{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864958"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2864958","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση του συνδυασμού αερόβιας και υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης στις φυσιολογικές αποκρίσεις δρομέων ταχύτητας.","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (ΥΕΔΠ) αποτελεί έναν αποδοτικό από άποψη χρόνου και αποτελεσματικό τρόπο βελτίωσης της αθλητικής απόδοσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός συνδυασμού ΥΕΔΠ και αερόβιας προπόνησης στις μετασκησιακές μεταβολές της καρδιακής συχνότητας και των επιπέδων του γαλακτικού, της τεστοστερόνης και της κορτιζόλης σε δρομείς που τυπικά ακολουθούν την ΥΕΔΠ. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατέσσερις δρομείς των 200m - 400m εκτέλεσαν σε ανοικτό στίβο δρομική δοκιμασία α) 400 m μέγιστης έντασης (400mMax), β) 400 m στο 90% της μέγιστης (400m 90%), και γ) τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο με ταχύτητα 12.8 km.h-1 και κλίση 20% μέχρι εξάντλησης (δοκιμασία Cunningham-Faulkner). Κατόπιν, οι εθελοντές χωρίστηκαν σε 2 ισοδύναμες/ισάριθμες ομάδες και ακολούθησαν πρόγραμμα προπόνησης 6 εβδομάδων που περιελάμβανε α) συνδυασμό ΥΕΔΠ 2 φορές/εβδομάδα και αερόβια προπόνηση 2 φορές/εβδομάδα (ΣΥΝΔ), ή β) ΥΕΔΠ μόνο 2 φορές/εβδομάδα (ΥΕΔΠ). Ειδικότερα, η ΥΕΔΠ περιελάμβανε πρόγραμμα 5 Χ 150m στη μία προπονητική συνεδρία και στην άλλη 4 X 200m, με ένταση στο 95% της μέγιστης και διαλείμματα των 4 min. Η ΣΥΝΔ περιελάμβανε εβδομαδιαίως, επιπλέον των δύο συνεδριών ΗΙΙΤ, και πρόγραμμα δύο συνεδριών αερόβιας προπόνησης, στη μία προπονητική συνεδρία 6 Χ 150m και στην άλλη 6 X 250m, με ένταση στο 60%-70% της μέγιστης και διαλείμματα του 1 min. Οι προπονητικοί όγκοι των ΥΕΔΠ και ΣΥΝΔ δεν ήταν εξισωμένοι μεταξύ τους. Μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης 6 εβδομάδων οι δρομικές δοκιμασίες επαναλήφθηκαν, με την ένταση των 400 m στο 90% της μέγιστης να αντιστοιχεί σε εκείνη πριν τη περίοδο προπόνησης. Πριν και 3 λεπτά μετά από τις δρομικές δοκιμασίες συλλέχθηκαν δείγματα τριχοειδικού αίματος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης γαλακτικού, ενώ για 3 λεπτά καταγράφoνταν και η αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας. Επίσης, πριν και 30 λεπτά μετά τις δοκιμασίες των 400 m (400mMax και 400m 90%) συλλέχθηκαν δείγματα σιέλου για τον προσδιορισμό της ελεύθερης τεστοστερόνης (ΤΕΣΤΟ) και κορτιζόλης (ΚΟΡΤ). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο προπόνησης, η βελτίωση της επίδοσης στα 400mmax (ΣΥΝΔ: 1.9 ± 0.4%, ΥΕΔΠ: 2.6± 0.4%) και στη δοκιμασία Cunningham-Faulker (ΣΥΝΔ: 13.9± 3.9%, ΥΕΔΠ: 15.7±1.3%) ήταν παρόμοια και στις 2 ομάδες (p=0.23και p=0.66,αντίστοιχα). Επίσης, η αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού 3 λεπτά μετά τις δοκιμασίες 400m 90% (ΣΥΝΔ: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) και Cunningham-Faulkner (ΣΥΝΔ: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) ήταν χαμηλότερη στην ομάδα ΣΥΝΔ σε σύγκριση με την ομάδα ΥΕΔΠ. Η μέση ποσοστιαία τιμή της καρδιακής συχνότητας στο 3ο λεπτό της φάσης αποκατάστασης μετά τη δοκιμασία των 400mMax ήταν χαμηλότερη (p< 0.01) στην ΣΥΝΔ (75 ± 1%) σε σύγκριση με την ΥΕΔΠ (80 ± 1%). Στη δοκιμασία των 400 m 90%, το πηλίκο ΤΕΣΤΟ/ΚΟΡΤ αυξήθηκε μετά την περίοδο προπόνησης μόνο στην ΣΥΝΔ (Πριν την Προπόνηση: 7.0 ± 2.2, Μετά την Προπόνηση: 13.4 ± 2.2, p=0.045), ενώ η ΚΟΡΤ ήταν υψηλότερη (p=0.016) μετά την προπόνηση στην ΥΕΔΠ (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) σε σύγκριση με την ΣΥΝΔ (8.4 ± 1.5 ng.ml-1). Δεν παρατηρήθηκαν άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο προπονητικών ομάδων ως προς τις ορμονικές αποκρίσεις τους (p>0.05). Ωστόσο, υψηλότερες ορμονικές αποκρίσεις (p<0.05) στην άσκηση παρατηρήθηκαν στη δοκιμασία των 400 mMax σε σύγκριση με εκείνη των 400 m 90%, ανεξάρτητα από τους παράγοντες «προπόνηση» (πριν/μετά την προπόνηση) και «πειραματική ομάδα» (ΥΕΔΠ/ΣΥΝΔ). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο συνδυασμός αερόβιας προπόνησης και ΥΕΔΠ οδήγησε σε μειωμένη απόκριση της ΚΟΡΤ 30 λεπτά μετά την δοκιμασία 400 m 90%. Επίσης, η ίδια προπόνηση (ΣΥΝΔ) δεν προκάλεσε μεγαλύτερη βελτίωση της επίδοσης στα 400 mMax και στη δοκιμασία Cunningham-Faulkner, ωστόσο επέφερε φυσιολογικές μεταβολές που συνέβαλαν στην αποτελεσματικότερη εξουδετέρωση του γαλακτικού και την ταχύτερη αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας μετασκησιακά.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (ΥΕΔΠ) αποτελεί έναν αποδοτικό από άποψη χρόνου και αποτελεσματικό τρόπο βελτίωσης της αθλητικής απόδοσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός συνδυασμού ΥΕΔΠ και αερόβιας προπόνησης στις μετασκησιακές μεταβολές της καρδιακής συχνότητας και των επιπέδων του γαλακτικού, της τεστοστερόνης και της κορτιζόλης σε δρομείς που τυπικά ακολουθούν την ΥΕΔΠ. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατέσσερις δρομείς των 200m - 400m εκτέλεσαν σε ανοικτό στίβο δρομική δοκιμασία α) 400 m μέγιστης έντασης (400mMax), β) 400 m στο 90% της μέγιστης (400m 90%), και γ) τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο με ταχύτητα 12.8 km.h-1 και κλίση 20% μέχρι εξάντλησης (δοκιμασία Cunningham-Faulkner). Κατόπιν, οι εθελοντές χωρίστηκαν σε 2 ισοδύναμες/ισάριθμες ομάδες και ακολούθησαν πρόγραμμα προπόνησης 6 εβδομάδων που περιελάμβανε α) συνδυασμό ΥΕΔΠ 2 φορές/εβδομάδα και αερόβια προπόνηση 2 φορές/εβδομάδα (ΣΥΝΔ), ή β) ΥΕΔΠ μόνο 2 φορές/εβδομάδα (ΥΕΔΠ). Ειδικότερα, η ΥΕΔΠ περιελάμβανε πρόγραμμα 5 Χ 150m στη μία προπονητική συνεδρία και στην άλλη 4 X 200m, με ένταση στο 95% της μέγιστης και διαλείμματα των 4 min. Η ΣΥΝΔ περιελάμβανε εβδομαδιαίως, επιπλέον των δύο συνεδριών ΗΙΙΤ, και πρόγραμμα δύο συνεδριών αερόβιας προπόνησης, στη μία προπονητική συνεδρία 6 Χ 150m και στην άλλη 6 X 250m, με ένταση στο 60%-70% της μέγιστης και διαλείμματα του 1 min. Οι προπονητικοί όγκοι των ΥΕΔΠ και ΣΥΝΔ δεν ήταν εξισωμένοι μεταξύ τους. Μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης 6 εβδομάδων οι δρομικές δοκιμασίες επαναλήφθηκαν, με την ένταση των 400 m στο 90% της μέγιστης να αντιστοιχεί σε εκείνη πριν τη περίοδο προπόνησης. Πριν και 3 λεπτά μετά από τις δρομικές δοκιμασίες συλλέχθηκαν δείγματα τριχοειδικού αίματος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης γαλακτικού, ενώ για 3 λεπτά καταγράφoνταν και η αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας. Επίσης, πριν και 30 λεπτά μετά τις δοκιμασίες των 400 m (400mMax και 400m 90%) συλλέχθηκαν δείγματα σιέλου για τον προσδιορισμό της ελεύθερης τεστοστερόνης (ΤΕΣΤΟ) και κορτιζόλης (ΚΟΡΤ). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο προπόνησης, η βελτίωση της επίδοσης στα 400mmax (ΣΥΝΔ: 1.9 ± 0.4%, ΥΕΔΠ: 2.6± 0.4%) και στη δοκιμασία Cunningham-Faulker (ΣΥΝΔ: 13.9± 3.9%, ΥΕΔΠ: 15.7±1.3%) ήταν παρόμοια και στις 2 ομάδες (p=0.23και p=0.66,αντίστοιχα). Επίσης, η αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού 3 λεπτά μετά τις δοκιμασίες 400m 90% (ΣΥΝΔ: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) και Cunningham-Faulkner (ΣΥΝΔ: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) ήταν χαμηλότερη στην ομάδα ΣΥΝΔ σε σύγκριση με την ομάδα ΥΕΔΠ. Η μέση ποσοστιαία τιμή της καρδιακής συχνότητας στο 3ο λεπτό της φάσης αποκατάστασης μετά τη δοκιμασία των 400mMax ήταν χαμηλότερη (p&lt; 0.01) στην ΣΥΝΔ (75 ± 1%) σε σύγκριση με την ΥΕΔΠ (80 ± 1%). Στη δοκιμασία των 400 m 90%, το πηλίκο ΤΕΣΤΟ/ΚΟΡΤ αυξήθηκε μετά την περίοδο προπόνησης μόνο στην ΣΥΝΔ (Πριν την Προπόνηση: 7.0 ± 2.2, Μετά την Προπόνηση: 13.4 ± 2.2, p=0.045), ενώ η ΚΟΡΤ ήταν υψηλότερη (p=0.016) μετά την προπόνηση στην ΥΕΔΠ (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) σε σύγκριση με την ΣΥΝΔ (8.4 ± 1.5 ng.ml-1). Δεν παρατηρήθηκαν άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο προπονητικών ομάδων ως προς τις ορμονικές αποκρίσεις τους (p&gt;0.05). Ωστόσο, υψηλότερες ορμονικές αποκρίσεις (p&lt;0.05) στην άσκηση παρατηρήθηκαν στη δοκιμασία των 400 mMax σε σύγκριση με εκείνη των 400 m 90%, ανεξάρτητα από τους παράγοντες «προπόνηση» (πριν/μετά την προπόνηση) και «πειραματική ομάδα» (ΥΕΔΠ/ΣΥΝΔ). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο συνδυασμός αερόβιας προπόνησης και ΥΕΔΠ οδήγησε σε μειωμένη απόκριση της ΚΟΡΤ 30 λεπτά μετά την δοκιμασία 400 m 90%. Επίσης, η ίδια προπόνηση (ΣΥΝΔ) δεν προκάλεσε μεγαλύτερη βελτίωση της επίδοσης στα 400 mMax και στη δοκιμασία Cunningham-Faulkner, ωστόσο επέφερε φυσιολογικές μεταβολές που συνέβαλαν στην αποτελεσματικότερη εξουδετέρωση του γαλακτικού και την ταχύτερη αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας μετασκησιακά.","abstract_has_math":false,"creators":["Δούκας Παναγιώτης","Doukas Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864958"],"render_values":[{"text":"uoadl:2864958","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864958","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864958","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2864958","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δούκας Παναγιώτης","Doukas Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2864958","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864958"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (ΥΕΔΠ) αποτελεί έναν αποδοτικό από άποψη χρόνου και αποτελεσματικό τρόπο βελτίωσης της αθλητικής απόδοσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός συνδυασμού ΥΕΔΠ και αερόβιας προπόνησης στις μετασκησιακές μεταβολές της καρδιακής συχνότητας και των επιπέδων του γαλακτικού, της τεστοστερόνης και της κορτιζόλης σε δρομείς που τυπικά ακολουθούν την ΥΕΔΠ. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατέσσερις δρομείς των 200m - 400m εκτέλεσαν σε ανοικτό στίβο δρομική δοκιμασία α) 400 m μέγιστης έντασης (400mMax), β) 400 m στο 90% της μέγιστης (400m 90%), και γ) τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο με ταχύτητα 12.8 km.h-1 και κλίση 20% μέχρι εξάντλησης (δοκιμασία Cunningham-Faulkner). Κατόπιν, οι εθελοντές χωρίστηκαν σε 2 ισοδύναμες/ισάριθμες ομάδες και ακολούθησαν πρόγραμμα προπόνησης 6 εβδομάδων που περιελάμβανε α) συνδυασμό ΥΕΔΠ 2 φορές/εβδομάδα και αερόβια προπόνηση 2 φορές/εβδομάδα (ΣΥΝΔ), ή β) ΥΕΔΠ μόνο 2 φορές/εβδομάδα (ΥΕΔΠ). Ειδικότερα, η ΥΕΔΠ περιελάμβανε πρόγραμμα 5 Χ 150m στη μία προπονητική συνεδρία και στην άλλη 4 X 200m, με ένταση στο 95% της μέγιστης και διαλείμματα των 4 min. Η ΣΥΝΔ περιελάμβανε εβδομαδιαίως, επιπλέον των δύο συνεδριών ΗΙΙΤ, και πρόγραμμα δύο συνεδριών αερόβιας προπόνησης, στη μία προπονητική συνεδρία 6 Χ 150m και στην άλλη 6 X 250m, με ένταση στο 60%-70% της μέγιστης και διαλείμματα του 1 min. Οι προπονητικοί όγκοι των ΥΕΔΠ και ΣΥΝΔ δεν ήταν εξισωμένοι μεταξύ τους. Μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης 6 εβδομάδων οι δρομικές δοκιμασίες επαναλήφθηκαν, με την ένταση των 400 m στο 90% της μέγιστης να αντιστοιχεί σε εκείνη πριν τη περίοδο προπόνησης. Πριν και 3 λεπτά μετά από τις δρομικές δοκιμασίες συλλέχθηκαν δείγματα τριχοειδικού αίματος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης γαλακτικού, ενώ για 3 λεπτά καταγράφoνταν και η αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας. Επίσης, πριν και 30 λεπτά μετά τις δοκιμασίες των 400 m (400mMax και 400m 90%) συλλέχθηκαν δείγματα σιέλου για τον προσδιορισμό της ελεύθερης τεστοστερόνης (ΤΕΣΤΟ) και κορτιζόλης (ΚΟΡΤ). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο προπόνησης, η βελτίωση της επίδοσης στα 400mmax (ΣΥΝΔ: 1.9 ± 0.4%, ΥΕΔΠ: 2.6± 0.4%) και στη δοκιμασία Cunningham-Faulker (ΣΥΝΔ: 13.9± 3.9%, ΥΕΔΠ: 15.7±1.3%) ήταν παρόμοια και στις 2 ομάδες (p=0.23και p=0.66,αντίστοιχα). Επίσης, η αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού 3 λεπτά μετά τις δοκιμασίες 400m 90% (ΣΥΝΔ: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) και Cunningham-Faulkner (ΣΥΝΔ: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) ήταν χαμηλότερη στην ομάδα ΣΥΝΔ σε σύγκριση με την ομάδα ΥΕΔΠ. Η μέση ποσοστιαία τιμή της καρδιακής συχνότητας στο 3ο λεπτό της φάσης αποκατάστασης μετά τη δοκιμασία των 400mMax ήταν χαμηλότερη (p< 0.01) στην ΣΥΝΔ (75 ± 1%) σε σύγκριση με την ΥΕΔΠ (80 ± 1%). Στη δοκιμασία των 400 m 90%, το πηλίκο ΤΕΣΤΟ/ΚΟΡΤ αυξήθηκε μετά την περίοδο προπόνησης μόνο στην ΣΥΝΔ (Πριν την Προπόνηση: 7.0 ± 2.2, Μετά την Προπόνηση: 13.4 ± 2.2, p=0.045), ενώ η ΚΟΡΤ ήταν υψηλότερη (p=0.016) μετά την προπόνηση στην ΥΕΔΠ (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) σε σύγκριση με την ΣΥΝΔ (8.4 ± 1.5 ng.ml-1). Δεν παρατηρήθηκαν άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο προπονητικών ομάδων ως προς τις ορμονικές αποκρίσεις τους (p>0.05). Ωστόσο, υψηλότερες ορμονικές αποκρίσεις (p<0.05) στην άσκηση παρατηρήθηκαν στη δοκιμασία των 400 mMax σε σύγκριση με εκείνη των 400 m 90%, ανεξάρτητα από τους παράγοντες «προπόνηση» (πριν/μετά την προπόνηση) και «πειραματική ομάδα» (ΥΕΔΠ/ΣΥΝΔ). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο συνδυασμός αερόβιας προπόνησης και ΥΕΔΠ οδήγησε σε μειωμένη απόκριση της ΚΟΡΤ 30 λεπτά μετά την δοκιμασία 400 m 90%. Επίσης, η ίδια προπόνηση (ΣΥΝΔ) δεν προκάλεσε μεγαλύτερη βελτίωση της επίδοσης στα 400 mMax και στη δοκιμασία Cunningham-Faulkner, ωστόσο επέφερε φυσιολογικές μεταβολές που συνέβαλαν στην αποτελεσματικότερη εξουδετέρωση του γαλακτικού και την ταχύτερη αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας μετασκησιακά.","INTRODUCTION: High intensity interval training (HIIT) is a time-efficient and effective way to improve athletic performance. The purpose of this study was to examine the potential influence of combined aerobic and HIIT on post-exercise physiological and hormonal responses in athletes already involved in HIIT. MATERIALS AND METHODS: Fourteen runners (200m-400m) performed, in open track and field, running tests of a) 400m at maximum intensity (400m Max), b) 400m at 90% of maximum (400m 90%), and c) running at 12.8 km.h-1 and 20% inclination to exhaustion (Cunningham-Faulkner test) (C-F). Thereafter, the volunteers were divided into two equivalent groups of 7 participants each and underwent a 6-week training program which included a) a combination of HIIT (2 times/week) and aerobic training (2 times/week), (Comb Group), or b) a HIIT only (2 times/week), (HIIT Group). The HIIT program consisted of 5 X 150 m once a week and 4 X 200m also once a week, at 95% of maximal intensity, with 4-min intervals. The Comb program, in addition to the two HIIT training sessions per week, included also one session of 6 X 150 m and one of 6 X 250 m at 60%-70% with 1-min intervals. The training volume was not equal between the HIIT and Comb group. Upon the completion of the 6-week training period, running tests were repeated, with the intensity of 400 m 90% test corresponding to that before training. Before and 3 min after the running tests, capillary blood samples were collected to determine the lactate concentration, while heart rate was recorded for 3 min during the recovery after τηε tests. In addition, before and 30 min after the 400m tests (400m Max and 400m 90%) saliva samples were collected, to determine free testosterone (TESTO) and cortisol (COR) levels. RESULTS: Following the training period,performance improvement in the 400m Max (Comb: 1.9 ± 0.4%, HIIT: 2.6 ± 0.4%) and the C-F test (Comb: 13.9 ± 3.9%, HIIT: 15.7 ± 1.3%) was similar in both groups (p = 0.23 and p = 0.66, respectively). Also after training, the increase of post-exercise lactate concentration 3 min after the 400m 90% test (Comb: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1 vs. HIIT: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) and the C-F test (Comb: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1 vs. HIIT: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) was lower in the Comb compared to the HIIT group. Mean percent heart rate at the 3nd min of recovery following the 400mMax testwas lower (p<0.01) in the Comb (75 ± 1%) compared to the HIIT (80 ± 1%) group. In the 400m 90% test, the TESTO/COR ratio increased after training only in the Comb group (Pre-Training: 7.0 ± 2.2 vs. Post-Training: 13.4 ± 2.2, p=0.045), while COR levels were higher (p=0.016) after training in HIIT (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) compared to Comb (8.4 ± 1.5 ng.ml-1) group. No other significant differences in hormonal responses were observed between groups (p>0.05). Interestingly, higher hormonal responses (increases) (p<0.05) were observed in 400mMax compared to 400m-90% test, irrespective of the factors “training” (pre/post training) and “group” (HIIT/Comb). CONCLUSIONS: The combination of aerobic and HIIT training resulted in the attenuation of post-exercise COR responses 30min after the 400 m 90% test. In addition, the Comb training did not further improve performance in 400 m Max and C-F tests compared to HIIT, however it probably induced physiological adaptations that facilitated the more effective buffering/removal of blood lactate and the faster recovery of heart rate post-exercise."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση του συνδυασμού αερόβιας και υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης στις φυσιολογικές αποκρίσεις δρομέων ταχύτητας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δούκας Παναγιώτης","Doukas Panagiotis"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (ΥΕΔΠ) αποτελεί έναν αποδοτικό από άποψη χρόνου και αποτελεσματικό τρόπο βελτίωσης της αθλητικής απόδοσης. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης ενός συνδυασμού ΥΕΔΠ και αερόβιας προπόνησης στις μετασκησιακές μεταβολές της καρδιακής συχνότητας και των επιπέδων του γαλακτικού, της τεστοστερόνης και της κορτιζόλης σε δρομείς που τυπικά ακολουθούν την ΥΕΔΠ. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Δεκατέσσερις δρομείς των 200m - 400m εκτέλεσαν σε ανοικτό στίβο δρομική δοκιμασία α) 400 m μέγιστης έντασης (400mMax), β) 400 m στο 90% της μέγιστης (400m 90%), και γ) τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο με ταχύτητα 12.8 km.h-1 και κλίση 20% μέχρι εξάντλησης (δοκιμασία Cunningham-Faulkner). Κατόπιν, οι εθελοντές χωρίστηκαν σε 2 ισοδύναμες/ισάριθμες ομάδες και ακολούθησαν πρόγραμμα προπόνησης 6 εβδομάδων που περιελάμβανε α) συνδυασμό ΥΕΔΠ 2 φορές/εβδομάδα και αερόβια προπόνηση 2 φορές/εβδομάδα (ΣΥΝΔ), ή β) ΥΕΔΠ μόνο 2 φορές/εβδομάδα (ΥΕΔΠ). Ειδικότερα, η ΥΕΔΠ περιελάμβανε πρόγραμμα 5 Χ 150m στη μία προπονητική συνεδρία και στην άλλη 4 X 200m, με ένταση στο 95% της μέγιστης και διαλείμματα των 4 min. Η ΣΥΝΔ περιελάμβανε εβδομαδιαίως, επιπλέον των δύο συνεδριών ΗΙΙΤ, και πρόγραμμα δύο συνεδριών αερόβιας προπόνησης, στη μία προπονητική συνεδρία 6 Χ 150m και στην άλλη 6 X 250m, με ένταση στο 60%-70% της μέγιστης και διαλείμματα του 1 min. Οι προπονητικοί όγκοι των ΥΕΔΠ και ΣΥΝΔ δεν ήταν εξισωμένοι μεταξύ τους. Μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης 6 εβδομάδων οι δρομικές δοκιμασίες επαναλήφθηκαν, με την ένταση των 400 m στο 90% της μέγιστης να αντιστοιχεί σε εκείνη πριν τη περίοδο προπόνησης. Πριν και 3 λεπτά μετά από τις δρομικές δοκιμασίες συλλέχθηκαν δείγματα τριχοειδικού αίματος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης γαλακτικού, ενώ για 3 λεπτά καταγράφoνταν και η αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας. Επίσης, πριν και 30 λεπτά μετά τις δοκιμασίες των 400 m (400mMax και 400m 90%) συλλέχθηκαν δείγματα σιέλου για τον προσδιορισμό της ελεύθερης τεστοστερόνης (ΤΕΣΤΟ) και κορτιζόλης (ΚΟΡΤ). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Μετά την περίοδο προπόνησης, η βελτίωση της επίδοσης στα 400mmax (ΣΥΝΔ: 1.9 ± 0.4%, ΥΕΔΠ: 2.6± 0.4%) και στη δοκιμασία Cunningham-Faulker (ΣΥΝΔ: 13.9± 3.9%, ΥΕΔΠ: 15.7±1.3%) ήταν παρόμοια και στις 2 ομάδες (p=0.23και p=0.66,αντίστοιχα). Επίσης, η αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού 3 λεπτά μετά τις δοκιμασίες 400m 90% (ΣΥΝΔ: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) και Cunningham-Faulkner (ΣΥΝΔ: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1, ΥΕΔΠ: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) ήταν χαμηλότερη στην ομάδα ΣΥΝΔ σε σύγκριση με την ομάδα ΥΕΔΠ. Η μέση ποσοστιαία τιμή της καρδιακής συχνότητας στο 3ο λεπτό της φάσης αποκατάστασης μετά τη δοκιμασία των 400mMax ήταν χαμηλότερη (p< 0.01) στην ΣΥΝΔ (75 ± 1%) σε σύγκριση με την ΥΕΔΠ (80 ± 1%). Στη δοκιμασία των 400 m 90%, το πηλίκο ΤΕΣΤΟ/ΚΟΡΤ αυξήθηκε μετά την περίοδο προπόνησης μόνο στην ΣΥΝΔ (Πριν την Προπόνηση: 7.0 ± 2.2, Μετά την Προπόνηση: 13.4 ± 2.2, p=0.045), ενώ η ΚΟΡΤ ήταν υψηλότερη (p=0.016) μετά την προπόνηση στην ΥΕΔΠ (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) σε σύγκριση με την ΣΥΝΔ (8.4 ± 1.5 ng.ml-1). Δεν παρατηρήθηκαν άλλες σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο προπονητικών ομάδων ως προς τις ορμονικές αποκρίσεις τους (p>0.05). Ωστόσο, υψηλότερες ορμονικές αποκρίσεις (p<0.05) στην άσκηση παρατηρήθηκαν στη δοκιμασία των 400 mMax σε σύγκριση με εκείνη των 400 m 90%, ανεξάρτητα από τους παράγοντες «προπόνηση» (πριν/μετά την προπόνηση) και «πειραματική ομάδα» (ΥΕΔΠ/ΣΥΝΔ). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Ο συνδυασμός αερόβιας προπόνησης και ΥΕΔΠ οδήγησε σε μειωμένη απόκριση της ΚΟΡΤ 30 λεπτά μετά την δοκιμασία 400 m 90%. Επίσης, η ίδια προπόνηση (ΣΥΝΔ) δεν προκάλεσε μεγαλύτερη βελτίωση της επίδοσης στα 400 mMax και στη δοκιμασία Cunningham-Faulkner, ωστόσο επέφερε φυσιολογικές μεταβολές που συνέβαλαν στην αποτελεσματικότερη εξουδετέρωση του γαλακτικού και την ταχύτερη αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας μετασκησιακά.","INTRODUCTION: High intensity interval training (HIIT) is a time-efficient and effective way to improve athletic performance. The purpose of this study was to examine the potential influence of combined aerobic and HIIT on post-exercise physiological and hormonal responses in athletes already involved in HIIT. MATERIALS AND METHODS: Fourteen runners (200m-400m) performed, in open track and field, running tests of a) 400m at maximum intensity (400m Max), b) 400m at 90% of maximum (400m 90%), and c) running at 12.8 km.h-1 and 20% inclination to exhaustion (Cunningham-Faulkner test) (C-F). Thereafter, the volunteers were divided into two equivalent groups of 7 participants each and underwent a 6-week training program which included a) a combination of HIIT (2 times/week) and aerobic training (2 times/week), (Comb Group), or b) a HIIT only (2 times/week), (HIIT Group). The HIIT program consisted of 5 X 150 m once a week and 4 X 200m also once a week, at 95% of maximal intensity, with 4-min intervals. The Comb program, in addition to the two HIIT training sessions per week, included also one session of 6 X 150 m and one of 6 X 250 m at 60%-70% with 1-min intervals. The training volume was not equal between the HIIT and Comb group. Upon the completion of the 6-week training period, running tests were repeated, with the intensity of 400 m 90% test corresponding to that before training. Before and 3 min after the running tests, capillary blood samples were collected to determine the lactate concentration, while heart rate was recorded for 3 min during the recovery after τηε tests. In addition, before and 30 min after the 400m tests (400m Max and 400m 90%) saliva samples were collected, to determine free testosterone (TESTO) and cortisol (COR) levels. RESULTS: Following the training period,performance improvement in the 400m Max (Comb: 1.9 ± 0.4%, HIIT: 2.6 ± 0.4%) and the C-F test (Comb: 13.9 ± 3.9%, HIIT: 15.7 ± 1.3%) was similar in both groups (p = 0.23 and p = 0.66, respectively). Also after training, the increase of post-exercise lactate concentration 3 min after the 400m 90% test (Comb: 9.6 ± 0.6 mmol.l-1 vs. HIIT: 12.2 ± 0.6 mmol.l-1; p=0.04) and the C-F test (Comb: 12.1 ± 0.4 mmol.l-1 vs. HIIT: 15.4 ± 0.5 mmol.l-1; p=0.012) was lower in the Comb compared to the HIIT group. Mean percent heart rate at the 3nd min of recovery following the 400mMax testwas lower (p<0.01) in the Comb (75 ± 1%) compared to the HIIT (80 ± 1%) group. In the 400m 90% test, the TESTO/COR ratio increased after training only in the Comb group (Pre-Training: 7.0 ± 2.2 vs. Post-Training: 13.4 ± 2.2, p=0.045), while COR levels were higher (p=0.016) after training in HIIT (13.6 ± 1.5 ng.ml-1) compared to Comb (8.4 ± 1.5 ng.ml-1) group. No other significant differences in hormonal responses were observed between groups (p>0.05). Interestingly, higher hormonal responses (increases) (p<0.05) were observed in 400mMax compared to 400m-90% test, irrespective of the factors “training” (pre/post training) and “group” (HIIT/Comb). CONCLUSIONS: The combination of aerobic and HIIT training resulted in the attenuation of post-exercise COR responses 30min after the 400 m 90% test. In addition, the Comb training did not further improve performance in 400 m Max and C-F tests compared to HIIT, however it probably induced physiological adaptations that facilitated the more effective buffering/removal of blood lactate and the faster recovery of heart rate post-exercise."],"dc:identifier":["uoadl:2864958","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2864958"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση του συνδυασμού αερόβιας και υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης στις φυσιολογικές αποκρίσεις δρομέων ταχύτητας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:24Z"}