{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866395"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866395","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"A Critical Analysis of the IASC Cluster Approach in terms of Coordination, Accountability and Participation","abstract":"Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, το επικρατέστερο σύστημα παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Πακιστάν μετά τον καταστροφικό σεισμό τον Δεκέμβριο του 2005, με σκοπό να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της ανθρωπιστικής απόκρισης στις κρίσεις. Το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών αποσαφηνίζει τους ρόλους και τα καθήκοντα των ανθρωπιστικών φορέων μέσω της αυξημένης και ρητής ηγεσίας, με αποτέλεσμα τον καλύτερο συντονισμό, και μέσω των αποτελεσματικών συμπράξεων με τις χώρες υποδοχής, τις τοπικές αρχές, την κοινωνία των πολιτών και τους ανθρωπιστικούς εταίρους. Ταυτόχρονα, αποτρέπει την αλληλοεπικάλυψη προγραμμάτων, ενώ εντοπίζει και αντιμετωπίζει τα προγραμματικά κενά με στόχο την έγκαιρη και πιο αποτελεσματική απόκριση. Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, οι οποίοι ορίζονται από τη Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή (IASC), είναι διεθνείς αλλά και μη-κυβερνητικές ανθρωπιστικές οργανώσεις που αντιστοιχούν στους κύριους τομείς της ανθρωπιστικής απόκρισης. Έχουν την ευθύνη του συντονισμού του δυναμικού και της απόκρισης στις κρίσεις κι ενισχύουν την ετοιμότητα του συστήματος. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή ενέκρινε το Μετασχηματιστικό Θεματολόγιο (Transformative Agenda) με στόχο την αποτελεσματική, έγκαιρη και από κοινού ανθρωπιστική απόκριση μέσω της στρατηγικής ενεργοποίησης των συνεργατικών σχηματισμών, τον αποτελεσματικό συντονισμό, την αποδοτική διεπικοινωνία, την ενισχυμένη ηγεσία και την αυξημένη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή ανέπτυξε τις πέντε δεσμεύσεις για τη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς (CAAP), οι οποίες αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι για τις κατευθυντήριες οδηγίες και τις επιχειρησιακές πολιτικές των συνεργατικών σχηματισμών και έχουν ως επίκεντρο: την ηγεσία/διακυβέρνηση, τη διαφάνεια, τους μηχανισμούς παραπόνων και ανατροφοδότησης, τη συμμετοχή, το σχεδιασμό, την επίβλεψη και την αξιολόγηση. Με στόχο να υλοποιήσει πιο αποτελεσματικά την αρχή της λογοδοσίας, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή σχημάτισε το 2012 την Ομάδα Εργασίας για την προστασία από τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση από τους εργαζόμενους στον ανθρωπιστικό τομέα (IASC Task Force on PSEA). Η εργασία μέσα από την εκτενή ανασκόπηση βιβλιογραφίας, αξιολογήσεων και αναφορών από διάφορους οργανισμούς του ΟΗΕ και ανθρωπιστικές οργανώσεις, παρουσιάζει το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών και εξετάζει αν οι κατευθυντήριες οδηγίες εφαρμόζονται αποτελεσματικά στο πεδίο. Το επίκεντρο της ανάλυσης είναι ο συντονισμός, η λογοδοσία και η συμμετοχή εντός των συνεργατικών σχηματισμών, για τα έτη 2005-2017. Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, μετά την εισαγωγή των συνεργατικών σχηματισμών, βελτιώθηκε όσον αφορά το συντονισμό των φορέων, αφού ανέπτυξε για πρώτη φορά ένα ενοποιημένο σύστημα συντονισμού της ανθρωπιστικής απόκρισης. Ωστόσο, η πλειονότητα των αξιολογήσεων συμπεραίνει ότι η λογοδοσία «προς τα κάτω» και η συμμετοχή των πληγέντων πληθυσμών στη λήψη αποφάσεων παραμένουν δύο από τις μεγαλύτερες αδυναμίες των συνεργατικών σχηματισμών. Συνολικά, το σύστημα δεν κατάφερε να ενσωματώσει τους πληγέντες στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση των προγραμμάτων. Επιπρόσθετα, οι ολοκληρωμένες αποστολές του ΟΗΕ ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο τις ανθρωπιστικές αρχές, αφού η ενσωμάτωση της ανθρωπιστικής απόκρισης στις αποστολές του ΟΗΕ πολιτικοποιεί την ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ ο διαχωρισμός των ειρηνευτικών αποστολών και της αμεροληψίας των ανθρωπιστικών φορέων καθίσταται δύσκολος.","abstract_html":"Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, το επικρατέστερο σύστημα παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Πακιστάν μετά τον καταστροφικό σεισμό τον Δεκέμβριο του 2005, με σκοπό να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της ανθρωπιστικής απόκρισης στις κρίσεις. Το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών αποσαφηνίζει τους ρόλους και τα καθήκοντα των ανθρωπιστικών φορέων μέσω της αυξημένης και ρητής ηγεσίας, με αποτέλεσμα τον καλύτερο συντονισμό, και μέσω των αποτελεσματικών συμπράξεων με τις χώρες υποδοχής, τις τοπικές αρχές, την κοινωνία των πολιτών και τους ανθρωπιστικούς εταίρους. Ταυτόχρονα, αποτρέπει την αλληλοεπικάλυψη προγραμμάτων, ενώ εντοπίζει και αντιμετωπίζει τα προγραμματικά κενά με στόχο την έγκαιρη και πιο αποτελεσματική απόκριση. Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, οι οποίοι ορίζονται από τη Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή (IASC), είναι διεθνείς αλλά και μη-κυβερνητικές ανθρωπιστικές οργανώσεις που αντιστοιχούν στους κύριους τομείς της ανθρωπιστικής απόκρισης. Έχουν την ευθύνη του συντονισμού του δυναμικού και της απόκρισης στις κρίσεις κι ενισχύουν την ετοιμότητα του συστήματος. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή ενέκρινε το Μετασχηματιστικό Θεματολόγιο (Transformative Agenda) με στόχο την αποτελεσματική, έγκαιρη και από κοινού ανθρωπιστική απόκριση μέσω της στρατηγικής ενεργοποίησης των συνεργατικών σχηματισμών, τον αποτελεσματικό συντονισμό, την αποδοτική διεπικοινωνία, την ενισχυμένη ηγεσία και την αυξημένη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή ανέπτυξε τις πέντε δεσμεύσεις για τη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς (CAAP), οι οποίες αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι για τις κατευθυντήριες οδηγίες και τις επιχειρησιακές πολιτικές των συνεργατικών σχηματισμών και έχουν ως επίκεντρο: την ηγεσία/διακυβέρνηση, τη διαφάνεια, τους μηχανισμούς παραπόνων και ανατροφοδότησης, τη συμμετοχή, το σχεδιασμό, την επίβλεψη και την αξιολόγηση. Με στόχο να υλοποιήσει πιο αποτελεσματικά την αρχή της λογοδοσίας, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή σχημάτισε το 2012 την Ομάδα Εργασίας για την προστασία από τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση από τους εργαζόμενους στον ανθρωπιστικό τομέα (IASC Task Force on PSEA). Η εργασία μέσα από την εκτενή ανασκόπηση βιβλιογραφίας, αξιολογήσεων και αναφορών από διάφορους οργανισμούς του ΟΗΕ και ανθρωπιστικές οργανώσεις, παρουσιάζει το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών και εξετάζει αν οι κατευθυντήριες οδηγίες εφαρμόζονται αποτελεσματικά στο πεδίο. Το επίκεντρο της ανάλυσης είναι ο συντονισμός, η λογοδοσία και η συμμετοχή εντός των συνεργατικών σχηματισμών, για τα έτη 2005-2017. Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, μετά την εισαγωγή των συνεργατικών σχηματισμών, βελτιώθηκε όσον αφορά το συντονισμό των φορέων, αφού ανέπτυξε για πρώτη φορά ένα ενοποιημένο σύστημα συντονισμού της ανθρωπιστικής απόκρισης. Ωστόσο, η πλειονότητα των αξιολογήσεων συμπεραίνει ότι η λογοδοσία «προς τα κάτω» και η συμμετοχή των πληγέντων πληθυσμών στη λήψη αποφάσεων παραμένουν δύο από τις μεγαλύτερες αδυναμίες των συνεργατικών σχηματισμών. Συνολικά, το σύστημα δεν κατάφερε να ενσωματώσει τους πληγέντες στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση των προγραμμάτων. Επιπρόσθετα, οι ολοκληρωμένες αποστολές του ΟΗΕ ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο τις ανθρωπιστικές αρχές, αφού η ενσωμάτωση της ανθρωπιστικής απόκρισης στις αποστολές του ΟΗΕ πολιτικοποιεί την ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ ο διαχωρισμός των ειρηνευτικών αποστολών και της αμεροληψίας των ανθρωπιστικών φορέων καθίσταται δύσκολος.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιάτου Χρυσούλα","Siatou Chrysoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:44Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866395"],"render_values":[{"text":"uoadl:2866395","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866395","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866395","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2866395","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιάτου Χρυσούλα","Siatou Chrysoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866395"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, το επικρατέστερο σύστημα παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Πακιστάν μετά τον καταστροφικό σεισμό τον Δεκέμβριο του 2005, με σκοπό να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της ανθρωπιστικής απόκρισης στις κρίσεις. Το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών αποσαφηνίζει τους ρόλους και τα καθήκοντα των ανθρωπιστικών φορέων μέσω της αυξημένης και ρητής ηγεσίας, με αποτέλεσμα τον καλύτερο συντονισμό, και μέσω των αποτελεσματικών συμπράξεων με τις χώρες υποδοχής, τις τοπικές αρχές, την κοινωνία των πολιτών και τους ανθρωπιστικούς εταίρους. Ταυτόχρονα, αποτρέπει την αλληλοεπικάλυψη προγραμμάτων, ενώ εντοπίζει και αντιμετωπίζει τα προγραμματικά κενά με στόχο την έγκαιρη και πιο αποτελεσματική απόκριση. Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, οι οποίοι ορίζονται από τη Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή (IASC), είναι διεθνείς αλλά και μη-κυβερνητικές ανθρωπιστικές οργανώσεις που αντιστοιχούν στους κύριους τομείς της ανθρωπιστικής απόκρισης. Έχουν την ευθύνη του συντονισμού του δυναμικού και της απόκρισης στις κρίσεις κι ενισχύουν την ετοιμότητα του συστήματος. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή ενέκρινε το Μετασχηματιστικό Θεματολόγιο (Transformative Agenda) με στόχο την αποτελεσματική, έγκαιρη και από κοινού ανθρωπιστική απόκριση μέσω της στρατηγικής ενεργοποίησης των συνεργατικών σχηματισμών, τον αποτελεσματικό συντονισμό, την αποδοτική διεπικοινωνία, την ενισχυμένη ηγεσία και την αυξημένη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή ανέπτυξε τις πέντε δεσμεύσεις για τη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς (CAAP), οι οποίες αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι για τις κατευθυντήριες οδηγίες και τις επιχειρησιακές πολιτικές των συνεργατικών σχηματισμών και έχουν ως επίκεντρο: την ηγεσία/διακυβέρνηση, τη διαφάνεια, τους μηχανισμούς παραπόνων και ανατροφοδότησης, τη συμμετοχή, το σχεδιασμό, την επίβλεψη και την αξιολόγηση. Με στόχο να υλοποιήσει πιο αποτελεσματικά την αρχή της λογοδοσίας, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή σχημάτισε το 2012 την Ομάδα Εργασίας για την προστασία από τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση από τους εργαζόμενους στον ανθρωπιστικό τομέα (IASC Task Force on PSEA). Η εργασία μέσα από την εκτενή ανασκόπηση βιβλιογραφίας, αξιολογήσεων και αναφορών από διάφορους οργανισμούς του ΟΗΕ και ανθρωπιστικές οργανώσεις, παρουσιάζει το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών και εξετάζει αν οι κατευθυντήριες οδηγίες εφαρμόζονται αποτελεσματικά στο πεδίο. Το επίκεντρο της ανάλυσης είναι ο συντονισμός, η λογοδοσία και η συμμετοχή εντός των συνεργατικών σχηματισμών, για τα έτη 2005-2017. Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, μετά την εισαγωγή των συνεργατικών σχηματισμών, βελτιώθηκε όσον αφορά το συντονισμό των φορέων, αφού ανέπτυξε για πρώτη φορά ένα ενοποιημένο σύστημα συντονισμού της ανθρωπιστικής απόκρισης. Ωστόσο, η πλειονότητα των αξιολογήσεων συμπεραίνει ότι η λογοδοσία «προς τα κάτω» και η συμμετοχή των πληγέντων πληθυσμών στη λήψη αποφάσεων παραμένουν δύο από τις μεγαλύτερες αδυναμίες των συνεργατικών σχηματισμών. Συνολικά, το σύστημα δεν κατάφερε να ενσωματώσει τους πληγέντες στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση των προγραμμάτων. Επιπρόσθετα, οι ολοκληρωμένες αποστολές του ΟΗΕ ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο τις ανθρωπιστικές αρχές, αφού η ενσωμάτωση της ανθρωπιστικής απόκρισης στις αποστολές του ΟΗΕ πολιτικοποιεί την ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ ο διαχωρισμός των ειρηνευτικών αποστολών και της αμεροληψίας των ανθρωπιστικών φορέων καθίσταται δύσκολος.","The cluster approach, the prevailing humanitarian relief provision system, was introduced for the first time in Pakistan after the catastrophic earthquake in December 2005, in order to enhance the effectiveness of humanitarian response to emergencies. The cluster approach clarifies more efficiently the roles and responsibilities of the humanitarian actors by having enhanced and explicit leadership, something which leads to better system coordination, and through effective partnerships with the host governments, the local authorities, the civil society and the humanitarian partners. At the same time, it aims at preventing duplication, identifying and addressing gaps, in order to achieve a more effective response in a timely manner. The clusters, designated by the IASC, are groups of UN and non-UN humanitarian organisations that correspond to the main sectors of humanitarian response. They have clear responsibilities for coordinating the technical capacity and response to emergencies, while at the same time they strengthen the system-wide preparedness. In December 2011, the IASC Principals endorsed the Transformative Agenda focusing on the effectiveness and timely joint humanitarian response through strategic activation of the clusters, effective coordination mechanisms, improved and efficient inter-communication, reinforced leadership and improved accountability to the affected populations (AAP). At the same time, they developed and approved five Commitments to Accountability to Affected Populations (CAAP) which would act as integral part of the guidelines and the operational policies of the clusters and would focus on leadership/governance, transparency, feedback and complaints, participation, design, monitoring and evaluation. In an effort to address more effectively the principle of accountability, the IASC created in 2012 the IASC Task Force on Protection from Sexual Exploitation and Abuse (PSEA) by aid workers. The study draws on extensive literature, evaluations and reports review coming from various UN agencies and humanitarian organisations, in order to present the cluster approach and examine if the instructions and guidelines are being implemented effectively in the field. The focus is on three aspects of the cluster approach: coordination, accountability to the affected people and participation of the affected in the decision-making, for the years 2005-2017. Humanitarian relief provision, after the introduction of the cluster approach, improved in terms of coordinating humanitarian actors and basically developed a unified coordination system for the humanitarian response, while in the past none existed. However, the vast majority of the evaluations conclude that downward accountability and participation of the affected people in the overall decision-making of the humanitarian response remain two of the biggest weaknesses of the cluster approach. Overall the cluster approach has failed to integrate and engage the affected communities in programme design and implementation. Additionally, UN-integrated missions may compromise humanitarian principles, since the integration of the humanitarian response in the overall UN missions politicises humanitarian aid, making the required distinction between peacekeeping response and the neutrality and impartiality of the humanitarian actors blurry."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["A Critical Analysis of the IASC Cluster Approach in terms of Coordination, Accountability and Participation"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιάτου Χρυσούλα","Siatou Chrysoula"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, το επικρατέστερο σύστημα παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο Πακιστάν μετά τον καταστροφικό σεισμό τον Δεκέμβριο του 2005, με σκοπό να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα της ανθρωπιστικής απόκρισης στις κρίσεις. Το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών αποσαφηνίζει τους ρόλους και τα καθήκοντα των ανθρωπιστικών φορέων μέσω της αυξημένης και ρητής ηγεσίας, με αποτέλεσμα τον καλύτερο συντονισμό, και μέσω των αποτελεσματικών συμπράξεων με τις χώρες υποδοχής, τις τοπικές αρχές, την κοινωνία των πολιτών και τους ανθρωπιστικούς εταίρους. Ταυτόχρονα, αποτρέπει την αλληλοεπικάλυψη προγραμμάτων, ενώ εντοπίζει και αντιμετωπίζει τα προγραμματικά κενά με στόχο την έγκαιρη και πιο αποτελεσματική απόκριση. Οι συνεργατικοί σχηματισμοί, οι οποίοι ορίζονται από τη Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή (IASC), είναι διεθνείς αλλά και μη-κυβερνητικές ανθρωπιστικές οργανώσεις που αντιστοιχούν στους κύριους τομείς της ανθρωπιστικής απόκρισης. Έχουν την ευθύνη του συντονισμού του δυναμικού και της απόκρισης στις κρίσεις κι ενισχύουν την ετοιμότητα του συστήματος. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή ενέκρινε το Μετασχηματιστικό Θεματολόγιο (Transformative Agenda) με στόχο την αποτελεσματική, έγκαιρη και από κοινού ανθρωπιστική απόκριση μέσω της στρατηγικής ενεργοποίησης των συνεργατικών σχηματισμών, τον αποτελεσματικό συντονισμό, την αποδοτική διεπικοινωνία, την ενισχυμένη ηγεσία και την αυξημένη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή ανέπτυξε τις πέντε δεσμεύσεις για τη λογοδοσία στους πληγέντες πληθυσμούς (CAAP), οι οποίες αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι για τις κατευθυντήριες οδηγίες και τις επιχειρησιακές πολιτικές των συνεργατικών σχηματισμών και έχουν ως επίκεντρο: την ηγεσία/διακυβέρνηση, τη διαφάνεια, τους μηχανισμούς παραπόνων και ανατροφοδότησης, τη συμμετοχή, το σχεδιασμό, την επίβλεψη και την αξιολόγηση. Με στόχο να υλοποιήσει πιο αποτελεσματικά την αρχή της λογοδοσίας, η Μόνιμη Διοργανική Επιτροπή σχημάτισε το 2012 την Ομάδα Εργασίας για την προστασία από τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση από τους εργαζόμενους στον ανθρωπιστικό τομέα (IASC Task Force on PSEA). Η εργασία μέσα από την εκτενή ανασκόπηση βιβλιογραφίας, αξιολογήσεων και αναφορών από διάφορους οργανισμούς του ΟΗΕ και ανθρωπιστικές οργανώσεις, παρουσιάζει το σύστημα των συνεργατικών σχηματισμών και εξετάζει αν οι κατευθυντήριες οδηγίες εφαρμόζονται αποτελεσματικά στο πεδίο. Το επίκεντρο της ανάλυσης είναι ο συντονισμός, η λογοδοσία και η συμμετοχή εντός των συνεργατικών σχηματισμών, για τα έτη 2005-2017. Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, μετά την εισαγωγή των συνεργατικών σχηματισμών, βελτιώθηκε όσον αφορά το συντονισμό των φορέων, αφού ανέπτυξε για πρώτη φορά ένα ενοποιημένο σύστημα συντονισμού της ανθρωπιστικής απόκρισης. Ωστόσο, η πλειονότητα των αξιολογήσεων συμπεραίνει ότι η λογοδοσία «προς τα κάτω» και η συμμετοχή των πληγέντων πληθυσμών στη λήψη αποφάσεων παραμένουν δύο από τις μεγαλύτερες αδυναμίες των συνεργατικών σχηματισμών. Συνολικά, το σύστημα δεν κατάφερε να ενσωματώσει τους πληγέντες στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση των προγραμμάτων. Επιπρόσθετα, οι ολοκληρωμένες αποστολές του ΟΗΕ ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο τις ανθρωπιστικές αρχές, αφού η ενσωμάτωση της ανθρωπιστικής απόκρισης στις αποστολές του ΟΗΕ πολιτικοποιεί την ανθρωπιστική βοήθεια, ενώ ο διαχωρισμός των ειρηνευτικών αποστολών και της αμεροληψίας των ανθρωπιστικών φορέων καθίσταται δύσκολος.","The cluster approach, the prevailing humanitarian relief provision system, was introduced for the first time in Pakistan after the catastrophic earthquake in December 2005, in order to enhance the effectiveness of humanitarian response to emergencies. The cluster approach clarifies more efficiently the roles and responsibilities of the humanitarian actors by having enhanced and explicit leadership, something which leads to better system coordination, and through effective partnerships with the host governments, the local authorities, the civil society and the humanitarian partners. At the same time, it aims at preventing duplication, identifying and addressing gaps, in order to achieve a more effective response in a timely manner. The clusters, designated by the IASC, are groups of UN and non-UN humanitarian organisations that correspond to the main sectors of humanitarian response. They have clear responsibilities for coordinating the technical capacity and response to emergencies, while at the same time they strengthen the system-wide preparedness. In December 2011, the IASC Principals endorsed the Transformative Agenda focusing on the effectiveness and timely joint humanitarian response through strategic activation of the clusters, effective coordination mechanisms, improved and efficient inter-communication, reinforced leadership and improved accountability to the affected populations (AAP). At the same time, they developed and approved five Commitments to Accountability to Affected Populations (CAAP) which would act as integral part of the guidelines and the operational policies of the clusters and would focus on leadership/governance, transparency, feedback and complaints, participation, design, monitoring and evaluation. In an effort to address more effectively the principle of accountability, the IASC created in 2012 the IASC Task Force on Protection from Sexual Exploitation and Abuse (PSEA) by aid workers. The study draws on extensive literature, evaluations and reports review coming from various UN agencies and humanitarian organisations, in order to present the cluster approach and examine if the instructions and guidelines are being implemented effectively in the field. The focus is on three aspects of the cluster approach: coordination, accountability to the affected people and participation of the affected in the decision-making, for the years 2005-2017. Humanitarian relief provision, after the introduction of the cluster approach, improved in terms of coordinating humanitarian actors and basically developed a unified coordination system for the humanitarian response, while in the past none existed. However, the vast majority of the evaluations conclude that downward accountability and participation of the affected people in the overall decision-making of the humanitarian response remain two of the biggest weaknesses of the cluster approach. Overall the cluster approach has failed to integrate and engage the affected communities in programme design and implementation. Additionally, UN-integrated missions may compromise humanitarian principles, since the integration of the humanitarian response in the overall UN missions politicises humanitarian aid, making the required distinction between peacekeeping response and the neutrality and impartiality of the humanitarian actors blurry."],"dc:identifier":["uoadl:2866395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866395"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["A Critical Analysis of the IASC Cluster Approach in terms of Coordination, Accountability and Participation"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:44Z"}