{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863611"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863611","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΕ ΑΚΥΡΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ","abstract":"Η κύρια προβληματική που θα αναπτυχθεί στην παρούσα εργασία είναι αν η έκταση του δικαστικού ελέγχου στα δύο κύρια ένδικα βοηθήματα, της αίτησης ακυρώσεως και της προσφυγής ουσίας αυτοτελώς και συγκριτικά θεωρούμενα, πληρούν τις επιταγές της πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του αρθρου 20 παρ 1 του Συντάγματος, υπο το φως του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Επειδή θεωρείται, καταρχήν, οτι η ένταση και έκταση του ακυρωτικού ελέγχου “μειονεκτεί”¨ εν συγκρίσει με τον έλεγχο ουσίας, για τον προφανή λόγο οτι ο δικαστής ουσίας υπεισέρχεται σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, έμφαση δίνεται στον εύρος του ελεγχου αυτού στις ακυρωτικές διαφορές και στα “βήματα” που γίνονται στο πεδίο αυτό, νομολογιακά και νομοθετικά, τα οποία στοχεύουν στην διεύρυνση του, προς τον σκοπό της πληρέστερης και αποτελεσματικότερης εξέτασης της διαφοράς. Παρα τα ζητήματα που ανακύπτουν, είναι προφανές οτι τα βήματα αυτά έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του επιπέδου της παρεχόμενης προστασίας, προσδίδοντας εξουσίες στον ακυρωτικό δικαστή που θα “ζήλευε” ακόμα και ο δικαστής ουσίας. Συναφώς, εξετάζονται τα κριτήρια διάκρισης των διαφορών σε ακυρωτικές και ουσίας επι τη βασει των κριτηρίων της νομολογίας και των συνταγματικών ορίων της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών, η αξία μιας ενδεχόμενης ουσιαστικοποίησης των ακυρωτικών διαφορών όπως και η χρησιμότητα ενός ενιαίου Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.","abstract_html":"Η κύρια προβληματική που θα αναπτυχθεί στην παρούσα εργασία είναι αν η έκταση του δικαστικού ελέγχου στα δύο κύρια ένδικα βοηθήματα, της αίτησης ακυρώσεως και της προσφυγής ουσίας αυτοτελώς και συγκριτικά θεωρούμενα, πληρούν τις επιταγές της πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του αρθρου 20 παρ 1 του Συντάγματος, υπο το φως του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Επειδή θεωρείται, καταρχήν, οτι η ένταση και έκταση του ακυρωτικού ελέγχου “μειονεκτεί”¨ εν συγκρίσει με τον έλεγχο ουσίας, για τον προφανή λόγο οτι ο δικαστής ουσίας υπεισέρχεται σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, έμφαση δίνεται στον εύρος του ελεγχου αυτού στις ακυρωτικές διαφορές και στα “βήματα” που γίνονται στο πεδίο αυτό, νομολογιακά και νομοθετικά, τα οποία στοχεύουν στην διεύρυνση του, προς τον σκοπό της πληρέστερης και αποτελεσματικότερης εξέτασης της διαφοράς. Παρα τα ζητήματα που ανακύπτουν, είναι προφανές οτι τα βήματα αυτά έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του επιπέδου της παρεχόμενης προστασίας, προσδίδοντας εξουσίες στον ακυρωτικό δικαστή που θα “ζήλευε” ακόμα και ο δικαστής ουσίας. Συναφώς, εξετάζονται τα κριτήρια διάκρισης των διαφορών σε ακυρωτικές και ουσίας επι τη βασει των κριτηρίων της νομολογίας και των συνταγματικών ορίων της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών, η αξία μιας ενδεχόμενης ουσιαστικοποίησης των ακυρωτικών διαφορών όπως και η χρησιμότητα ενός ενιαίου Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατραβά Βικτωρία","Katrava Viktoria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:11Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863611"],"render_values":[{"text":"uoadl:2863611","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863611","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863611","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2863611","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατραβά Βικτωρία","Katrava Viktoria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863611","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863611"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κύρια προβληματική που θα αναπτυχθεί στην παρούσα εργασία είναι αν η έκταση του δικαστικού ελέγχου στα δύο κύρια ένδικα βοηθήματα, της αίτησης ακυρώσεως και της προσφυγής ουσίας αυτοτελώς και συγκριτικά θεωρούμενα, πληρούν τις επιταγές της πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του αρθρου 20 παρ 1 του Συντάγματος, υπο το φως του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Επειδή θεωρείται, καταρχήν, οτι η ένταση και έκταση του ακυρωτικού ελέγχου “μειονεκτεί”¨ εν συγκρίσει με τον έλεγχο ουσίας, για τον προφανή λόγο οτι ο δικαστής ουσίας υπεισέρχεται σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, έμφαση δίνεται στον εύρος του ελεγχου αυτού στις ακυρωτικές διαφορές και στα “βήματα” που γίνονται στο πεδίο αυτό, νομολογιακά και νομοθετικά, τα οποία στοχεύουν στην διεύρυνση του, προς τον σκοπό της πληρέστερης και αποτελεσματικότερης εξέτασης της διαφοράς. Παρα τα ζητήματα που ανακύπτουν, είναι προφανές οτι τα βήματα αυτά έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του επιπέδου της παρεχόμενης προστασίας, προσδίδοντας εξουσίες στον ακυρωτικό δικαστή που θα “ζήλευε” ακόμα και ο δικαστής ουσίας. Συναφώς, εξετάζονται τα κριτήρια διάκρισης των διαφορών σε ακυρωτικές και ουσίας επι τη βασει των κριτηρίων της νομολογίας και των συνταγματικών ορίων της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών, η αξία μιας ενδεχόμενης ουσιαστικοποίησης των ακυρωτικών διαφορών όπως και η χρησιμότητα ενός ενιαίου Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.","The paper at hand focuses primarily on whether we may consider the scope of judicial control of the two main legal remedies—namely the \"application for annulment\" (αίτηση ακυρώσεως) and the \"substantial appeal\" (προσφυγή ουσίας), examined on their own and comparatively—as offering a complete and effective judicial protection, and thus being in line with article 20 par. 1 of the Greek Constitution in light of the European Law. To begin with, the “application for annulment” is considered to lack the depth and scope of the “substantial appeal”, in terms of judicial control, since, obviously, the Judge of the latter procedure is allowed to examine the “substance” (or “merits”) of a case. Therefore, we showcase the judicial control of the former, as well as the steps taken by the Greek law-maker and jurisprudence, in order to make this judicial remedy a highly effective tool of judicial protection, even compared to the “substantial appeal”. In this regard, we also examine the criteria used to classify an administrative legal case and decide which one of the two legal remedies applies on it. The criteria are drawn mainly by the case-law of the higher courts and by the constitutional balance of powers. We also consider the effectiveness of transferring cases from the “annulment” category to the “substance” category; and lastly we examine whether a unified Code of Administrative Procedural Law would serve well the legal practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΕ ΑΚΥΡΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατραβά Βικτωρία","Katrava Viktoria"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η κύρια προβληματική που θα αναπτυχθεί στην παρούσα εργασία είναι αν η έκταση του δικαστικού ελέγχου στα δύο κύρια ένδικα βοηθήματα, της αίτησης ακυρώσεως και της προσφυγής ουσίας αυτοτελώς και συγκριτικά θεωρούμενα, πληρούν τις επιταγές της πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του αρθρου 20 παρ 1 του Συντάγματος, υπο το φως του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Επειδή θεωρείται, καταρχήν, οτι η ένταση και έκταση του ακυρωτικού ελέγχου “μειονεκτεί”¨ εν συγκρίσει με τον έλεγχο ουσίας, για τον προφανή λόγο οτι ο δικαστής ουσίας υπεισέρχεται σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, έμφαση δίνεται στον εύρος του ελεγχου αυτού στις ακυρωτικές διαφορές και στα “βήματα” που γίνονται στο πεδίο αυτό, νομολογιακά και νομοθετικά, τα οποία στοχεύουν στην διεύρυνση του, προς τον σκοπό της πληρέστερης και αποτελεσματικότερης εξέτασης της διαφοράς. Παρα τα ζητήματα που ανακύπτουν, είναι προφανές οτι τα βήματα αυτά έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του επιπέδου της παρεχόμενης προστασίας, προσδίδοντας εξουσίες στον ακυρωτικό δικαστή που θα “ζήλευε” ακόμα και ο δικαστής ουσίας. Συναφώς, εξετάζονται τα κριτήρια διάκρισης των διαφορών σε ακυρωτικές και ουσίας επι τη βασει των κριτηρίων της νομολογίας και των συνταγματικών ορίων της αρχής της διάκρισης των λειτουργιών, η αξία μιας ενδεχόμενης ουσιαστικοποίησης των ακυρωτικών διαφορών όπως και η χρησιμότητα ενός ενιαίου Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.","The paper at hand focuses primarily on whether we may consider the scope of judicial control of the two main legal remedies—namely the \"application for annulment\" (αίτηση ακυρώσεως) and the \"substantial appeal\" (προσφυγή ουσίας), examined on their own and comparatively—as offering a complete and effective judicial protection, and thus being in line with article 20 par. 1 of the Greek Constitution in light of the European Law. To begin with, the “application for annulment” is considered to lack the depth and scope of the “substantial appeal”, in terms of judicial control, since, obviously, the Judge of the latter procedure is allowed to examine the “substance” (or “merits”) of a case. Therefore, we showcase the judicial control of the former, as well as the steps taken by the Greek law-maker and jurisprudence, in order to make this judicial remedy a highly effective tool of judicial protection, even compared to the “substantial appeal”. In this regard, we also examine the criteria used to classify an administrative legal case and decide which one of the two legal remedies applies on it. The criteria are drawn mainly by the case-law of the higher courts and by the constitutional balance of powers. We also consider the effectiveness of transferring cases from the “annulment” category to the “substance” category; and lastly we examine whether a unified Code of Administrative Procedural Law would serve well the legal practice."],"dc:identifier":["uoadl:2863611","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863611"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΕ ΑΚΥΡΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:11Z"}