{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864912"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864912","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι παραλλαγές της μετάθεσης του χρωμοσώματος Ph σε Έλληνες ασθενείς με Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία","abstract":"Η Χρόνια Μυελογενής Λευχαιμία (ΧΜΛ) χαρακτηρίζεται από την παρουσία του χρωμοσώματος Φιλαδέλφεια (Philadelphia chromosome, Ph) που προκύπτει από την αμοιβαία μετάθεση t(9;22)(q34;q11.2), με αποτέλεσμα τη δημιουργία του υβριδικού γονιδίου BCR-ABL1. Σε ποσοστό 5-10% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, η δημιουργία του υβριδικού γονιδίου είναι αποτέλεσμα παραλλαγής της μετάθεσης Ph, όπου εκτός από τις περιοχές 9q34 και 22q11 συμμετέχουν μια ή περισσότερες περιοχές άλλων χρωμοσωμάτων. Παρόλο που η παρουσία της παραλλαγής Ph δεν έχει συσχετιστεί με κάποιο ιδιαίτερο φαινότυπο της νόσου, η προγνωστική σημασία κάθε διαφορετικής παραλλαγής δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι i) να καθοριστούν το είδος και η παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22)(q34;q11) στην Ελλάδα ii) η ανεύρεση παραλλαγών που δεν έχουν ακόμη αναφερθεί και η αναγνώριση νέων σημείων θραύσης και (iii) ο καθορισμός της συχνότητας συνύπαρξης επιπρόσθετων χρωμοσωματικών ανωμαλιών σε ασθενείς με παραλλαγή της μετάθεσης. Η μελέτη περιελάμβανε 809 ασθενείς με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, από τους οποίους 48 (31 άντρες και 17 γυναίκες) είχαν την παραλλαγή (απλή και σύνθετη) της μετάθεσης στον καρυότυπο (5.9%). Απλή παραλλαγή διαπιστώθηκε σε 13 ασθενείς και πολύπλοκη σε 35 (συμμετοχή ενός επιπρόσθετου χρωμοσώματος σε 31, δύο χρωμοσωμάτων σε 3 και τριών σε ένα 1 ασθενή). Επιπρόσθετες χρωμοσωματικές ανωμαλίες παρουσίαζαν 12 ασθενείς: -Υ (n=1 ), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) και άλλες δομικές σε 5 ασθενείς. Μεταξύ των 48 παραλλαγών Ph της παρούσας μελέτης, οι 14 δεν έχουν αναφερθεί. Από αυτές, οι 4 εμφανίζουν νέα σημεία θραύσης: 3p27 (n=1), 5q15 (n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). H συχνότερα εμφανιζόμενη παραλλαγή ήταν η t(17;22)(p13;q11) (n=2). Τα πιο συχνά συμμετέχοντα χρωμοσώματα στην παραλλαγή ήταν τα: 2 (6/48), 11 (5/48) και 17 (5/48), ενώ δεν συμμετείχαν καθόλου τα χρωμοσώματα Υ, 13, 16, 18 και το ομόλογο 22. Παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22) ανιχνεύθηκε στο 5.9% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, συχνότερα με τον πολύπλοκο 200 τύπο. Η κλασσική κυτταρογενετική ανάλυση είναι η μόνη ενδεδειγμένη μέθοδος για την ταυτοποίηση της παραλλαγής. Η ύπαρξη πολλών διαφορετικών σημείων θραύσης καθιστά αναγκαία την περαιτέρω βιολογική έρευνα και την αξιολόγηση μεγάλου αριθμού περιπτώσεων, ώστε να καταστεί δυνατή η εξαγωγή ασφαλών προγνωστικών συμπερασμάτων.","abstract_html":"Η Χρόνια Μυελογενής Λευχαιμία (ΧΜΛ) χαρακτηρίζεται από την παρουσία του χρωμοσώματος Φιλαδέλφεια (Philadelphia chromosome, Ph) που προκύπτει από την αμοιβαία μετάθεση t(9;22)(q34;q11.2), με αποτέλεσμα τη δημιουργία του υβριδικού γονιδίου BCR-ABL1. Σε ποσοστό 5-10% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, η δημιουργία του υβριδικού γονιδίου είναι αποτέλεσμα παραλλαγής της μετάθεσης Ph, όπου εκτός από τις περιοχές 9q34 και 22q11 συμμετέχουν μια ή περισσότερες περιοχές άλλων χρωμοσωμάτων. Παρόλο που η παρουσία της παραλλαγής Ph δεν έχει συσχετιστεί με κάποιο ιδιαίτερο φαινότυπο της νόσου, η προγνωστική σημασία κάθε διαφορετικής παραλλαγής δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι i) να καθοριστούν το είδος και η παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22)(q34;q11) στην Ελλάδα ii) η ανεύρεση παραλλαγών που δεν έχουν ακόμη αναφερθεί και η αναγνώριση νέων σημείων θραύσης και (iii) ο καθορισμός της συχνότητας συνύπαρξης επιπρόσθετων χρωμοσωματικών ανωμαλιών σε ασθενείς με παραλλαγή της μετάθεσης. Η μελέτη περιελάμβανε 809 ασθενείς με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, από τους οποίους 48 (31 άντρες και 17 γυναίκες) είχαν την παραλλαγή (απλή και σύνθετη) της μετάθεσης στον καρυότυπο (5.9%). Απλή παραλλαγή διαπιστώθηκε σε 13 ασθενείς και πολύπλοκη σε 35 (συμμετοχή ενός επιπρόσθετου χρωμοσώματος σε 31, δύο χρωμοσωμάτων σε 3 και τριών σε ένα 1 ασθενή). Επιπρόσθετες χρωμοσωματικές ανωμαλίες παρουσίαζαν 12 ασθενείς: -Υ (n=1 ), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) και άλλες δομικές σε 5 ασθενείς. Μεταξύ των 48 παραλλαγών Ph της παρούσας μελέτης, οι 14 δεν έχουν αναφερθεί. Από αυτές, οι 4 εμφανίζουν νέα σημεία θραύσης: 3p27 (n=1), 5q15 (n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). H συχνότερα εμφανιζόμενη παραλλαγή ήταν η t(17;22)(p13;q11) (n=2). Τα πιο συχνά συμμετέχοντα χρωμοσώματα στην παραλλαγή ήταν τα: 2 (6/48), 11 (5/48) και 17 (5/48), ενώ δεν συμμετείχαν καθόλου τα χρωμοσώματα Υ, 13, 16, 18 και το ομόλογο 22. Παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22) ανιχνεύθηκε στο 5.9% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, συχνότερα με τον πολύπλοκο 200 τύπο. Η κλασσική κυτταρογενετική ανάλυση είναι η μόνη ενδεδειγμένη μέθοδος για την ταυτοποίηση της παραλλαγής. Η ύπαρξη πολλών διαφορετικών σημείων θραύσης καθιστά αναγκαία την περαιτέρω βιολογική έρευνα και την αξιολόγηση μεγάλου αριθμού περιπτώσεων, ώστε να καταστεί δυνατή η εξαγωγή ασφαλών προγνωστικών συμπερασμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταματοπούλου Αναστασία","Stamatopoulou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864912"],"render_values":[{"text":"uoadl:2864912","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864912","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864912","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2864912","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταματοπούλου Αναστασία","Stamatopoulou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864912"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Χρόνια Μυελογενής Λευχαιμία (ΧΜΛ) χαρακτηρίζεται από την παρουσία του χρωμοσώματος Φιλαδέλφεια (Philadelphia chromosome, Ph) που προκύπτει από την αμοιβαία μετάθεση t(9;22)(q34;q11.2), με αποτέλεσμα τη δημιουργία του υβριδικού γονιδίου BCR-ABL1. Σε ποσοστό 5-10% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, η δημιουργία του υβριδικού γονιδίου είναι αποτέλεσμα παραλλαγής της μετάθεσης Ph, όπου εκτός από τις περιοχές 9q34 και 22q11 συμμετέχουν μια ή περισσότερες περιοχές άλλων χρωμοσωμάτων. Παρόλο που η παρουσία της παραλλαγής Ph δεν έχει συσχετιστεί με κάποιο ιδιαίτερο φαινότυπο της νόσου, η προγνωστική σημασία κάθε διαφορετικής παραλλαγής δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι i) να καθοριστούν το είδος και η παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22)(q34;q11) στην Ελλάδα ii) η ανεύρεση παραλλαγών που δεν έχουν ακόμη αναφερθεί και η αναγνώριση νέων σημείων θραύσης και (iii) ο καθορισμός της συχνότητας συνύπαρξης επιπρόσθετων χρωμοσωματικών ανωμαλιών σε ασθενείς με παραλλαγή της μετάθεσης. Η μελέτη περιελάμβανε 809 ασθενείς με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, από τους οποίους 48 (31 άντρες και 17 γυναίκες) είχαν την παραλλαγή (απλή και σύνθετη) της μετάθεσης στον καρυότυπο (5.9%). Απλή παραλλαγή διαπιστώθηκε σε 13 ασθενείς και πολύπλοκη σε 35 (συμμετοχή ενός επιπρόσθετου χρωμοσώματος σε 31, δύο χρωμοσωμάτων σε 3 και τριών σε ένα 1 ασθενή). Επιπρόσθετες χρωμοσωματικές ανωμαλίες παρουσίαζαν 12 ασθενείς: -Υ (n=1 ), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) και άλλες δομικές σε 5 ασθενείς. Μεταξύ των 48 παραλλαγών Ph της παρούσας μελέτης, οι 14 δεν έχουν αναφερθεί. Από αυτές, οι 4 εμφανίζουν νέα σημεία θραύσης: 3p27 (n=1), 5q15 (n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). H συχνότερα εμφανιζόμενη παραλλαγή ήταν η t(17;22)(p13;q11) (n=2). Τα πιο συχνά συμμετέχοντα χρωμοσώματα στην παραλλαγή ήταν τα: 2 (6/48), 11 (5/48) και 17 (5/48), ενώ δεν συμμετείχαν καθόλου τα χρωμοσώματα Υ, 13, 16, 18 και το ομόλογο 22. Παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22) ανιχνεύθηκε στο 5.9% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, συχνότερα με τον πολύπλοκο 200 τύπο. Η κλασσική κυτταρογενετική ανάλυση είναι η μόνη ενδεδειγμένη μέθοδος για την ταυτοποίηση της παραλλαγής. Η ύπαρξη πολλών διαφορετικών σημείων θραύσης καθιστά αναγκαία την περαιτέρω βιολογική έρευνα και την αξιολόγηση μεγάλου αριθμού περιπτώσεων, ώστε να καταστεί δυνατή η εξαγωγή ασφαλών προγνωστικών συμπερασμάτων.","Introduction: Chronic Myelogenous Leukemia (CML) is defined by the Philadelphia chromosome (Ph) as a result of t(9;22)(q34;q11.2) and the generation of BCR-ABL1 fusion gene. Variant translocations are found in 5-10% of patients with newly diagnosed CML. They can be present either in a simple form, involving 22q11 and one additional breakpoint, or in a complex form, involving 22q11, 9q34 and at least one additional breakpoint. In variant translocations, the distribution of breakpoints exhibits a nonrandom pattern. Although the clinical and hematological features of these cases are not distinct from those seen in standard t(9;22), however, the prognostic role of each individual variant translocation and its additional chromosomal abnormalities has not been elucidated yet. Purpose: The aim of this study is to determine the type and the frequency of variant Ph translocations, their additional chromosomal abnormalities and involvement of new breakpoints in a large Greek cohort of CML patients. Material and Methods: The study included 809 newly diagnosed CML patients. Among them, 48 (31 males, 17 females) exhibited a variant translocation in their karyotype (5.9 %). Results: A simple variant was found in 13 and a complex in 35. The most frequent variant was t(17;22)(p13;q11) (n=2). Additional chromosomal abnormalities were observed in 12 out of 48 patients: -Υ (n=1), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) and other aberrations in 5 patients. Fourteen out of 48 variant translocations have not been reported previously and four of them exhibited involvement of new breakpoints: 3p27 (n=1), 5q15(n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). The most common chromosomes participated in variant translocations were: 2 (6/48), 11 (5/48) and 17 (5/48). There was no participation of the chromosomes Υ, 13, 16, 18 and the homologous 22. Conclusions: Variant translocations were found in 5.9% of patients with newly diagnosed CML, more commonly with complex form. Four of variant translocations exhibited involvement of new breakpoints. The prognostic role of each individual variant translocation and its additional chromosomal abnormalities has not been elucidated yet. Conventional cytogenetic analysis is the only appropriate methodology for the identification of variant translocations in CML. Reviewing of cytogenetic data during each patient’s course of the disease is expected to point out the role of certain variants and additional abnormalities in prognosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι παραλλαγές της μετάθεσης του χρωμοσώματος Ph σε Έλληνες ασθενείς με Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταματοπούλου Αναστασία","Stamatopoulou Anastasia"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η Χρόνια Μυελογενής Λευχαιμία (ΧΜΛ) χαρακτηρίζεται από την παρουσία του χρωμοσώματος Φιλαδέλφεια (Philadelphia chromosome, Ph) που προκύπτει από την αμοιβαία μετάθεση t(9;22)(q34;q11.2), με αποτέλεσμα τη δημιουργία του υβριδικού γονιδίου BCR-ABL1. Σε ποσοστό 5-10% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, η δημιουργία του υβριδικού γονιδίου είναι αποτέλεσμα παραλλαγής της μετάθεσης Ph, όπου εκτός από τις περιοχές 9q34 και 22q11 συμμετέχουν μια ή περισσότερες περιοχές άλλων χρωμοσωμάτων. Παρόλο που η παρουσία της παραλλαγής Ph δεν έχει συσχετιστεί με κάποιο ιδιαίτερο φαινότυπο της νόσου, η προγνωστική σημασία κάθε διαφορετικής παραλλαγής δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι i) να καθοριστούν το είδος και η παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22)(q34;q11) στην Ελλάδα ii) η ανεύρεση παραλλαγών που δεν έχουν ακόμη αναφερθεί και η αναγνώριση νέων σημείων θραύσης και (iii) ο καθορισμός της συχνότητας συνύπαρξης επιπρόσθετων χρωμοσωματικών ανωμαλιών σε ασθενείς με παραλλαγή της μετάθεσης. Η μελέτη περιελάμβανε 809 ασθενείς με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, από τους οποίους 48 (31 άντρες και 17 γυναίκες) είχαν την παραλλαγή (απλή και σύνθετη) της μετάθεσης στον καρυότυπο (5.9%). Απλή παραλλαγή διαπιστώθηκε σε 13 ασθενείς και πολύπλοκη σε 35 (συμμετοχή ενός επιπρόσθετου χρωμοσώματος σε 31, δύο χρωμοσωμάτων σε 3 και τριών σε ένα 1 ασθενή). Επιπρόσθετες χρωμοσωματικές ανωμαλίες παρουσίαζαν 12 ασθενείς: -Υ (n=1 ), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) και άλλες δομικές σε 5 ασθενείς. Μεταξύ των 48 παραλλαγών Ph της παρούσας μελέτης, οι 14 δεν έχουν αναφερθεί. Από αυτές, οι 4 εμφανίζουν νέα σημεία θραύσης: 3p27 (n=1), 5q15 (n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). H συχνότερα εμφανιζόμενη παραλλαγή ήταν η t(17;22)(p13;q11) (n=2). Τα πιο συχνά συμμετέχοντα χρωμοσώματα στην παραλλαγή ήταν τα: 2 (6/48), 11 (5/48) και 17 (5/48), ενώ δεν συμμετείχαν καθόλου τα χρωμοσώματα Υ, 13, 16, 18 και το ομόλογο 22. Παραλλαγή της μετάθεσης t(9;22) ανιχνεύθηκε στο 5.9% των ασθενών με νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ, συχνότερα με τον πολύπλοκο 200 τύπο. Η κλασσική κυτταρογενετική ανάλυση είναι η μόνη ενδεδειγμένη μέθοδος για την ταυτοποίηση της παραλλαγής. Η ύπαρξη πολλών διαφορετικών σημείων θραύσης καθιστά αναγκαία την περαιτέρω βιολογική έρευνα και την αξιολόγηση μεγάλου αριθμού περιπτώσεων, ώστε να καταστεί δυνατή η εξαγωγή ασφαλών προγνωστικών συμπερασμάτων.","Introduction: Chronic Myelogenous Leukemia (CML) is defined by the Philadelphia chromosome (Ph) as a result of t(9;22)(q34;q11.2) and the generation of BCR-ABL1 fusion gene. Variant translocations are found in 5-10% of patients with newly diagnosed CML. They can be present either in a simple form, involving 22q11 and one additional breakpoint, or in a complex form, involving 22q11, 9q34 and at least one additional breakpoint. In variant translocations, the distribution of breakpoints exhibits a nonrandom pattern. Although the clinical and hematological features of these cases are not distinct from those seen in standard t(9;22), however, the prognostic role of each individual variant translocation and its additional chromosomal abnormalities has not been elucidated yet. Purpose: The aim of this study is to determine the type and the frequency of variant Ph translocations, their additional chromosomal abnormalities and involvement of new breakpoints in a large Greek cohort of CML patients. Material and Methods: The study included 809 newly diagnosed CML patients. Among them, 48 (31 males, 17 females) exhibited a variant translocation in their karyotype (5.9 %). Results: A simple variant was found in 13 and a complex in 35. The most frequent variant was t(17;22)(p13;q11) (n=2). Additional chromosomal abnormalities were observed in 12 out of 48 patients: -Υ (n=1), +Ph (n=1), i(17)(q10) (n=1), +21 (n=2), +22 (n=2) and other aberrations in 5 patients. Fourteen out of 48 variant translocations have not been reported previously and four of them exhibited involvement of new breakpoints: 3p27 (n=1), 5q15(n=1), 5q21-22 (n=1), 14p11 (n=1). The most common chromosomes participated in variant translocations were: 2 (6/48), 11 (5/48) and 17 (5/48). There was no participation of the chromosomes Υ, 13, 16, 18 and the homologous 22. Conclusions: Variant translocations were found in 5.9% of patients with newly diagnosed CML, more commonly with complex form. Four of variant translocations exhibited involvement of new breakpoints. The prognostic role of each individual variant translocation and its additional chromosomal abnormalities has not been elucidated yet. Conventional cytogenetic analysis is the only appropriate methodology for the identification of variant translocations in CML. Reviewing of cytogenetic data during each patient’s course of the disease is expected to point out the role of certain variants and additional abnormalities in prognosis."],"dc:identifier":["uoadl:2864912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864912"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι παραλλαγές της μετάθεσης του χρωμοσώματος Ph σε Έλληνες ασθενείς με Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z"}