{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863185"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863185","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Θρησκευτική ελευθερία στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο","abstract":"Η παρούσα μελέτη επιχειρεί στο Α΄ μέρος να σκιαγραφήσει το καθεστώς προστασίας της θρησκευτικής ελευθερίας όπως κατοχυρώνεται στην Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Αμερικανική Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στον Αφρικανικό Χάρτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών, να αναδείξει επιμέρους έννοιες του δικαιώματος και να αποτυπώσει τη θετική όψη του δικαιώματος με την έννοια των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτό και ιδίως της διασφάλισης της θρησκευτικής ελευθερίας από το κράτος προς τις θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις. Διαφαίνεται ότι όταν απομακρυνθεί κάποιος από την πίστη σε μια θρησκεία ή θρησκευτική πεποίθηση και επικαλεστεί ότι η συμπεριφορά του επιβάλλεται λόγω της συνείδησης του, αντιμετωπίζει δυσκολία στο να αναγνωριστεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις που δεν ανήκουν στην επικρατούσα ή πλειοψηφούσα θρησκεία αντιμετωπίζουν επίσης προσκόμματα στην καταχώριση, στην αναγνώριση νομικής προσωπικότητας και στην απόκτηση χώρων λατρείας από τις εθνικές αρχές. Ωστόσο, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τείνουν να αναγνωρίζουν ότι οι εθνικές αρχές δεν ανταποκρίνονται στις σχετικές υποχρεώσεις προς τις παραπάνω θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις και διαπιστώνουν παραβίαση της θρησκευτικής τους ελευθερίας. Στο Β΄ μέρος επιχειρεί να αναδείξει τη θρησκευτική ελευθερία στην αρνητική της όψη αποτυπώνοντας την υπέρβαση ορίων σε επιμέρους πτυχές του δικαιώματος που μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση δικαιώματος, είτε από ιδιώτες ή από το κράτος και τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας σε σχέση με άλλα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στη διεθνή έννομη τάξη. Αρχικά ερευνάται ο προσηλυτισμός, η υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας και η αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα, έπειτα τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και εκπλήρωσης στρατιωτικών υποχρεώσεων, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας με τη μορφή θρησκευτικών συμβόλων και αμφίεσης στη δημόσια σφαίρα, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας στην εκπαίδευση και στην εργασία και τέλος τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας της έκφρασης και τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Ειδικότερα, όσον αφορά τον προσηλυτισμό και την υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας φαίνεται να έχουν παγιώσει τη νομολογία τους διαπιστώνοντας στην πρώτη περίπτωση παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας σε περίπτωση μη αιτιολογημένης από τα εθνικά δικαστήρια καταδίκης για προσηλυτισμό και στη δεύτερη, σε περίπτωση που δε δίνεται η δυνατότητα να δοθεί άλλος όρκος χωρίς την αποκάλυψη των πεποιθήσεων αυτού που πρόκειται να ορκιστεί. Τα όρια όμως της θρησκευτικής ελευθερίας στη δημόσια σφαίρα, στην εκπαίδευση και στην εργασία παραμένουν ασαφή, κυρίως σε σχέση με τα πρόσφατα ζητήματα που έχουν αναδυθεί τα οποία άπτονται της θρησκευτικής αμφίεσης των πιστών στο σύγχρονο, ουδέτερο κοσμικό κράτος. Η πλήρης απαγόρευση της θρησκευτικής αμφίεσης στο δημόσιο χώρο αντί να οδηγήσει στην ισχυροποίηση του κοσμικού κράτους και στην ενσωμάτωση του κάθε ατόμου που διαβιεί σε αυτό, μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί να οδηγήσει σε καταστρατήγηση δικαιωμάτων, πλην της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης, της ιδιωτικής ζωής και της απαγόρευσης των διακρίσεων και στην περιθωριοποίηση και περιχαράκωση μέρος του πληθυσμού του κράτους. Τα παραπάνω επιχειρούνται πρωτίστως μέσω της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω του μεγέθους της ενασχόλησης του Δικαστηρίου με το εν λόγω δικαίωμα, των αποφάσεων και των Γενικών Σχολίων της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των αποφάσεων του Διαμερικανικού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη επιχειρεί στο Α΄ μέρος να σκιαγραφήσει το καθεστώς προστασίας της θρησκευτικής ελευθερίας όπως κατοχυρώνεται στην Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Αμερικανική Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στον Αφρικανικό Χάρτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών, να αναδείξει επιμέρους έννοιες του δικαιώματος και να αποτυπώσει τη θετική όψη του δικαιώματος με την έννοια των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτό και ιδίως της διασφάλισης της θρησκευτικής ελευθερίας από το κράτος προς τις θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις. Διαφαίνεται ότι όταν απομακρυνθεί κάποιος από την πίστη σε μια θρησκεία ή θρησκευτική πεποίθηση και επικαλεστεί ότι η συμπεριφορά του επιβάλλεται λόγω της συνείδησης του, αντιμετωπίζει δυσκολία στο να αναγνωριστεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις που δεν ανήκουν στην επικρατούσα ή πλειοψηφούσα θρησκεία αντιμετωπίζουν επίσης προσκόμματα στην καταχώριση, στην αναγνώριση νομικής προσωπικότητας και στην απόκτηση χώρων λατρείας από τις εθνικές αρχές. Ωστόσο, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τείνουν να αναγνωρίζουν ότι οι εθνικές αρχές δεν ανταποκρίνονται στις σχετικές υποχρεώσεις προς τις παραπάνω θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις και διαπιστώνουν παραβίαση της θρησκευτικής τους ελευθερίας. Στο Β΄ μέρος επιχειρεί να αναδείξει τη θρησκευτική ελευθερία στην αρνητική της όψη αποτυπώνοντας την υπέρβαση ορίων σε επιμέρους πτυχές του δικαιώματος που μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση δικαιώματος, είτε από ιδιώτες ή από το κράτος και τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας σε σχέση με άλλα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στη διεθνή έννομη τάξη. Αρχικά ερευνάται ο προσηλυτισμός, η υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας και η αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα, έπειτα τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και εκπλήρωσης στρατιωτικών υποχρεώσεων, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας με τη μορφή θρησκευτικών συμβόλων και αμφίεσης στη δημόσια σφαίρα, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας στην εκπαίδευση και στην εργασία και τέλος τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας της έκφρασης και τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Ειδικότερα, όσον αφορά τον προσηλυτισμό και την υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας φαίνεται να έχουν παγιώσει τη νομολογία τους διαπιστώνοντας στην πρώτη περίπτωση παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας σε περίπτωση μη αιτιολογημένης από τα εθνικά δικαστήρια καταδίκης για προσηλυτισμό και στη δεύτερη, σε περίπτωση που δε δίνεται η δυνατότητα να δοθεί άλλος όρκος χωρίς την αποκάλυψη των πεποιθήσεων αυτού που πρόκειται να ορκιστεί. Τα όρια όμως της θρησκευτικής ελευθερίας στη δημόσια σφαίρα, στην εκπαίδευση και στην εργασία παραμένουν ασαφή, κυρίως σε σχέση με τα πρόσφατα ζητήματα που έχουν αναδυθεί τα οποία άπτονται της θρησκευτικής αμφίεσης των πιστών στο σύγχρονο, ουδέτερο κοσμικό κράτος. Η πλήρης απαγόρευση της θρησκευτικής αμφίεσης στο δημόσιο χώρο αντί να οδηγήσει στην ισχυροποίηση του κοσμικού κράτους και στην ενσωμάτωση του κάθε ατόμου που διαβιεί σε αυτό, μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί να οδηγήσει σε καταστρατήγηση δικαιωμάτων, πλην της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης, της ιδιωτικής ζωής και της απαγόρευσης των διακρίσεων και στην περιθωριοποίηση και περιχαράκωση μέρος του πληθυσμού του κράτους. Τα παραπάνω επιχειρούνται πρωτίστως μέσω της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω του μεγέθους της ενασχόλησης του Δικαστηρίου με το εν λόγω δικαίωμα, των αποφάσεων και των Γενικών Σχολίων της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των αποφάσεων του Διαμερικανικού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τριβυζά Ουρανία","Trivyza Ourania"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863185"],"render_values":[{"text":"uoadl:2863185","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863185","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863185","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2863185","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τριβυζά Ουρανία","Trivyza Ourania"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863185","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863185"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη επιχειρεί στο Α΄ μέρος να σκιαγραφήσει το καθεστώς προστασίας της θρησκευτικής ελευθερίας όπως κατοχυρώνεται στην Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Αμερικανική Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στον Αφρικανικό Χάρτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών, να αναδείξει επιμέρους έννοιες του δικαιώματος και να αποτυπώσει τη θετική όψη του δικαιώματος με την έννοια των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτό και ιδίως της διασφάλισης της θρησκευτικής ελευθερίας από το κράτος προς τις θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις. Διαφαίνεται ότι όταν απομακρυνθεί κάποιος από την πίστη σε μια θρησκεία ή θρησκευτική πεποίθηση και επικαλεστεί ότι η συμπεριφορά του επιβάλλεται λόγω της συνείδησης του, αντιμετωπίζει δυσκολία στο να αναγνωριστεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις που δεν ανήκουν στην επικρατούσα ή πλειοψηφούσα θρησκεία αντιμετωπίζουν επίσης προσκόμματα στην καταχώριση, στην αναγνώριση νομικής προσωπικότητας και στην απόκτηση χώρων λατρείας από τις εθνικές αρχές. Ωστόσο, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τείνουν να αναγνωρίζουν ότι οι εθνικές αρχές δεν ανταποκρίνονται στις σχετικές υποχρεώσεις προς τις παραπάνω θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις και διαπιστώνουν παραβίαση της θρησκευτικής τους ελευθερίας. Στο Β΄ μέρος επιχειρεί να αναδείξει τη θρησκευτική ελευθερία στην αρνητική της όψη αποτυπώνοντας την υπέρβαση ορίων σε επιμέρους πτυχές του δικαιώματος που μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση δικαιώματος, είτε από ιδιώτες ή από το κράτος και τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας σε σχέση με άλλα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στη διεθνή έννομη τάξη. Αρχικά ερευνάται ο προσηλυτισμός, η υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας και η αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα, έπειτα τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και εκπλήρωσης στρατιωτικών υποχρεώσεων, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας με τη μορφή θρησκευτικών συμβόλων και αμφίεσης στη δημόσια σφαίρα, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας στην εκπαίδευση και στην εργασία και τέλος τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας της έκφρασης και τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Ειδικότερα, όσον αφορά τον προσηλυτισμό και την υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας φαίνεται να έχουν παγιώσει τη νομολογία τους διαπιστώνοντας στην πρώτη περίπτωση παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας σε περίπτωση μη αιτιολογημένης από τα εθνικά δικαστήρια καταδίκης για προσηλυτισμό και στη δεύτερη, σε περίπτωση που δε δίνεται η δυνατότητα να δοθεί άλλος όρκος χωρίς την αποκάλυψη των πεποιθήσεων αυτού που πρόκειται να ορκιστεί. Τα όρια όμως της θρησκευτικής ελευθερίας στη δημόσια σφαίρα, στην εκπαίδευση και στην εργασία παραμένουν ασαφή, κυρίως σε σχέση με τα πρόσφατα ζητήματα που έχουν αναδυθεί τα οποία άπτονται της θρησκευτικής αμφίεσης των πιστών στο σύγχρονο, ουδέτερο κοσμικό κράτος. Η πλήρης απαγόρευση της θρησκευτικής αμφίεσης στο δημόσιο χώρο αντί να οδηγήσει στην ισχυροποίηση του κοσμικού κράτους και στην ενσωμάτωση του κάθε ατόμου που διαβιεί σε αυτό, μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί να οδηγήσει σε καταστρατήγηση δικαιωμάτων, πλην της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης, της ιδιωτικής ζωής και της απαγόρευσης των διακρίσεων και στην περιθωριοποίηση και περιχαράκωση μέρος του πληθυσμού του κράτους. Τα παραπάνω επιχειρούνται πρωτίστως μέσω της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω του μεγέθους της ενασχόλησης του Δικαστηρίου με το εν λόγω δικαίωμα, των αποφάσεων και των Γενικών Σχολίων της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των αποφάσεων του Διαμερικανικού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.","This study attempts to outline on the first part, the status of protection of religious freedom as enshrined in the Universal Declaration of Human Rights, the Covenant on Political and Social Rights, the European Convention on Human Rights, the American Convention on Human Rights and the African Convention Charter of Human Rights and Peoples, to highlight individual concepts of the right and to reflect the positive aspect of the right in the sense of the obligations deriving from in it and in particular ensuring religious freedom by the state for religious communities and organizations. It turns out that when one is removed from the belief in a religion or religious belief and he claims that his behavior is due to his conscience, he finds it difficult to recognize that his right to freedom of thought, conscience and religion has been violated. Religious communities and organizations not belonging to the dominant or majority religion also face obstacles to registration, recognition of legal personality and the acquisition of places of worship by national authorities. However, international human rights mechanisms tend to recognize that national authorities are failing to meet the relevant obligations to the above religious communities and organizations and find a violation of their religious freedom. On the second part, it attempts to highlight religious freedom in its negative aspect by pointing out the limitations on individual aspects of the right that may lead to abuse of rights either by individuals or by the state and the limits of religious freedom in relation to other rights are enshrined in the international legal order. Initially, proselytism, the obligation of religious orthodoxy and religion in public documents, then the boundaries between religious freedom and fulfillment of military obligations, the boundaries of religious freedom in the form of religious symbols and ambivalence in the public sphere, the limits of religious freedom education and work, and finally the boundaries between religious freedom and freedom of expression and the boundaries between freedom of religion and freedom of assembly and u association. In particular, with regard to proselytism and the obligation of religious orthodoxy, international protection mechanisms appear to have consolidated their case-law by establishing in the first case a violation of religious freedom in the event of a conviction for proselytism not justified by the national courts and in the second case it is possible to give another oath without revealing the beliefs of what is to swear. However, the boundaries of religious freedom in the public sphere, education and work remain unclear, especially in relation to the recent emerging issues relating to the religious confusion of believers in the modern, neutral secular state. A total ban on religious amphibiousness in the public space, instead of leading to the strengthening of the secular state and the integration of every person living in it, can bring about the opposite effects. It can lead to circumvention of rights other than religious freedom and freedom of expression, privacy and non-discrimination, and the marginalization and encumbrance of part of the state's population. The above are primarily searched through the case law of the European Court of Human Rights, due to the size of the Court's exercise of this right, the decisions and general remarks of the Commission on Human Rights and the decisions of the Inter-American Court of Human Rights."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Θρησκευτική ελευθερία στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τριβυζά Ουρανία","Trivyza Ourania"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη επιχειρεί στο Α΄ μέρος να σκιαγραφήσει το καθεστώς προστασίας της θρησκευτικής ελευθερίας όπως κατοχυρώνεται στην Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Αμερικανική Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στον Αφρικανικό Χάρτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των Λαών, να αναδείξει επιμέρους έννοιες του δικαιώματος και να αποτυπώσει τη θετική όψη του δικαιώματος με την έννοια των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτό και ιδίως της διασφάλισης της θρησκευτικής ελευθερίας από το κράτος προς τις θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις. Διαφαίνεται ότι όταν απομακρυνθεί κάποιος από την πίστη σε μια θρησκεία ή θρησκευτική πεποίθηση και επικαλεστεί ότι η συμπεριφορά του επιβάλλεται λόγω της συνείδησης του, αντιμετωπίζει δυσκολία στο να αναγνωριστεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις που δεν ανήκουν στην επικρατούσα ή πλειοψηφούσα θρησκεία αντιμετωπίζουν επίσης προσκόμματα στην καταχώριση, στην αναγνώριση νομικής προσωπικότητας και στην απόκτηση χώρων λατρείας από τις εθνικές αρχές. Ωστόσο, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τείνουν να αναγνωρίζουν ότι οι εθνικές αρχές δεν ανταποκρίνονται στις σχετικές υποχρεώσεις προς τις παραπάνω θρησκευτικές κοινότητες και οργανώσεις και διαπιστώνουν παραβίαση της θρησκευτικής τους ελευθερίας. Στο Β΄ μέρος επιχειρεί να αναδείξει τη θρησκευτική ελευθερία στην αρνητική της όψη αποτυπώνοντας την υπέρβαση ορίων σε επιμέρους πτυχές του δικαιώματος που μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση δικαιώματος, είτε από ιδιώτες ή από το κράτος και τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας σε σχέση με άλλα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στη διεθνή έννομη τάξη. Αρχικά ερευνάται ο προσηλυτισμός, η υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας και η αναγραφή του θρησκεύματος στα δημόσια έγγραφα, έπειτα τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και εκπλήρωσης στρατιωτικών υποχρεώσεων, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας με τη μορφή θρησκευτικών συμβόλων και αμφίεσης στη δημόσια σφαίρα, τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας στην εκπαίδευση και στην εργασία και τέλος τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας της έκφρασης και τα όρια μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και ελευθερίας του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Ειδικότερα, όσον αφορά τον προσηλυτισμό και την υποχρέωση θρησκευτικής ορκοδοσίας, οι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας φαίνεται να έχουν παγιώσει τη νομολογία τους διαπιστώνοντας στην πρώτη περίπτωση παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας σε περίπτωση μη αιτιολογημένης από τα εθνικά δικαστήρια καταδίκης για προσηλυτισμό και στη δεύτερη, σε περίπτωση που δε δίνεται η δυνατότητα να δοθεί άλλος όρκος χωρίς την αποκάλυψη των πεποιθήσεων αυτού που πρόκειται να ορκιστεί. Τα όρια όμως της θρησκευτικής ελευθερίας στη δημόσια σφαίρα, στην εκπαίδευση και στην εργασία παραμένουν ασαφή, κυρίως σε σχέση με τα πρόσφατα ζητήματα που έχουν αναδυθεί τα οποία άπτονται της θρησκευτικής αμφίεσης των πιστών στο σύγχρονο, ουδέτερο κοσμικό κράτος. Η πλήρης απαγόρευση της θρησκευτικής αμφίεσης στο δημόσιο χώρο αντί να οδηγήσει στην ισχυροποίηση του κοσμικού κράτους και στην ενσωμάτωση του κάθε ατόμου που διαβιεί σε αυτό, μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί να οδηγήσει σε καταστρατήγηση δικαιωμάτων, πλην της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης, της ιδιωτικής ζωής και της απαγόρευσης των διακρίσεων και στην περιθωριοποίηση και περιχαράκωση μέρος του πληθυσμού του κράτους. Τα παραπάνω επιχειρούνται πρωτίστως μέσω της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω του μεγέθους της ενασχόλησης του Δικαστηρίου με το εν λόγω δικαίωμα, των αποφάσεων και των Γενικών Σχολίων της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των αποφάσεων του Διαμερικανικού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.","This study attempts to outline on the first part, the status of protection of religious freedom as enshrined in the Universal Declaration of Human Rights, the Covenant on Political and Social Rights, the European Convention on Human Rights, the American Convention on Human Rights and the African Convention Charter of Human Rights and Peoples, to highlight individual concepts of the right and to reflect the positive aspect of the right in the sense of the obligations deriving from in it and in particular ensuring religious freedom by the state for religious communities and organizations. It turns out that when one is removed from the belief in a religion or religious belief and he claims that his behavior is due to his conscience, he finds it difficult to recognize that his right to freedom of thought, conscience and religion has been violated. Religious communities and organizations not belonging to the dominant or majority religion also face obstacles to registration, recognition of legal personality and the acquisition of places of worship by national authorities. However, international human rights mechanisms tend to recognize that national authorities are failing to meet the relevant obligations to the above religious communities and organizations and find a violation of their religious freedom. On the second part, it attempts to highlight religious freedom in its negative aspect by pointing out the limitations on individual aspects of the right that may lead to abuse of rights either by individuals or by the state and the limits of religious freedom in relation to other rights are enshrined in the international legal order. Initially, proselytism, the obligation of religious orthodoxy and religion in public documents, then the boundaries between religious freedom and fulfillment of military obligations, the boundaries of religious freedom in the form of religious symbols and ambivalence in the public sphere, the limits of religious freedom education and work, and finally the boundaries between religious freedom and freedom of expression and the boundaries between freedom of religion and freedom of assembly and u association. In particular, with regard to proselytism and the obligation of religious orthodoxy, international protection mechanisms appear to have consolidated their case-law by establishing in the first case a violation of religious freedom in the event of a conviction for proselytism not justified by the national courts and in the second case it is possible to give another oath without revealing the beliefs of what is to swear. However, the boundaries of religious freedom in the public sphere, education and work remain unclear, especially in relation to the recent emerging issues relating to the religious confusion of believers in the modern, neutral secular state. A total ban on religious amphibiousness in the public space, instead of leading to the strengthening of the secular state and the integration of every person living in it, can bring about the opposite effects. It can lead to circumvention of rights other than religious freedom and freedom of expression, privacy and non-discrimination, and the marginalization and encumbrance of part of the state's population. The above are primarily searched through the case law of the European Court of Human Rights, due to the size of the Court's exercise of this right, the decisions and general remarks of the Commission on Human Rights and the decisions of the Inter-American Court of Human Rights."],"dc:identifier":["uoadl:2863185","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863185"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η Θρησκευτική ελευθερία στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:04Z"}