{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864148"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864148","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"In vitro μελέτη αφαίρεσης υπολειμμάτων ρητίνης από την αδαμαντινική επιφάνεια, μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων","abstract":"Εισαγωγή Μετά την αποκόλληση των ορθοδοντικών αγκυλίων υπάρχουν υπολείμματα σύνθετης ρητίνης, που παραμένουν στην επιφάνεια της αδαμαντίνης και συμβάλλουν στη συσσώρευση οδοντικής μικροβιακής πλάκας και στη χρώση του δοντιού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απασβεστίωση της αδαμαντίνης και σε αισθητικά προβλήματα για τον ασθενή (Zarrinnia et al, 1995). Η μηχανική απομάκρυνση των υπολειμμάτων ρητίνης έχει συσχετιστεί με ιατρογενείς βλάβες, συμπεριλαμβανομένης της επιφανειακής αδρότητας (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli & Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004). Οι βαθιές αυλακώσεις που δημιουργούνται στην επιφάνεια της αδαμαντίνης μετά από αυτή την αφαίρεση δεν εξαλείφονται με την πάροδο του χρόνου (Zachrisson 1979) με το βούρτσισμα ή τη ροή του σάλιου. Επιπλέον, η απώλεια του ανώτερου στρώματος της επιφάνειας της αδαμαντίνης μπορεί να οδηγήσει στην έκθεση των πρισμάτων της αδαμαντίνης στο στοματικό περιβάλλον και μπορεί με τη σειρά του να προκαλέσει μείωση της αντοχής της αδαμαντίνης στα οργανικά οξέα (Ogaard 2001). Έχουν διερευνηθεί ποικίλες μέθοδοι για την αφαίρεση των υπολειμμάτων ρητίνης, όπως είναι τα εργαλεία χειρός, οι δίσκοι στίλβωσης, τα διαμάντια, οι συσκευές υπερήχων, τα συστήματα αεροαποτριβής και τα λέιζερ. Δύο από τα πιο δημοφιλή συστήματα για τη λείανση και στίλβωση της επιφάνειας μετά την αποκόλληση είναι οι φρέζες βολφραμίου καρβιδίου και οι δίσκοι λείανσης Sof-Lex. Η επίδραση της χρήσης αυτών των συστημάτων στη μορφολογία της αδαμαντίνης μετά την απομάκρυνση των αγκυλίων εκτιμάται συνήθως με ποιοτικές μεθόδους απεικόνισης όπως είναι η οπτική και η ηλεκτρονική μικροσκοπία. Η εισαγωγή των τρισδυάστατων προφίλμετρικών μεθόδων συνέβαλε σημαντικά στην ποσοτικοποίηση των επιφανειακών τοπογραφικών χαρακτηριστικών με τη χρήση ποικίλων παραμέτρων αδρότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί in vitro η αδρότητα της αδαμαντινικής επιφάνειας μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων από εξαγμένους προγομφίους, η λείανση και στίλβωση των οποίων έγινε είτε με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου είτε με δίσκους Sof-Lex, με τη χρήση τρισδυάστατου προφιλόμετρου. Υλικό και μεθοδολογία Για την μελέτη αυτή χρησιμοποιήθηκαν ακέραιοι προγόμφιοι που εξήχθησαν για ορθοδοντικούς λόγους. Για να συμπεριληφθεί ένα δόντι στη μελέτη γινόταν έλεγχος με μεγεθυντικό φακό, για την παρουσία ελαττωμάτων όπως ρωγμές, κατάγματα κ.α. Τα δόντια πλύθηκαν σε νερό της βρύσης και βυθίστηκαν σε διάλυμα 0,1% θυμόλης, όχι για περισσότερο από ένα μήνα, σε θερμοκρασία δωματίου. Στις παρειακές επιφάνειες των δοντιών ορίστηκε περιοχή διαστάσεων 3x3mm για τη συγκόλληση των αγκυλίων και η αδρότητα του κεντρικού τμήματός της μετρήθηκε με οπτικό τρισδυάστατο προφίλτρο (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: φακός Mirau , 20 × μεγέθυνση, λειτουργία απεικόνισης κάθετης σάρωσης, μήκος σάρωσης 2 mm, περιοχή ανάλυσης 113,3 × 148,5 μm2, διαμόρφωση 2% και διόρθωση κλίσης με ανάλυση 0,1 nm (άξονας z) και 0,2 μm (άξονας x). Οι παράμετροι επιφανειακής αδρότητας που μετρήθηκαν ήταν: i) η παράμετρος Sa, ii) η παράμετρος Sz, iii) η υβριδική παράμετρος Sdr, iv) η χωρική παράμετρος Sds και v) η λειτουργική παράμετρος Sci. Σε κάθε δείγμα πραγματοποιήθηκαν τρεις μετρήσεις και υπολογίστηκαν οι μέσοι όροι, αποδίδοντας την αντιπροσωπευτικότερη τιμή. Στη συνέχεια συγκολλήθηκαν τα ορθοδοντικά αγκύλια (Bionic Category Bracket System - Ortho Technology) [Transbond ΧΤ (3M Unitek, Monrovia, CA, USA) πολυμερισμός για 30 δευτερόλεπτα]. Τα δόντια αποθηκεύτηκαν σε νερό (1 εβδομάδα / 37oC) και στη συνέχεια έγινε αποκόλληση με ειδική ορθοδοντική πένσα. Οι επιφάνειες ταξινομήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες (Α, Β ν= 15 / ομάδα). Για την ομάδα Α, τα υπολείμματα της ρητίνης απομακρύνθηκαν με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου 12- και 30-λεπίδων (Komet Dental Η390 314 018 και Η390υΡ 314 018 αντίστοιχα, Lemgo, Germany) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή υψηλών ταχυτήτων (ν = 15), ενώ για την ομάδα B με δίσκους Sof-Lex (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine, Superfine - 13mm) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή χαμηλών ταχυτήτων. Στη συνέχεια μετρήθηκε και πάλι η αδρότητα του κεντρικού τμήματος της καθορισμένης περιοχής όπως παραπάνω. Στατιστική ανάλυση Περιγραφική στατιστική χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιαστούν οι αρχικές και τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας όσον αφορά την αφαίρεση της ρητίνης. Mann–Whitney U test για τον έλεγχο της αρχικής ομοιότητας κάθε μιάς από τις παραμέτρους αδρότητας που χρησιμοποιήθηκε. Μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης με 95% όρια αξιοπιστίας για την αξιολόγηση της επίδρασης του τρόπου αφαίρεσης των υπολειμμάτων ρητίνης στις τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα Τα αποτελέσματα της πολυπαραγοντικής ανάλυσης ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις τελικές τιμές των ακόλουθων παραμέτρων αδρότητας: Sa, Sz, Sdr. Συγκεκριμένα, τα δόντια που υποβλήθηκαν σε λείανση-στίλβωση με Sof-Lex (ομάδα Α) αποκάλυψαν 0,48 μm χαμηλότερες τελικές τιμές Sa (95% CI: -0,90, -0,05, p = 0,03), 3,73 μm χαμηλότερες τιμές Sz (95% CIs: -0,84, p = 0,01) και 4,28μm χαμηλότερες τιμές Sdr (95% CIs: -5,99, -2,57, p <0,001) από την ομάδα Β (φρέζες βολφραμίου καρβιδίου). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σχετικά με τις παραμέτρους Sds και Sci. Συμπεράσματα - Συζήτηση Οι δίσκοι Sof-Lex οδήγησαν σε χαμηλότερες τελικές τιμές Sa, Sz και Sdr σε σύγκριση με τις φρέζες βολφραμίου καρβιδίου. Αυτές οι παρατηρήσεις συμφωνούν με τα ευρήματα προηγούμενων μελετών. Ωστόσο τα Sof-Lex απαιτούν περισσότερα βήματα γεγονός που αυξάνει το χρόνο εργασίας και μπορεί να έχει συνέπειες για τους μικρούς ανυπόμονους ασθενείς. Επομένως χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την ανάδειξη της ιδανικής μεθόδου λείανσης και στίλβωσης.","abstract_html":"Εισαγωγή Μετά την αποκόλληση των ορθοδοντικών αγκυλίων υπάρχουν υπολείμματα σύνθετης ρητίνης, που παραμένουν στην επιφάνεια της αδαμαντίνης και συμβάλλουν στη συσσώρευση οδοντικής μικροβιακής πλάκας και στη χρώση του δοντιού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απασβεστίωση της αδαμαντίνης και σε αισθητικά προβλήματα για τον ασθενή (Zarrinnia et al, 1995). Η μηχανική απομάκρυνση των υπολειμμάτων ρητίνης έχει συσχετιστεί με ιατρογενείς βλάβες, συμπεριλαμβανομένης της επιφανειακής αδρότητας (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli &amp; Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004). Οι βαθιές αυλακώσεις που δημιουργούνται στην επιφάνεια της αδαμαντίνης μετά από αυτή την αφαίρεση δεν εξαλείφονται με την πάροδο του χρόνου (Zachrisson 1979) με το βούρτσισμα ή τη ροή του σάλιου. Επιπλέον, η απώλεια του ανώτερου στρώματος της επιφάνειας της αδαμαντίνης μπορεί να οδηγήσει στην έκθεση των πρισμάτων της αδαμαντίνης στο στοματικό περιβάλλον και μπορεί με τη σειρά του να προκαλέσει μείωση της αντοχής της αδαμαντίνης στα οργανικά οξέα (Ogaard 2001). Έχουν διερευνηθεί ποικίλες μέθοδοι για την αφαίρεση των υπολειμμάτων ρητίνης, όπως είναι τα εργαλεία χειρός, οι δίσκοι στίλβωσης, τα διαμάντια, οι συσκευές υπερήχων, τα συστήματα αεροαποτριβής και τα λέιζερ. Δύο από τα πιο δημοφιλή συστήματα για τη λείανση και στίλβωση της επιφάνειας μετά την αποκόλληση είναι οι φρέζες βολφραμίου καρβιδίου και οι δίσκοι λείανσης Sof-Lex. Η επίδραση της χρήσης αυτών των συστημάτων στη μορφολογία της αδαμαντίνης μετά την απομάκρυνση των αγκυλίων εκτιμάται συνήθως με ποιοτικές μεθόδους απεικόνισης όπως είναι η οπτική και η ηλεκτρονική μικροσκοπία. Η εισαγωγή των τρισδυάστατων προφίλμετρικών μεθόδων συνέβαλε σημαντικά στην ποσοτικοποίηση των επιφανειακών τοπογραφικών χαρακτηριστικών με τη χρήση ποικίλων παραμέτρων αδρότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί in vitro η αδρότητα της αδαμαντινικής επιφάνειας μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων από εξαγμένους προγομφίους, η λείανση και στίλβωση των οποίων έγινε είτε με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου είτε με δίσκους Sof-Lex, με τη χρήση τρισδυάστατου προφιλόμετρου. Υλικό και μεθοδολογία Για την μελέτη αυτή χρησιμοποιήθηκαν ακέραιοι προγόμφιοι που εξήχθησαν για ορθοδοντικούς λόγους. Για να συμπεριληφθεί ένα δόντι στη μελέτη γινόταν έλεγχος με μεγεθυντικό φακό, για την παρουσία ελαττωμάτων όπως ρωγμές, κατάγματα κ.α. Τα δόντια πλύθηκαν σε νερό της βρύσης και βυθίστηκαν σε διάλυμα 0,1% θυμόλης, όχι για περισσότερο από ένα μήνα, σε θερμοκρασία δωματίου. Στις παρειακές επιφάνειες των δοντιών ορίστηκε περιοχή διαστάσεων 3x3mm για τη συγκόλληση των αγκυλίων και η αδρότητα του κεντρικού τμήματός της μετρήθηκε με οπτικό τρισδυάστατο προφίλτρο (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: φακός Mirau , 20 × μεγέθυνση, λειτουργία απεικόνισης κάθετης σάρωσης, μήκος σάρωσης 2 mm, περιοχή ανάλυσης 113,3 × 148,5 μm2, διαμόρφωση 2% και διόρθωση κλίσης με ανάλυση 0,1 nm (άξονας z) και 0,2 μm (άξονας x). Οι παράμετροι επιφανειακής αδρότητας που μετρήθηκαν ήταν: i) η παράμετρος Sa, ii) η παράμετρος Sz, iii) η υβριδική παράμετρος Sdr, iv) η χωρική παράμετρος Sds και v) η λειτουργική παράμετρος Sci. Σε κάθε δείγμα πραγματοποιήθηκαν τρεις μετρήσεις και υπολογίστηκαν οι μέσοι όροι, αποδίδοντας την αντιπροσωπευτικότερη τιμή. Στη συνέχεια συγκολλήθηκαν τα ορθοδοντικά αγκύλια (Bionic Category Bracket System - Ortho Technology) [Transbond ΧΤ (3M Unitek, Monrovia, CA, USA) πολυμερισμός για 30 δευτερόλεπτα]. Τα δόντια αποθηκεύτηκαν σε νερό (1 εβδομάδα / 37oC) και στη συνέχεια έγινε αποκόλληση με ειδική ορθοδοντική πένσα. Οι επιφάνειες ταξινομήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες (Α, Β ν= 15 / ομάδα). Για την ομάδα Α, τα υπολείμματα της ρητίνης απομακρύνθηκαν με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου 12- και 30-λεπίδων (Komet Dental Η390 314 018 και Η390υΡ 314 018 αντίστοιχα, Lemgo, Germany) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή υψηλών ταχυτήτων (ν = 15), ενώ για την ομάδα B με δίσκους Sof-Lex (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine, Superfine - 13mm) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή χαμηλών ταχυτήτων. Στη συνέχεια μετρήθηκε και πάλι η αδρότητα του κεντρικού τμήματος της καθορισμένης περιοχής όπως παραπάνω. Στατιστική ανάλυση Περιγραφική στατιστική χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιαστούν οι αρχικές και τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας όσον αφορά την αφαίρεση της ρητίνης. Mann–Whitney U test για τον έλεγχο της αρχικής ομοιότητας κάθε μιάς από τις παραμέτρους αδρότητας που χρησιμοποιήθηκε. Μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης με 95% όρια αξιοπιστίας για την αξιολόγηση της επίδρασης του τρόπου αφαίρεσης των υπολειμμάτων ρητίνης στις τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα Τα αποτελέσματα της πολυπαραγοντικής ανάλυσης ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις τελικές τιμές των ακόλουθων παραμέτρων αδρότητας: Sa, Sz, Sdr. Συγκεκριμένα, τα δόντια που υποβλήθηκαν σε λείανση-στίλβωση με Sof-Lex (ομάδα Α) αποκάλυψαν 0,48 μm χαμηλότερες τελικές τιμές Sa (95% CI: -0,90, -0,05, p = 0,03), 3,73 μm χαμηλότερες τιμές Sz (95% CIs: -0,84, p = 0,01) και 4,28μm χαμηλότερες τιμές Sdr (95% CIs: -5,99, -2,57, p &lt;0,001) από την ομάδα Β (φρέζες βολφραμίου καρβιδίου). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σχετικά με τις παραμέτρους Sds και Sci. Συμπεράσματα - Συζήτηση Οι δίσκοι Sof-Lex οδήγησαν σε χαμηλότερες τελικές τιμές Sa, Sz και Sdr σε σύγκριση με τις φρέζες βολφραμίου καρβιδίου. Αυτές οι παρατηρήσεις συμφωνούν με τα ευρήματα προηγούμενων μελετών. Ωστόσο τα Sof-Lex απαιτούν περισσότερα βήματα γεγονός που αυξάνει το χρόνο εργασίας και μπορεί να έχει συνέπειες για τους μικρούς ανυπόμονους ασθενείς. Επομένως χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την ανάδειξη της ιδανικής μεθόδου λείανσης και στίλβωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγιωτοπούλου Μαρία","Panagiotopoulou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:34:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864148"],"render_values":[{"text":"uoadl:2864148","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864148","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864148","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2864148","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγιωτοπούλου Μαρία","Panagiotopoulou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864148","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864148"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Μετά την αποκόλληση των ορθοδοντικών αγκυλίων υπάρχουν υπολείμματα σύνθετης ρητίνης, που παραμένουν στην επιφάνεια της αδαμαντίνης και συμβάλλουν στη συσσώρευση οδοντικής μικροβιακής πλάκας και στη χρώση του δοντιού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απασβεστίωση της αδαμαντίνης και σε αισθητικά προβλήματα για τον ασθενή (Zarrinnia et al, 1995). Η μηχανική απομάκρυνση των υπολειμμάτων ρητίνης έχει συσχετιστεί με ιατρογενείς βλάβες, συμπεριλαμβανομένης της επιφανειακής αδρότητας (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli & Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004). Οι βαθιές αυλακώσεις που δημιουργούνται στην επιφάνεια της αδαμαντίνης μετά από αυτή την αφαίρεση δεν εξαλείφονται με την πάροδο του χρόνου (Zachrisson 1979) με το βούρτσισμα ή τη ροή του σάλιου. Επιπλέον, η απώλεια του ανώτερου στρώματος της επιφάνειας της αδαμαντίνης μπορεί να οδηγήσει στην έκθεση των πρισμάτων της αδαμαντίνης στο στοματικό περιβάλλον και μπορεί με τη σειρά του να προκαλέσει μείωση της αντοχής της αδαμαντίνης στα οργανικά οξέα (Ogaard 2001). Έχουν διερευνηθεί ποικίλες μέθοδοι για την αφαίρεση των υπολειμμάτων ρητίνης, όπως είναι τα εργαλεία χειρός, οι δίσκοι στίλβωσης, τα διαμάντια, οι συσκευές υπερήχων, τα συστήματα αεροαποτριβής και τα λέιζερ. Δύο από τα πιο δημοφιλή συστήματα για τη λείανση και στίλβωση της επιφάνειας μετά την αποκόλληση είναι οι φρέζες βολφραμίου καρβιδίου και οι δίσκοι λείανσης Sof-Lex. Η επίδραση της χρήσης αυτών των συστημάτων στη μορφολογία της αδαμαντίνης μετά την απομάκρυνση των αγκυλίων εκτιμάται συνήθως με ποιοτικές μεθόδους απεικόνισης όπως είναι η οπτική και η ηλεκτρονική μικροσκοπία. Η εισαγωγή των τρισδυάστατων προφίλμετρικών μεθόδων συνέβαλε σημαντικά στην ποσοτικοποίηση των επιφανειακών τοπογραφικών χαρακτηριστικών με τη χρήση ποικίλων παραμέτρων αδρότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί in vitro η αδρότητα της αδαμαντινικής επιφάνειας μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων από εξαγμένους προγομφίους, η λείανση και στίλβωση των οποίων έγινε είτε με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου είτε με δίσκους Sof-Lex, με τη χρήση τρισδυάστατου προφιλόμετρου. Υλικό και μεθοδολογία Για την μελέτη αυτή χρησιμοποιήθηκαν ακέραιοι προγόμφιοι που εξήχθησαν για ορθοδοντικούς λόγους. Για να συμπεριληφθεί ένα δόντι στη μελέτη γινόταν έλεγχος με μεγεθυντικό φακό, για την παρουσία ελαττωμάτων όπως ρωγμές, κατάγματα κ.α. Τα δόντια πλύθηκαν σε νερό της βρύσης και βυθίστηκαν σε διάλυμα 0,1% θυμόλης, όχι για περισσότερο από ένα μήνα, σε θερμοκρασία δωματίου. Στις παρειακές επιφάνειες των δοντιών ορίστηκε περιοχή διαστάσεων 3x3mm για τη συγκόλληση των αγκυλίων και η αδρότητα του κεντρικού τμήματός της μετρήθηκε με οπτικό τρισδυάστατο προφίλτρο (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: φακός Mirau , 20 × μεγέθυνση, λειτουργία απεικόνισης κάθετης σάρωσης, μήκος σάρωσης 2 mm, περιοχή ανάλυσης 113,3 × 148,5 μm2, διαμόρφωση 2% και διόρθωση κλίσης με ανάλυση 0,1 nm (άξονας z) και 0,2 μm (άξονας x). Οι παράμετροι επιφανειακής αδρότητας που μετρήθηκαν ήταν: i) η παράμετρος Sa, ii) η παράμετρος Sz, iii) η υβριδική παράμετρος Sdr, iv) η χωρική παράμετρος Sds και v) η λειτουργική παράμετρος Sci. Σε κάθε δείγμα πραγματοποιήθηκαν τρεις μετρήσεις και υπολογίστηκαν οι μέσοι όροι, αποδίδοντας την αντιπροσωπευτικότερη τιμή. Στη συνέχεια συγκολλήθηκαν τα ορθοδοντικά αγκύλια (Bionic Category Bracket System - Ortho Technology) [Transbond ΧΤ (3M Unitek, Monrovia, CA, USA) πολυμερισμός για 30 δευτερόλεπτα]. Τα δόντια αποθηκεύτηκαν σε νερό (1 εβδομάδα / 37oC) και στη συνέχεια έγινε αποκόλληση με ειδική ορθοδοντική πένσα. Οι επιφάνειες ταξινομήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες (Α, Β ν= 15 / ομάδα). Για την ομάδα Α, τα υπολείμματα της ρητίνης απομακρύνθηκαν με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου 12- και 30-λεπίδων (Komet Dental Η390 314 018 και Η390υΡ 314 018 αντίστοιχα, Lemgo, Germany) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή υψηλών ταχυτήτων (ν = 15), ενώ για την ομάδα B με δίσκους Sof-Lex (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine, Superfine - 13mm) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή χαμηλών ταχυτήτων. Στη συνέχεια μετρήθηκε και πάλι η αδρότητα του κεντρικού τμήματος της καθορισμένης περιοχής όπως παραπάνω. Στατιστική ανάλυση Περιγραφική στατιστική χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιαστούν οι αρχικές και τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας όσον αφορά την αφαίρεση της ρητίνης. Mann–Whitney U test για τον έλεγχο της αρχικής ομοιότητας κάθε μιάς από τις παραμέτρους αδρότητας που χρησιμοποιήθηκε. Μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης με 95% όρια αξιοπιστίας για την αξιολόγηση της επίδρασης του τρόπου αφαίρεσης των υπολειμμάτων ρητίνης στις τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα Τα αποτελέσματα της πολυπαραγοντικής ανάλυσης ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις τελικές τιμές των ακόλουθων παραμέτρων αδρότητας: Sa, Sz, Sdr. Συγκεκριμένα, τα δόντια που υποβλήθηκαν σε λείανση-στίλβωση με Sof-Lex (ομάδα Α) αποκάλυψαν 0,48 μm χαμηλότερες τελικές τιμές Sa (95% CI: -0,90, -0,05, p = 0,03), 3,73 μm χαμηλότερες τιμές Sz (95% CIs: -0,84, p = 0,01) και 4,28μm χαμηλότερες τιμές Sdr (95% CIs: -5,99, -2,57, p <0,001) από την ομάδα Β (φρέζες βολφραμίου καρβιδίου). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σχετικά με τις παραμέτρους Sds και Sci. Συμπεράσματα - Συζήτηση Οι δίσκοι Sof-Lex οδήγησαν σε χαμηλότερες τελικές τιμές Sa, Sz και Sdr σε σύγκριση με τις φρέζες βολφραμίου καρβιδίου. Αυτές οι παρατηρήσεις συμφωνούν με τα ευρήματα προηγούμενων μελετών. Ωστόσο τα Sof-Lex απαιτούν περισσότερα βήματα γεγονός που αυξάνει το χρόνο εργασίας και μπορεί να έχει συνέπειες για τους μικρούς ανυπόμονους ασθενείς. Επομένως χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την ανάδειξη της ιδανικής μεθόδου λείανσης και στίλβωσης.","Introduction After orthodontic bracket debonding there are remnants of composite resin, left on the enamel surface which contribute to plaque accumulation and enamel staining. This may result in enamel demineralization and aesthetic concerns for the patient (Zarrinnia et al, 1995). Mechanical removal of the remaining resin has been associated with iatrogenic effects, including surface roughening (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli & Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004) and removal of the external rich in fluoride enamel layer (Al Shamsi et al, 2007; Banerjee et al, 2008; Ireland, Hosein & Sherriff, 2005; Janiszewska-Olszowska et al, 2015). Deep grooves created on the enamel surface after that removal are not eliminated over time (Zachrisson, 1979) with brushing or salivary flow. Furthermore, loss of the uppermost layer of the enamel surface may lead to exposure of the enamel prism endings to the oral environment and may in turn induce a decrease in the resistance of enamel to organic acids (Ogaard, 2001). A variety of methods have been investigated for removal of orthodontic adhesive remnants such as hand instruments, polishing discs, burs, ultrasonic scalers, air abrasion systems and laser. Two of the most popular systems for enamel grinding and polishing after debonding are the Tungsten carbide bur and the Sof-Lex discs. The adverse effect of using these means on enamel morphology after bracket debonding is usually assessed by qualitative imaging methods like optical and electron microscopy. The introduction of 3D non-contact profilometric methods has greatly contributed to quantification of the surface topographical features employing a variety of roughness parameters (Ulusoy, 2009; Sharma et al, 2010) . The aim of the present study was to evaluate the effect of two grinding and polishing methods (Tungsten carbide burs or Sof-Lex discs) for removal of resin remnants, on enamel surface roughness parameters, after bracket debonding. Material and Methods Intact premolars extracted for orthodontic reasons, free of coronal defects (cracks, fractures etc) were used for this study. The teeth were visually inspected using a magnifying glass, for the presence of coronal defects such as cracks, fractures. The teeth were washed in tap water and submerged in 0.1% thymol solution for no more than one month at room temperature. On the buccal tooth surfaces an area (3x3mm) was designated for bracket bonding and the roughness of the central portion was measured by an optical profilometer (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) under the following conditions: Mirau lens, 20× magnification, vertical scanning imaging mode, 2 mm scanning length, 113.3×148.5 μm2 analysis area, 2% modulation and tilt correction with 0.1 nm (z-axis) and 0.2 μm (x-, y-axis) resolution. The surface roughness parameters measured were: i) the amplitude parameter Sa (the arithmetic average of the absolute values of the surface height deviations measured from the best fitting plane), ii) the amplitude parameter Sz (the 10 point height over the surface, representing the average difference between the 5 highest peaks and 5 lowest valleys), iii) the hybrid parameter Sdr (the developed area due to the surface texture versus an ideal plane area ratio), iv) the spatial parameter Sds (the sum peak density) and v) the functional parameter Sci (the ratio of the void volume of the unit sampling area at the 5-80% of the bearing ratio). On each specimen three measurements were performed and averaged, yielding the representative value. Then brackets (Bionic Stainless Steel Bracket System Category - Ortho Technology) were bonded on this area [Transbond XT adhesive and primer (3M Unitek, Monrovia, CA, USA), light curing for 30 seconds]. The teeth were stored in water (1 week/37oC) and then debonded by a plier. The debonded surfaces were randomly classified into two groups (A, B n=15/group). For group A, the resin remnants were removed by 12- and 30-fluted Tungsten Carbide burs (Komet Dental H390 314 018 and H390UF 314 018 respectively, Lemgo, Germany) used on the high-speed handpiece (n=15) and for group B by Sof-Lex discs (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine and Superfine – 13mm) used on the low-speed handpiece. Then the roughness of the central part of the designated region was measured again as above. Statistical analysis Normality assumptions were checked through Shapiro-Wilk tests and q-q plots. Due to the small sample size and the non- normal distribution of the data, non-parametric statistics were used. Descriptive statistics were used to present baseline and final values of roughness parameters (Sa, Sz, Sdr, Sds, Sci), by mode of resin removal (either carbide or soflex). Mann–Whitney U test was used to check baseline similarity of each one of the roughness parameters that were used as outcomes of interest (Sa, Sz, Sdr, Sds, Sci). Univariable and multivariable (adjusted for baseline values) linear regression with observed coefficients and 95% confidence Intervals (CIs) was used to assess the effect of mode of resin removal on final roughness parameter values. Standard errors (SE) were calculated using the bootstrap method with 500 replications (n=29). The level of statistical significance was pre-specified at a=0.05. Statistical analyses were performed with STATA version 15.1 software (Stata Corporation, College Station, Tex, USA). Results No baseline value differences were detected among the intervention groups for all roughness parameters. The results of the multivariable analysis revealed a statistically significant difference in the final values of the following roughness parameters, after adjusting for baseline estimates: Sa, Sz, Sdr. Specifically, teeth treated with Sof-Lex (group A) revealed 0.48 μm lower final Sa values (95%CIs: -0.90, -0.05; p-value= 0.03), 3.73μm lower Sz values (95%CIs: -6.62, -0.84; p-value= 0.01) and 4.28μm lower Sdr values (95%CIs: -5.99, -2.57; p-value<0.001) than group B (Tungsten carbide burs. No differences were detected for the remaining two parameters (Sds, Sci) between the two intervention groups. Conclusion Sof-Lex discs resulted in lower final Sa, Sz and Sdr values in comparison to Tungsten carbide burs. These observations are in agreement with previous findings. No differences were detected for the Sds and Sci patameters between the two intervention groups."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["In vitro μελέτη αφαίρεσης υπολειμμάτων ρητίνης από την αδαμαντινική επιφάνεια, μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγιωτοπούλου Μαρία","Panagiotopoulou Maria"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Εισαγωγή Μετά την αποκόλληση των ορθοδοντικών αγκυλίων υπάρχουν υπολείμματα σύνθετης ρητίνης, που παραμένουν στην επιφάνεια της αδαμαντίνης και συμβάλλουν στη συσσώρευση οδοντικής μικροβιακής πλάκας και στη χρώση του δοντιού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απασβεστίωση της αδαμαντίνης και σε αισθητικά προβλήματα για τον ασθενή (Zarrinnia et al, 1995). Η μηχανική απομάκρυνση των υπολειμμάτων ρητίνης έχει συσχετιστεί με ιατρογενείς βλάβες, συμπεριλαμβανομένης της επιφανειακής αδρότητας (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli & Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004). Οι βαθιές αυλακώσεις που δημιουργούνται στην επιφάνεια της αδαμαντίνης μετά από αυτή την αφαίρεση δεν εξαλείφονται με την πάροδο του χρόνου (Zachrisson 1979) με το βούρτσισμα ή τη ροή του σάλιου. Επιπλέον, η απώλεια του ανώτερου στρώματος της επιφάνειας της αδαμαντίνης μπορεί να οδηγήσει στην έκθεση των πρισμάτων της αδαμαντίνης στο στοματικό περιβάλλον και μπορεί με τη σειρά του να προκαλέσει μείωση της αντοχής της αδαμαντίνης στα οργανικά οξέα (Ogaard 2001). Έχουν διερευνηθεί ποικίλες μέθοδοι για την αφαίρεση των υπολειμμάτων ρητίνης, όπως είναι τα εργαλεία χειρός, οι δίσκοι στίλβωσης, τα διαμάντια, οι συσκευές υπερήχων, τα συστήματα αεροαποτριβής και τα λέιζερ. Δύο από τα πιο δημοφιλή συστήματα για τη λείανση και στίλβωση της επιφάνειας μετά την αποκόλληση είναι οι φρέζες βολφραμίου καρβιδίου και οι δίσκοι λείανσης Sof-Lex. Η επίδραση της χρήσης αυτών των συστημάτων στη μορφολογία της αδαμαντίνης μετά την απομάκρυνση των αγκυλίων εκτιμάται συνήθως με ποιοτικές μεθόδους απεικόνισης όπως είναι η οπτική και η ηλεκτρονική μικροσκοπία. Η εισαγωγή των τρισδυάστατων προφίλμετρικών μεθόδων συνέβαλε σημαντικά στην ποσοτικοποίηση των επιφανειακών τοπογραφικών χαρακτηριστικών με τη χρήση ποικίλων παραμέτρων αδρότητας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αξιολογηθεί in vitro η αδρότητα της αδαμαντινικής επιφάνειας μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων από εξαγμένους προγομφίους, η λείανση και στίλβωση των οποίων έγινε είτε με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου είτε με δίσκους Sof-Lex, με τη χρήση τρισδυάστατου προφιλόμετρου. Υλικό και μεθοδολογία Για την μελέτη αυτή χρησιμοποιήθηκαν ακέραιοι προγόμφιοι που εξήχθησαν για ορθοδοντικούς λόγους. Για να συμπεριληφθεί ένα δόντι στη μελέτη γινόταν έλεγχος με μεγεθυντικό φακό, για την παρουσία ελαττωμάτων όπως ρωγμές, κατάγματα κ.α. Τα δόντια πλύθηκαν σε νερό της βρύσης και βυθίστηκαν σε διάλυμα 0,1% θυμόλης, όχι για περισσότερο από ένα μήνα, σε θερμοκρασία δωματίου. Στις παρειακές επιφάνειες των δοντιών ορίστηκε περιοχή διαστάσεων 3x3mm για τη συγκόλληση των αγκυλίων και η αδρότητα του κεντρικού τμήματός της μετρήθηκε με οπτικό τρισδυάστατο προφίλτρο (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: φακός Mirau , 20 × μεγέθυνση, λειτουργία απεικόνισης κάθετης σάρωσης, μήκος σάρωσης 2 mm, περιοχή ανάλυσης 113,3 × 148,5 μm2, διαμόρφωση 2% και διόρθωση κλίσης με ανάλυση 0,1 nm (άξονας z) και 0,2 μm (άξονας x). Οι παράμετροι επιφανειακής αδρότητας που μετρήθηκαν ήταν: i) η παράμετρος Sa, ii) η παράμετρος Sz, iii) η υβριδική παράμετρος Sdr, iv) η χωρική παράμετρος Sds και v) η λειτουργική παράμετρος Sci. Σε κάθε δείγμα πραγματοποιήθηκαν τρεις μετρήσεις και υπολογίστηκαν οι μέσοι όροι, αποδίδοντας την αντιπροσωπευτικότερη τιμή. Στη συνέχεια συγκολλήθηκαν τα ορθοδοντικά αγκύλια (Bionic Category Bracket System - Ortho Technology) [Transbond ΧΤ (3M Unitek, Monrovia, CA, USA) πολυμερισμός για 30 δευτερόλεπτα]. Τα δόντια αποθηκεύτηκαν σε νερό (1 εβδομάδα / 37oC) και στη συνέχεια έγινε αποκόλληση με ειδική ορθοδοντική πένσα. Οι επιφάνειες ταξινομήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες (Α, Β ν= 15 / ομάδα). Για την ομάδα Α, τα υπολείμματα της ρητίνης απομακρύνθηκαν με φρέζες βολφραμίου καρβιδίου 12- και 30-λεπίδων (Komet Dental Η390 314 018 και Η390υΡ 314 018 αντίστοιχα, Lemgo, Germany) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή υψηλών ταχυτήτων (ν = 15), ενώ για την ομάδα B με δίσκους Sof-Lex (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine, Superfine - 13mm) που χρησιμοποιήθηκαν σε χειρολαβή χαμηλών ταχυτήτων. Στη συνέχεια μετρήθηκε και πάλι η αδρότητα του κεντρικού τμήματος της καθορισμένης περιοχής όπως παραπάνω. Στατιστική ανάλυση Περιγραφική στατιστική χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιαστούν οι αρχικές και τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας όσον αφορά την αφαίρεση της ρητίνης. Mann–Whitney U test για τον έλεγχο της αρχικής ομοιότητας κάθε μιάς από τις παραμέτρους αδρότητας που χρησιμοποιήθηκε. Μονοπαραγοντικά και πολυπαραγοντικά μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης με 95% όρια αξιοπιστίας για την αξιολόγηση της επίδρασης του τρόπου αφαίρεσης των υπολειμμάτων ρητίνης στις τελικές τιμές των παραμέτρων αδρότητας. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0.05. Αποτελέσματα Τα αποτελέσματα της πολυπαραγοντικής ανάλυσης ανέδειξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις τελικές τιμές των ακόλουθων παραμέτρων αδρότητας: Sa, Sz, Sdr. Συγκεκριμένα, τα δόντια που υποβλήθηκαν σε λείανση-στίλβωση με Sof-Lex (ομάδα Α) αποκάλυψαν 0,48 μm χαμηλότερες τελικές τιμές Sa (95% CI: -0,90, -0,05, p = 0,03), 3,73 μm χαμηλότερες τιμές Sz (95% CIs: -0,84, p = 0,01) και 4,28μm χαμηλότερες τιμές Sdr (95% CIs: -5,99, -2,57, p <0,001) από την ομάδα Β (φρέζες βολφραμίου καρβιδίου). Δε βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σχετικά με τις παραμέτρους Sds και Sci. Συμπεράσματα - Συζήτηση Οι δίσκοι Sof-Lex οδήγησαν σε χαμηλότερες τελικές τιμές Sa, Sz και Sdr σε σύγκριση με τις φρέζες βολφραμίου καρβιδίου. Αυτές οι παρατηρήσεις συμφωνούν με τα ευρήματα προηγούμενων μελετών. Ωστόσο τα Sof-Lex απαιτούν περισσότερα βήματα γεγονός που αυξάνει το χρόνο εργασίας και μπορεί να έχει συνέπειες για τους μικρούς ανυπόμονους ασθενείς. Επομένως χρειάζονται περισσότερες μελέτες για την ανάδειξη της ιδανικής μεθόδου λείανσης και στίλβωσης.","Introduction After orthodontic bracket debonding there are remnants of composite resin, left on the enamel surface which contribute to plaque accumulation and enamel staining. This may result in enamel demineralization and aesthetic concerns for the patient (Zarrinnia et al, 1995). Mechanical removal of the remaining resin has been associated with iatrogenic effects, including surface roughening (Ahrari et al, 2013; Karan, Kiircelli & Tasdelen, 2010; Eliades et al, 2004) and removal of the external rich in fluoride enamel layer (Al Shamsi et al, 2007; Banerjee et al, 2008; Ireland, Hosein & Sherriff, 2005; Janiszewska-Olszowska et al, 2015). Deep grooves created on the enamel surface after that removal are not eliminated over time (Zachrisson, 1979) with brushing or salivary flow. Furthermore, loss of the uppermost layer of the enamel surface may lead to exposure of the enamel prism endings to the oral environment and may in turn induce a decrease in the resistance of enamel to organic acids (Ogaard, 2001). A variety of methods have been investigated for removal of orthodontic adhesive remnants such as hand instruments, polishing discs, burs, ultrasonic scalers, air abrasion systems and laser. Two of the most popular systems for enamel grinding and polishing after debonding are the Tungsten carbide bur and the Sof-Lex discs. The adverse effect of using these means on enamel morphology after bracket debonding is usually assessed by qualitative imaging methods like optical and electron microscopy. The introduction of 3D non-contact profilometric methods has greatly contributed to quantification of the surface topographical features employing a variety of roughness parameters (Ulusoy, 2009; Sharma et al, 2010) . The aim of the present study was to evaluate the effect of two grinding and polishing methods (Tungsten carbide burs or Sof-Lex discs) for removal of resin remnants, on enamel surface roughness parameters, after bracket debonding. Material and Methods Intact premolars extracted for orthodontic reasons, free of coronal defects (cracks, fractures etc) were used for this study. The teeth were visually inspected using a magnifying glass, for the presence of coronal defects such as cracks, fractures. The teeth were washed in tap water and submerged in 0.1% thymol solution for no more than one month at room temperature. On the buccal tooth surfaces an area (3x3mm) was designated for bracket bonding and the roughness of the central portion was measured by an optical profilometer (Wyko NT 1100, Veeco, S. Barbara, CA, USA) under the following conditions: Mirau lens, 20× magnification, vertical scanning imaging mode, 2 mm scanning length, 113.3×148.5 μm2 analysis area, 2% modulation and tilt correction with 0.1 nm (z-axis) and 0.2 μm (x-, y-axis) resolution. The surface roughness parameters measured were: i) the amplitude parameter Sa (the arithmetic average of the absolute values of the surface height deviations measured from the best fitting plane), ii) the amplitude parameter Sz (the 10 point height over the surface, representing the average difference between the 5 highest peaks and 5 lowest valleys), iii) the hybrid parameter Sdr (the developed area due to the surface texture versus an ideal plane area ratio), iv) the spatial parameter Sds (the sum peak density) and v) the functional parameter Sci (the ratio of the void volume of the unit sampling area at the 5-80% of the bearing ratio). On each specimen three measurements were performed and averaged, yielding the representative value. Then brackets (Bionic Stainless Steel Bracket System Category - Ortho Technology) were bonded on this area [Transbond XT adhesive and primer (3M Unitek, Monrovia, CA, USA), light curing for 30 seconds]. The teeth were stored in water (1 week/37oC) and then debonded by a plier. The debonded surfaces were randomly classified into two groups (A, B n=15/group). For group A, the resin remnants were removed by 12- and 30-fluted Tungsten Carbide burs (Komet Dental H390 314 018 and H390UF 314 018 respectively, Lemgo, Germany) used on the high-speed handpiece (n=15) and for group B by Sof-Lex discs (3M-ESPE – Coarse, Medium, Fine and Superfine – 13mm) used on the low-speed handpiece. Then the roughness of the central part of the designated region was measured again as above. Statistical analysis Normality assumptions were checked through Shapiro-Wilk tests and q-q plots. Due to the small sample size and the non- normal distribution of the data, non-parametric statistics were used. Descriptive statistics were used to present baseline and final values of roughness parameters (Sa, Sz, Sdr, Sds, Sci), by mode of resin removal (either carbide or soflex). Mann–Whitney U test was used to check baseline similarity of each one of the roughness parameters that were used as outcomes of interest (Sa, Sz, Sdr, Sds, Sci). Univariable and multivariable (adjusted for baseline values) linear regression with observed coefficients and 95% confidence Intervals (CIs) was used to assess the effect of mode of resin removal on final roughness parameter values. Standard errors (SE) were calculated using the bootstrap method with 500 replications (n=29). The level of statistical significance was pre-specified at a=0.05. Statistical analyses were performed with STATA version 15.1 software (Stata Corporation, College Station, Tex, USA). Results No baseline value differences were detected among the intervention groups for all roughness parameters. The results of the multivariable analysis revealed a statistically significant difference in the final values of the following roughness parameters, after adjusting for baseline estimates: Sa, Sz, Sdr. Specifically, teeth treated with Sof-Lex (group A) revealed 0.48 μm lower final Sa values (95%CIs: -0.90, -0.05; p-value= 0.03), 3.73μm lower Sz values (95%CIs: -6.62, -0.84; p-value= 0.01) and 4.28μm lower Sdr values (95%CIs: -5.99, -2.57; p-value<0.001) than group B (Tungsten carbide burs. No differences were detected for the remaining two parameters (Sds, Sci) between the two intervention groups. Conclusion Sof-Lex discs resulted in lower final Sa, Sz and Sdr values in comparison to Tungsten carbide burs. These observations are in agreement with previous findings. No differences were detected for the Sds and Sci patameters between the two intervention groups."],"dc:identifier":["uoadl:2864148","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864148"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["In vitro μελέτη αφαίρεσης υπολειμμάτων ρητίνης από την αδαμαντινική επιφάνεια, μετά την αφαίρεση ορθοδοντικών αγκυλίων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:15Z"}