{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862938"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2862938","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΕΡΙΟ ΧΩΡΟ","abstract":"Το φάσμα των διακρατικών σχέσεων στο διεθνές προσκήνιο διαπνέεται από την αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας, αφού και ο σκοπός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συνίσταται στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση σημείο εκκίνησης οποιασδήποτε τέτοιας συζήτησης αποτελεί η απαγορευτική διάταξη του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ρητώς απαγορεύει τη χρήση βίας μεταξύ των κρατών. Για την εξισορρόπηση, ωστόσο, της αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο συγκεκριμένοι εξαιρετικοί μηχανισμοί και αποδεκτές μορφές βίας, τα οποία τα υποκείμενα διεθνούς δικαίου καλούνται να εφαρμόσουν με αυστηρές προϋποθέσεις. Στην πραγματικότητα, η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας και οι εξαιρέσεις αυτής έχει προκαλέσεις εκτεταμένες συζητήσεις μεταξύ έγκριτων διεθνολόγων, ενώ πέρα από τη θεωρία εξαιρετικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί και η πρακτική των κρατών στο πέρασμα των χρόνων. Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται οι σχέσεις των κρατών σε όλα τα επίπεδα, τα οποία ρυθμίζονται από ειδικότερες κλάδους δικαίου. Είναι ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας εισέρχεται στο χώρο του Δικαίου του Αέρα, καταλαμβάνοντας, εξίσου σημαντική θέση, και, διαπλεκόμενη με τις ειδικότερες υποχρεώσεις των κρατών στο τομέα αυτό, δημιουργεί νέους προβληματισμούς. Σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, από το γενικό διεθνές δίκαιο και μετά από περιστατικά βίας τα οποία κλόνισαν τη διεθνή κοινότητα, το δίκαιο του εναερίου χώρου επιχειρεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εθιμικά και συμβατικά κατοχυρωμένης αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας, τόσο με συμβατικές διατάξεις μεγάλης εμβέλειας, όσο και με ειδικότερους μηχανισμούς. Περά από τις ειδικότερες ρυθμίσεις βέβαια, οι γενικές ρυθμίσεις του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, αλλά και το ίδιο το εθιμικό δίκαιο εφαρμόζονται εξίσου στο δίκαιο του αέρα, με άλλους όρους, βέβαια, και διαφορετικές προκλήσεις πολλές φορές. Το άρθρο 2 παρ. 4 και οι εξαιρέσεις αυτού εξετάζονται υπό ειδικότερες συνθήκες, παρουσιάζοντας ίσως αποκλίσεις ως προς την πρακτική εφαρμογή τους λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων που προκύπτουν στον εναέριο χώρο. Τέλος, δεν λείπουν από το χώρο αυτό και οι περιπτώσεις αποδεκτών μορφών βίας, οι οποίες εμφανίζονται εξαιρετικά και πολλές φορές σε ειδικότερες μορφές. Υπάρχουν παγιωμένοι θεσμοί πέρα από τη κλασσική μορφή βίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε ως ένοπλη βία, οι οποίοι συνίστανται κυρίως σε ειδικές ζώνες απαγορεύσεων-περιορισμών στη χρήση του εναερίου χώρου και επιβολής καθεστώτων εξαναγκασμού, οι οποίες αποτελούν μία μορφή βίας και γίνονται αποδεκτές υπό προϋποθέσεις. Η συνηθέστερη, βέβαια, μορφή, βίας αποτελεί η παρουσία στρατιωτικού αεροσκάφους στον εναέριο χώρο, η οποία αυτή καθ’ αυτή δεν είναι παράνομη. Τέλος, μείζον κεφάλαιο, με πολλές νομικές και τεχνικές πτυχές, είναι οι διαδικασίες αναχαίτισης-αναγνώρισης. Τα ανωτέρω ζητήματα αποτέλεσαν πολλάκις αντικείμενο έριδας στο διεθνή χώρο με πολλές νομικές πτυχές. Το παρόν πόνημα επιχειρεί την προσέγγιση των ζητημάτων αυτών και την ενδελεχή εξέταση τους, περιστρεφόμενο γύρω από τον κεντρικό άξονα της αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας.","abstract_html":"Το φάσμα των διακρατικών σχέσεων στο διεθνές προσκήνιο διαπνέεται από την αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας, αφού και ο σκοπός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συνίσταται στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση σημείο εκκίνησης οποιασδήποτε τέτοιας συζήτησης αποτελεί η απαγορευτική διάταξη του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ρητώς απαγορεύει τη χρήση βίας μεταξύ των κρατών. Για την εξισορρόπηση, ωστόσο, της αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο συγκεκριμένοι εξαιρετικοί μηχανισμοί και αποδεκτές μορφές βίας, τα οποία τα υποκείμενα διεθνούς δικαίου καλούνται να εφαρμόσουν με αυστηρές προϋποθέσεις. Στην πραγματικότητα, η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας και οι εξαιρέσεις αυτής έχει προκαλέσεις εκτεταμένες συζητήσεις μεταξύ έγκριτων διεθνολόγων, ενώ πέρα από τη θεωρία εξαιρετικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί και η πρακτική των κρατών στο πέρασμα των χρόνων. Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται οι σχέσεις των κρατών σε όλα τα επίπεδα, τα οποία ρυθμίζονται από ειδικότερες κλάδους δικαίου. Είναι ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας εισέρχεται στο χώρο του Δικαίου του Αέρα, καταλαμβάνοντας, εξίσου σημαντική θέση, και, διαπλεκόμενη με τις ειδικότερες υποχρεώσεις των κρατών στο τομέα αυτό, δημιουργεί νέους προβληματισμούς. Σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, από το γενικό διεθνές δίκαιο και μετά από περιστατικά βίας τα οποία κλόνισαν τη διεθνή κοινότητα, το δίκαιο του εναερίου χώρου επιχειρεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εθιμικά και συμβατικά κατοχυρωμένης αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας, τόσο με συμβατικές διατάξεις μεγάλης εμβέλειας, όσο και με ειδικότερους μηχανισμούς. Περά από τις ειδικότερες ρυθμίσεις βέβαια, οι γενικές ρυθμίσεις του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, αλλά και το ίδιο το εθιμικό δίκαιο εφαρμόζονται εξίσου στο δίκαιο του αέρα, με άλλους όρους, βέβαια, και διαφορετικές προκλήσεις πολλές φορές. Το άρθρο 2 παρ. 4 και οι εξαιρέσεις αυτού εξετάζονται υπό ειδικότερες συνθήκες, παρουσιάζοντας ίσως αποκλίσεις ως προς την πρακτική εφαρμογή τους λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων που προκύπτουν στον εναέριο χώρο. Τέλος, δεν λείπουν από το χώρο αυτό και οι περιπτώσεις αποδεκτών μορφών βίας, οι οποίες εμφανίζονται εξαιρετικά και πολλές φορές σε ειδικότερες μορφές. Υπάρχουν παγιωμένοι θεσμοί πέρα από τη κλασσική μορφή βίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε ως ένοπλη βία, οι οποίοι συνίστανται κυρίως σε ειδικές ζώνες απαγορεύσεων-περιορισμών στη χρήση του εναερίου χώρου και επιβολής καθεστώτων εξαναγκασμού, οι οποίες αποτελούν μία μορφή βίας και γίνονται αποδεκτές υπό προϋποθέσεις. Η συνηθέστερη, βέβαια, μορφή, βίας αποτελεί η παρουσία στρατιωτικού αεροσκάφους στον εναέριο χώρο, η οποία αυτή καθ’ αυτή δεν είναι παράνομη. Τέλος, μείζον κεφάλαιο, με πολλές νομικές και τεχνικές πτυχές, είναι οι διαδικασίες αναχαίτισης-αναγνώρισης. Τα ανωτέρω ζητήματα αποτέλεσαν πολλάκις αντικείμενο έριδας στο διεθνή χώρο με πολλές νομικές πτυχές. Το παρόν πόνημα επιχειρεί την προσέγγιση των ζητημάτων αυτών και την ενδελεχή εξέταση τους, περιστρεφόμενο γύρω από τον κεντρικό άξονα της αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιούτρα Κωνσταντίνα","Tsioutra Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:33:51Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862938"],"render_values":[{"text":"uoadl:2862938","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862938","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862938","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2862938","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιούτρα Κωνσταντίνα","Tsioutra Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2862938","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862938"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το φάσμα των διακρατικών σχέσεων στο διεθνές προσκήνιο διαπνέεται από την αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας, αφού και ο σκοπός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συνίσταται στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση σημείο εκκίνησης οποιασδήποτε τέτοιας συζήτησης αποτελεί η απαγορευτική διάταξη του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ρητώς απαγορεύει τη χρήση βίας μεταξύ των κρατών. Για την εξισορρόπηση, ωστόσο, της αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο συγκεκριμένοι εξαιρετικοί μηχανισμοί και αποδεκτές μορφές βίας, τα οποία τα υποκείμενα διεθνούς δικαίου καλούνται να εφαρμόσουν με αυστηρές προϋποθέσεις. Στην πραγματικότητα, η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας και οι εξαιρέσεις αυτής έχει προκαλέσεις εκτεταμένες συζητήσεις μεταξύ έγκριτων διεθνολόγων, ενώ πέρα από τη θεωρία εξαιρετικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί και η πρακτική των κρατών στο πέρασμα των χρόνων. Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται οι σχέσεις των κρατών σε όλα τα επίπεδα, τα οποία ρυθμίζονται από ειδικότερες κλάδους δικαίου. Είναι ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας εισέρχεται στο χώρο του Δικαίου του Αέρα, καταλαμβάνοντας, εξίσου σημαντική θέση, και, διαπλεκόμενη με τις ειδικότερες υποχρεώσεις των κρατών στο τομέα αυτό, δημιουργεί νέους προβληματισμούς. Σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, από το γενικό διεθνές δίκαιο και μετά από περιστατικά βίας τα οποία κλόνισαν τη διεθνή κοινότητα, το δίκαιο του εναερίου χώρου επιχειρεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εθιμικά και συμβατικά κατοχυρωμένης αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας, τόσο με συμβατικές διατάξεις μεγάλης εμβέλειας, όσο και με ειδικότερους μηχανισμούς. Περά από τις ειδικότερες ρυθμίσεις βέβαια, οι γενικές ρυθμίσεις του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, αλλά και το ίδιο το εθιμικό δίκαιο εφαρμόζονται εξίσου στο δίκαιο του αέρα, με άλλους όρους, βέβαια, και διαφορετικές προκλήσεις πολλές φορές. Το άρθρο 2 παρ. 4 και οι εξαιρέσεις αυτού εξετάζονται υπό ειδικότερες συνθήκες, παρουσιάζοντας ίσως αποκλίσεις ως προς την πρακτική εφαρμογή τους λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων που προκύπτουν στον εναέριο χώρο. Τέλος, δεν λείπουν από το χώρο αυτό και οι περιπτώσεις αποδεκτών μορφών βίας, οι οποίες εμφανίζονται εξαιρετικά και πολλές φορές σε ειδικότερες μορφές. Υπάρχουν παγιωμένοι θεσμοί πέρα από τη κλασσική μορφή βίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε ως ένοπλη βία, οι οποίοι συνίστανται κυρίως σε ειδικές ζώνες απαγορεύσεων-περιορισμών στη χρήση του εναερίου χώρου και επιβολής καθεστώτων εξαναγκασμού, οι οποίες αποτελούν μία μορφή βίας και γίνονται αποδεκτές υπό προϋποθέσεις. Η συνηθέστερη, βέβαια, μορφή, βίας αποτελεί η παρουσία στρατιωτικού αεροσκάφους στον εναέριο χώρο, η οποία αυτή καθ’ αυτή δεν είναι παράνομη. Τέλος, μείζον κεφάλαιο, με πολλές νομικές και τεχνικές πτυχές, είναι οι διαδικασίες αναχαίτισης-αναγνώρισης. Τα ανωτέρω ζητήματα αποτέλεσαν πολλάκις αντικείμενο έριδας στο διεθνή χώρο με πολλές νομικές πτυχές. Το παρόν πόνημα επιχειρεί την προσέγγιση των ζητημάτων αυτών και την ενδελεχή εξέταση τους, περιστρεφόμενο γύρω από τον κεντρικό άξονα της αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας.","The range of international relations is inspired by the principle of the prohibition on the use of force, since the purpose of the United Nations is to maintain international peace and security. In any case, the starting point of any such discussion is the prohibitive provision of Article 2 (4) of the Charter of the United Nations, which explicitly prohibits the use of force between States. However, in order to balance the interaction between States, international law provides for certain exceptional mechanisms and acceptable forms of use of force,, which international law subjects are required to apply under strict conditions. In fact, the principle of prohibition on the use of force and its exceptions have led to widespread debates between reputable international practitioners while the practice of states over the years has constituted significant subject of study. In the same spirit, states’ relations evolve at all stages, which are regulated by more specific sectors of law. The principle of the prohibition on the use of force enters the field of Air Law in a very interesting way, occupying an equally important position, and interwoven with the specific obligations of States in this area. General regulations of public international law and customary law itself apply equally to the Air Law, however, in different terms and challenges. Article 2 (4) and its exceptions are dealt with more specific conditions. Moreover, Air Law attempts to meet the requirements of the customary and conventionally established principle of the prohibition on the use of force, both with conventional provisions and with more specific mechanisms. Article 3bis is the “key” provision, which bans the use of weapons against civil aircrafts, while some new institutions beyond the classical form of force (as we perceive it as armed force) appear as special zones of prohibitions - restrictions to the use of airspace and enforcement of coercive regimes. Undoubtedly, the most common form of force is the presence of military aircraft in the airspace, which is not illegal by itself. Finally, a major chapter, with many legal and technical aspects, is the interception procedure. These issues have often been the subject of international problems on international field with many legal aspects. This essay attempts to approach these issues and examine them thoroughly, taking into account the central principle of the prohibition on the use of force."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΕΡΙΟ ΧΩΡΟ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιούτρα Κωνσταντίνα","Tsioutra Konstantina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Το φάσμα των διακρατικών σχέσεων στο διεθνές προσκήνιο διαπνέεται από την αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας, αφού και ο σκοπός του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών συνίσταται στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Σε κάθε περίπτωση σημείο εκκίνησης οποιασδήποτε τέτοιας συζήτησης αποτελεί η απαγορευτική διάταξη του άρθρου 2 παρ. 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ρητώς απαγορεύει τη χρήση βίας μεταξύ των κρατών. Για την εξισορρόπηση, ωστόσο, της αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο συγκεκριμένοι εξαιρετικοί μηχανισμοί και αποδεκτές μορφές βίας, τα οποία τα υποκείμενα διεθνούς δικαίου καλούνται να εφαρμόσουν με αυστηρές προϋποθέσεις. Στην πραγματικότητα, η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας και οι εξαιρέσεις αυτής έχει προκαλέσεις εκτεταμένες συζητήσεις μεταξύ έγκριτων διεθνολόγων, ενώ πέρα από τη θεωρία εξαιρετικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί και η πρακτική των κρατών στο πέρασμα των χρόνων. Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται οι σχέσεις των κρατών σε όλα τα επίπεδα, τα οποία ρυθμίζονται από ειδικότερες κλάδους δικαίου. Είναι ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η αρχή της απαγόρευσης χρήσης βίας εισέρχεται στο χώρο του Δικαίου του Αέρα, καταλαμβάνοντας, εξίσου σημαντική θέση, και, διαπλεκόμενη με τις ειδικότερες υποχρεώσεις των κρατών στο τομέα αυτό, δημιουργεί νέους προβληματισμούς. Σε μεταγενέστερο χρονικό σημείο, από το γενικό διεθνές δίκαιο και μετά από περιστατικά βίας τα οποία κλόνισαν τη διεθνή κοινότητα, το δίκαιο του εναερίου χώρου επιχειρεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εθιμικά και συμβατικά κατοχυρωμένης αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας, τόσο με συμβατικές διατάξεις μεγάλης εμβέλειας, όσο και με ειδικότερους μηχανισμούς. Περά από τις ειδικότερες ρυθμίσεις βέβαια, οι γενικές ρυθμίσεις του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, αλλά και το ίδιο το εθιμικό δίκαιο εφαρμόζονται εξίσου στο δίκαιο του αέρα, με άλλους όρους, βέβαια, και διαφορετικές προκλήσεις πολλές φορές. Το άρθρο 2 παρ. 4 και οι εξαιρέσεις αυτού εξετάζονται υπό ειδικότερες συνθήκες, παρουσιάζοντας ίσως αποκλίσεις ως προς την πρακτική εφαρμογή τους λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων που προκύπτουν στον εναέριο χώρο. Τέλος, δεν λείπουν από το χώρο αυτό και οι περιπτώσεις αποδεκτών μορφών βίας, οι οποίες εμφανίζονται εξαιρετικά και πολλές φορές σε ειδικότερες μορφές. Υπάρχουν παγιωμένοι θεσμοί πέρα από τη κλασσική μορφή βίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε ως ένοπλη βία, οι οποίοι συνίστανται κυρίως σε ειδικές ζώνες απαγορεύσεων-περιορισμών στη χρήση του εναερίου χώρου και επιβολής καθεστώτων εξαναγκασμού, οι οποίες αποτελούν μία μορφή βίας και γίνονται αποδεκτές υπό προϋποθέσεις. Η συνηθέστερη, βέβαια, μορφή, βίας αποτελεί η παρουσία στρατιωτικού αεροσκάφους στον εναέριο χώρο, η οποία αυτή καθ’ αυτή δεν είναι παράνομη. Τέλος, μείζον κεφάλαιο, με πολλές νομικές και τεχνικές πτυχές, είναι οι διαδικασίες αναχαίτισης-αναγνώρισης. Τα ανωτέρω ζητήματα αποτέλεσαν πολλάκις αντικείμενο έριδας στο διεθνή χώρο με πολλές νομικές πτυχές. Το παρόν πόνημα επιχειρεί την προσέγγιση των ζητημάτων αυτών και την ενδελεχή εξέταση τους, περιστρεφόμενο γύρω από τον κεντρικό άξονα της αρχής της απαγόρευσης χρήσης βίας.","The range of international relations is inspired by the principle of the prohibition on the use of force, since the purpose of the United Nations is to maintain international peace and security. In any case, the starting point of any such discussion is the prohibitive provision of Article 2 (4) of the Charter of the United Nations, which explicitly prohibits the use of force between States. However, in order to balance the interaction between States, international law provides for certain exceptional mechanisms and acceptable forms of use of force,, which international law subjects are required to apply under strict conditions. In fact, the principle of prohibition on the use of force and its exceptions have led to widespread debates between reputable international practitioners while the practice of states over the years has constituted significant subject of study. In the same spirit, states’ relations evolve at all stages, which are regulated by more specific sectors of law. The principle of the prohibition on the use of force enters the field of Air Law in a very interesting way, occupying an equally important position, and interwoven with the specific obligations of States in this area. General regulations of public international law and customary law itself apply equally to the Air Law, however, in different terms and challenges. Article 2 (4) and its exceptions are dealt with more specific conditions. Moreover, Air Law attempts to meet the requirements of the customary and conventionally established principle of the prohibition on the use of force, both with conventional provisions and with more specific mechanisms. Article 3bis is the “key” provision, which bans the use of weapons against civil aircrafts, while some new institutions beyond the classical form of force (as we perceive it as armed force) appear as special zones of prohibitions - restrictions to the use of airspace and enforcement of coercive regimes. Undoubtedly, the most common form of force is the presence of military aircraft in the airspace, which is not illegal by itself. Finally, a major chapter, with many legal and technical aspects, is the interception procedure. These issues have often been the subject of international problems on international field with many legal aspects. This essay attempts to approach these issues and examine them thoroughly, taking into account the central principle of the prohibition on the use of force."],"dc:identifier":["uoadl:2862938","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2862938"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΕΡΙΟ ΧΩΡΟ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:33:51Z"}