{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863982"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2863982","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κάμψη της νομικής προσωπικότητας με στοιχεία αλλοδαπότητας","abstract":"Η αυτοτέλεια του νομικού προσώπου ιδίως στις κεφαλαιουχικές εμπορικές εταιρείες συνεπάγεται τη μη ευθύνη των μετόχων/εταίρων για τα χρέη της εταιρείας, ενώ τα προστατευτέα συμφέροντα των πιστωτών αυτής διασφαλίζονται βάσει άλλου πλέγματος κανόνων. Στο μέτρο όμως κατά το οποίο η εν λόγω ευχέρεια ενδέχεται να αποτελέσει αντικείμενο καταστρατήγησης από την πλευρά των φυσικών προσώπων για την επιδίωξη σκοπιμοτήτων που κείνται εκτός των στοχεύσεων της έννομης τάξης, το δίκαιο παρεμβαίνει κατασταλτικά και διορθωτικά προκειμένου να αναιρεθούν ad hoc τα πλεονεκτήματα της απόκτησης νομικής προσωπικότητας και να εκτεθούν τα καλυπτόμενα υπό αυτή φυσικά πρόσωπα στις έννομες συνέπειες τις οποίες προσπάθησαν τεχνηέντως και καταχρηστικώς να αποφύγουν. Ο μηχανισμός της κάμψης της νομικής προσωπικότητας ενεργοποιείται σε περίπτωση διαπίστωσης χρησιμοποίησης εκ μέρους του κυρίαρχου (ή μοναδικού) μετόχου/εταίρου της διακριτής προσωπικότητας της εταιρείας με σκοπό να καταστρατηγήσει επιτακτικούς κανόνες δικαίου, να αποφύγει την εκπλήρωση συμβατικών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει εν γνώσει της αδυναμίας να ανταποκριθεί σε αυτές ή να προκαλέσει δολίως ζημία σε τρίτο, όπερ διαπιστώνεται εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία λειτουργούν ως εκ πρώτης όψεως ενδείκτες της ως άνω καταχρηστικότητας. Η διερεύνηση του εφαρμοστέου δικαίου όταν το αίτημα κάμψης της νομικής προσωπικότητας ανακύπτει στο πλαίσιο διαφοράς στην οποία εντοπίζονται στοιχεία αλλοδαπότητας, εξαρτάται πρωτίστως από τον νομικό χαρακτηρισμό που προκρίνεται να δοθεί στον εξαιρετικό αυτό μηχανισμό. Η διάσταση απόψεων έγκειται στο κατά πόσο ο μηχανισμός της κάμψης συνδέεται στενότερα με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας ή με τη συμπεριφορά του μετόχου/εταίρου. Υπό το πρίσμα αυτό έχουν αναπτυχθεί δύο απόψεις, οι οποίες προσεγγίζουν το υπό εξέταση ζήτημα από διαφορετική οπτική. Η επικρατούσα άποψη θέλει την κάμψη της νομικής προσωπικότητας να αποτελεί ζήτημα αμιγώς εταιρικής φύσης και, υπό την έννοια αυτή, η εφαρμογή της να πρέπει να ζυγοσταθμιστεί σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει τη λειτουργία της εταιρείας (lex societatis), η οποία θέτει ως κρίσιμο συνδετικό στοιχείο την έδρα της εταιρείας (lex sedis), σύμφωνα με τις ειδικότερες παραδοχές που γίνονται για την έννοια της έδρας τόσο σε επίπεδο ιδιωτικού διεθνούς δικαίου (ΑΚ 10, ν. 791/1978) όσο και υπό το πρίσμα του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και της νομολογίας του ΔικΕΕ. Μερίδα της θεωρίας υποστηρίζει ότι ο κανόνας σύνδεσης για την κάμψη της νομικής προσωπικότητας θα πρέπει να αναζητηθεί στη lex causae της καταχρηστικότητας, η οποία αποτελεί τη θεμελιωτική βάση της ενεργοποίησης του εν λόγω μηχανισμού. Εφόσον μάλιστα, γίνεται δεκτό ότι η κατάχρηση εμπίπτει στη διευρυμένη έννοια του παρανόμου, επί της οποίας δύναται να θεμελιωθεί αδικοπρακτική ευθύνη, υποστηρίζεται η υπαγωγή της στη lex loci delicti commissi, δηλ. στο δίκαιο του τόπου τέλεσης της αδικοπραξίας (ΑΚ 26, Καν. Ρώμη ΙΙ). Περαιτέρω, μεμονωμένα έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η κάμψη της νομικής προσωπικότητας συνιστά έννομη συνέπεια της εφαρμογής των διατάξεων για τη φαινόμενη πληρεξουσιότητα και ότι, κατ’ επέκταση, το εφαρμοστέο σε αυτή δίκαιο θα εξευρεθεί με βάση αυτή. Τέλος, σε ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία που εντέλλεται να κρίνει επί αιτήματος κάμψης της νομικής προσωπικότητας θεσπίζεται γενική δωσιδικία των δικαστηρίων του τόπου της έδρας της εναγομένης εταιρείας (ΚΠολΔ 3 και 25 και αρ. 4 παρ.1, 63 παρ. 1 Καν. Βρυξέλλες Ια). Συντρέχουσα μπορεί να θεωρηθεί η δικαιοδοσία των δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός (δωσιδικία της αδικοπραξίας).","abstract_html":"Η αυτοτέλεια του νομικού προσώπου ιδίως στις κεφαλαιουχικές εμπορικές εταιρείες συνεπάγεται τη μη ευθύνη των μετόχων/εταίρων για τα χρέη της εταιρείας, ενώ τα προστατευτέα συμφέροντα των πιστωτών αυτής διασφαλίζονται βάσει άλλου πλέγματος κανόνων. Στο μέτρο όμως κατά το οποίο η εν λόγω ευχέρεια ενδέχεται να αποτελέσει αντικείμενο καταστρατήγησης από την πλευρά των φυσικών προσώπων για την επιδίωξη σκοπιμοτήτων που κείνται εκτός των στοχεύσεων της έννομης τάξης, το δίκαιο παρεμβαίνει κατασταλτικά και διορθωτικά προκειμένου να αναιρεθούν ad hoc τα πλεονεκτήματα της απόκτησης νομικής προσωπικότητας και να εκτεθούν τα καλυπτόμενα υπό αυτή φυσικά πρόσωπα στις έννομες συνέπειες τις οποίες προσπάθησαν τεχνηέντως και καταχρηστικώς να αποφύγουν. Ο μηχανισμός της κάμψης της νομικής προσωπικότητας ενεργοποιείται σε περίπτωση διαπίστωσης χρησιμοποίησης εκ μέρους του κυρίαρχου (ή μοναδικού) μετόχου/εταίρου της διακριτής προσωπικότητας της εταιρείας με σκοπό να καταστρατηγήσει επιτακτικούς κανόνες δικαίου, να αποφύγει την εκπλήρωση συμβατικών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει εν γνώσει της αδυναμίας να ανταποκριθεί σε αυτές ή να προκαλέσει δολίως ζημία σε τρίτο, όπερ διαπιστώνεται εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία λειτουργούν ως εκ πρώτης όψεως ενδείκτες της ως άνω καταχρηστικότητας. Η διερεύνηση του εφαρμοστέου δικαίου όταν το αίτημα κάμψης της νομικής προσωπικότητας ανακύπτει στο πλαίσιο διαφοράς στην οποία εντοπίζονται στοιχεία αλλοδαπότητας, εξαρτάται πρωτίστως από τον νομικό χαρακτηρισμό που προκρίνεται να δοθεί στον εξαιρετικό αυτό μηχανισμό. Η διάσταση απόψεων έγκειται στο κατά πόσο ο μηχανισμός της κάμψης συνδέεται στενότερα με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας ή με τη συμπεριφορά του μετόχου/εταίρου. Υπό το πρίσμα αυτό έχουν αναπτυχθεί δύο απόψεις, οι οποίες προσεγγίζουν το υπό εξέταση ζήτημα από διαφορετική οπτική. Η επικρατούσα άποψη θέλει την κάμψη της νομικής προσωπικότητας να αποτελεί ζήτημα αμιγώς εταιρικής φύσης και, υπό την έννοια αυτή, η εφαρμογή της να πρέπει να ζυγοσταθμιστεί σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει τη λειτουργία της εταιρείας (lex societatis), η οποία θέτει ως κρίσιμο συνδετικό στοιχείο την έδρα της εταιρείας (lex sedis), σύμφωνα με τις ειδικότερες παραδοχές που γίνονται για την έννοια της έδρας τόσο σε επίπεδο ιδιωτικού διεθνούς δικαίου (ΑΚ 10, ν. 791/1978) όσο και υπό το πρίσμα του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και της νομολογίας του ΔικΕΕ. Μερίδα της θεωρίας υποστηρίζει ότι ο κανόνας σύνδεσης για την κάμψη της νομικής προσωπικότητας θα πρέπει να αναζητηθεί στη lex causae της καταχρηστικότητας, η οποία αποτελεί τη θεμελιωτική βάση της ενεργοποίησης του εν λόγω μηχανισμού. Εφόσον μάλιστα, γίνεται δεκτό ότι η κατάχρηση εμπίπτει στη διευρυμένη έννοια του παρανόμου, επί της οποίας δύναται να θεμελιωθεί αδικοπρακτική ευθύνη, υποστηρίζεται η υπαγωγή της στη lex loci delicti commissi, δηλ. στο δίκαιο του τόπου τέλεσης της αδικοπραξίας (ΑΚ 26, Καν. Ρώμη ΙΙ). Περαιτέρω, μεμονωμένα έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η κάμψη της νομικής προσωπικότητας συνιστά έννομη συνέπεια της εφαρμογής των διατάξεων για τη φαινόμενη πληρεξουσιότητα και ότι, κατ’ επέκταση, το εφαρμοστέο σε αυτή δίκαιο θα εξευρεθεί με βάση αυτή. Τέλος, σε ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία που εντέλλεται να κρίνει επί αιτήματος κάμψης της νομικής προσωπικότητας θεσπίζεται γενική δωσιδικία των δικαστηρίων του τόπου της έδρας της εναγομένης εταιρείας (ΚΠολΔ 3 και 25 και αρ. 4 παρ.1, 63 παρ. 1 Καν. Βρυξέλλες Ια). Συντρέχουσα μπορεί να θεωρηθεί η δικαιοδοσία των δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός (δωσιδικία της αδικοπραξίας).","abstract_has_math":false,"creators":["Φωτοπούλου Σπυριδούλα","Fotopoulou Spyridoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:13Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863982"],"render_values":[{"text":"uoadl:2863982","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863982","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863982","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2863982","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φωτοπούλου Σπυριδούλα","Fotopoulou Spyridoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2863982","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863982"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αυτοτέλεια του νομικού προσώπου ιδίως στις κεφαλαιουχικές εμπορικές εταιρείες συνεπάγεται τη μη ευθύνη των μετόχων/εταίρων για τα χρέη της εταιρείας, ενώ τα προστατευτέα συμφέροντα των πιστωτών αυτής διασφαλίζονται βάσει άλλου πλέγματος κανόνων. Στο μέτρο όμως κατά το οποίο η εν λόγω ευχέρεια ενδέχεται να αποτελέσει αντικείμενο καταστρατήγησης από την πλευρά των φυσικών προσώπων για την επιδίωξη σκοπιμοτήτων που κείνται εκτός των στοχεύσεων της έννομης τάξης, το δίκαιο παρεμβαίνει κατασταλτικά και διορθωτικά προκειμένου να αναιρεθούν ad hoc τα πλεονεκτήματα της απόκτησης νομικής προσωπικότητας και να εκτεθούν τα καλυπτόμενα υπό αυτή φυσικά πρόσωπα στις έννομες συνέπειες τις οποίες προσπάθησαν τεχνηέντως και καταχρηστικώς να αποφύγουν. Ο μηχανισμός της κάμψης της νομικής προσωπικότητας ενεργοποιείται σε περίπτωση διαπίστωσης χρησιμοποίησης εκ μέρους του κυρίαρχου (ή μοναδικού) μετόχου/εταίρου της διακριτής προσωπικότητας της εταιρείας με σκοπό να καταστρατηγήσει επιτακτικούς κανόνες δικαίου, να αποφύγει την εκπλήρωση συμβατικών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει εν γνώσει της αδυναμίας να ανταποκριθεί σε αυτές ή να προκαλέσει δολίως ζημία σε τρίτο, όπερ διαπιστώνεται εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία λειτουργούν ως εκ πρώτης όψεως ενδείκτες της ως άνω καταχρηστικότητας. Η διερεύνηση του εφαρμοστέου δικαίου όταν το αίτημα κάμψης της νομικής προσωπικότητας ανακύπτει στο πλαίσιο διαφοράς στην οποία εντοπίζονται στοιχεία αλλοδαπότητας, εξαρτάται πρωτίστως από τον νομικό χαρακτηρισμό που προκρίνεται να δοθεί στον εξαιρετικό αυτό μηχανισμό. Η διάσταση απόψεων έγκειται στο κατά πόσο ο μηχανισμός της κάμψης συνδέεται στενότερα με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας ή με τη συμπεριφορά του μετόχου/εταίρου. Υπό το πρίσμα αυτό έχουν αναπτυχθεί δύο απόψεις, οι οποίες προσεγγίζουν το υπό εξέταση ζήτημα από διαφορετική οπτική. Η επικρατούσα άποψη θέλει την κάμψη της νομικής προσωπικότητας να αποτελεί ζήτημα αμιγώς εταιρικής φύσης και, υπό την έννοια αυτή, η εφαρμογή της να πρέπει να ζυγοσταθμιστεί σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει τη λειτουργία της εταιρείας (lex societatis), η οποία θέτει ως κρίσιμο συνδετικό στοιχείο την έδρα της εταιρείας (lex sedis), σύμφωνα με τις ειδικότερες παραδοχές που γίνονται για την έννοια της έδρας τόσο σε επίπεδο ιδιωτικού διεθνούς δικαίου (ΑΚ 10, ν. 791/1978) όσο και υπό το πρίσμα του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και της νομολογίας του ΔικΕΕ. Μερίδα της θεωρίας υποστηρίζει ότι ο κανόνας σύνδεσης για την κάμψη της νομικής προσωπικότητας θα πρέπει να αναζητηθεί στη lex causae της καταχρηστικότητας, η οποία αποτελεί τη θεμελιωτική βάση της ενεργοποίησης του εν λόγω μηχανισμού. Εφόσον μάλιστα, γίνεται δεκτό ότι η κατάχρηση εμπίπτει στη διευρυμένη έννοια του παρανόμου, επί της οποίας δύναται να θεμελιωθεί αδικοπρακτική ευθύνη, υποστηρίζεται η υπαγωγή της στη lex loci delicti commissi, δηλ. στο δίκαιο του τόπου τέλεσης της αδικοπραξίας (ΑΚ 26, Καν. Ρώμη ΙΙ). Περαιτέρω, μεμονωμένα έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η κάμψη της νομικής προσωπικότητας συνιστά έννομη συνέπεια της εφαρμογής των διατάξεων για τη φαινόμενη πληρεξουσιότητα και ότι, κατ’ επέκταση, το εφαρμοστέο σε αυτή δίκαιο θα εξευρεθεί με βάση αυτή. Τέλος, σε ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία που εντέλλεται να κρίνει επί αιτήματος κάμψης της νομικής προσωπικότητας θεσπίζεται γενική δωσιδικία των δικαστηρίων του τόπου της έδρας της εναγομένης εταιρείας (ΚΠολΔ 3 και 25 και αρ. 4 παρ.1, 63 παρ. 1 Καν. Βρυξέλλες Ια). Συντρέχουσα μπορεί να θεωρηθεί η δικαιοδοσία των δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός (δωσιδικία της αδικοπραξίας).","The independence of the legal person, entails the limitation of shareholders / partners' responsibility for the debts of the company, while the protected interests of their creditors are safeguarded under another set of rules. However, in the event that the aforementioned may be circumvented by natural persons for the purpose of pursuing a purpose outside the legal order, the law intervenes correctively in order to eliminate ad hoc the advantages of obtaining legal personality and to expose the natural persons covered by it to the legitimate consequences that they abusively have attempted to evade. The abuse of the company’s distinctive personality is established under specific circumstances, which act as prima facie indicators of the above abusive conduct. The examination of the applicable law in cases where the claim for legal personality is brought in the context of a dispute in which foreign elements are detected depends primarily on the legal characterization which is intended to be given to this mechanism. This depends on whether the mechanism is considered to be more closely linked to the legal entity of the company or the behavior of the shareholder / partner. Two viewpoints have been developed in this respect, which approach the subject under consideration from a different perspective. The prevailing view is that the mechanism of lifting the corporate veil should be a matter of a purely corporate nature and, in that sense, its application is to be examined in accordance with the lex societatis of the company, its crucial link being the lex sedis, according to the specific concepts of the last at a level of private international law and in the light of the freedom of establishment under the Union law and of the jurisprudence of the Court. Part of the theory argues that the applicable law should be sought in the lex causae of the abusive conduct of the shareholder / partner, which is the fundamental basis for the triggering of the mechanism of lifting the corporate veil. Provided that responsibility from delict can be established on the aforementioned abusive conduct, this leads to the submission of the mechanism of lifting the corporate veil to the lex loci delicti commissi, namely the law of the place where the delict is committed. Furthermore, it has been argued that this mechanism is no more than the legal consequence of the application of the provisions on mandate and that, consequently, the applicable law shall be found on that basis. Lastly, with regard to the jurisdiction which it is required to adjudicate on a request for lifting the corporate veil, a general jurisdiction shall be established by the courts of the place where the defendant is domiciled, whilst the jurisdiction of the courts of the place where the harmful event occurred (jurisdiction of tort / delict) can also be considered."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κάμψη της νομικής προσωπικότητας με στοιχεία αλλοδαπότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φωτοπούλου Σπυριδούλα","Fotopoulou Spyridoula"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η αυτοτέλεια του νομικού προσώπου ιδίως στις κεφαλαιουχικές εμπορικές εταιρείες συνεπάγεται τη μη ευθύνη των μετόχων/εταίρων για τα χρέη της εταιρείας, ενώ τα προστατευτέα συμφέροντα των πιστωτών αυτής διασφαλίζονται βάσει άλλου πλέγματος κανόνων. Στο μέτρο όμως κατά το οποίο η εν λόγω ευχέρεια ενδέχεται να αποτελέσει αντικείμενο καταστρατήγησης από την πλευρά των φυσικών προσώπων για την επιδίωξη σκοπιμοτήτων που κείνται εκτός των στοχεύσεων της έννομης τάξης, το δίκαιο παρεμβαίνει κατασταλτικά και διορθωτικά προκειμένου να αναιρεθούν ad hoc τα πλεονεκτήματα της απόκτησης νομικής προσωπικότητας και να εκτεθούν τα καλυπτόμενα υπό αυτή φυσικά πρόσωπα στις έννομες συνέπειες τις οποίες προσπάθησαν τεχνηέντως και καταχρηστικώς να αποφύγουν. Ο μηχανισμός της κάμψης της νομικής προσωπικότητας ενεργοποιείται σε περίπτωση διαπίστωσης χρησιμοποίησης εκ μέρους του κυρίαρχου (ή μοναδικού) μετόχου/εταίρου της διακριτής προσωπικότητας της εταιρείας με σκοπό να καταστρατηγήσει επιτακτικούς κανόνες δικαίου, να αποφύγει την εκπλήρωση συμβατικών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει εν γνώσει της αδυναμίας να ανταποκριθεί σε αυτές ή να προκαλέσει δολίως ζημία σε τρίτο, όπερ διαπιστώνεται εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία λειτουργούν ως εκ πρώτης όψεως ενδείκτες της ως άνω καταχρηστικότητας. Η διερεύνηση του εφαρμοστέου δικαίου όταν το αίτημα κάμψης της νομικής προσωπικότητας ανακύπτει στο πλαίσιο διαφοράς στην οποία εντοπίζονται στοιχεία αλλοδαπότητας, εξαρτάται πρωτίστως από τον νομικό χαρακτηρισμό που προκρίνεται να δοθεί στον εξαιρετικό αυτό μηχανισμό. Η διάσταση απόψεων έγκειται στο κατά πόσο ο μηχανισμός της κάμψης συνδέεται στενότερα με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας ή με τη συμπεριφορά του μετόχου/εταίρου. Υπό το πρίσμα αυτό έχουν αναπτυχθεί δύο απόψεις, οι οποίες προσεγγίζουν το υπό εξέταση ζήτημα από διαφορετική οπτική. Η επικρατούσα άποψη θέλει την κάμψη της νομικής προσωπικότητας να αποτελεί ζήτημα αμιγώς εταιρικής φύσης και, υπό την έννοια αυτή, η εφαρμογή της να πρέπει να ζυγοσταθμιστεί σύμφωνα με το δίκαιο που διέπει τη λειτουργία της εταιρείας (lex societatis), η οποία θέτει ως κρίσιμο συνδετικό στοιχείο την έδρα της εταιρείας (lex sedis), σύμφωνα με τις ειδικότερες παραδοχές που γίνονται για την έννοια της έδρας τόσο σε επίπεδο ιδιωτικού διεθνούς δικαίου (ΑΚ 10, ν. 791/1978) όσο και υπό το πρίσμα του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και της νομολογίας του ΔικΕΕ. Μερίδα της θεωρίας υποστηρίζει ότι ο κανόνας σύνδεσης για την κάμψη της νομικής προσωπικότητας θα πρέπει να αναζητηθεί στη lex causae της καταχρηστικότητας, η οποία αποτελεί τη θεμελιωτική βάση της ενεργοποίησης του εν λόγω μηχανισμού. Εφόσον μάλιστα, γίνεται δεκτό ότι η κατάχρηση εμπίπτει στη διευρυμένη έννοια του παρανόμου, επί της οποίας δύναται να θεμελιωθεί αδικοπρακτική ευθύνη, υποστηρίζεται η υπαγωγή της στη lex loci delicti commissi, δηλ. στο δίκαιο του τόπου τέλεσης της αδικοπραξίας (ΑΚ 26, Καν. Ρώμη ΙΙ). Περαιτέρω, μεμονωμένα έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η κάμψη της νομικής προσωπικότητας συνιστά έννομη συνέπεια της εφαρμογής των διατάξεων για τη φαινόμενη πληρεξουσιότητα και ότι, κατ’ επέκταση, το εφαρμοστέο σε αυτή δίκαιο θα εξευρεθεί με βάση αυτή. Τέλος, σε ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία που εντέλλεται να κρίνει επί αιτήματος κάμψης της νομικής προσωπικότητας θεσπίζεται γενική δωσιδικία των δικαστηρίων του τόπου της έδρας της εναγομένης εταιρείας (ΚΠολΔ 3 και 25 και αρ. 4 παρ.1, 63 παρ. 1 Καν. Βρυξέλλες Ια). Συντρέχουσα μπορεί να θεωρηθεί η δικαιοδοσία των δικαστηρίων του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός (δωσιδικία της αδικοπραξίας).","The independence of the legal person, entails the limitation of shareholders / partners' responsibility for the debts of the company, while the protected interests of their creditors are safeguarded under another set of rules. However, in the event that the aforementioned may be circumvented by natural persons for the purpose of pursuing a purpose outside the legal order, the law intervenes correctively in order to eliminate ad hoc the advantages of obtaining legal personality and to expose the natural persons covered by it to the legitimate consequences that they abusively have attempted to evade. The abuse of the company’s distinctive personality is established under specific circumstances, which act as prima facie indicators of the above abusive conduct. The examination of the applicable law in cases where the claim for legal personality is brought in the context of a dispute in which foreign elements are detected depends primarily on the legal characterization which is intended to be given to this mechanism. This depends on whether the mechanism is considered to be more closely linked to the legal entity of the company or the behavior of the shareholder / partner. Two viewpoints have been developed in this respect, which approach the subject under consideration from a different perspective. The prevailing view is that the mechanism of lifting the corporate veil should be a matter of a purely corporate nature and, in that sense, its application is to be examined in accordance with the lex societatis of the company, its crucial link being the lex sedis, according to the specific concepts of the last at a level of private international law and in the light of the freedom of establishment under the Union law and of the jurisprudence of the Court. Part of the theory argues that the applicable law should be sought in the lex causae of the abusive conduct of the shareholder / partner, which is the fundamental basis for the triggering of the mechanism of lifting the corporate veil. Provided that responsibility from delict can be established on the aforementioned abusive conduct, this leads to the submission of the mechanism of lifting the corporate veil to the lex loci delicti commissi, namely the law of the place where the delict is committed. Furthermore, it has been argued that this mechanism is no more than the legal consequence of the application of the provisions on mandate and that, consequently, the applicable law shall be found on that basis. Lastly, with regard to the jurisdiction which it is required to adjudicate on a request for lifting the corporate veil, a general jurisdiction shall be established by the courts of the place where the defendant is domiciled, whilst the jurisdiction of the courts of the place where the harmful event occurred (jurisdiction of tort / delict) can also be considered."],"dc:identifier":["uoadl:2863982","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2863982"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η κάμψη της νομικής προσωπικότητας με στοιχεία αλλοδαπότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:13Z"}