{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865266"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865266","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νέο-επικουρική χημειοθεραπεία έναντι πρωτογενούς κυτταρομειωτικής χειρουργικής στην αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών. Βιβλιογραφική ανασκόπηση και ανάλυση.","abstract":"Υπόβαθρο/Σκοπός μελέτης: Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι ο τέταρτος συχνότερος γυναικολογικός καρκίνος και αποτελεί την τρίτη κύρια αιτία θανάτου σε γυναίκες με γυναικολογικές κακοήθειες. Η πρωτογενής χειρουργική κυτταρομείωση του καρκίνου (primary debulking surgery, PDS), ακολουθούμενη από χημειοθεραπεία έχει αποτελέσει τη συνηθέστερη επιλογή για τη διαχείριση του προχωρημένου καρκίνου των ωοθηκών. Η νέο-επικουρική χημειοθεραπεία (neoadjuvant chemotherapy, NAC), η οποία ορίζεται ως η χορήγηση χημειοθεραπευτικών σχημάτων ακολουθούμενη από δευτερογενή ενδιάμεση κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση (interval debulking surgery, IDS) , θεωρείται μία εναλλακτική στην PDS, ιδιαίτερα στις γυναίκες με εκτεταμένη νόσο και επιβαρυμένη γενική κατάσταση. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και η μετά-ανάλυση δημοσιευμένων εργασιών επιβίωσης ως προς την εμφάνιση υπεροχής ή όχι μίας εκ των δύο προαναφερθέντων μεθόδων σε σχέση με τη συνολική και ελεύθερη προόδου νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών. Υλικό και μέθοδος: Αναζητήθηκαν αγγλόφωνες εργασίες στη βάση δεδομένων PubMed χωρίς χρονικό περιορισμό σύμφωνα με τις PRISMA guidelines. Τέθηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισόδου οδηγώντας ουσιαστικά στην επιλογή πολυπαραγοντικών μελετών επιβίωσης με δημοσιευμένα Hazard Ratios (HRs) τα οποία σύγκριναν την PDS με τη NAC-IDS. Χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι μετα-ανάλυσης ανάλογες της ετερογένειας μεταξύ μελετών. Αποτελέσματα: Από τις 1879 μελέτες που προέκυψαν από την αναζήτηση, 21 πληρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Δύο ήταν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και 19 ήταν αναδρομικές. Η μέση χρονική διάρκεια παρακολούθησης ήταν 8,7 έτη ενώ η μη σταθμισμένη μέση ηλικία συμμετεχόντων στη PDS ήταν 60,21 έτη και 62,52 στην ομάδα NAC-IDS. Τα μέσα ποσοστά πλήρους και βέλτιστης κυτταρομείωσης ήταν 29,14% και 60,84% στην ομάδα PDS και 49,62% και 76,96% στην ομάδα NAC-IDS, αντίστοιχα. Η μέση διάμεση ολική και ελεύθερη νόσου επιβίωση ήταν 43,5 και 16,3 μήνες για τις ασθενείς της ομάδας PDS και 34,3 και 15,5 μήνες για εκείνες της ομάδας NAC-IDS αντίστοιχα, χωρίς υπολογισμό βαρών για μέγεθος δείγματος. Από τη μετα-ανάλυση 19 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για τη συνολική επιβίωση (2 εργασίες δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.08(95% Δ.Ε.: 0,92-1,28), p=0,347. Επιπλέον από τη μετα-ανάλυση 8 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για την επιβίωση ελεύθερης νόσου (13 δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.12(95% Δ.Ε.: 0,92-1,36), p=0,272. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μετα-ανάλυσης μας, δεν προέκυψε σημαντική διαφορά ως προς την ολική και την ελεύθερη νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών μεταξύ των NAC-IDS και PDS. Αυτό το αποτέλεσμα έρχεται σε συμφωνία με άλλες δημοσιεύσεις γύρω από το ίδιο θέμα αν και εκείνες είχαν σαφώς μικρότερο αριθμό εργασιών για ανάλυση. Στο ελάχιστο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η NAC-IDS (ως νεότερη μέθοδος) δεν ήταν κατώτερη από την PDS.","abstract_html":"Υπόβαθρο/Σκοπός μελέτης: Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι ο τέταρτος συχνότερος γυναικολογικός καρκίνος και αποτελεί την τρίτη κύρια αιτία θανάτου σε γυναίκες με γυναικολογικές κακοήθειες. Η πρωτογενής χειρουργική κυτταρομείωση του καρκίνου (primary debulking surgery, PDS), ακολουθούμενη από χημειοθεραπεία έχει αποτελέσει τη συνηθέστερη επιλογή για τη διαχείριση του προχωρημένου καρκίνου των ωοθηκών. Η νέο-επικουρική χημειοθεραπεία (neoadjuvant chemotherapy, NAC), η οποία ορίζεται ως η χορήγηση χημειοθεραπευτικών σχημάτων ακολουθούμενη από δευτερογενή ενδιάμεση κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση (interval debulking surgery, IDS) , θεωρείται μία εναλλακτική στην PDS, ιδιαίτερα στις γυναίκες με εκτεταμένη νόσο και επιβαρυμένη γενική κατάσταση. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και η μετά-ανάλυση δημοσιευμένων εργασιών επιβίωσης ως προς την εμφάνιση υπεροχής ή όχι μίας εκ των δύο προαναφερθέντων μεθόδων σε σχέση με τη συνολική και ελεύθερη προόδου νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών. Υλικό και μέθοδος: Αναζητήθηκαν αγγλόφωνες εργασίες στη βάση δεδομένων PubMed χωρίς χρονικό περιορισμό σύμφωνα με τις PRISMA guidelines. Τέθηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισόδου οδηγώντας ουσιαστικά στην επιλογή πολυπαραγοντικών μελετών επιβίωσης με δημοσιευμένα Hazard Ratios (HRs) τα οποία σύγκριναν την PDS με τη NAC-IDS. Χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι μετα-ανάλυσης ανάλογες της ετερογένειας μεταξύ μελετών. Αποτελέσματα: Από τις 1879 μελέτες που προέκυψαν από την αναζήτηση, 21 πληρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Δύο ήταν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και 19 ήταν αναδρομικές. Η μέση χρονική διάρκεια παρακολούθησης ήταν 8,7 έτη ενώ η μη σταθμισμένη μέση ηλικία συμμετεχόντων στη PDS ήταν 60,21 έτη και 62,52 στην ομάδα NAC-IDS. Τα μέσα ποσοστά πλήρους και βέλτιστης κυτταρομείωσης ήταν 29,14% και 60,84% στην ομάδα PDS και 49,62% και 76,96% στην ομάδα NAC-IDS, αντίστοιχα. Η μέση διάμεση ολική και ελεύθερη νόσου επιβίωση ήταν 43,5 και 16,3 μήνες για τις ασθενείς της ομάδας PDS και 34,3 και 15,5 μήνες για εκείνες της ομάδας NAC-IDS αντίστοιχα, χωρίς υπολογισμό βαρών για μέγεθος δείγματος. Από τη μετα-ανάλυση 19 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για τη συνολική επιβίωση (2 εργασίες δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.08(95% Δ.Ε.: 0,92-1,28), p=0,347. Επιπλέον από τη μετα-ανάλυση 8 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για την επιβίωση ελεύθερης νόσου (13 δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.12(95% Δ.Ε.: 0,92-1,36), p=0,272. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μετα-ανάλυσης μας, δεν προέκυψε σημαντική διαφορά ως προς την ολική και την ελεύθερη νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών μεταξύ των NAC-IDS και PDS. Αυτό το αποτέλεσμα έρχεται σε συμφωνία με άλλες δημοσιεύσεις γύρω από το ίδιο θέμα αν και εκείνες είχαν σαφώς μικρότερο αριθμό εργασιών για ανάλυση. Στο ελάχιστο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η NAC-IDS (ως νεότερη μέθοδος) δεν ήταν κατώτερη από την PDS.","abstract_has_math":false,"creators":["Αραπάκη Αγγελική","Arapaki Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865266"],"render_values":[{"text":"uoadl:2865266","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865266","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865266","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2865266","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αραπάκη Αγγελική","Arapaki Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865266","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865266"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο/Σκοπός μελέτης: Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι ο τέταρτος συχνότερος γυναικολογικός καρκίνος και αποτελεί την τρίτη κύρια αιτία θανάτου σε γυναίκες με γυναικολογικές κακοήθειες. Η πρωτογενής χειρουργική κυτταρομείωση του καρκίνου (primary debulking surgery, PDS), ακολουθούμενη από χημειοθεραπεία έχει αποτελέσει τη συνηθέστερη επιλογή για τη διαχείριση του προχωρημένου καρκίνου των ωοθηκών. Η νέο-επικουρική χημειοθεραπεία (neoadjuvant chemotherapy, NAC), η οποία ορίζεται ως η χορήγηση χημειοθεραπευτικών σχημάτων ακολουθούμενη από δευτερογενή ενδιάμεση κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση (interval debulking surgery, IDS) , θεωρείται μία εναλλακτική στην PDS, ιδιαίτερα στις γυναίκες με εκτεταμένη νόσο και επιβαρυμένη γενική κατάσταση. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και η μετά-ανάλυση δημοσιευμένων εργασιών επιβίωσης ως προς την εμφάνιση υπεροχής ή όχι μίας εκ των δύο προαναφερθέντων μεθόδων σε σχέση με τη συνολική και ελεύθερη προόδου νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών. Υλικό και μέθοδος: Αναζητήθηκαν αγγλόφωνες εργασίες στη βάση δεδομένων PubMed χωρίς χρονικό περιορισμό σύμφωνα με τις PRISMA guidelines. Τέθηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισόδου οδηγώντας ουσιαστικά στην επιλογή πολυπαραγοντικών μελετών επιβίωσης με δημοσιευμένα Hazard Ratios (HRs) τα οποία σύγκριναν την PDS με τη NAC-IDS. Χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι μετα-ανάλυσης ανάλογες της ετερογένειας μεταξύ μελετών. Αποτελέσματα: Από τις 1879 μελέτες που προέκυψαν από την αναζήτηση, 21 πληρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Δύο ήταν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και 19 ήταν αναδρομικές. Η μέση χρονική διάρκεια παρακολούθησης ήταν 8,7 έτη ενώ η μη σταθμισμένη μέση ηλικία συμμετεχόντων στη PDS ήταν 60,21 έτη και 62,52 στην ομάδα NAC-IDS. Τα μέσα ποσοστά πλήρους και βέλτιστης κυτταρομείωσης ήταν 29,14% και 60,84% στην ομάδα PDS και 49,62% και 76,96% στην ομάδα NAC-IDS, αντίστοιχα. Η μέση διάμεση ολική και ελεύθερη νόσου επιβίωση ήταν 43,5 και 16,3 μήνες για τις ασθενείς της ομάδας PDS και 34,3 και 15,5 μήνες για εκείνες της ομάδας NAC-IDS αντίστοιχα, χωρίς υπολογισμό βαρών για μέγεθος δείγματος. Από τη μετα-ανάλυση 19 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για τη συνολική επιβίωση (2 εργασίες δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.08(95% Δ.Ε.: 0,92-1,28), p=0,347. Επιπλέον από τη μετα-ανάλυση 8 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για την επιβίωση ελεύθερης νόσου (13 δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.12(95% Δ.Ε.: 0,92-1,36), p=0,272. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μετα-ανάλυσης μας, δεν προέκυψε σημαντική διαφορά ως προς την ολική και την ελεύθερη νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών μεταξύ των NAC-IDS και PDS. Αυτό το αποτέλεσμα έρχεται σε συμφωνία με άλλες δημοσιεύσεις γύρω από το ίδιο θέμα αν και εκείνες είχαν σαφώς μικρότερο αριθμό εργασιών για ανάλυση. Στο ελάχιστο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η NAC-IDS (ως νεότερη μέθοδος) δεν ήταν κατώτερη από την PDS.","Background / Aim: Ovarian cancer is the fourth most common gynecological cancer and is the third leading cause of death in women with gynecological malignancies. Primary debulking surgery (PDS), followed by chemotherapy, has been the most usual practice for managing advanced ovarian cancer. Neoadjuvant chemotherapy (NAC), defined as the administration of chemotherapy regimens followed by interval debulking surgery (IDS), is considered an alternative to PDS, particularly in women with extensive disease and lower performance status. The aim of this study is to review the literature and to analyze published survival studies regarding the superiority or not of any of the two methods in terms of overall and progression-free survival of patients with advanced ovarian cancer. Material and methods: A search for studies in English language in PubMed database without a time limit was performed according to PRISMA guidelines. Specific eligibility criteria were set, leading to the inclusion of multivariate survival studies with published Hazard Ratios (HRs) comparing PDS vs. NAC-IDS. Meta-analysis methods were used, depending on the between-study heterogeneity. Results: Of the 1879 studies that were initially chosen, 21 met the eligibility criteria. Two of them were randomized clinical trials and 19 studies were retrospective ones. The mean follow-up was 8.7 years, while the unweighted mean age of participants was 60.21 and 62.52 years in the PDS and NAC-IDS groups, respectively. The mean frequencies of complete and optimal cytoreduction were 29.14% and 60.84% in the PDS group and 49.62% and 76.96% in the NAC-IDS group, respectively. The mean median overall and progression-free survival was 43.5 and 16.3 months for PDS patients and 34.3 and 15.5 months for those in the NAC-IDS group respectively, without adjusting for sample size. The meta-analysis of 19 studies for overall survival (2 studies had insufficient data), led to a a non-statistically significant HR for NAC-IDS compared to PDS: 1.08 (95% C.I.: 0.92-1.28), p = 0.347. Regarding the progression-free survival, the meta-analysis of 8 studies (13 studies had insufficient data) produced a non-statistically significant pooled HR for NAC-IDS compared to PDS: 1.12 (95 % C.I.: 0.92-1.36), p = 0.272. Conclusion: According to the results of our meta-analysis, there was no significant difference in overall and progression -free survival of patients with advanced ovarian cancer between NAC-IDS and PDS. This result is compatible with data from other reviews on the same subject, although they clearly had less studies meta-analyzed. With respect to the limitations of this study it seems that the NAC-IDS (as a newer method) was not inferior to the PDS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νέο-επικουρική χημειοθεραπεία έναντι πρωτογενούς κυτταρομειωτικής χειρουργικής στην αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών. Βιβλιογραφική ανασκόπηση και ανάλυση."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αραπάκη Αγγελική","Arapaki Angeliki"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Υπόβαθρο/Σκοπός μελέτης: Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι ο τέταρτος συχνότερος γυναικολογικός καρκίνος και αποτελεί την τρίτη κύρια αιτία θανάτου σε γυναίκες με γυναικολογικές κακοήθειες. Η πρωτογενής χειρουργική κυτταρομείωση του καρκίνου (primary debulking surgery, PDS), ακολουθούμενη από χημειοθεραπεία έχει αποτελέσει τη συνηθέστερη επιλογή για τη διαχείριση του προχωρημένου καρκίνου των ωοθηκών. Η νέο-επικουρική χημειοθεραπεία (neoadjuvant chemotherapy, NAC), η οποία ορίζεται ως η χορήγηση χημειοθεραπευτικών σχημάτων ακολουθούμενη από δευτερογενή ενδιάμεση κυτταρομειωτική χειρουργική επέμβαση (interval debulking surgery, IDS) , θεωρείται μία εναλλακτική στην PDS, ιδιαίτερα στις γυναίκες με εκτεταμένη νόσο και επιβαρυμένη γενική κατάσταση. Σκοπός της εργασίας αυτής είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και η μετά-ανάλυση δημοσιευμένων εργασιών επιβίωσης ως προς την εμφάνιση υπεροχής ή όχι μίας εκ των δύο προαναφερθέντων μεθόδων σε σχέση με τη συνολική και ελεύθερη προόδου νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών. Υλικό και μέθοδος: Αναζητήθηκαν αγγλόφωνες εργασίες στη βάση δεδομένων PubMed χωρίς χρονικό περιορισμό σύμφωνα με τις PRISMA guidelines. Τέθηκαν συγκεκριμένα κριτήρια εισόδου οδηγώντας ουσιαστικά στην επιλογή πολυπαραγοντικών μελετών επιβίωσης με δημοσιευμένα Hazard Ratios (HRs) τα οποία σύγκριναν την PDS με τη NAC-IDS. Χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι μετα-ανάλυσης ανάλογες της ετερογένειας μεταξύ μελετών. Αποτελέσματα: Από τις 1879 μελέτες που προέκυψαν από την αναζήτηση, 21 πληρούσαν τα κριτήρια εισόδου. Δύο ήταν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και 19 ήταν αναδρομικές. Η μέση χρονική διάρκεια παρακολούθησης ήταν 8,7 έτη ενώ η μη σταθμισμένη μέση ηλικία συμμετεχόντων στη PDS ήταν 60,21 έτη και 62,52 στην ομάδα NAC-IDS. Τα μέσα ποσοστά πλήρους και βέλτιστης κυτταρομείωσης ήταν 29,14% και 60,84% στην ομάδα PDS και 49,62% και 76,96% στην ομάδα NAC-IDS, αντίστοιχα. Η μέση διάμεση ολική και ελεύθερη νόσου επιβίωση ήταν 43,5 και 16,3 μήνες για τις ασθενείς της ομάδας PDS και 34,3 και 15,5 μήνες για εκείνες της ομάδας NAC-IDS αντίστοιχα, χωρίς υπολογισμό βαρών για μέγεθος δείγματος. Από τη μετα-ανάλυση 19 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για τη συνολική επιβίωση (2 εργασίες δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.08(95% Δ.Ε.: 0,92-1,28), p=0,347. Επιπλέον από τη μετα-ανάλυση 8 εργασιών για την δημιουργία συγκεντρωτικού εκτιμητή των Hazard ratios για την επιβίωση ελεύθερης νόσου (13 δεν είχαν πλήρη στοιχεία), προέκυψε ένα συνολικό μη στατιστικά σημαντικό HR για τη NAC-IDS σε σχέση με τη PDS: 1.12(95% Δ.Ε.: 0,92-1,36), p=0,272. Συμπεράσματα: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μετα-ανάλυσης μας, δεν προέκυψε σημαντική διαφορά ως προς την ολική και την ελεύθερη νόσου επιβίωση ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών μεταξύ των NAC-IDS και PDS. Αυτό το αποτέλεσμα έρχεται σε συμφωνία με άλλες δημοσιεύσεις γύρω από το ίδιο θέμα αν και εκείνες είχαν σαφώς μικρότερο αριθμό εργασιών για ανάλυση. Στο ελάχιστο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η NAC-IDS (ως νεότερη μέθοδος) δεν ήταν κατώτερη από την PDS.","Background / Aim: Ovarian cancer is the fourth most common gynecological cancer and is the third leading cause of death in women with gynecological malignancies. Primary debulking surgery (PDS), followed by chemotherapy, has been the most usual practice for managing advanced ovarian cancer. Neoadjuvant chemotherapy (NAC), defined as the administration of chemotherapy regimens followed by interval debulking surgery (IDS), is considered an alternative to PDS, particularly in women with extensive disease and lower performance status. The aim of this study is to review the literature and to analyze published survival studies regarding the superiority or not of any of the two methods in terms of overall and progression-free survival of patients with advanced ovarian cancer. Material and methods: A search for studies in English language in PubMed database without a time limit was performed according to PRISMA guidelines. Specific eligibility criteria were set, leading to the inclusion of multivariate survival studies with published Hazard Ratios (HRs) comparing PDS vs. NAC-IDS. Meta-analysis methods were used, depending on the between-study heterogeneity. Results: Of the 1879 studies that were initially chosen, 21 met the eligibility criteria. Two of them were randomized clinical trials and 19 studies were retrospective ones. The mean follow-up was 8.7 years, while the unweighted mean age of participants was 60.21 and 62.52 years in the PDS and NAC-IDS groups, respectively. The mean frequencies of complete and optimal cytoreduction were 29.14% and 60.84% in the PDS group and 49.62% and 76.96% in the NAC-IDS group, respectively. The mean median overall and progression-free survival was 43.5 and 16.3 months for PDS patients and 34.3 and 15.5 months for those in the NAC-IDS group respectively, without adjusting for sample size. The meta-analysis of 19 studies for overall survival (2 studies had insufficient data), led to a a non-statistically significant HR for NAC-IDS compared to PDS: 1.08 (95% C.I.: 0.92-1.28), p = 0.347. Regarding the progression-free survival, the meta-analysis of 8 studies (13 studies had insufficient data) produced a non-statistically significant pooled HR for NAC-IDS compared to PDS: 1.12 (95 % C.I.: 0.92-1.36), p = 0.272. Conclusion: According to the results of our meta-analysis, there was no significant difference in overall and progression -free survival of patients with advanced ovarian cancer between NAC-IDS and PDS. This result is compatible with data from other reviews on the same subject, although they clearly had less studies meta-analyzed. With respect to the limitations of this study it seems that the NAC-IDS (as a newer method) was not inferior to the PDS."],"dc:identifier":["uoadl:2865266","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865266"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νέο-επικουρική χημειοθεραπεία έναντι πρωτογενούς κυτταρομειωτικής χειρουργικής στην αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών. Βιβλιογραφική ανασκόπηση και ανάλυση."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:26Z"}