{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866996"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2866996","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συσχέτιση ανθεκτικής υπέρτασης και νεφρικής δυσλειτουργίας","abstract":"Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά αιτία που οδηγεί σε νεφρικές βλάβες και τελικώς σε νεφρική ανεπάρκεια με πολύπλοκους μηχανισμούς. Για την πρόκληση της νεφρικής βλάβης ιδιαίτερη σημασία έχει η βαρύτητα και η διάρκεια της αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός: Διερεύνηση της νεφρικής λειτουργίας υπερτασικών ασθενών βάσει της δυναμικής συμπεριφοράς της αρτηριακής υπέρτασης. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 1911 υπερτασικοί ασθενείς που παρακολουθούνταν στο ιατρείο υπέρτασης του ΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» για μια μέση περίοδο 3.9 (1.7) ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας πραγματοποιήθηκε με τον υπολογισμό του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (ΡΣΔ) βάσει πιστοποιημένης φόρμουλας. Ως χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΑ) ορίσθηκε ο ΡΣΔ<60ml/min/m2. Τέσσερις ομάδες σχηματίσθηκαν ανάλογα με την παρουσία ή απουσία ΑΥ στην αρχή και στο τέλος της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 59±11 έτη με το 51% γυναίκες. Η ταξινόμηση του δείγματος σε ομάδες έγινε ως ακολούθως: 1153 ασθενείς (60%) δεν είχαν ποτέ ΑΥ, 189 (10%) με αποδραμούσα ΑΥ, 204 (11%) με νεοεμφανιζόμενη ΑΥ και 365 (19%) με εμμένουσα ΑΥ. Δύο τρίτα των ασθενών με ΑΥ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νεοεμφανιζόμενης ΑΥ όσο και της εμμένουσας ΑΥ ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ΡΣΔ. Στην αρχική εκτίμηση, οι ασθενείς με ΑΥ έναντι εκείνων άνευ ΑΥ είχαν χαμηλότερο ΡΣΔ (76.1 έναντι 79.5 ml/min/m3, p<0.001) και εμφάνιζαν συχνότερα (ΧΝΑ) (18.6% έναντι 12.1%, p<0.001). O επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζε προοδευτική αύξηση διαδοχικά στις ομάδες άνευ, αποδραμούσας, νεοεμφανιζόμενης και εμμένουσας ΑΥ (14%, 19,2%, 21,8% και 22,6%, αντίστοιχα, p=0,001). Μελέτη λογιστικής πολλαπλής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΧΝΑ στην ομάδα εμμένουσας έναντι άνευ ΑΥ μετά από ρύθμιση για παράγοντες κινδύνου (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς η ύπαρξη ανθεκτικής υπέρτασης σχετίζεται με χειρότερη νεφρική λειτουργία ενώ η επιμονή της ΑΥ συνοδεύεται από υψηλότερο επιπολασμό χρόνιας νεφρικής νόσου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά αιτία που οδηγεί σε νεφρικές βλάβες και τελικώς σε νεφρική ανεπάρκεια με πολύπλοκους μηχανισμούς. Για την πρόκληση της νεφρικής βλάβης ιδιαίτερη σημασία έχει η βαρύτητα και η διάρκεια της αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός: Διερεύνηση της νεφρικής λειτουργίας υπερτασικών ασθενών βάσει της δυναμικής συμπεριφοράς της αρτηριακής υπέρτασης. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 1911 υπερτασικοί ασθενείς που παρακολουθούνταν στο ιατρείο υπέρτασης του ΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» για μια μέση περίοδο 3.9 (1.7) ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας πραγματοποιήθηκε με τον υπολογισμό του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (ΡΣΔ) βάσει πιστοποιημένης φόρμουλας. Ως χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΑ) ορίσθηκε ο ΡΣΔ&lt;60ml/min/m2. Τέσσερις ομάδες σχηματίσθηκαν ανάλογα με την παρουσία ή απουσία ΑΥ στην αρχή και στο τέλος της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 59±11 έτη με το 51% γυναίκες. Η ταξινόμηση του δείγματος σε ομάδες έγινε ως ακολούθως: 1153 ασθενείς (60%) δεν είχαν ποτέ ΑΥ, 189 (10%) με αποδραμούσα ΑΥ, 204 (11%) με νεοεμφανιζόμενη ΑΥ και 365 (19%) με εμμένουσα ΑΥ. Δύο τρίτα των ασθενών με ΑΥ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νεοεμφανιζόμενης ΑΥ όσο και της εμμένουσας ΑΥ ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ΡΣΔ. Στην αρχική εκτίμηση, οι ασθενείς με ΑΥ έναντι εκείνων άνευ ΑΥ είχαν χαμηλότερο ΡΣΔ (76.1 έναντι 79.5 ml/min/m3, p&lt;0.001) και εμφάνιζαν συχνότερα (ΧΝΑ) (18.6% έναντι 12.1%, p&lt;0.001). O επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζε προοδευτική αύξηση διαδοχικά στις ομάδες άνευ, αποδραμούσας, νεοεμφανιζόμενης και εμμένουσας ΑΥ (14%, 19,2%, 21,8% και 22,6%, αντίστοιχα, p=0,001). Μελέτη λογιστικής πολλαπλής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΧΝΑ στην ομάδα εμμένουσας έναντι άνευ ΑΥ μετά από ρύθμιση για παράγοντες κινδύνου (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς η ύπαρξη ανθεκτικής υπέρτασης σχετίζεται με χειρότερη νεφρική λειτουργία ενώ η επιμονή της ΑΥ συνοδεύεται από υψηλότερο επιπολασμό χρόνιας νεφρικής νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Κλουφά Γεωργία Χριστίνα","Kloufa Georgia Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866996"],"render_values":[{"text":"uoadl:2866996","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866996","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866996","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2866996","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κλουφά Γεωργία Χριστίνα","Kloufa Georgia Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2866996","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866996"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά αιτία που οδηγεί σε νεφρικές βλάβες και τελικώς σε νεφρική ανεπάρκεια με πολύπλοκους μηχανισμούς. Για την πρόκληση της νεφρικής βλάβης ιδιαίτερη σημασία έχει η βαρύτητα και η διάρκεια της αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός: Διερεύνηση της νεφρικής λειτουργίας υπερτασικών ασθενών βάσει της δυναμικής συμπεριφοράς της αρτηριακής υπέρτασης. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 1911 υπερτασικοί ασθενείς που παρακολουθούνταν στο ιατρείο υπέρτασης του ΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» για μια μέση περίοδο 3.9 (1.7) ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας πραγματοποιήθηκε με τον υπολογισμό του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (ΡΣΔ) βάσει πιστοποιημένης φόρμουλας. Ως χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΑ) ορίσθηκε ο ΡΣΔ<60ml/min/m2. Τέσσερις ομάδες σχηματίσθηκαν ανάλογα με την παρουσία ή απουσία ΑΥ στην αρχή και στο τέλος της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 59±11 έτη με το 51% γυναίκες. Η ταξινόμηση του δείγματος σε ομάδες έγινε ως ακολούθως: 1153 ασθενείς (60%) δεν είχαν ποτέ ΑΥ, 189 (10%) με αποδραμούσα ΑΥ, 204 (11%) με νεοεμφανιζόμενη ΑΥ και 365 (19%) με εμμένουσα ΑΥ. Δύο τρίτα των ασθενών με ΑΥ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νεοεμφανιζόμενης ΑΥ όσο και της εμμένουσας ΑΥ ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ΡΣΔ. Στην αρχική εκτίμηση, οι ασθενείς με ΑΥ έναντι εκείνων άνευ ΑΥ είχαν χαμηλότερο ΡΣΔ (76.1 έναντι 79.5 ml/min/m3, p<0.001) και εμφάνιζαν συχνότερα (ΧΝΑ) (18.6% έναντι 12.1%, p<0.001). O επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζε προοδευτική αύξηση διαδοχικά στις ομάδες άνευ, αποδραμούσας, νεοεμφανιζόμενης και εμμένουσας ΑΥ (14%, 19,2%, 21,8% και 22,6%, αντίστοιχα, p=0,001). Μελέτη λογιστικής πολλαπλής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΧΝΑ στην ομάδα εμμένουσας έναντι άνευ ΑΥ μετά από ρύθμιση για παράγοντες κινδύνου (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς η ύπαρξη ανθεκτικής υπέρτασης σχετίζεται με χειρότερη νεφρική λειτουργία ενώ η επιμονή της ΑΥ συνοδεύεται από υψηλότερο επιπολασμό χρόνιας νεφρικής νόσου.","Little is known regarding the clinical course and prognosis of resistant hypertension (RH). We evaluated predictors of persistent RH and the associated renal function. Methods: We studied 1911 treated hypertensive patients [Mean age (SD) 59 (11) years, 49% males] for a median period of 3.9 years. At baseline, clinical data were collected and patients underwent echocardiographic measurements, routine blood testing and additional workup for exclusion of secondary causes of RH (office-based uncontrolled hypertension under at least 3 drugs including a diuretic or controlled hypertension under 4 or more drugs).The evaluation of renal function was estimated with eGFR and MDRD formula. Chronic kidney disease (CKD) was set with GFR<60ml/min/m2. Results: Four groups were identified depending on presence or absence of RH at baseline and follow-up: 1153 patients (60%) never having RH, 189 (10%) with resolved RH, 204 (11%) with incident RH and 365 (19%) with persistent RH. Two thirds of the patients with RH at baseline remained resistant at the end of the study. Independent variables associated with both incident and persistent RH were diabetes mellitus, history of cardiovascular disease, hypertension duration, systolic blood pressure, left ventricular hypertrophy and glomerular filtration rate. At baseline patients with RH amongst patients with no RH had lower GFR (76.1 against 79.5 ml/min/m3, p<0.001) and had more often (CKD) (18% against 12.1% p<0,001). The incidence of CKD at the end of the follow up was increased in groups of never RH, incident RH, resolved RH and persistent RH. (14%, 19, 2%, 21, 8% and 22, 6%, each, p=0,001). Linear regression analysis test showed higher risk of CKD in persistent RH group against patients with never RH (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Conclusions: In treated hypertensive patients, among prospective RH dynamic patterns, persistent RH is frequent and independently associated with decreased renal function and chronic kidney disease"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συσχέτιση ανθεκτικής υπέρτασης και νεφρικής δυσλειτουργίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κλουφά Γεωργία Χριστίνα","Kloufa Georgia Christina"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί τη δεύτερη κατά σειρά αιτία που οδηγεί σε νεφρικές βλάβες και τελικώς σε νεφρική ανεπάρκεια με πολύπλοκους μηχανισμούς. Για την πρόκληση της νεφρικής βλάβης ιδιαίτερη σημασία έχει η βαρύτητα και η διάρκεια της αρτηριακής υπέρτασης. Σκοπός: Διερεύνηση της νεφρικής λειτουργίας υπερτασικών ασθενών βάσει της δυναμικής συμπεριφοράς της αρτηριακής υπέρτασης. Υλικό και Μέθοδος: Μελετήθηκαν 1911 υπερτασικοί ασθενείς που παρακολουθούνταν στο ιατρείο υπέρτασης του ΓΝΑ «ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ» για μια μέση περίοδο 3.9 (1.7) ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας πραγματοποιήθηκε με τον υπολογισμό του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (ΡΣΔ) βάσει πιστοποιημένης φόρμουλας. Ως χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΑ) ορίσθηκε ο ΡΣΔ<60ml/min/m2. Τέσσερις ομάδες σχηματίσθηκαν ανάλογα με την παρουσία ή απουσία ΑΥ στην αρχή και στο τέλος της παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία του δείγματος ήταν 59±11 έτη με το 51% γυναίκες. Η ταξινόμηση του δείγματος σε ομάδες έγινε ως ακολούθως: 1153 ασθενείς (60%) δεν είχαν ποτέ ΑΥ, 189 (10%) με αποδραμούσα ΑΥ, 204 (11%) με νεοεμφανιζόμενη ΑΥ και 365 (19%) με εμμένουσα ΑΥ. Δύο τρίτα των ασθενών με ΑΥ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νεοεμφανιζόμενης ΑΥ όσο και της εμμένουσας ΑΥ ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ΡΣΔ. Στην αρχική εκτίμηση, οι ασθενείς με ΑΥ έναντι εκείνων άνευ ΑΥ είχαν χαμηλότερο ΡΣΔ (76.1 έναντι 79.5 ml/min/m3, p<0.001) και εμφάνιζαν συχνότερα (ΧΝΑ) (18.6% έναντι 12.1%, p<0.001). O επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζε προοδευτική αύξηση διαδοχικά στις ομάδες άνευ, αποδραμούσας, νεοεμφανιζόμενης και εμμένουσας ΑΥ (14%, 19,2%, 21,8% και 22,6%, αντίστοιχα, p=0,001). Μελέτη λογιστικής πολλαπλής παλινδρόμησης ανέδειξε σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ΧΝΑ στην ομάδα εμμένουσας έναντι άνευ ΑΥ μετά από ρύθμιση για παράγοντες κινδύνου (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς η ύπαρξη ανθεκτικής υπέρτασης σχετίζεται με χειρότερη νεφρική λειτουργία ενώ η επιμονή της ΑΥ συνοδεύεται από υψηλότερο επιπολασμό χρόνιας νεφρικής νόσου.","Little is known regarding the clinical course and prognosis of resistant hypertension (RH). We evaluated predictors of persistent RH and the associated renal function. Methods: We studied 1911 treated hypertensive patients [Mean age (SD) 59 (11) years, 49% males] for a median period of 3.9 years. At baseline, clinical data were collected and patients underwent echocardiographic measurements, routine blood testing and additional workup for exclusion of secondary causes of RH (office-based uncontrolled hypertension under at least 3 drugs including a diuretic or controlled hypertension under 4 or more drugs).The evaluation of renal function was estimated with eGFR and MDRD formula. Chronic kidney disease (CKD) was set with GFR<60ml/min/m2. Results: Four groups were identified depending on presence or absence of RH at baseline and follow-up: 1153 patients (60%) never having RH, 189 (10%) with resolved RH, 204 (11%) with incident RH and 365 (19%) with persistent RH. Two thirds of the patients with RH at baseline remained resistant at the end of the study. Independent variables associated with both incident and persistent RH were diabetes mellitus, history of cardiovascular disease, hypertension duration, systolic blood pressure, left ventricular hypertrophy and glomerular filtration rate. At baseline patients with RH amongst patients with no RH had lower GFR (76.1 against 79.5 ml/min/m3, p<0.001) and had more often (CKD) (18% against 12.1% p<0,001). The incidence of CKD at the end of the follow up was increased in groups of never RH, incident RH, resolved RH and persistent RH. (14%, 19, 2%, 21, 8% and 22, 6%, each, p=0,001). Linear regression analysis test showed higher risk of CKD in persistent RH group against patients with never RH (OR: 1.66, 95%CI: 1.16-2.39, p=0.006). Conclusions: In treated hypertensive patients, among prospective RH dynamic patterns, persistent RH is frequent and independently associated with decreased renal function and chronic kidney disease"],"dc:identifier":["uoadl:2866996","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2866996"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συσχέτιση ανθεκτικής υπέρτασης και νεφρικής δυσλειτουργίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:53Z"}