξιδιασμένων παραβάσεων κανόνων δικαίου. Εύστοχα, επομένως, έχει χαρακτηρισθεί ως το κορυφαίο, κατεξοχήν νομικό και αμιγώς τεχνικό ένδικο μέσο. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η πληρέστερη προσέγγιση, κατά τη δικονομική επιστήμη και τη νομολογία, της παράβασης των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ), που αποτελεί και τον σπουδαιότερο λόγο αναίρεσης. Προτού εισέλθουμε στην επί της ουσίας εξέταση της προκείμενης αιτίασης, κρίνεται απαραίτητη η σύντομη αναφορά σε θεμελιώδεις έννοιες, κυρίως στη διάκριση του νομικού από το πραγματικό ζήτημα, που αποτελεί την πεμπτουσία του θεσμού. Αρχικά, επιχειρείται η εξέτασης της πλημμέλειας υπό την αντικειμενική της όψη, με αναφορά στις πηγές άντλησης ουσιαστικών κανόνων δικαίου και έμφαση στη διάκρισή τους από τους δικονομικούς, κυρίως στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Στη συνέχεια, μελετάται ο προκείμενος λόγος υπό την υποκειμενική του όψη, όπου εξετάζονται οι δύο κύριες εκφάνσεις της πλημμέλειας, ήτοι η ευθεία παράβαση (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) και η εκ πλαγίου παράβαση των ουσιαστικών κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ). Όσον αφορά την ευθεία παράβαση των κανόνων δικαίου, εξετάζονται οι δύο ειδικότεροι τρόποι συντέλεσης της πλημμέλειας, ήτοι η ψευδής ερμηνεία και η εσφαλμένη εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Ως ιδιαίτερες μορφές ψευδούς ερμηνείας ουσιαστικών κανόνων δικαίου, μελετώνται (α) η νομική βασιμότητα των προβαλλόμενων στο δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμών, (β) τα διδάγματα της κοινής πείρας, (γ) η αναλογική εφαρμογή των κανόνων δικαίου, και (γ) οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (ΑΚ 173,200). Περαιτέρω, ως μορφή κακής εφαρμογής του νόμου εξετάζεται η εσφαλμένη υπαγωγή των παραδοχών στην μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, σφάλμα το οποίο εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στην εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών. Εν προκειμένω έμφαση θα δοθεί στο νομολογιακό ζήτημα της νομικής φύσης της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25§1 Σ) και η αλληλεπίδρασή της στην εφαρμογή της αόριστης νομικής έννοιας του ευλόγου για τον προσδιορισμό και την επιδίκαση αποζημίωσης κατά τη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου(ΑΚ 932).Έπειτα, εξετάζονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για το ορισμένο του λόγου κατά την αρεοπαγιτική νομολογία. Ακολουθεί μια σύντομη ανάπτυξη ως προς τα βασικά ζητήματα που αφορούν την εκ πλαγίου παράβαση των κανόνων δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), η οποία κατά την κρατούσα θέση αποτελεί το δικονομικό συμπλήρωμα του εξεταζόμενου στην παρούσα εργασία λόγου. Η παρούσα εργασία ολοκληρώνεται με μια συνοπτική αποτίμηση του θεσμού της αναίρεσης και εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης η νομολογία του Ανώτατου Ακυρωτικού, σε όλη τη διαδρομή θα αποτελέσει αρωγό και σημαντικό εργαλείο επεξεργασίας και ανάλυσης.","The law of appeal is one of the most important parts of civil procedural law, the core of which is to detect violations of the rule of law. Until now, it has been identified as the leading, paramount, legal and purely technical remedy. The scope of this research is to approach, the violation of substantive law (Article 559, No. 1 of the Code of Civil Procedure) in procedural science and case law, which is the most important reason for appeal. Before entering into the substantive examination of this cause, it is necessary to refer briefly to its fundamental concepts, notably the distinction between the legal and the real issue, which is its embodiment. At first, an examination of the censure is undertaken in its objective aspect, with reference to the sources of substantive legal rules and emphasis on their distinction from the prosecutors, especially in the field of forced execution. Therefore this subjective aspect is considered, examining the two main aspects of the irregularity, namely the direct infringement (Article 559 No. 1 of the Code) and the contravening of the substantive rules of law (Article 559 § 19 of the Code of Civil Procedure). To the extent of direct infringement of the rules of law, the two more specific ways of offending, misinterpretation and misapplication of the rules of law are examined. Specifically as a particular form of false interpretation of substantive rules of law are examined, (a) the legal merits of the allegations made to the court of substance, (b) the lessons learned from the common experience, (c) the proportional application of the rules of law, and (c) interpretative rules for legal acts (CA 173,200), while the vague legal concepts are considered as a particular form of misinterpretation, with particular emphasis on the jurisprudence of the legal nature of the constitutional principle of proportionality (Article 25 § 1 S) and its interaction with the application of the vague legal concept of reasonableness for the identification and awarding damages at the discretion of the court (AK 932). Furthermore a brief examination will follow of the main issues which concern the contravening of the rule of law (Article 559 No. 19 of the Code of Civil Procedure), which in the current position is the procedural complement of the reason given in this work. In conclusion this study will end with a brief assessment of the institution of the appeal. While the case law of the Supreme Court will all the time be a helper and an important tool for processing and analysis."],"dc:identifier":["uoadl:2862774","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862774"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ ως λόγος αναίρεσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:49Z"}