{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864811"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864811","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Innovation in Humanitarian Action; Questioning the traditional practices of Humanitarian Aid","abstract":"Η ανθρωπιστική δράση έχει αναπτυχθεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού, της ουδετερότητας, αμεροληψίας και ανεξαρτησίας, οι οποίες κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο στην δημιουργία και διατήρηση πρόσβασης σε πληγέντες πληθυσμούς, που είτε σχετίζονται με φυσικές καταστροφές είτε με πολύπλοκες καταστάσεις έκτακτης αναγκης. Με τα σημερινά δεδομένα της αυξημένης υπερκινητικότητας και της μαζικής μετανάστευσης, η ανθρωπιστική δράση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία εξαρτάται από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την πολιτική βούληση. Αναμφισβήτητα, η άνευ προηγουμένου εξέλιξη των προτύπων, διαδικασιών και δυνατοτήτων επέτρεψε στους ανθρωπιστικούς φορείς να ανταποκρίνονται πιο έγκαιρα και αποτελεσματικά. Επίσης, υπάρχει πλέον καλύτερος προγραμματισμός σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών, κυρίως λόγω των μηχανισμών συντονισμού, των κοινών αξιολογήσεων, των δωρεών και της συμπληρωματικότητας των δράσεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Ταυτόχρονα όμως, η ανθρωπιστική βοήθεια έχει γίνει λιγότερο ευέλικτη και λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει απροσδόκητες εξελίξεις, κυρίως λόγω της θεσμοποίησης των φορέων, της έντονης πίεσης για τα παραδοτέα, που καθαρίζονται από τις συμπράξεις και τα χρονοδιαγράμματα των επιχορηγήσεων, τα σημεία λήψης των αποφάσεων που απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από το πεδίο. Οι καινοτόμες προσεγγίσεις στις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις παρεμποδίζονται από την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, την έλλειψη ανάληψης ρίσκου και την μη προτεραιοποίησή τους κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Η παρούσα διατριβή στοχεύει να υπογραμίσει τις ανεπάρκειες πρακτικών της συμβατικής ανθρωπιστικής βοήθειας σε διάφορετικούς τομείς, και να αναδείξει τα αποτελέσματα των βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικών προγραμμάτων που υλοποιούνται, μέσω της ανάλυσης αυτών των παρεμβάσεων.","abstract_html":"Η ανθρωπιστική δράση έχει αναπτυχθεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού, της ουδετερότητας, αμεροληψίας και ανεξαρτησίας, οι οποίες κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο στην δημιουργία και διατήρηση πρόσβασης σε πληγέντες πληθυσμούς, που είτε σχετίζονται με φυσικές καταστροφές είτε με πολύπλοκες καταστάσεις έκτακτης αναγκης. Με τα σημερινά δεδομένα της αυξημένης υπερκινητικότητας και της μαζικής μετανάστευσης, η ανθρωπιστική δράση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία εξαρτάται από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την πολιτική βούληση. Αναμφισβήτητα, η άνευ προηγουμένου εξέλιξη των προτύπων, διαδικασιών και δυνατοτήτων επέτρεψε στους ανθρωπιστικούς φορείς να ανταποκρίνονται πιο έγκαιρα και αποτελεσματικά. Επίσης, υπάρχει πλέον καλύτερος προγραμματισμός σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών, κυρίως λόγω των μηχανισμών συντονισμού, των κοινών αξιολογήσεων, των δωρεών και της συμπληρωματικότητας των δράσεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Ταυτόχρονα όμως, η ανθρωπιστική βοήθεια έχει γίνει λιγότερο ευέλικτη και λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει απροσδόκητες εξελίξεις, κυρίως λόγω της θεσμοποίησης των φορέων, της έντονης πίεσης για τα παραδοτέα, που καθαρίζονται από τις συμπράξεις και τα χρονοδιαγράμματα των επιχορηγήσεων, τα σημεία λήψης των αποφάσεων που απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από το πεδίο. Οι καινοτόμες προσεγγίσεις στις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις παρεμποδίζονται από την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, την έλλειψη ανάληψης ρίσκου και την μη προτεραιοποίησή τους κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Η παρούσα διατριβή στοχεύει να υπογραμίσει τις ανεπάρκειες πρακτικών της συμβατικής ανθρωπιστικής βοήθειας σε διάφορετικούς τομείς, και να αναδείξει τα αποτελέσματα των βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικών προγραμμάτων που υλοποιούνται, μέσω της ανάλυσης αυτών των παρεμβάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλαχάκης Σωκράτης","Vlachakis Sokratis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864811"],"render_values":[{"text":"uoadl:2864811","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864811","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864811","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2864811","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλαχάκης Σωκράτης","Vlachakis Sokratis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864811","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864811"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ανθρωπιστική δράση έχει αναπτυχθεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού, της ουδετερότητας, αμεροληψίας και ανεξαρτησίας, οι οποίες κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο στην δημιουργία και διατήρηση πρόσβασης σε πληγέντες πληθυσμούς, που είτε σχετίζονται με φυσικές καταστροφές είτε με πολύπλοκες καταστάσεις έκτακτης αναγκης. Με τα σημερινά δεδομένα της αυξημένης υπερκινητικότητας και της μαζικής μετανάστευσης, η ανθρωπιστική δράση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία εξαρτάται από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την πολιτική βούληση. Αναμφισβήτητα, η άνευ προηγουμένου εξέλιξη των προτύπων, διαδικασιών και δυνατοτήτων επέτρεψε στους ανθρωπιστικούς φορείς να ανταποκρίνονται πιο έγκαιρα και αποτελεσματικά. Επίσης, υπάρχει πλέον καλύτερος προγραμματισμός σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών, κυρίως λόγω των μηχανισμών συντονισμού, των κοινών αξιολογήσεων, των δωρεών και της συμπληρωματικότητας των δράσεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Ταυτόχρονα όμως, η ανθρωπιστική βοήθεια έχει γίνει λιγότερο ευέλικτη και λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει απροσδόκητες εξελίξεις, κυρίως λόγω της θεσμοποίησης των φορέων, της έντονης πίεσης για τα παραδοτέα, που καθαρίζονται από τις συμπράξεις και τα χρονοδιαγράμματα των επιχορηγήσεων, τα σημεία λήψης των αποφάσεων που απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από το πεδίο. Οι καινοτόμες προσεγγίσεις στις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις παρεμποδίζονται από την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, την έλλειψη ανάληψης ρίσκου και την μη προτεραιοποίησή τους κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Η παρούσα διατριβή στοχεύει να υπογραμίσει τις ανεπάρκειες πρακτικών της συμβατικής ανθρωπιστικής βοήθειας σε διάφορετικούς τομείς, και να αναδείξει τα αποτελέσματα των βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικών προγραμμάτων που υλοποιούνται, μέσω της ανάλυσης αυτών των παρεμβάσεων.","Humanitarian action has been long developed based on the core principles of humanity, neutrality, impartiality and independence. They are central to establishing and maintaining access to affected populations, whether related to natural disasters or complex emergencies. In today’s world of hypermobility and mass migration, humanitarian action is part of a global governance, subjected to governmental funding and political willingness. Undoubtedly, the unprecedented development of standards, procedures and capacities have allowed the humanitarian actors to respond more timely and effectively. In addition, there has been a better planning in emergency responses due to the coordination mechanisms, joint assessments, donorships and complementarity of action established. At the same time, the Humanitarian assistance has become less flexible and less able to address the unexpected, mostly because of the institutionalization of the actors, the intense pressure to deliverables defined in grants partnerships and timeframes, and decision making increasingly disconnected from the field; Innovative approaches in humanitarian interventions are usually hampered from short term funding, lack of risk taking and low prioritization during emergencies. This dissertation aims to outline the inefficiencies of traditional practices of humanitarian assistance in various fields, and highlight the outcomes of best practices and pilot projects that were implemented, through an analysis of those interventions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Innovation in Humanitarian Action; Questioning the traditional practices of Humanitarian Aid"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλαχάκης Σωκράτης","Vlachakis Sokratis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η ανθρωπιστική δράση έχει αναπτυχθεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού, της ουδετερότητας, αμεροληψίας και ανεξαρτησίας, οι οποίες κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο στην δημιουργία και διατήρηση πρόσβασης σε πληγέντες πληθυσμούς, που είτε σχετίζονται με φυσικές καταστροφές είτε με πολύπλοκες καταστάσεις έκτακτης αναγκης. Με τα σημερινά δεδομένα της αυξημένης υπερκινητικότητας και της μαζικής μετανάστευσης, η ανθρωπιστική δράση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία εξαρτάται από κρατικές χρηματοδοτήσεις και την πολιτική βούληση. Αναμφισβήτητα, η άνευ προηγουμένου εξέλιξη των προτύπων, διαδικασιών και δυνατοτήτων επέτρεψε στους ανθρωπιστικούς φορείς να ανταποκρίνονται πιο έγκαιρα και αποτελεσματικά. Επίσης, υπάρχει πλέον καλύτερος προγραμματισμός σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών, κυρίως λόγω των μηχανισμών συντονισμού, των κοινών αξιολογήσεων, των δωρεών και της συμπληρωματικότητας των δράσεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή. Ταυτόχρονα όμως, η ανθρωπιστική βοήθεια έχει γίνει λιγότερο ευέλικτη και λιγότερο ικανή να αντιμετωπίσει απροσδόκητες εξελίξεις, κυρίως λόγω της θεσμοποίησης των φορέων, της έντονης πίεσης για τα παραδοτέα, που καθαρίζονται από τις συμπράξεις και τα χρονοδιαγράμματα των επιχορηγήσεων, τα σημεία λήψης των αποφάσεων που απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από το πεδίο. Οι καινοτόμες προσεγγίσεις στις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις παρεμποδίζονται από την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, την έλλειψη ανάληψης ρίσκου και την μη προτεραιοποίησή τους κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Η παρούσα διατριβή στοχεύει να υπογραμίσει τις ανεπάρκειες πρακτικών της συμβατικής ανθρωπιστικής βοήθειας σε διάφορετικούς τομείς, και να αναδείξει τα αποτελέσματα των βέλτιστων πρακτικών και πιλοτικών προγραμμάτων που υλοποιούνται, μέσω της ανάλυσης αυτών των παρεμβάσεων.","Humanitarian action has been long developed based on the core principles of humanity, neutrality, impartiality and independence. They are central to establishing and maintaining access to affected populations, whether related to natural disasters or complex emergencies. In today’s world of hypermobility and mass migration, humanitarian action is part of a global governance, subjected to governmental funding and political willingness. Undoubtedly, the unprecedented development of standards, procedures and capacities have allowed the humanitarian actors to respond more timely and effectively. In addition, there has been a better planning in emergency responses due to the coordination mechanisms, joint assessments, donorships and complementarity of action established. At the same time, the Humanitarian assistance has become less flexible and less able to address the unexpected, mostly because of the institutionalization of the actors, the intense pressure to deliverables defined in grants partnerships and timeframes, and decision making increasingly disconnected from the field; Innovative approaches in humanitarian interventions are usually hampered from short term funding, lack of risk taking and low prioritization during emergencies. This dissertation aims to outline the inefficiencies of traditional practices of humanitarian assistance in various fields, and highlight the outcomes of best practices and pilot projects that were implemented, through an analysis of those interventions."],"dc:identifier":["uoadl:2864811","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864811"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Innovation in Humanitarian Action; Questioning the traditional practices of Humanitarian Aid"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z"}