{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862812"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862812","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Many Meetings in Unfamiliar Places: Cyberspace Challenges to Territorial Jurisdiction under International Law","abstract":"\"Αν η δικαιοδοσία είναι η υλική στιγμιοποίηση της κυριαρχίας, τότε η επικράτεια είναι η αναγκαία οριοθέτηση αυτής της έκφρασης, Η δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν εδαφική και κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια γεωγραφία αμοιβαία αποκλειστικών, δεσμευμένων χωρικών εξουσιών, ονομαστικά, τα κράτη. Η άσκηση της δικαιοδοσίας στην κρατική επικράτεια είναι νόμιμη, ενώ η εξωεδαφική δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν παράνομη. Ήταν αναμενόμενο ότι, όταν ένα μέσο το οποίο θα ήταν φύσει \"άυλο\", θα έκανε την εμφάνιση του, θα αμφισβητούσε το παράδειγμα εδαφικότητας. Αυτό που ήταν χωρίς προηγούμενο, ωστόσο, ήταν η έκταση που αυτό το μέσο θα λάμβανε. Ο κυβερνοχώρος πια λειτουργεί ως η αναγκαία πλατφόρμα εξυπηρέτησης μιας πληθώρας δραστηριοτήτων που ακουμπούν σχεδόν σε κάθε έκφανση της σύγχρονης κοινωνίας. Με την περιοδική, σταθερή πάραυτα, απόθεση μιας αξιόλογης μερίδας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον ψηφιακό κόσμο, νομικές ρυθμιστικές ανησυχίες λογικά ανέκυψαν. Η συζήτηση περί της ρύθμισης του κυβερνοχώρου, τον παρακολουθεί από τη στιγμή της εμφάνισης του. Εν απουσία φυσικού χώρου, η πιο βασική ανησυχία εμφανίζεται στην \"τοπικοποίηση\" της κυβερνο-δραστηριότητας στον πραγματικό κόσμο. Μια απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη χώρων νομικής σημασίας και επομένως απόδοσης κρατικών δικαιοδοτικών τίτλων που νομιμοποιούν την κρατική δράση. Αυτή η εργασία επιχειρηματολογεί ότι ο κυβερνοχώρος δεν ρυθμίζεται από ένα καθεστώς res communis omnium υπό το διεθνές δίκαιο. Έπειτα, αναλύει τις πιο σημαντικές προκλήσεις που η ανάδειξη του κυβερνοχώρου εισάγει στο κανονιστικό σχήμα του διεθνούς δικαίου της δικαιοδοσίας. Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας εντοπίζεται η θέση ότι το ρευστό \"αποεδαφικοποιημένο\" σχήμα του κυβερνοχώρου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για εξωεδαφικές δικαιοδοτικές διεκδικήσεις αλλά αντ'αυτού η (κυβερνο-ωθούμενη) εξωεδαφικότητα πρέπει να παραμείνει μια στενά κατασκευασμένη εξαίρεση στο κυβερνοχώρου όπως και στο διεθνές δίκαιο.\"","abstract_html":"&quot;Αν η δικαιοδοσία είναι η υλική στιγμιοποίηση της κυριαρχίας, τότε η επικράτεια είναι η αναγκαία οριοθέτηση αυτής της έκφρασης, Η δικαιοδοσία είναι κατ&#x27;αρχήν εδαφική και κατ&#x27; αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια γεωγραφία αμοιβαία αποκλειστικών, δεσμευμένων χωρικών εξουσιών, ονομαστικά, τα κράτη. Η άσκηση της δικαιοδοσίας στην κρατική επικράτεια είναι νόμιμη, ενώ η εξωεδαφική δικαιοδοσία είναι κατ&#x27;αρχήν παράνομη. Ήταν αναμενόμενο ότι, όταν ένα μέσο το οποίο θα ήταν φύσει &quot;άυλο&quot;, θα έκανε την εμφάνιση του, θα αμφισβητούσε το παράδειγμα εδαφικότητας. Αυτό που ήταν χωρίς προηγούμενο, ωστόσο, ήταν η έκταση που αυτό το μέσο θα λάμβανε. Ο κυβερνοχώρος πια λειτουργεί ως η αναγκαία πλατφόρμα εξυπηρέτησης μιας πληθώρας δραστηριοτήτων που ακουμπούν σχεδόν σε κάθε έκφανση της σύγχρονης κοινωνίας. Με την περιοδική, σταθερή πάραυτα, απόθεση μιας αξιόλογης μερίδας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον ψηφιακό κόσμο, νομικές ρυθμιστικές ανησυχίες λογικά ανέκυψαν. Η συζήτηση περί της ρύθμισης του κυβερνοχώρου, τον παρακολουθεί από τη στιγμή της εμφάνισης του. Εν απουσία φυσικού χώρου, η πιο βασική ανησυχία εμφανίζεται στην &quot;τοπικοποίηση&quot; της κυβερνο-δραστηριότητας στον πραγματικό κόσμο. Μια απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη χώρων νομικής σημασίας και επομένως απόδοσης κρατικών δικαιοδοτικών τίτλων που νομιμοποιούν την κρατική δράση. Αυτή η εργασία επιχειρηματολογεί ότι ο κυβερνοχώρος δεν ρυθμίζεται από ένα καθεστώς res communis omnium υπό το διεθνές δίκαιο. Έπειτα, αναλύει τις πιο σημαντικές προκλήσεις που η ανάδειξη του κυβερνοχώρου εισάγει στο κανονιστικό σχήμα του διεθνούς δικαίου της δικαιοδοσίας. Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας εντοπίζεται η θέση ότι το ρευστό &quot;αποεδαφικοποιημένο&quot; σχήμα του κυβερνοχώρου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για εξωεδαφικές δικαιοδοτικές διεκδικήσεις αλλά αντ&#x27;αυτού η (κυβερνο-ωθούμενη) εξωεδαφικότητα πρέπει να παραμείνει μια στενά κατασκευασμένη εξαίρεση στο κυβερνοχώρου όπως και στο διεθνές δίκαιο.&quot;","abstract_has_math":false,"creators":["Τριανταφυλλίδης Λάζαρος","Triantafyllidis Lazaros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:51Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862812"],"render_values":[{"text":"uoadl:2862812","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862812","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862812","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2862812","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τριανταφυλλίδης Λάζαρος","Triantafyllidis Lazaros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862812","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862812"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["\"Αν η δικαιοδοσία είναι η υλική στιγμιοποίηση της κυριαρχίας, τότε η επικράτεια είναι η αναγκαία οριοθέτηση αυτής της έκφρασης, Η δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν εδαφική και κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια γεωγραφία αμοιβαία αποκλειστικών, δεσμευμένων χωρικών εξουσιών, ονομαστικά, τα κράτη. Η άσκηση της δικαιοδοσίας στην κρατική επικράτεια είναι νόμιμη, ενώ η εξωεδαφική δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν παράνομη. Ήταν αναμενόμενο ότι, όταν ένα μέσο το οποίο θα ήταν φύσει \"άυλο\", θα έκανε την εμφάνιση του, θα αμφισβητούσε το παράδειγμα εδαφικότητας. Αυτό που ήταν χωρίς προηγούμενο, ωστόσο, ήταν η έκταση που αυτό το μέσο θα λάμβανε. Ο κυβερνοχώρος πια λειτουργεί ως η αναγκαία πλατφόρμα εξυπηρέτησης μιας πληθώρας δραστηριοτήτων που ακουμπούν σχεδόν σε κάθε έκφανση της σύγχρονης κοινωνίας. Με την περιοδική, σταθερή πάραυτα, απόθεση μιας αξιόλογης μερίδας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον ψηφιακό κόσμο, νομικές ρυθμιστικές ανησυχίες λογικά ανέκυψαν. Η συζήτηση περί της ρύθμισης του κυβερνοχώρου, τον παρακολουθεί από τη στιγμή της εμφάνισης του. Εν απουσία φυσικού χώρου, η πιο βασική ανησυχία εμφανίζεται στην \"τοπικοποίηση\" της κυβερνο-δραστηριότητας στον πραγματικό κόσμο. Μια απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη χώρων νομικής σημασίας και επομένως απόδοσης κρατικών δικαιοδοτικών τίτλων που νομιμοποιούν την κρατική δράση. Αυτή η εργασία επιχειρηματολογεί ότι ο κυβερνοχώρος δεν ρυθμίζεται από ένα καθεστώς res communis omnium υπό το διεθνές δίκαιο. Έπειτα, αναλύει τις πιο σημαντικές προκλήσεις που η ανάδειξη του κυβερνοχώρου εισάγει στο κανονιστικό σχήμα του διεθνούς δικαίου της δικαιοδοσίας. Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας εντοπίζεται η θέση ότι το ρευστό \"αποεδαφικοποιημένο\" σχήμα του κυβερνοχώρου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για εξωεδαφικές δικαιοδοτικές διεκδικήσεις αλλά αντ'αυτού η (κυβερνο-ωθούμενη) εξωεδαφικότητα πρέπει να παραμείνει μια στενά κατασκευασμένη εξαίρεση στο κυβερνοχώρου όπως και στο διεθνές δίκαιο.\"","\"If jurisdiction is the material instantiation of sovereignty, then territory is the essential demarcation of this manifestation. Jurisdiction is in primis territorial and in that manner creates a geography of mutually exclusive, bounded spatial authorities, namely, states. Exercise of jurisdiction within state territory is lawful, while extraterritorial jurisdiction is prima facie unlawful. It was anticipated that when a medium which would be ‘aterritorial’ in nature would make its appearance it would challenge the territoriality paradigm. What was unprecedented, however, was the extent this medium would receive. Cyberspace now serves as the essential platform for performing a plethora of activities that touch upon nearly every aspect of the modern society. With the periodic, still steadfast, transposition of a considerable portion of human activities in the digital world, legal regulatory concerns logically arose. The cyberspace regulation debate has been following the medium ever since its emergence. In absentia of physical space, the most crucial concern lays in the localization of a cyberspace activity in the real world. An essential predicament in order to highlight places of legal significance and subsequently allocate state jurisdictional entitlements which legitimize state action. This paper contends that cyberspace is not governed by a res communis omnium regime under international law. Followingly, it analyses the most important challenges the emergence of cyberspace is introducing to the normative scheme of the international law of jurisdiction. At the centre of its argumentation lays the thesis, that the elusive ‘deterritorialized’ schema of cyberspace should not be used as an excuse for extraterritorial jurisdictional claims, instead (cyberspace-driven) extraterritoriality should remain a narrow-construed exemption in cyberspace as in international law.\""]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Many Meetings in Unfamiliar Places: Cyberspace Challenges to Territorial Jurisdiction under International Law"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τριανταφυλλίδης Λάζαρος","Triantafyllidis Lazaros"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["\"Αν η δικαιοδοσία είναι η υλική στιγμιοποίηση της κυριαρχίας, τότε η επικράτεια είναι η αναγκαία οριοθέτηση αυτής της έκφρασης, Η δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν εδαφική και κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια γεωγραφία αμοιβαία αποκλειστικών, δεσμευμένων χωρικών εξουσιών, ονομαστικά, τα κράτη. Η άσκηση της δικαιοδοσίας στην κρατική επικράτεια είναι νόμιμη, ενώ η εξωεδαφική δικαιοδοσία είναι κατ'αρχήν παράνομη. Ήταν αναμενόμενο ότι, όταν ένα μέσο το οποίο θα ήταν φύσει \"άυλο\", θα έκανε την εμφάνιση του, θα αμφισβητούσε το παράδειγμα εδαφικότητας. Αυτό που ήταν χωρίς προηγούμενο, ωστόσο, ήταν η έκταση που αυτό το μέσο θα λάμβανε. Ο κυβερνοχώρος πια λειτουργεί ως η αναγκαία πλατφόρμα εξυπηρέτησης μιας πληθώρας δραστηριοτήτων που ακουμπούν σχεδόν σε κάθε έκφανση της σύγχρονης κοινωνίας. Με την περιοδική, σταθερή πάραυτα, απόθεση μιας αξιόλογης μερίδας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον ψηφιακό κόσμο, νομικές ρυθμιστικές ανησυχίες λογικά ανέκυψαν. Η συζήτηση περί της ρύθμισης του κυβερνοχώρου, τον παρακολουθεί από τη στιγμή της εμφάνισης του. Εν απουσία φυσικού χώρου, η πιο βασική ανησυχία εμφανίζεται στην \"τοπικοποίηση\" της κυβερνο-δραστηριότητας στον πραγματικό κόσμο. Μια απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάδειξη χώρων νομικής σημασίας και επομένως απόδοσης κρατικών δικαιοδοτικών τίτλων που νομιμοποιούν την κρατική δράση. Αυτή η εργασία επιχειρηματολογεί ότι ο κυβερνοχώρος δεν ρυθμίζεται από ένα καθεστώς res communis omnium υπό το διεθνές δίκαιο. Έπειτα, αναλύει τις πιο σημαντικές προκλήσεις που η ανάδειξη του κυβερνοχώρου εισάγει στο κανονιστικό σχήμα του διεθνούς δικαίου της δικαιοδοσίας. Στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας εντοπίζεται η θέση ότι το ρευστό \"αποεδαφικοποιημένο\" σχήμα του κυβερνοχώρου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί σαν μια δικαιολογία για εξωεδαφικές δικαιοδοτικές διεκδικήσεις αλλά αντ'αυτού η (κυβερνο-ωθούμενη) εξωεδαφικότητα πρέπει να παραμείνει μια στενά κατασκευασμένη εξαίρεση στο κυβερνοχώρου όπως και στο διεθνές δίκαιο.\"","\"If jurisdiction is the material instantiation of sovereignty, then territory is the essential demarcation of this manifestation. Jurisdiction is in primis territorial and in that manner creates a geography of mutually exclusive, bounded spatial authorities, namely, states. Exercise of jurisdiction within state territory is lawful, while extraterritorial jurisdiction is prima facie unlawful. It was anticipated that when a medium which would be ‘aterritorial’ in nature would make its appearance it would challenge the territoriality paradigm. What was unprecedented, however, was the extent this medium would receive. Cyberspace now serves as the essential platform for performing a plethora of activities that touch upon nearly every aspect of the modern society. With the periodic, still steadfast, transposition of a considerable portion of human activities in the digital world, legal regulatory concerns logically arose. The cyberspace regulation debate has been following the medium ever since its emergence. In absentia of physical space, the most crucial concern lays in the localization of a cyberspace activity in the real world. An essential predicament in order to highlight places of legal significance and subsequently allocate state jurisdictional entitlements which legitimize state action. This paper contends that cyberspace is not governed by a res communis omnium regime under international law. Followingly, it analyses the most important challenges the emergence of cyberspace is introducing to the normative scheme of the international law of jurisdiction. At the centre of its argumentation lays the thesis, that the elusive ‘deterritorialized’ schema of cyberspace should not be used as an excuse for extraterritorial jurisdictional claims, instead (cyberspace-driven) extraterritoriality should remain a narrow-construed exemption in cyberspace as in international law.\""],"dc:identifier":["uoadl:2862812","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862812"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Many Meetings in Unfamiliar Places: Cyberspace Challenges to Territorial Jurisdiction under International Law"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:51Z"}