{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865094"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865094","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών: τρισδιάστατη ανάλυση αλληλεπίθεσης","abstract":"Εισαγωγή: Η βραχυπρόθεσμη ορθοδοντική υποτροπή που εμφανίζεται μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορεί να σχετίζεται με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και ίσως να αποτελεί ένδειξη της μακροπρόθεσμης υποτροπής. Σκοπός: Η αξιολόγηση της άμεσης ορθοδοντικής υποτροπής μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών, καθώς και της συσχέτιση αυτής με την αρχική κατάσταση. Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα αποτελείτο από 38 ασθενείς (19 αγόρια, 19 κορίτσια). Δύο αποτυπώματα πολυβινυλ-σιλοξάνης ελήφθησαν, το ένα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών (T1), και το άλλο μια εβδομάδα αργότερα (T2), και ψηφιοποιήθηκαν στις τρεις διαστάσεις του χώρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν εφαρμόστηκε κανένα σχήμα συγκράτησης. Η αλληλεπίθεση των ψηφιακών εκμαγείων έγινε σε δομές του βλεννογόνου της σκληρής υπερώας. Οι πρώτοι γομφίοι, οι κυνόδοντες και οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου αποτέλεσαν τα υπό εξέταση δόντια. Καταγράφηκε η μετατόπιση του κέντρου γεωμετρίας του σχήματος, καθώς και η περιστροφή του κάθε δοντιού. Μελετήθηκε η υποτροπή που σημειώθηκε κατά την περίοδο (T1-T2). Επιπλέον, αξιολογήθηκε η μετακίνηση των δοντιών πριν τη θεραπεία (T0), μέχρι μετά τη θεραπεία (T1), και συσχετίσθηκε με την υποτροπή που παρατηρήθηκε. Η κανονικότητα της κατανομής των μετρήσεων ελέγχθηκε με τη δοκιμασία Shapiro-Wilk. Επελέγησαν μη παραμετρικές δοκιμασίες. Ο συντελεστής συσχέτισης του Spearman (r) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αξιολογηθεί η συσχέτιση της μετακίνησης των δοντιών μεταξύ των περιόδων T0-T1 και T1-T2. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε ανιχνεύσιμη υποτροπή, η οποία σχετιζόταν με αλλαγές στη θέση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Όσον αφορά τους πρώτους γομφίους (#16,26), παρατηρήθηκε υποτροπή στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 αντίστοιχα), στην εγγύς-άπω απόκλιση (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 αντίστοιχα), καθώς και στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 αντίστοιχα). Σχετικά με τους κυνόδοντες (#13,23), η άμεση υποτροπή περιεγράφηκε ως στροφή γύρω από τον επιμήκη άξονά τους (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 αντίστοιχα). Οι κεντρικοί τομείς (#11,21) υποτροπίασαν στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 αντίστοιχα), στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 αντίστοιχα), και παρουσίασαν στροφή γύρω από το επιμήκη άξονά τους (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 αντίστοιχα). Επιπρόσθετα, η απόκλιση της μύλης των κεντρικών τομέων μετά τη θεραπεία συσχετιζόταν με τη μετακίνηση του δοντιού κατά τη διάρκεια της θεραπείας κατά το προσθιοπίσθιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η άμεση ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορούσε να συσχετιστεί σημαντικά με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας. Οι συσχετίσεις που αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο μπορούν να βοηθήσουν στην πιο ασφαλή πρόβλεψη της βραχυπρόθεσμης ορθοδοντικής υποτροπής, την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης ανάγκης για θεραπεία, καθώς και να οδηγήσουν σε περισσότερο εξατομικευμένα σχήματα συγκράτησης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η βραχυπρόθεσμη ορθοδοντική υποτροπή που εμφανίζεται μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορεί να σχετίζεται με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και ίσως να αποτελεί ένδειξη της μακροπρόθεσμης υποτροπής. Σκοπός: Η αξιολόγηση της άμεσης ορθοδοντικής υποτροπής μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών, καθώς και της συσχέτιση αυτής με την αρχική κατάσταση. Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα αποτελείτο από 38 ασθενείς (19 αγόρια, 19 κορίτσια). Δύο αποτυπώματα πολυβινυλ-σιλοξάνης ελήφθησαν, το ένα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών (T1), και το άλλο μια εβδομάδα αργότερα (T2), και ψηφιοποιήθηκαν στις τρεις διαστάσεις του χώρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν εφαρμόστηκε κανένα σχήμα συγκράτησης. Η αλληλεπίθεση των ψηφιακών εκμαγείων έγινε σε δομές του βλεννογόνου της σκληρής υπερώας. Οι πρώτοι γομφίοι, οι κυνόδοντες και οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου αποτέλεσαν τα υπό εξέταση δόντια. Καταγράφηκε η μετατόπιση του κέντρου γεωμετρίας του σχήματος, καθώς και η περιστροφή του κάθε δοντιού. Μελετήθηκε η υποτροπή που σημειώθηκε κατά την περίοδο (T1-T2). Επιπλέον, αξιολογήθηκε η μετακίνηση των δοντιών πριν τη θεραπεία (T0), μέχρι μετά τη θεραπεία (T1), και συσχετίσθηκε με την υποτροπή που παρατηρήθηκε. Η κανονικότητα της κατανομής των μετρήσεων ελέγχθηκε με τη δοκιμασία Shapiro-Wilk. Επελέγησαν μη παραμετρικές δοκιμασίες. Ο συντελεστής συσχέτισης του Spearman (r) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αξιολογηθεί η συσχέτιση της μετακίνησης των δοντιών μεταξύ των περιόδων T0-T1 και T1-T2. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε ανιχνεύσιμη υποτροπή, η οποία σχετιζόταν με αλλαγές στη θέση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Όσον αφορά τους πρώτους γομφίους (#16,26), παρατηρήθηκε υποτροπή στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 αντίστοιχα), στην εγγύς-άπω απόκλιση (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 αντίστοιχα), καθώς και στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 αντίστοιχα). Σχετικά με τους κυνόδοντες (#13,23), η άμεση υποτροπή περιεγράφηκε ως στροφή γύρω από τον επιμήκη άξονά τους (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 αντίστοιχα). Οι κεντρικοί τομείς (#11,21) υποτροπίασαν στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 αντίστοιχα), στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 αντίστοιχα), και παρουσίασαν στροφή γύρω από το επιμήκη άξονά τους (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 αντίστοιχα). Επιπρόσθετα, η απόκλιση της μύλης των κεντρικών τομέων μετά τη θεραπεία συσχετιζόταν με τη μετακίνηση του δοντιού κατά τη διάρκεια της θεραπείας κατά το προσθιοπίσθιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η άμεση ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορούσε να συσχετιστεί σημαντικά με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας. Οι συσχετίσεις που αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο μπορούν να βοηθήσουν στην πιο ασφαλή πρόβλεψη της βραχυπρόθεσμης ορθοδοντικής υποτροπής, την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης ανάγκης για θεραπεία, καθώς και να οδηγήσουν σε περισσότερο εξατομικευμένα σχήματα συγκράτησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαγιάννης Αλέξανδρος","Papagiannis Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865094"],"render_values":[{"text":"uoadl:2865094","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865094","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865094","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2865094","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαγιάννης Αλέξανδρος","Papagiannis Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865094"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η βραχυπρόθεσμη ορθοδοντική υποτροπή που εμφανίζεται μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορεί να σχετίζεται με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και ίσως να αποτελεί ένδειξη της μακροπρόθεσμης υποτροπής. Σκοπός: Η αξιολόγηση της άμεσης ορθοδοντικής υποτροπής μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών, καθώς και της συσχέτιση αυτής με την αρχική κατάσταση. Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα αποτελείτο από 38 ασθενείς (19 αγόρια, 19 κορίτσια). Δύο αποτυπώματα πολυβινυλ-σιλοξάνης ελήφθησαν, το ένα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών (T1), και το άλλο μια εβδομάδα αργότερα (T2), και ψηφιοποιήθηκαν στις τρεις διαστάσεις του χώρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν εφαρμόστηκε κανένα σχήμα συγκράτησης. Η αλληλεπίθεση των ψηφιακών εκμαγείων έγινε σε δομές του βλεννογόνου της σκληρής υπερώας. Οι πρώτοι γομφίοι, οι κυνόδοντες και οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου αποτέλεσαν τα υπό εξέταση δόντια. Καταγράφηκε η μετατόπιση του κέντρου γεωμετρίας του σχήματος, καθώς και η περιστροφή του κάθε δοντιού. Μελετήθηκε η υποτροπή που σημειώθηκε κατά την περίοδο (T1-T2). Επιπλέον, αξιολογήθηκε η μετακίνηση των δοντιών πριν τη θεραπεία (T0), μέχρι μετά τη θεραπεία (T1), και συσχετίσθηκε με την υποτροπή που παρατηρήθηκε. Η κανονικότητα της κατανομής των μετρήσεων ελέγχθηκε με τη δοκιμασία Shapiro-Wilk. Επελέγησαν μη παραμετρικές δοκιμασίες. Ο συντελεστής συσχέτισης του Spearman (r) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αξιολογηθεί η συσχέτιση της μετακίνησης των δοντιών μεταξύ των περιόδων T0-T1 και T1-T2. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε ανιχνεύσιμη υποτροπή, η οποία σχετιζόταν με αλλαγές στη θέση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Όσον αφορά τους πρώτους γομφίους (#16,26), παρατηρήθηκε υποτροπή στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 αντίστοιχα), στην εγγύς-άπω απόκλιση (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 αντίστοιχα), καθώς και στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 αντίστοιχα). Σχετικά με τους κυνόδοντες (#13,23), η άμεση υποτροπή περιεγράφηκε ως στροφή γύρω από τον επιμήκη άξονά τους (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 αντίστοιχα). Οι κεντρικοί τομείς (#11,21) υποτροπίασαν στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 αντίστοιχα), στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 αντίστοιχα), και παρουσίασαν στροφή γύρω από το επιμήκη άξονά τους (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 αντίστοιχα). Επιπρόσθετα, η απόκλιση της μύλης των κεντρικών τομέων μετά τη θεραπεία συσχετιζόταν με τη μετακίνηση του δοντιού κατά τη διάρκεια της θεραπείας κατά το προσθιοπίσθιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η άμεση ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορούσε να συσχετιστεί σημαντικά με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας. Οι συσχετίσεις που αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο μπορούν να βοηθήσουν στην πιο ασφαλή πρόβλεψη της βραχυπρόθεσμης ορθοδοντικής υποτροπής, την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης ανάγκης για θεραπεία, καθώς και να οδηγήσουν σε περισσότερο εξατομικευμένα σχήματα συγκράτησης.","Aim: The main objective of this research was to measure tooth movement one week post-treatment and assess potential correlation with changes invoked during treatment. Materials and method: Thirty-eight patients were included in this study (19 males, 19 females). Two Polyvinyl Siloxane impressions were taken after bracket debonding (T1) and one week later (T2), and digitally scanned in 3-dimensions.No retention method was implemented during this period.The digital casts were superimposed on structures of the mucosa of the hard palate. Permanent molars, canines and central incisors were the teeth under study. Translation of the centroid, as well as the rotation of each tooth were documented. Relapse during (T1-T2) period was recorded. Furthermore, each tooth movement from the beginning (T0) until the end of treatment (T1) was assessed. The relapse observed was correlated to tooth movement during treatment. Descriptive statistics were computed. Data were tested for normality of the distribution (Shapiro-Wilk test). Non-parametric statistics were used. Spearman correlation coefficient (r) was used to evaluate correlation in tooth movement between T0-T1 and T1-T2. Results: The relapse tendency was detectable and reflected changes in tooth position during treatment. Concerning the first molars, relapse was observed in the transverse direction (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 respectively), in tipping (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 respectively), as well as in the anteroposterior direction (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 respectively). For the canines, relapse was reported as rotation around their long axis (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 respectively). Regarding the central incisors,relapse was detected in the anteroposterior direction (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 respectively), transverse direction (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 respectively), and rotation around their long axis (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 respectively).Furthermore, tipping after treatment was correlated with the anteroposterior tooth movement during treatment (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 respectively). Conclusion:Immediate relapse one week after bracket removal could be substantially correlated to tooth movement during treatment.The associations reported in this article may help clinicians predict the short-term relapse more safely, evaluate the retention need in the long term, as well as guide them to more individualized retention schemes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών: τρισδιάστατη ανάλυση αλληλεπίθεσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαγιάννης Αλέξανδρος","Papagiannis Alexandros"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η βραχυπρόθεσμη ορθοδοντική υποτροπή που εμφανίζεται μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορεί να σχετίζεται με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και ίσως να αποτελεί ένδειξη της μακροπρόθεσμης υποτροπής. Σκοπός: Η αξιολόγηση της άμεσης ορθοδοντικής υποτροπής μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών, καθώς και της συσχέτιση αυτής με την αρχική κατάσταση. Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα αποτελείτο από 38 ασθενείς (19 αγόρια, 19 κορίτσια). Δύο αποτυπώματα πολυβινυλ-σιλοξάνης ελήφθησαν, το ένα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών (T1), και το άλλο μια εβδομάδα αργότερα (T2), και ψηφιοποιήθηκαν στις τρεις διαστάσεις του χώρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν εφαρμόστηκε κανένα σχήμα συγκράτησης. Η αλληλεπίθεση των ψηφιακών εκμαγείων έγινε σε δομές του βλεννογόνου της σκληρής υπερώας. Οι πρώτοι γομφίοι, οι κυνόδοντες και οι κεντρικοί τομείς της άνω γνάθου αποτέλεσαν τα υπό εξέταση δόντια. Καταγράφηκε η μετατόπιση του κέντρου γεωμετρίας του σχήματος, καθώς και η περιστροφή του κάθε δοντιού. Μελετήθηκε η υποτροπή που σημειώθηκε κατά την περίοδο (T1-T2). Επιπλέον, αξιολογήθηκε η μετακίνηση των δοντιών πριν τη θεραπεία (T0), μέχρι μετά τη θεραπεία (T1), και συσχετίσθηκε με την υποτροπή που παρατηρήθηκε. Η κανονικότητα της κατανομής των μετρήσεων ελέγχθηκε με τη δοκιμασία Shapiro-Wilk. Επελέγησαν μη παραμετρικές δοκιμασίες. Ο συντελεστής συσχέτισης του Spearman (r) χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αξιολογηθεί η συσχέτιση της μετακίνησης των δοντιών μεταξύ των περιόδων T0-T1 και T1-T2. Αποτελέσματα: Παρατηρήθηκε ανιχνεύσιμη υποτροπή, η οποία σχετιζόταν με αλλαγές στη θέση των δοντιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Όσον αφορά τους πρώτους γομφίους (#16,26), παρατηρήθηκε υποτροπή στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 αντίστοιχα), στην εγγύς-άπω απόκλιση (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 αντίστοιχα), καθώς και στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 αντίστοιχα). Σχετικά με τους κυνόδοντες (#13,23), η άμεση υποτροπή περιεγράφηκε ως στροφή γύρω από τον επιμήκη άξονά τους (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 αντίστοιχα). Οι κεντρικοί τομείς (#11,21) υποτροπίασαν στην προσθιοπίσθια κατεύθυνση (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 αντίστοιχα), στο εγκάρσιο επίπεδο (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 αντίστοιχα), και παρουσίασαν στροφή γύρω από το επιμήκη άξονά τους (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 αντίστοιχα). Επιπρόσθετα, η απόκλιση της μύλης των κεντρικών τομέων μετά τη θεραπεία συσχετιζόταν με τη μετακίνηση του δοντιού κατά τη διάρκεια της θεραπείας κατά το προσθιοπίσθιο επίπεδο (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η άμεση ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα αμέσως μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών μπορούσε να συσχετιστεί σημαντικά με τη μετακίνηση των δοντιών κατά τη διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας. Οι συσχετίσεις που αναφέρθηκαν σε αυτό το άρθρο μπορούν να βοηθήσουν στην πιο ασφαλή πρόβλεψη της βραχυπρόθεσμης ορθοδοντικής υποτροπής, την αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης ανάγκης για θεραπεία, καθώς και να οδηγήσουν σε περισσότερο εξατομικευμένα σχήματα συγκράτησης.","Aim: The main objective of this research was to measure tooth movement one week post-treatment and assess potential correlation with changes invoked during treatment. Materials and method: Thirty-eight patients were included in this study (19 males, 19 females). Two Polyvinyl Siloxane impressions were taken after bracket debonding (T1) and one week later (T2), and digitally scanned in 3-dimensions.No retention method was implemented during this period.The digital casts were superimposed on structures of the mucosa of the hard palate. Permanent molars, canines and central incisors were the teeth under study. Translation of the centroid, as well as the rotation of each tooth were documented. Relapse during (T1-T2) period was recorded. Furthermore, each tooth movement from the beginning (T0) until the end of treatment (T1) was assessed. The relapse observed was correlated to tooth movement during treatment. Descriptive statistics were computed. Data were tested for normality of the distribution (Shapiro-Wilk test). Non-parametric statistics were used. Spearman correlation coefficient (r) was used to evaluate correlation in tooth movement between T0-T1 and T1-T2. Results: The relapse tendency was detectable and reflected changes in tooth position during treatment. Concerning the first molars, relapse was observed in the transverse direction (r=-0.38, P=0.020; r=-0.32, P=0.052 respectively), in tipping (r=-0.40, P=0.015; r=-0.34, P=0.034 respectively), as well as in the anteroposterior direction (r=-0.31, P=0.061; r=-0.36, P=0.027 respectively). For the canines, relapse was reported as rotation around their long axis (r=-0.55, P=0.003; r=-0.58, P=0.002 respectively). Regarding the central incisors,relapse was detected in the anteroposterior direction (r=-0.55, P=0.000; r=-0.48, P=0.03 respectively), transverse direction (r=-0.43, P=0.07; r=-0.32, P=0.047 respectively), and rotation around their long axis (r=-0.53, P=0.001; r=-0.28, P=0.089 respectively).Furthermore, tipping after treatment was correlated with the anteroposterior tooth movement during treatment (r=-0.38, P=0.017; r=-0.37, P=0.024 respectively). Conclusion:Immediate relapse one week after bracket removal could be substantially correlated to tooth movement during treatment.The associations reported in this article may help clinicians predict the short-term relapse more safely, evaluate the retention need in the long term, as well as guide them to more individualized retention schemes."],"dc:identifier":["uoadl:2865094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865094"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ορθοδοντική υποτροπή μια εβδομάδα μετά την αφαίρεση των ακίνητων ορθοδοντικών μηχανισμών: τρισδιάστατη ανάλυση αλληλεπίθεσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:26Z"}