{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864522"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864522","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διακερκιδική προσπέλαση για την πραγματοποίηση καθετηριασμού των στεφανιαίων αγγείων","abstract":"Εισαγωγή: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων για διενέργεια διαγνωστικής αγγειογραφίας ή επέμβασης στα πάσχοντα αγγεία είναι μια τεχνική που εισήχθη στην κλινική πράξη προ εικοσαετίας περίπου. Έκτοτε έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και βελτίωση της τεχνικής με αποτέλεσμα να θεωρείται αποτελεσματική και ασφαλής ακόμη και σε κατηγορίες ασθενών υψηλού κινδύνου, όπως ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα, υπερήλικες ή και παχύσαρκοι, ασθενείς σε αντιπηκτική αγωγή. Σκοπός: Η ανασκόπηση της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη διακερκιδική προσπέλαση όπου είναι σημαντικό να γίνουν αντιληπτά τα μειονεκτήματα, οι τεχνικές δυσκολίες και οι εμμένουσες προκλήσεις της συγκεκριμένης τεχνικής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση ανασκοπικών άρθρων και ερευνητικών μελετών στην Αγγλική γλώσσα κατά την τελευταία πενταετία, στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων «Pubmed» και «Cinahl» για το αναφερόμενο θέμα. Αποτελέσματα: Συνηθέστερη είναι η μηριαία αρτηρία, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση της χρήσης της κερκιδικής αρτηρίας. Σε δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες αναφέρθηκε χαμηλότερη θνησιμότητα με τη διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων συγκριτικά με τη μηριαία σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική (PCI). Στη μελέτη RIFLE STEACS (Radial Versus Femoral Randomized Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome) καταγράφηκε σημαντική χαμηλότερη θνησιμότητα 5,2 έναντι 9,2% αντίστοιχα στης διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση και ομοίως χαμηλότερα ποσοστά αιμορραγίας (7,8 έναντι 12,2% αντίστοιχα) (Romagnoli et al, 2012). Στη μελέτη RIVAL (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) αναγνωρίστηκε μειωμένη θνησιμότητα (1,3 έναντι 3,2 %) και μειωμένα ποσοστά εμφράγματος / αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (2,7 έναντι 4,6%) σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI αλλά όχι στους non-STEMI ασθενείς (Jolly et al, 2011). Και στις δυο κατηγορίες ασθενών εντούτοις διαπιστώθηκαν σημαντικά μειωμένα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας και μειζόνων αγγειακών επιπλοκών. Με βάση τα βιβλιογραφικά δεδομένα η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρία συνιστά τη χρήση της διακερκιδικής προσπέλασης αν υπάρχει εξοικείωση και εμπειρία του χειριστή. Συμπεράσματα: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς δείχνει αυξανόμενη τάση πιθανώς εξαιτίας των στοιχείων που συνηγορούν υπέρ της ασφάλειας και αποτελεσματικότητάς της μεθόδου και την ύπαρξη πλεονεκτημάτων συγκριτικά με τη μηριαία προσπέλαση που αποτελούσε την οδό επιλογής για πολλά χρόνια. Είναι επομένως σημαντικό να αναγνωριστούν τα πλεονεκτήματα αλλά και οι προκλήσεις των δύο τεχνικών (διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση) και της διαδικασίας εφαρμογής τους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων για διενέργεια διαγνωστικής αγγειογραφίας ή επέμβασης στα πάσχοντα αγγεία είναι μια τεχνική που εισήχθη στην κλινική πράξη προ εικοσαετίας περίπου. Έκτοτε έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και βελτίωση της τεχνικής με αποτέλεσμα να θεωρείται αποτελεσματική και ασφαλής ακόμη και σε κατηγορίες ασθενών υψηλού κινδύνου, όπως ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα, υπερήλικες ή και παχύσαρκοι, ασθενείς σε αντιπηκτική αγωγή. Σκοπός: Η ανασκόπηση της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη διακερκιδική προσπέλαση όπου είναι σημαντικό να γίνουν αντιληπτά τα μειονεκτήματα, οι τεχνικές δυσκολίες και οι εμμένουσες προκλήσεις της συγκεκριμένης τεχνικής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση ανασκοπικών άρθρων και ερευνητικών μελετών στην Αγγλική γλώσσα κατά την τελευταία πενταετία, στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων «Pubmed» και «Cinahl» για το αναφερόμενο θέμα. Αποτελέσματα: Συνηθέστερη είναι η μηριαία αρτηρία, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση της χρήσης της κερκιδικής αρτηρίας. Σε δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες αναφέρθηκε χαμηλότερη θνησιμότητα με τη διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων συγκριτικά με τη μηριαία σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική (PCI). Στη μελέτη RIFLE STEACS (Radial Versus Femoral Randomized Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome) καταγράφηκε σημαντική χαμηλότερη θνησιμότητα 5,2 έναντι 9,2% αντίστοιχα στης διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση και ομοίως χαμηλότερα ποσοστά αιμορραγίας (7,8 έναντι 12,2% αντίστοιχα) (Romagnoli et al, 2012). Στη μελέτη RIVAL (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) αναγνωρίστηκε μειωμένη θνησιμότητα (1,3 έναντι 3,2 %) και μειωμένα ποσοστά εμφράγματος / αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (2,7 έναντι 4,6%) σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI αλλά όχι στους non-STEMI ασθενείς (Jolly et al, 2011). Και στις δυο κατηγορίες ασθενών εντούτοις διαπιστώθηκαν σημαντικά μειωμένα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας και μειζόνων αγγειακών επιπλοκών. Με βάση τα βιβλιογραφικά δεδομένα η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρία συνιστά τη χρήση της διακερκιδικής προσπέλασης αν υπάρχει εξοικείωση και εμπειρία του χειριστή. Συμπεράσματα: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς δείχνει αυξανόμενη τάση πιθανώς εξαιτίας των στοιχείων που συνηγορούν υπέρ της ασφάλειας και αποτελεσματικότητάς της μεθόδου και την ύπαρξη πλεονεκτημάτων συγκριτικά με τη μηριαία προσπέλαση που αποτελούσε την οδό επιλογής για πολλά χρόνια. Είναι επομένως σημαντικό να αναγνωριστούν τα πλεονεκτήματα αλλά και οι προκλήσεις των δύο τεχνικών (διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση) και της διαδικασίας εφαρμογής τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολυδωροπούλου Ευγενία","Polydoropoulou Evgenia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:17Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864522"],"render_values":[{"text":"uoadl:2864522","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864522","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864522","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2864522","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολυδωροπούλου Ευγενία","Polydoropoulou Evgenia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864522","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864522"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων για διενέργεια διαγνωστικής αγγειογραφίας ή επέμβασης στα πάσχοντα αγγεία είναι μια τεχνική που εισήχθη στην κλινική πράξη προ εικοσαετίας περίπου. Έκτοτε έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και βελτίωση της τεχνικής με αποτέλεσμα να θεωρείται αποτελεσματική και ασφαλής ακόμη και σε κατηγορίες ασθενών υψηλού κινδύνου, όπως ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα, υπερήλικες ή και παχύσαρκοι, ασθενείς σε αντιπηκτική αγωγή. Σκοπός: Η ανασκόπηση της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη διακερκιδική προσπέλαση όπου είναι σημαντικό να γίνουν αντιληπτά τα μειονεκτήματα, οι τεχνικές δυσκολίες και οι εμμένουσες προκλήσεις της συγκεκριμένης τεχνικής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση ανασκοπικών άρθρων και ερευνητικών μελετών στην Αγγλική γλώσσα κατά την τελευταία πενταετία, στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων «Pubmed» και «Cinahl» για το αναφερόμενο θέμα. Αποτελέσματα: Συνηθέστερη είναι η μηριαία αρτηρία, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση της χρήσης της κερκιδικής αρτηρίας. Σε δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες αναφέρθηκε χαμηλότερη θνησιμότητα με τη διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων συγκριτικά με τη μηριαία σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική (PCI). Στη μελέτη RIFLE STEACS (Radial Versus Femoral Randomized Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome) καταγράφηκε σημαντική χαμηλότερη θνησιμότητα 5,2 έναντι 9,2% αντίστοιχα στης διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση και ομοίως χαμηλότερα ποσοστά αιμορραγίας (7,8 έναντι 12,2% αντίστοιχα) (Romagnoli et al, 2012). Στη μελέτη RIVAL (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) αναγνωρίστηκε μειωμένη θνησιμότητα (1,3 έναντι 3,2 %) και μειωμένα ποσοστά εμφράγματος / αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (2,7 έναντι 4,6%) σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI αλλά όχι στους non-STEMI ασθενείς (Jolly et al, 2011). Και στις δυο κατηγορίες ασθενών εντούτοις διαπιστώθηκαν σημαντικά μειωμένα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας και μειζόνων αγγειακών επιπλοκών. Με βάση τα βιβλιογραφικά δεδομένα η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρία συνιστά τη χρήση της διακερκιδικής προσπέλασης αν υπάρχει εξοικείωση και εμπειρία του χειριστή. Συμπεράσματα: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς δείχνει αυξανόμενη τάση πιθανώς εξαιτίας των στοιχείων που συνηγορούν υπέρ της ασφάλειας και αποτελεσματικότητάς της μεθόδου και την ύπαρξη πλεονεκτημάτων συγκριτικά με τη μηριαία προσπέλαση που αποτελούσε την οδό επιλογής για πολλά χρόνια. Είναι επομένως σημαντικό να αναγνωριστούν τα πλεονεκτήματα αλλά και οι προκλήσεις των δύο τεχνικών (διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση) και της διαδικασίας εφαρμογής τους.","Introduction: Transradial access of coronary arteries in order to perform diagnostic angiography or operation on the suffering vessels is a technique which was introduced in conventional medicine about 20 years ago. Since then, there has been noted substantial progress and improvement of the technique resulting in its being considered effective and safe even for high-risk patient categories, like patients of acute coronary syndromes, elderly or even obese patients in anticoagulant therapy. Aim: Reviewing modern bibliography concerning the increasing interest for transradial access where it is vital to perceive the disadvantages, the technical difficulties and the persisting challenges of the particular technique. Methodology: There has been conducted a search of review articles and research studies in English in the last 5 years, in the electronic data base “Pubmed” and “Cinahl” for the topic in question. Results: The femoral artery is predominant, whereas lately, an increase in the use of radial artery has been observed. In two big, randomized studies, lower mortality was reported in the radial access of the coronary vessels compared with the femoral on STEMI-type infarction patients who had undergone angioplasty (PCI). In the RIFLE STEACS study (Radial Versus Femoral Randomizes Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome), a substantially lower mortality rate was recorded 5.2 versus 9.2% respectively in radial and femoral access, and similarly lower bleeding rates (7.8% versus 12.2% respectively) (Romagnoli et al, 2012). In RIVAL study (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) lower mortality was acknowledged (1.3 versus 3.2%) and decreased infarction/stroke rates (2.7 versus 4.6%) on STEMI-type infarction patients but not on non-STEMI patients (Jolly et al, 2011). In both patient categories though, substantially reduced major bleeding and major vascular complications rates were reported. Based on the scientific evidence, the European Society of Cardiology recommends the use of transradial access provided there is familiarization and experience on the part of the operator. Results: Transradial access of coronary arteries for diagnostic as well as therapeutic purpose has shown a growing trend probably due to the elements that favor the safety and effectiveness of the method and the existence of advantages compared with the femoral access which used to be the preferable choice for many years. It is, therefore, important to recognize the advantages as well as the challenges of both techniques (radial and femoral access) and their application procedure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διακερκιδική προσπέλαση για την πραγματοποίηση καθετηριασμού των στεφανιαίων αγγείων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολυδωροπούλου Ευγενία","Polydoropoulou Evgenia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων για διενέργεια διαγνωστικής αγγειογραφίας ή επέμβασης στα πάσχοντα αγγεία είναι μια τεχνική που εισήχθη στην κλινική πράξη προ εικοσαετίας περίπου. Έκτοτε έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και βελτίωση της τεχνικής με αποτέλεσμα να θεωρείται αποτελεσματική και ασφαλής ακόμη και σε κατηγορίες ασθενών υψηλού κινδύνου, όπως ασθενείς με οξέα στεφανιαία σύνδρομα, υπερήλικες ή και παχύσαρκοι, ασθενείς σε αντιπηκτική αγωγή. Σκοπός: Η ανασκόπηση της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη διακερκιδική προσπέλαση όπου είναι σημαντικό να γίνουν αντιληπτά τα μειονεκτήματα, οι τεχνικές δυσκολίες και οι εμμένουσες προκλήσεις της συγκεκριμένης τεχνικής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση ανασκοπικών άρθρων και ερευνητικών μελετών στην Αγγλική γλώσσα κατά την τελευταία πενταετία, στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων «Pubmed» και «Cinahl» για το αναφερόμενο θέμα. Αποτελέσματα: Συνηθέστερη είναι η μηριαία αρτηρία, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση της χρήσης της κερκιδικής αρτηρίας. Σε δύο μεγάλες τυχαιοποιημένες μελέτες αναφέρθηκε χαμηλότερη θνησιμότητα με τη διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων συγκριτικά με τη μηριαία σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική (PCI). Στη μελέτη RIFLE STEACS (Radial Versus Femoral Randomized Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome) καταγράφηκε σημαντική χαμηλότερη θνησιμότητα 5,2 έναντι 9,2% αντίστοιχα στης διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση και ομοίως χαμηλότερα ποσοστά αιμορραγίας (7,8 έναντι 12,2% αντίστοιχα) (Romagnoli et al, 2012). Στη μελέτη RIVAL (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) αναγνωρίστηκε μειωμένη θνησιμότητα (1,3 έναντι 3,2 %) και μειωμένα ποσοστά εμφράγματος / αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (2,7 έναντι 4,6%) σε ασθενείς με έμφραγμα τύπου STEMI αλλά όχι στους non-STEMI ασθενείς (Jolly et al, 2011). Και στις δυο κατηγορίες ασθενών εντούτοις διαπιστώθηκαν σημαντικά μειωμένα ποσοστά μείζονος αιμορραγίας και μειζόνων αγγειακών επιπλοκών. Με βάση τα βιβλιογραφικά δεδομένα η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρία συνιστά τη χρήση της διακερκιδικής προσπέλασης αν υπάρχει εξοικείωση και εμπειρία του χειριστή. Συμπεράσματα: Η διακερκιδική προσπέλαση των στεφανιαίων αγγείων τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς δείχνει αυξανόμενη τάση πιθανώς εξαιτίας των στοιχείων που συνηγορούν υπέρ της ασφάλειας και αποτελεσματικότητάς της μεθόδου και την ύπαρξη πλεονεκτημάτων συγκριτικά με τη μηριαία προσπέλαση που αποτελούσε την οδό επιλογής για πολλά χρόνια. Είναι επομένως σημαντικό να αναγνωριστούν τα πλεονεκτήματα αλλά και οι προκλήσεις των δύο τεχνικών (διακερκιδική και μηριαία προσπέλαση) και της διαδικασίας εφαρμογής τους.","Introduction: Transradial access of coronary arteries in order to perform diagnostic angiography or operation on the suffering vessels is a technique which was introduced in conventional medicine about 20 years ago. Since then, there has been noted substantial progress and improvement of the technique resulting in its being considered effective and safe even for high-risk patient categories, like patients of acute coronary syndromes, elderly or even obese patients in anticoagulant therapy. Aim: Reviewing modern bibliography concerning the increasing interest for transradial access where it is vital to perceive the disadvantages, the technical difficulties and the persisting challenges of the particular technique. Methodology: There has been conducted a search of review articles and research studies in English in the last 5 years, in the electronic data base “Pubmed” and “Cinahl” for the topic in question. Results: The femoral artery is predominant, whereas lately, an increase in the use of radial artery has been observed. In two big, randomized studies, lower mortality was reported in the radial access of the coronary vessels compared with the femoral on STEMI-type infarction patients who had undergone angioplasty (PCI). In the RIFLE STEACS study (Radial Versus Femoral Randomizes Investigation in ST-Elevation Acute Coronary Syndrome), a substantially lower mortality rate was recorded 5.2 versus 9.2% respectively in radial and femoral access, and similarly lower bleeding rates (7.8% versus 12.2% respectively) (Romagnoli et al, 2012). In RIVAL study (Radial Versus Femoral Access for Coronary Intervention) lower mortality was acknowledged (1.3 versus 3.2%) and decreased infarction/stroke rates (2.7 versus 4.6%) on STEMI-type infarction patients but not on non-STEMI patients (Jolly et al, 2011). In both patient categories though, substantially reduced major bleeding and major vascular complications rates were reported. Based on the scientific evidence, the European Society of Cardiology recommends the use of transradial access provided there is familiarization and experience on the part of the operator. Results: Transradial access of coronary arteries for diagnostic as well as therapeutic purpose has shown a growing trend probably due to the elements that favor the safety and effectiveness of the method and the existence of advantages compared with the femoral access which used to be the preferable choice for many years. It is, therefore, important to recognize the advantages as well as the challenges of both techniques (radial and femoral access) and their application procedure."],"dc:identifier":["uoadl:2864522","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864522"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διακερκιδική προσπέλαση για την πραγματοποίηση καθετηριασμού των στεφανιαίων αγγείων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:17Z"}