{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865340"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2865340","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μορφομετρική συσχέτιση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία του μήκους των δακτύλων (2Δ:4Δ) πριν και μετά την εφηβεία","abstract":"Η αναλογία μήκους δείκτη προς μήκος παράμεσου δακτύλου (2Δ:4Δ) αναφέρεται ότι επηρεάζεται από τα επίπεδα των εμβρυϊκών ανδρογόνων. Μελέτες δείχνουν ότι αυτός ο λόγος παρουσιάζει διμορφισμό μεταξύ των 2 φύλων. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται μικρότερος στα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια, το οποίο ενδεχομένως συσχετίζεται με μεγαλύτερη ενεργοποίηση των υποδοχέων των ανδρογόνων κατά την εμβρυϊκή περίοδο στα αγόρια, άρα και με άλλες διεργασίες διαφοροποίησης μορφολογικών χαρακτηριστικών του φύλου. Μία εξ’ αυτών θεωρείται το σχήμα του κρσνιοπροσωπικού συμπλέγματος. Κατά την παιδική ηλικία, δεν παρατηρείται διαφορά στο σχήμα μεταξύ των δύο φύλων και ο διμορφισμός του φύλου φαίνεται να προκύπτει μετά την εφηβεία, κάτω από την επίδραση ορμονικών παραγόντων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της συσχέτισης του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία 2Δ:4Δ, προκειμένου να ανιχνεύσουμε τους πιθανούς μηχανισμούς που ενέχονται στις δύο αυτές διεργασίες. Για το σκοπό αυτό, ανατρέξαμε στο ιστορικό αρχείο του Burlington Growth Study Collection, προκειμένου να μελετήσουμε τη συσχέτιση αυτή σε δύο χρονικές στιγμές, πριν και μετά την εφηβεία, με τη μέθοδο της γεωμετρικής μορφομετρίας. Συγκεκριμένα, επιλέξαμε πλάγιες κεφαλομετρικές ακτινογραφίες και ακτινογραφίες άκρας χειρός 36 αγοριών, στην ηλικία των 10 (Τ1) και 18 (Τ2) ετών, καθώς και 34 κοριτσιών, στις ηλικίες των 10 (Τ1) και 17 (Τ2) ετών. Για τον υπολογισμό του μήκους των δακτύλων ιχνογραφήθηκαν 6 σημεία σε κάθε δάκτυλο, τα οποία ανά δύο αντιπροσωπεύουν το μήκος της κάθε φάλαγγας, οπότε αθροιστικά το συνολικό μήκος του δακτύλου. Το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος περιγράφηκε από 15 συνεχόμενες καμπύλες, αντίστοιχα με τις διάφορες κρανιοπροσωπικές ανατομικές δομές σε κάθε πλάγια κεφαλομετρική ακτινογραφία.. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε αλληλεπίθεση Προκρούστη και ανάλυση κύριων συνιστωσών (PCA) για την εκτίμηση της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η πιθανή συσχέτιση του λόγου 2Δ:4Δ με το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος εξετάστηκε με ανάλυση παλινδρόμησης. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των δακτύλων μεταξύ των δύο χρονικών στιγμών Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά (αγόρια: P=0,691, κορίτσια:P=0,379), οπότε εν συνεχεία υπολογίσαμε το μέσο όρο της αναλογίας των Τ1 και Τ2, για να συγκρίνουμε το λόγο μεταξύ των δύο φύλων. Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία 2Δ:4Δ μεταξύ των δύο φύλων και συγκεκριμένα μεγαλύτερος στα κορίτσια (2Δ:4Δ= 0,938945) συγκριτικά με τα αγόρια (2Δ: 4Δ= 0,924032)(P=0,002). Κατά την αξιολόγηση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος, εν αντιθέσει με το λόγο των δακτύλων και σε συμφωνία με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, δεν παρατηρήθηκε διμορφισμός φύλου πριν την εφηβεία(P=0,19), ο οποίος όμως διαπιστώθηκε μετά την εφηβεία, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι πρώτες 11 κύριες συνιστώσες περιέγραφαν περίπου το 79% της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η συσχέτιση μεταξύ του λόγου των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος έγινε για τις χρονικές στιγμές Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά. Συγκεκριμένα, δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ τους, ούτε στη χρονική στιγμή Τ1 (κορίτσια: P=0,20, αγόρια: P=0,32), αλλά ούτε και μετά την εφηβεία, στη χρονική στιγμή Τ2 (κορίτσια: P=0,78, αγόρια: P=0,80). Από τα ευρήματα της μελέτης μας, μπορούμε να συνάγουμε ότι πιθανώς διαφορετικοί βιολογικοί μηχανισμοί δράσης ενέχονται στη μορφολογική διαφοροποίηση της αναλογίας του μήκους των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος ή ίδιοι μηχανισμοί αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για τα δύο αυτά μορφολογικά χαρακτηριστικά.","abstract_html":"Η αναλογία μήκους δείκτη προς μήκος παράμεσου δακτύλου (2Δ:4Δ) αναφέρεται ότι επηρεάζεται από τα επίπεδα των εμβρυϊκών ανδρογόνων. Μελέτες δείχνουν ότι αυτός ο λόγος παρουσιάζει διμορφισμό μεταξύ των 2 φύλων. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται μικρότερος στα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια, το οποίο ενδεχομένως συσχετίζεται με μεγαλύτερη ενεργοποίηση των υποδοχέων των ανδρογόνων κατά την εμβρυϊκή περίοδο στα αγόρια, άρα και με άλλες διεργασίες διαφοροποίησης μορφολογικών χαρακτηριστικών του φύλου. Μία εξ’ αυτών θεωρείται το σχήμα του κρσνιοπροσωπικού συμπλέγματος. Κατά την παιδική ηλικία, δεν παρατηρείται διαφορά στο σχήμα μεταξύ των δύο φύλων και ο διμορφισμός του φύλου φαίνεται να προκύπτει μετά την εφηβεία, κάτω από την επίδραση ορμονικών παραγόντων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της συσχέτισης του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία 2Δ:4Δ, προκειμένου να ανιχνεύσουμε τους πιθανούς μηχανισμούς που ενέχονται στις δύο αυτές διεργασίες. Για το σκοπό αυτό, ανατρέξαμε στο ιστορικό αρχείο του Burlington Growth Study Collection, προκειμένου να μελετήσουμε τη συσχέτιση αυτή σε δύο χρονικές στιγμές, πριν και μετά την εφηβεία, με τη μέθοδο της γεωμετρικής μορφομετρίας. Συγκεκριμένα, επιλέξαμε πλάγιες κεφαλομετρικές ακτινογραφίες και ακτινογραφίες άκρας χειρός 36 αγοριών, στην ηλικία των 10 (Τ1) και 18 (Τ2) ετών, καθώς και 34 κοριτσιών, στις ηλικίες των 10 (Τ1) και 17 (Τ2) ετών. Για τον υπολογισμό του μήκους των δακτύλων ιχνογραφήθηκαν 6 σημεία σε κάθε δάκτυλο, τα οποία ανά δύο αντιπροσωπεύουν το μήκος της κάθε φάλαγγας, οπότε αθροιστικά το συνολικό μήκος του δακτύλου. Το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος περιγράφηκε από 15 συνεχόμενες καμπύλες, αντίστοιχα με τις διάφορες κρανιοπροσωπικές ανατομικές δομές σε κάθε πλάγια κεφαλομετρική ακτινογραφία.. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε αλληλεπίθεση Προκρούστη και ανάλυση κύριων συνιστωσών (PCA) για την εκτίμηση της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η πιθανή συσχέτιση του λόγου 2Δ:4Δ με το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος εξετάστηκε με ανάλυση παλινδρόμησης. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των δακτύλων μεταξύ των δύο χρονικών στιγμών Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά (αγόρια: P=0,691, κορίτσια:P=0,379), οπότε εν συνεχεία υπολογίσαμε το μέσο όρο της αναλογίας των Τ1 και Τ2, για να συγκρίνουμε το λόγο μεταξύ των δύο φύλων. Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία 2Δ:4Δ μεταξύ των δύο φύλων και συγκεκριμένα μεγαλύτερος στα κορίτσια (2Δ:4Δ= 0,938945) συγκριτικά με τα αγόρια (2Δ: 4Δ= 0,924032)(P=0,002). Κατά την αξιολόγηση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος, εν αντιθέσει με το λόγο των δακτύλων και σε συμφωνία με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, δεν παρατηρήθηκε διμορφισμός φύλου πριν την εφηβεία(P=0,19), ο οποίος όμως διαπιστώθηκε μετά την εφηβεία, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι πρώτες 11 κύριες συνιστώσες περιέγραφαν περίπου το 79% της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η συσχέτιση μεταξύ του λόγου των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος έγινε για τις χρονικές στιγμές Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά. Συγκεκριμένα, δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ τους, ούτε στη χρονική στιγμή Τ1 (κορίτσια: P=0,20, αγόρια: P=0,32), αλλά ούτε και μετά την εφηβεία, στη χρονική στιγμή Τ2 (κορίτσια: P=0,78, αγόρια: P=0,80). Από τα ευρήματα της μελέτης μας, μπορούμε να συνάγουμε ότι πιθανώς διαφορετικοί βιολογικοί μηχανισμοί δράσης ενέχονται στη μορφολογική διαφοροποίηση της αναλογίας του μήκους των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος ή ίδιοι μηχανισμοί αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για τα δύο αυτά μορφολογικά χαρακτηριστικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπανού Αναστασία","Spanou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2018,"date_issued":"2018","date_published":"2018","updated_at":"2026-11-19T05:34:29Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865340"],"render_values":[{"text":"uoadl:2865340","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865340","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865340","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2865340","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπανού Αναστασία","Spanou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2018"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2865340","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865340"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αναλογία μήκους δείκτη προς μήκος παράμεσου δακτύλου (2Δ:4Δ) αναφέρεται ότι επηρεάζεται από τα επίπεδα των εμβρυϊκών ανδρογόνων. Μελέτες δείχνουν ότι αυτός ο λόγος παρουσιάζει διμορφισμό μεταξύ των 2 φύλων. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται μικρότερος στα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια, το οποίο ενδεχομένως συσχετίζεται με μεγαλύτερη ενεργοποίηση των υποδοχέων των ανδρογόνων κατά την εμβρυϊκή περίοδο στα αγόρια, άρα και με άλλες διεργασίες διαφοροποίησης μορφολογικών χαρακτηριστικών του φύλου. Μία εξ’ αυτών θεωρείται το σχήμα του κρσνιοπροσωπικού συμπλέγματος. Κατά την παιδική ηλικία, δεν παρατηρείται διαφορά στο σχήμα μεταξύ των δύο φύλων και ο διμορφισμός του φύλου φαίνεται να προκύπτει μετά την εφηβεία, κάτω από την επίδραση ορμονικών παραγόντων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της συσχέτισης του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία 2Δ:4Δ, προκειμένου να ανιχνεύσουμε τους πιθανούς μηχανισμούς που ενέχονται στις δύο αυτές διεργασίες. Για το σκοπό αυτό, ανατρέξαμε στο ιστορικό αρχείο του Burlington Growth Study Collection, προκειμένου να μελετήσουμε τη συσχέτιση αυτή σε δύο χρονικές στιγμές, πριν και μετά την εφηβεία, με τη μέθοδο της γεωμετρικής μορφομετρίας. Συγκεκριμένα, επιλέξαμε πλάγιες κεφαλομετρικές ακτινογραφίες και ακτινογραφίες άκρας χειρός 36 αγοριών, στην ηλικία των 10 (Τ1) και 18 (Τ2) ετών, καθώς και 34 κοριτσιών, στις ηλικίες των 10 (Τ1) και 17 (Τ2) ετών. Για τον υπολογισμό του μήκους των δακτύλων ιχνογραφήθηκαν 6 σημεία σε κάθε δάκτυλο, τα οποία ανά δύο αντιπροσωπεύουν το μήκος της κάθε φάλαγγας, οπότε αθροιστικά το συνολικό μήκος του δακτύλου. Το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος περιγράφηκε από 15 συνεχόμενες καμπύλες, αντίστοιχα με τις διάφορες κρανιοπροσωπικές ανατομικές δομές σε κάθε πλάγια κεφαλομετρική ακτινογραφία.. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε αλληλεπίθεση Προκρούστη και ανάλυση κύριων συνιστωσών (PCA) για την εκτίμηση της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η πιθανή συσχέτιση του λόγου 2Δ:4Δ με το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος εξετάστηκε με ανάλυση παλινδρόμησης. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των δακτύλων μεταξύ των δύο χρονικών στιγμών Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά (αγόρια: P=0,691, κορίτσια:P=0,379), οπότε εν συνεχεία υπολογίσαμε το μέσο όρο της αναλογίας των Τ1 και Τ2, για να συγκρίνουμε το λόγο μεταξύ των δύο φύλων. Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία 2Δ:4Δ μεταξύ των δύο φύλων και συγκεκριμένα μεγαλύτερος στα κορίτσια (2Δ:4Δ= 0,938945) συγκριτικά με τα αγόρια (2Δ: 4Δ= 0,924032)(P=0,002). Κατά την αξιολόγηση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος, εν αντιθέσει με το λόγο των δακτύλων και σε συμφωνία με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, δεν παρατηρήθηκε διμορφισμός φύλου πριν την εφηβεία(P=0,19), ο οποίος όμως διαπιστώθηκε μετά την εφηβεία, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι πρώτες 11 κύριες συνιστώσες περιέγραφαν περίπου το 79% της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η συσχέτιση μεταξύ του λόγου των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος έγινε για τις χρονικές στιγμές Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά. Συγκεκριμένα, δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ τους, ούτε στη χρονική στιγμή Τ1 (κορίτσια: P=0,20, αγόρια: P=0,32), αλλά ούτε και μετά την εφηβεία, στη χρονική στιγμή Τ2 (κορίτσια: P=0,78, αγόρια: P=0,80). Από τα ευρήματα της μελέτης μας, μπορούμε να συνάγουμε ότι πιθανώς διαφορετικοί βιολογικοί μηχανισμοί δράσης ενέχονται στη μορφολογική διαφοροποίηση της αναλογίας του μήκους των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος ή ίδιοι μηχανισμοί αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για τα δύο αυτά μορφολογικά χαρακτηριστικά.","2D:4D ratio follows a sexually dimorphic pattern; men tend to have a lower digit ratio than women, with overlap between male and female distribution. Lower digit ratio is associated with greater prenatal androgen stimulation in boys and characteristics more commonly displayed in males.2D:4D ratio has been suggested to be a marker of prenatal androgen levels in humans; this may affect the differentiation of many sex-dependent traits, such as the craniofacial shape, as well as the development of some behaviors and diseases. The aim of our study was to investigate if there is a correlation between this ratio and the craniofacial shape in pre- and post-pubertal subjects, using geometric morphometric analysis. Our sample was collected from the historic database of the Burlington Growth Study Collection and consisted of hand-wrist radiographs and cephalograms of 70 subjects at two time points; 36 boys at 10 (T1) and 18 (T2) years of age and 34 girls at 10(T1) and 17(T2) years of age. Digit ratio was estimated by digitized hand- wrist radiographs using computer software specifically configured, while the craniofacial shape was described by 15 continuous curves; Procrustes superimposition and PCA analysis described the shape variability of the craniofacial skeleton. The male digit ratio (2D:4D= 0,924032) was statistically significant smaller than the female ratio (2D:4D= 0,938945)(P=0,002). Craniofacial shape did not present sexual dimorphism before puberty and showed its sexually dimorphic pattern only post-pubertal. No statistically significant correlation was found between digit ratio and craniofacial shape at T1 for girls and boys (P=0,20 and P=0,32 respectively), neither at T2 (P=0.78 and P=0,80, respectively)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μορφομετρική συσχέτιση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία του μήκους των δακτύλων (2Δ:4Δ) πριν και μετά την εφηβεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπανού Αναστασία","Spanou Anastasia"],"dc:date":["2018"],"dc:description":["Η αναλογία μήκους δείκτη προς μήκος παράμεσου δακτύλου (2Δ:4Δ) αναφέρεται ότι επηρεάζεται από τα επίπεδα των εμβρυϊκών ανδρογόνων. Μελέτες δείχνουν ότι αυτός ο λόγος παρουσιάζει διμορφισμό μεταξύ των 2 φύλων. Συγκεκριμένα, εμφανίζεται μικρότερος στα αγόρια σε σύγκριση με τα κορίτσια, το οποίο ενδεχομένως συσχετίζεται με μεγαλύτερη ενεργοποίηση των υποδοχέων των ανδρογόνων κατά την εμβρυϊκή περίοδο στα αγόρια, άρα και με άλλες διεργασίες διαφοροποίησης μορφολογικών χαρακτηριστικών του φύλου. Μία εξ’ αυτών θεωρείται το σχήμα του κρσνιοπροσωπικού συμπλέγματος. Κατά την παιδική ηλικία, δεν παρατηρείται διαφορά στο σχήμα μεταξύ των δύο φύλων και ο διμορφισμός του φύλου φαίνεται να προκύπτει μετά την εφηβεία, κάτω από την επίδραση ορμονικών παραγόντων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η αξιολόγηση της συσχέτισης του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία 2Δ:4Δ, προκειμένου να ανιχνεύσουμε τους πιθανούς μηχανισμούς που ενέχονται στις δύο αυτές διεργασίες. Για το σκοπό αυτό, ανατρέξαμε στο ιστορικό αρχείο του Burlington Growth Study Collection, προκειμένου να μελετήσουμε τη συσχέτιση αυτή σε δύο χρονικές στιγμές, πριν και μετά την εφηβεία, με τη μέθοδο της γεωμετρικής μορφομετρίας. Συγκεκριμένα, επιλέξαμε πλάγιες κεφαλομετρικές ακτινογραφίες και ακτινογραφίες άκρας χειρός 36 αγοριών, στην ηλικία των 10 (Τ1) και 18 (Τ2) ετών, καθώς και 34 κοριτσιών, στις ηλικίες των 10 (Τ1) και 17 (Τ2) ετών. Για τον υπολογισμό του μήκους των δακτύλων ιχνογραφήθηκαν 6 σημεία σε κάθε δάκτυλο, τα οποία ανά δύο αντιπροσωπεύουν το μήκος της κάθε φάλαγγας, οπότε αθροιστικά το συνολικό μήκος του δακτύλου. Το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος περιγράφηκε από 15 συνεχόμενες καμπύλες, αντίστοιχα με τις διάφορες κρανιοπροσωπικές ανατομικές δομές σε κάθε πλάγια κεφαλομετρική ακτινογραφία.. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε αλληλεπίθεση Προκρούστη και ανάλυση κύριων συνιστωσών (PCA) για την εκτίμηση της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η πιθανή συσχέτιση του λόγου 2Δ:4Δ με το σχήμα του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος εξετάστηκε με ανάλυση παλινδρόμησης. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των δακτύλων μεταξύ των δύο χρονικών στιγμών Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά (αγόρια: P=0,691, κορίτσια:P=0,379), οπότε εν συνεχεία υπολογίσαμε το μέσο όρο της αναλογίας των Τ1 και Τ2, για να συγκρίνουμε το λόγο μεταξύ των δύο φύλων. Βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία 2Δ:4Δ μεταξύ των δύο φύλων και συγκεκριμένα μεγαλύτερος στα κορίτσια (2Δ:4Δ= 0,938945) συγκριτικά με τα αγόρια (2Δ: 4Δ= 0,924032)(P=0,002). Κατά την αξιολόγηση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος, εν αντιθέσει με το λόγο των δακτύλων και σε συμφωνία με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, δεν παρατηρήθηκε διμορφισμός φύλου πριν την εφηβεία(P=0,19), ο οποίος όμως διαπιστώθηκε μετά την εφηβεία, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι πρώτες 11 κύριες συνιστώσες περιέγραφαν περίπου το 79% της μεταβλητότητας του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος. Η συσχέτιση μεταξύ του λόγου των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος έγινε για τις χρονικές στιγμές Τ1 και Τ2, για κάθε φύλο χωριστά. Συγκεκριμένα, δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ τους, ούτε στη χρονική στιγμή Τ1 (κορίτσια: P=0,20, αγόρια: P=0,32), αλλά ούτε και μετά την εφηβεία, στη χρονική στιγμή Τ2 (κορίτσια: P=0,78, αγόρια: P=0,80). Από τα ευρήματα της μελέτης μας, μπορούμε να συνάγουμε ότι πιθανώς διαφορετικοί βιολογικοί μηχανισμοί δράσης ενέχονται στη μορφολογική διαφοροποίηση της αναλογίας του μήκους των δακτύλων και του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος ή ίδιοι μηχανισμοί αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για τα δύο αυτά μορφολογικά χαρακτηριστικά.","2D:4D ratio follows a sexually dimorphic pattern; men tend to have a lower digit ratio than women, with overlap between male and female distribution. Lower digit ratio is associated with greater prenatal androgen stimulation in boys and characteristics more commonly displayed in males.2D:4D ratio has been suggested to be a marker of prenatal androgen levels in humans; this may affect the differentiation of many sex-dependent traits, such as the craniofacial shape, as well as the development of some behaviors and diseases. The aim of our study was to investigate if there is a correlation between this ratio and the craniofacial shape in pre- and post-pubertal subjects, using geometric morphometric analysis. Our sample was collected from the historic database of the Burlington Growth Study Collection and consisted of hand-wrist radiographs and cephalograms of 70 subjects at two time points; 36 boys at 10 (T1) and 18 (T2) years of age and 34 girls at 10(T1) and 17(T2) years of age. Digit ratio was estimated by digitized hand- wrist radiographs using computer software specifically configured, while the craniofacial shape was described by 15 continuous curves; Procrustes superimposition and PCA analysis described the shape variability of the craniofacial skeleton. The male digit ratio (2D:4D= 0,924032) was statistically significant smaller than the female ratio (2D:4D= 0,938945)(P=0,002). Craniofacial shape did not present sexual dimorphism before puberty and showed its sexually dimorphic pattern only post-pubertal. No statistically significant correlation was found between digit ratio and craniofacial shape at T1 for girls and boys (P=0,20 and P=0,32 respectively), neither at T2 (P=0.78 and P=0,80, respectively)."],"dc:identifier":["uoadl:2865340","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2865340"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μορφομετρική συσχέτιση του σχήματος του κρανιοπροσωπικού συμπλέγματος με την αναλογία του μήκους των δακτύλων (2Δ:4Δ) πριν και μετά την εφηβεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:29Z"}