{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863052"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863052","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διάκριση σε μέτρα διαρθρωτικά και μέτρα δημοσιονομικά στη Νομολογία του ΣτΕ σχετικά με της ασφαλιστικές ρυθμίσεις","abstract":"Με την κρίση δημοσίου χρέους, υπό την πίεση των Μνημονίων επιχειρήθηκε η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος αφενός με μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που συνέβαλαν άμεσα στην περιστολή των δημοσίων δαπανών με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αφετέρου με διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή με μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν τις ίδιες τις δομές του συστήματος και απέβλεπαν στο να τεθεί εκ νέου σε υγιείς βάσεις , τόσο σε επίπεδο ασφαλιστικού συστήματος, όσο και σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού. Η βασικότερη προϋπόθεση για τη λήψη των μέτρων αυτών είναι η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας έτσι ώστε τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι κατάλληλα προκειμένου να εκμηδενίσουν ή να μειώσουν τον κίνδυνο και να εφαρμόζονται για όσο χρόνο είναι αναγκαία και όχι για πάντα. Πολύ σημαντικό είναι επίσης, να βρίσκεται σε αναλογία ο βαθμός απόκλισης των μέτρων από τα συνήθη επίπεδα προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με τη σοβαρότητα της απειλής. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι εάν και κατά πόσον μπορεί γνώμονα του διοικητικού δικαστή στον έλεγχο που ασκεί σε περίοδο κρίσης να αποτελέσει η θεωρία των «εξαιρετικών περιστάσεων». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο δικαστής θα πρέπει πρώτα να διαπιστώσει αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος με τα εξής χαρακτηριστικά : α) να είναι υφιστάμενος ή επικείμενος, β) οι συνέπειές του να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, γ) να απειλείται η οργανωμένη ζωή της κοινωνίας και δ) να είναι εξαιρετικός, με αποτέλεσμα τα υπό ομαλές συνθήκες μέτρα ή περιορισμοί, που προβλέπονται και επιτρέπονται από τη συνήθη έννομη τάξη, να καθίστανται σαφώς ανεπαρκή. Εάν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις τότε μπορούν να ληφθούν έκτακτα μέτρα, που αν και θίγουν τους κανόνες της νομιμότητας η αιτιολόγηση τους αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα προς αποφυγή καταχρήσεων, ιδίως από τη δικαστική εξουσία.","abstract_html":"Με την κρίση δημοσίου χρέους, υπό την πίεση των Μνημονίων επιχειρήθηκε η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος αφενός με μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που συνέβαλαν άμεσα στην περιστολή των δημοσίων δαπανών με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αφετέρου με διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή με μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν τις ίδιες τις δομές του συστήματος και απέβλεπαν στο να τεθεί εκ νέου σε υγιείς βάσεις , τόσο σε επίπεδο ασφαλιστικού συστήματος, όσο και σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού. Η βασικότερη προϋπόθεση για τη λήψη των μέτρων αυτών είναι η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας έτσι ώστε τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι κατάλληλα προκειμένου να εκμηδενίσουν ή να μειώσουν τον κίνδυνο και να εφαρμόζονται για όσο χρόνο είναι αναγκαία και όχι για πάντα. Πολύ σημαντικό είναι επίσης, να βρίσκεται σε αναλογία ο βαθμός απόκλισης των μέτρων από τα συνήθη επίπεδα προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με τη σοβαρότητα της απειλής. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι εάν και κατά πόσον μπορεί γνώμονα του διοικητικού δικαστή στον έλεγχο που ασκεί σε περίοδο κρίσης να αποτελέσει η θεωρία των «εξαιρετικών περιστάσεων». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο δικαστής θα πρέπει πρώτα να διαπιστώσει αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος με τα εξής χαρακτηριστικά : α) να είναι υφιστάμενος ή επικείμενος, β) οι συνέπειές του να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, γ) να απειλείται η οργανωμένη ζωή της κοινωνίας και δ) να είναι εξαιρετικός, με αποτέλεσμα τα υπό ομαλές συνθήκες μέτρα ή περιορισμοί, που προβλέπονται και επιτρέπονται από τη συνήθη έννομη τάξη, να καθίστανται σαφώς ανεπαρκή. Εάν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις τότε μπορούν να ληφθούν έκτακτα μέτρα, που αν και θίγουν τους κανόνες της νομιμότητας η αιτιολόγηση τους αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα προς αποφυγή καταχρήσεων, ιδίως από τη δικαστική εξουσία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μερούση Μαρία","Merousi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:04Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863052"],"render_values":[{"text":"uoadl:2863052","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863052","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863052","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2863052","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μερούση Μαρία","Merousi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863052","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863052"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με την κρίση δημοσίου χρέους, υπό την πίεση των Μνημονίων επιχειρήθηκε η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος αφενός με μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που συνέβαλαν άμεσα στην περιστολή των δημοσίων δαπανών με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αφετέρου με διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή με μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν τις ίδιες τις δομές του συστήματος και απέβλεπαν στο να τεθεί εκ νέου σε υγιείς βάσεις , τόσο σε επίπεδο ασφαλιστικού συστήματος, όσο και σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού. Η βασικότερη προϋπόθεση για τη λήψη των μέτρων αυτών είναι η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας έτσι ώστε τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι κατάλληλα προκειμένου να εκμηδενίσουν ή να μειώσουν τον κίνδυνο και να εφαρμόζονται για όσο χρόνο είναι αναγκαία και όχι για πάντα. Πολύ σημαντικό είναι επίσης, να βρίσκεται σε αναλογία ο βαθμός απόκλισης των μέτρων από τα συνήθη επίπεδα προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με τη σοβαρότητα της απειλής. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι εάν και κατά πόσον μπορεί γνώμονα του διοικητικού δικαστή στον έλεγχο που ασκεί σε περίοδο κρίσης να αποτελέσει η θεωρία των «εξαιρετικών περιστάσεων». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο δικαστής θα πρέπει πρώτα να διαπιστώσει αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος με τα εξής χαρακτηριστικά : α) να είναι υφιστάμενος ή επικείμενος, β) οι συνέπειές του να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, γ) να απειλείται η οργανωμένη ζωή της κοινωνίας και δ) να είναι εξαιρετικός, με αποτέλεσμα τα υπό ομαλές συνθήκες μέτρα ή περιορισμοί, που προβλέπονται και επιτρέπονται από τη συνήθη έννομη τάξη, να καθίστανται σαφώς ανεπαρκή. Εάν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις τότε μπορούν να ληφθούν έκτακτα μέτρα, που αν και θίγουν τους κανόνες της νομιμότητας η αιτιολόγηση τους αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα προς αποφυγή καταχρήσεων, ιδίως από τη δικαστική εξουσία.","With the sovereign debt crisis, under the pressure of the Memoranda, the fight against the insurance problem was attempted on the one hand with fiscal adjustment measures that directly contributed to curbing public spending by reducing government funding and by structural changes, ie through reforms system structures and were intended to resume on a sound basis, both at the level of the insurance system and at the level of the state budget. The basic condition for taking these measures is to respect the principle of proportionality so that the measures taken are appropriate to eliminate or reduce the risk and apply for as long as is necessary and not forever. It is also very important that the degree of deviation of measures from the usual levels of protection of individual and social rights to the severity of the threat is proportional. The question here is whether and to what extent the management of the administrative court may be guided by the theory of \"exceptional circumstances\" in the control exercised at a time of judgment. According to this theory, the judge should first find out if there is a risk with the following characteristics: a) be an existing or imminent; b) his consequences affect society as a whole; c) threaten his or her organized life and (d) be exceptional, with the result that, under normal conditions, measures or restrictions, provided for and permitted by the ordinary legal order, become clearly inadequate. If these conditions are met, extraordinary measures can be taken, which, although affecting the rules of legality, justify them as a safeguard to prevent abuses, in particular by the judiciary."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διάκριση σε μέτρα διαρθρωτικά και μέτρα δημοσιονομικά στη Νομολογία του ΣτΕ σχετικά με της ασφαλιστικές ρυθμίσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μερούση Μαρία","Merousi Maria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Με την κρίση δημοσίου χρέους, υπό την πίεση των Μνημονίων επιχειρήθηκε η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος αφενός με μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που συνέβαλαν άμεσα στην περιστολή των δημοσίων δαπανών με τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αφετέρου με διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή με μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν τις ίδιες τις δομές του συστήματος και απέβλεπαν στο να τεθεί εκ νέου σε υγιείς βάσεις , τόσο σε επίπεδο ασφαλιστικού συστήματος, όσο και σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού. Η βασικότερη προϋπόθεση για τη λήψη των μέτρων αυτών είναι η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας έτσι ώστε τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι κατάλληλα προκειμένου να εκμηδενίσουν ή να μειώσουν τον κίνδυνο και να εφαρμόζονται για όσο χρόνο είναι αναγκαία και όχι για πάντα. Πολύ σημαντικό είναι επίσης, να βρίσκεται σε αναλογία ο βαθμός απόκλισης των μέτρων από τα συνήθη επίπεδα προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με τη σοβαρότητα της απειλής. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι εάν και κατά πόσον μπορεί γνώμονα του διοικητικού δικαστή στον έλεγχο που ασκεί σε περίοδο κρίσης να αποτελέσει η θεωρία των «εξαιρετικών περιστάσεων». Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο δικαστής θα πρέπει πρώτα να διαπιστώσει αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος με τα εξής χαρακτηριστικά : α) να είναι υφιστάμενος ή επικείμενος, β) οι συνέπειές του να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, γ) να απειλείται η οργανωμένη ζωή της κοινωνίας και δ) να είναι εξαιρετικός, με αποτέλεσμα τα υπό ομαλές συνθήκες μέτρα ή περιορισμοί, που προβλέπονται και επιτρέπονται από τη συνήθη έννομη τάξη, να καθίστανται σαφώς ανεπαρκή. Εάν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις τότε μπορούν να ληφθούν έκτακτα μέτρα, που αν και θίγουν τους κανόνες της νομιμότητας η αιτιολόγηση τους αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα προς αποφυγή καταχρήσεων, ιδίως από τη δικαστική εξουσία.","With the sovereign debt crisis, under the pressure of the Memoranda, the fight against the insurance problem was attempted on the one hand with fiscal adjustment measures that directly contributed to curbing public spending by reducing government funding and by structural changes, ie through reforms system structures and were intended to resume on a sound basis, both at the level of the insurance system and at the level of the state budget. The basic condition for taking these measures is to respect the principle of proportionality so that the measures taken are appropriate to eliminate or reduce the risk and apply for as long as is necessary and not forever. It is also very important that the degree of deviation of measures from the usual levels of protection of individual and social rights to the severity of the threat is proportional. The question here is whether and to what extent the management of the administrative court may be guided by the theory of \"exceptional circumstances\" in the control exercised at a time of judgment. According to this theory, the judge should first find out if there is a risk with the following characteristics: a) be an existing or imminent; b) his consequences affect society as a whole; c) threaten his or her organized life and (d) be exceptional, with the result that, under normal conditions, measures or restrictions, provided for and permitted by the ordinary legal order, become clearly inadequate. If these conditions are met, extraordinary measures can be taken, which, although affecting the rules of legality, justify them as a safeguard to prevent abuses, in particular by the judiciary."],"dc:identifier":["uoadl:2863052","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863052"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η διάκριση σε μέτρα διαρθρωτικά και μέτρα δημοσιονομικά στη Νομολογία του ΣτΕ σχετικά με της ασφαλιστικές ρυθμίσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:04Z"}