{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866367"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866367","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αντιπηκτική αγωγή στην κολπική μαρμαρυγή","abstract":"Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία της καρδιάς. Ο επιπολασμός της στον γενικό πληθυσμό είναι 1-2% και παγκοσμίως πάσχουν περισσότεροι από 33 εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά την έβδομη δεκαετία της ζωής παρατηρείται απότομη αύξηση της συχνότητας εμφάνισής της. Μπορεί να συμβεί χωρίς αναγνωρίσιμη καρδιακή ανωμαλία, αλλά παρατηρείται πολύ πιο συχνά σε έδαφος καρδιοπάθειας. Η αντιμετώπιση της μαρμαρυγής των κόλπων περιλαμβάνει τρεις πτυχές: 1) τον έλεγχο της συχνότητας, 2) την αποκατάσταση και διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού και 3) την πρόληψη των θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Λόγω της αναποτελεσματικής μηχανικής λειτουργίας των κόλπων στην περίπτωση μαρμαρυγής τους, μπορεί να συμβεί στάση του αίματος, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί θρόμβος στο ωτίο του αριστερού κόλπου και να ακολουθήσουν θρομβοεμβολικά επεισόδια. Χωρίς αντιπηκτική θεραπεία, η κολπική μαρμαρυγή συνοδεύεται από 5-6% ετήσιο κίνδυνο εμβολικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο κίνδυνος αυτός γίνεται πολύ μεγαλύτερος (>10%), εάν η αρρυθμία αναπτύσσεται σε έδαφος ρευματικής βαλβιδοπάθειας. Άλλοι κλινικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου στους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, είναι το ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηλικία άνω των 65. Οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και μετρίου έως σοβαρού βαθμού ισχαιμικό κίνδυνο, θα πρέπει να λαμβάνουν από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία, ώστε να προλαμβάνεται η εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής. Η αντιπηκτική αγωγή συμπεριλαμβάνει τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ, τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά και σε ειδικές καταστάσεις, ως θεραπεία γεφύρωσης, την ηπαρίνη (κλασσική, μη κλασματοποιημένη και χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη).","abstract_html":"Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία της καρδιάς. Ο επιπολασμός της στον γενικό πληθυσμό είναι 1-2% και παγκοσμίως πάσχουν περισσότεροι από 33 εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά την έβδομη δεκαετία της ζωής παρατηρείται απότομη αύξηση της συχνότητας εμφάνισής της. Μπορεί να συμβεί χωρίς αναγνωρίσιμη καρδιακή ανωμαλία, αλλά παρατηρείται πολύ πιο συχνά σε έδαφος καρδιοπάθειας. Η αντιμετώπιση της μαρμαρυγής των κόλπων περιλαμβάνει τρεις πτυχές: 1) τον έλεγχο της συχνότητας, 2) την αποκατάσταση και διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού και 3) την πρόληψη των θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Λόγω της αναποτελεσματικής μηχανικής λειτουργίας των κόλπων στην περίπτωση μαρμαρυγής τους, μπορεί να συμβεί στάση του αίματος, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί θρόμβος στο ωτίο του αριστερού κόλπου και να ακολουθήσουν θρομβοεμβολικά επεισόδια. Χωρίς αντιπηκτική θεραπεία, η κολπική μαρμαρυγή συνοδεύεται από 5-6% ετήσιο κίνδυνο εμβολικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο κίνδυνος αυτός γίνεται πολύ μεγαλύτερος (&gt;10%), εάν η αρρυθμία αναπτύσσεται σε έδαφος ρευματικής βαλβιδοπάθειας. Άλλοι κλινικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου στους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, είναι το ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηλικία άνω των 65. Οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και μετρίου έως σοβαρού βαθμού ισχαιμικό κίνδυνο, θα πρέπει να λαμβάνουν από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία, ώστε να προλαμβάνεται η εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής. Η αντιπηκτική αγωγή συμπεριλαμβάνει τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ, τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά και σε ειδικές καταστάσεις, ως θεραπεία γεφύρωσης, την ηπαρίνη (κλασσική, μη κλασματοποιημένη και χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη).","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιουραντάνη Φωτεινή","Tsiourantani Foteini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:44Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866367"],"render_values":[{"text":"uoadl:2866367","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866367","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866367","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2866367","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιουραντάνη Φωτεινή","Tsiourantani Foteini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866367"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία της καρδιάς. Ο επιπολασμός της στον γενικό πληθυσμό είναι 1-2% και παγκοσμίως πάσχουν περισσότεροι από 33 εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά την έβδομη δεκαετία της ζωής παρατηρείται απότομη αύξηση της συχνότητας εμφάνισής της. Μπορεί να συμβεί χωρίς αναγνωρίσιμη καρδιακή ανωμαλία, αλλά παρατηρείται πολύ πιο συχνά σε έδαφος καρδιοπάθειας. Η αντιμετώπιση της μαρμαρυγής των κόλπων περιλαμβάνει τρεις πτυχές: 1) τον έλεγχο της συχνότητας, 2) την αποκατάσταση και διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού και 3) την πρόληψη των θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Λόγω της αναποτελεσματικής μηχανικής λειτουργίας των κόλπων στην περίπτωση μαρμαρυγής τους, μπορεί να συμβεί στάση του αίματος, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί θρόμβος στο ωτίο του αριστερού κόλπου και να ακολουθήσουν θρομβοεμβολικά επεισόδια. Χωρίς αντιπηκτική θεραπεία, η κολπική μαρμαρυγή συνοδεύεται από 5-6% ετήσιο κίνδυνο εμβολικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο κίνδυνος αυτός γίνεται πολύ μεγαλύτερος (>10%), εάν η αρρυθμία αναπτύσσεται σε έδαφος ρευματικής βαλβιδοπάθειας. Άλλοι κλινικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου στους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, είναι το ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηλικία άνω των 65. Οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και μετρίου έως σοβαρού βαθμού ισχαιμικό κίνδυνο, θα πρέπει να λαμβάνουν από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία, ώστε να προλαμβάνεται η εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής. Η αντιπηκτική αγωγή συμπεριλαμβάνει τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ, τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά και σε ειδικές καταστάσεις, ως θεραπεία γεφύρωσης, την ηπαρίνη (κλασσική, μη κλασματοποιημένη και χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη).","Atrial fibrillation is the most common cardiac arrhythmia. The prevalence in the general population is 1-2% and it affects over 33 million people worldwide. There is an increase in its frequency for individuals over 70 years. It can occur without an identifiable cardiac anomaly, but it is observed more frequently in patients with established heart disease. The treatment of atrial fibrillation includes: 1) rate control, 2) rhythm control and 3) prevention of thromboembolic complications. Due to mechanical dysfunction of the atria, in case of fibrillation, blood stasis may occur, leading to thrombus formation in the left atrial appendage and consequently to thromboembolic events. Without anticoagulation treatment, atrial fibrillation leads to 5-6% annual risk of embolic ischemic stroke. The risk increases to more than 10% in case of preexisting rheumatic valvulopathy. Other risk factors for ischemic stroke in patients with atrial fibrillation include the history of stroke, diabetes mellitus, arterial hypertension, heart failure and age over 65. Patients with atrial fibrillation and medium to severe ischemic risk should receive oral anticoagulation treatment for the prevention of stroke and systemic embolism. Anticoagulation treatment includes vitamin-K antagonists, novel oral anticoagulants and heparin (unfractionated and low molecular weight heparin), when bridging therapy is indicated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αντιπηκτική αγωγή στην κολπική μαρμαρυγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιουραντάνη Φωτεινή","Tsiourantani Foteini"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη αρρυθμία της καρδιάς. Ο επιπολασμός της στον γενικό πληθυσμό είναι 1-2% και παγκοσμίως πάσχουν περισσότεροι από 33 εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά την έβδομη δεκαετία της ζωής παρατηρείται απότομη αύξηση της συχνότητας εμφάνισής της. Μπορεί να συμβεί χωρίς αναγνωρίσιμη καρδιακή ανωμαλία, αλλά παρατηρείται πολύ πιο συχνά σε έδαφος καρδιοπάθειας. Η αντιμετώπιση της μαρμαρυγής των κόλπων περιλαμβάνει τρεις πτυχές: 1) τον έλεγχο της συχνότητας, 2) την αποκατάσταση και διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού και 3) την πρόληψη των θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Λόγω της αναποτελεσματικής μηχανικής λειτουργίας των κόλπων στην περίπτωση μαρμαρυγής τους, μπορεί να συμβεί στάση του αίματος, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί θρόμβος στο ωτίο του αριστερού κόλπου και να ακολουθήσουν θρομβοεμβολικά επεισόδια. Χωρίς αντιπηκτική θεραπεία, η κολπική μαρμαρυγή συνοδεύεται από 5-6% ετήσιο κίνδυνο εμβολικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Ο κίνδυνος αυτός γίνεται πολύ μεγαλύτερος (>10%), εάν η αρρυθμία αναπτύσσεται σε έδαφος ρευματικής βαλβιδοπάθειας. Άλλοι κλινικοί παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου στους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, είναι το ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου, ο σακχαρώδης διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηλικία άνω των 65. Οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και μετρίου έως σοβαρού βαθμού ισχαιμικό κίνδυνο, θα πρέπει να λαμβάνουν από του στόματος αντιπηκτική θεραπεία, ώστε να προλαμβάνεται η εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστηματικής εμβολής. Η αντιπηκτική αγωγή συμπεριλαμβάνει τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ, τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά και σε ειδικές καταστάσεις, ως θεραπεία γεφύρωσης, την ηπαρίνη (κλασσική, μη κλασματοποιημένη και χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνη).","Atrial fibrillation is the most common cardiac arrhythmia. The prevalence in the general population is 1-2% and it affects over 33 million people worldwide. There is an increase in its frequency for individuals over 70 years. It can occur without an identifiable cardiac anomaly, but it is observed more frequently in patients with established heart disease. The treatment of atrial fibrillation includes: 1) rate control, 2) rhythm control and 3) prevention of thromboembolic complications. Due to mechanical dysfunction of the atria, in case of fibrillation, blood stasis may occur, leading to thrombus formation in the left atrial appendage and consequently to thromboembolic events. Without anticoagulation treatment, atrial fibrillation leads to 5-6% annual risk of embolic ischemic stroke. The risk increases to more than 10% in case of preexisting rheumatic valvulopathy. Other risk factors for ischemic stroke in patients with atrial fibrillation include the history of stroke, diabetes mellitus, arterial hypertension, heart failure and age over 65. Patients with atrial fibrillation and medium to severe ischemic risk should receive oral anticoagulation treatment for the prevention of stroke and systemic embolism. Anticoagulation treatment includes vitamin-K antagonists, novel oral anticoagulants and heparin (unfractionated and low molecular weight heparin), when bridging therapy is indicated."],"dc:identifier":["uoadl:2866367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866367"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η αντιπηκτική αγωγή στην κολπική μαρμαρυγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:44Z"}