{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867227"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867227","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αποτελεσματικότητα της εντερικής σίτισης σε ασθενείς της ΜΕΘ","abstract":"Εισαγωγή: Η εντερική σίτιση (EN) συνιστάται ως η προτιμώμενη οδός για την έγκαιρη διατροφική θεραπεία σε βαρέως πάσχοντες ενήλικους ασθενείς σε σχέση με την παρεντερική σίτιση (ΠΣ). Κατά τα τελευταία χρόνια, δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην πρώιμη διατροφική θεραπεία σε όλους τους ασθενείς με κρίσιμη νόσο. Σκοπός: Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η αποτελεσματικότητα της πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) έναντι της παρεντερικής (ΠΣ) ως προς την έκβαση των ασθενών σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, σχετικών με το θέμα, αναρτημένων μελετών για τα έτη 2000-2018. Οι μελέτες ανακτήθηκαν στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. Ανακτήθηκαν 584 μελέτες, από τις οποίες τελικά οι 8, εντάχθηκαν στην συστηματική ανασκόπηση. Αποτελέσματα: Από τις 8 μελέτες που ανακτήθηκαν δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την θνησιμότητα των ασθενών μεταξύ πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) και παρεντερικής σίτισης (ΠΣ). Αντίθετα η διάρκεια παραμονής (LOS, length of stay) στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ήταν μικρότερη στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε σύγκριση με την ομάδα της παρεντερικής σίτισης σε δύο έρευνες (p=0,007 και p=0,08 αντίστοιχα). Σε άλλη μελέτη οι λοιμώδεις επιπλοκές ήταν συχνότερες στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης (p=0,009). Στατιστικά σημαντικές διαφορές υπήρξαν σε επιπλοκές, όπως ο αυξημένος κίνδυνος Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) στις 28 ημέρες παρουσίασε η ομάδα της πρώιμης εντερική σίτισης (p=0,04) σε μία από τις έρευνες. Στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης ο έμετος ήταν συχνότερος σε τρεις έρευνες (p<0,001, p<0,001 και p=0,006 αντίστοιχα), η υπογλυκαιμία σε δύο έρευνες (p=0,006) ήταν πιο συχνή όπως και η διάρροια (p=0,009). Η ισχαιμία εντέρου (p=0,007) και οξεία ψευδο-απόφραξη παχέως εντέρου (p=0,04) ήταν επίσης συχνότερες στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε άλλη έρευνα. Αντίθετα στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης συχνότερη ήταν η υπεργλυκαιμία (p<0,001) σε μία έρευνα. Συμπέρασμα: Δεν υπήρξε διαφορά στη θνησιμότητα μεταξύ των δύο οδών διατροφής. Ωστόσο η πρώιμη εντερική σίτιση συνδέθηκε με μείωση της διάρκειας παραμονής στη ΜΕΘ και με μικρή μείωση των λοιμωδών επιπλοκών σε σύγκριση με την παρεντερική σίτιση. Η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης οδήγησε σε επεισόδια εμέτου, διάρροιας και υπογλυκαιμίας, ενώ η παρεντερική σίτιση συνδέθηκε με αυξημένη συχνότητα υπεργλυκαιμίας. Αν και βιβλιογραφικά υπάρχει μικρή επάρκεια καλά σχεδιασμένων μελετών που να συγκρίνουν την πρώιμη εντερική σίτιση με την παρεντερική σίτιση, η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης αποτελεί πρότυπη επιλογή για την διατροφική υποστήριξη βαρέως πασχόντων ασθενών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η εντερική σίτιση (EN) συνιστάται ως η προτιμώμενη οδός για την έγκαιρη διατροφική θεραπεία σε βαρέως πάσχοντες ενήλικους ασθενείς σε σχέση με την παρεντερική σίτιση (ΠΣ). Κατά τα τελευταία χρόνια, δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην πρώιμη διατροφική θεραπεία σε όλους τους ασθενείς με κρίσιμη νόσο. Σκοπός: Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η αποτελεσματικότητα της πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) έναντι της παρεντερικής (ΠΣ) ως προς την έκβαση των ασθενών σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, σχετικών με το θέμα, αναρτημένων μελετών για τα έτη 2000-2018. Οι μελέτες ανακτήθηκαν στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. Ανακτήθηκαν 584 μελέτες, από τις οποίες τελικά οι 8, εντάχθηκαν στην συστηματική ανασκόπηση. Αποτελέσματα: Από τις 8 μελέτες που ανακτήθηκαν δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την θνησιμότητα των ασθενών μεταξύ πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) και παρεντερικής σίτισης (ΠΣ). Αντίθετα η διάρκεια παραμονής (LOS, length of stay) στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ήταν μικρότερη στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε σύγκριση με την ομάδα της παρεντερικής σίτισης σε δύο έρευνες (p=0,007 και p=0,08 αντίστοιχα). Σε άλλη μελέτη οι λοιμώδεις επιπλοκές ήταν συχνότερες στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης (p=0,009). Στατιστικά σημαντικές διαφορές υπήρξαν σε επιπλοκές, όπως ο αυξημένος κίνδυνος Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) στις 28 ημέρες παρουσίασε η ομάδα της πρώιμης εντερική σίτισης (p=0,04) σε μία από τις έρευνες. Στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης ο έμετος ήταν συχνότερος σε τρεις έρευνες (p&lt;0,001, p&lt;0,001 και p=0,006 αντίστοιχα), η υπογλυκαιμία σε δύο έρευνες (p=0,006) ήταν πιο συχνή όπως και η διάρροια (p=0,009). Η ισχαιμία εντέρου (p=0,007) και οξεία ψευδο-απόφραξη παχέως εντέρου (p=0,04) ήταν επίσης συχνότερες στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε άλλη έρευνα. Αντίθετα στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης συχνότερη ήταν η υπεργλυκαιμία (p&lt;0,001) σε μία έρευνα. Συμπέρασμα: Δεν υπήρξε διαφορά στη θνησιμότητα μεταξύ των δύο οδών διατροφής. Ωστόσο η πρώιμη εντερική σίτιση συνδέθηκε με μείωση της διάρκειας παραμονής στη ΜΕΘ και με μικρή μείωση των λοιμωδών επιπλοκών σε σύγκριση με την παρεντερική σίτιση. Η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης οδήγησε σε επεισόδια εμέτου, διάρροιας και υπογλυκαιμίας, ενώ η παρεντερική σίτιση συνδέθηκε με αυξημένη συχνότητα υπεργλυκαιμίας. Αν και βιβλιογραφικά υπάρχει μικρή επάρκεια καλά σχεδιασμένων μελετών που να συγκρίνουν την πρώιμη εντερική σίτιση με την παρεντερική σίτιση, η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης αποτελεί πρότυπη επιλογή για την διατροφική υποστήριξη βαρέως πασχόντων ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παντελάκη Αριστέα","Pandelaki Aristea"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867227"],"render_values":[{"text":"uoadl:2867227","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867227","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867227","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2867227","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παντελάκη Αριστέα","Pandelaki Aristea"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867227","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867227"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η εντερική σίτιση (EN) συνιστάται ως η προτιμώμενη οδός για την έγκαιρη διατροφική θεραπεία σε βαρέως πάσχοντες ενήλικους ασθενείς σε σχέση με την παρεντερική σίτιση (ΠΣ). Κατά τα τελευταία χρόνια, δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην πρώιμη διατροφική θεραπεία σε όλους τους ασθενείς με κρίσιμη νόσο. Σκοπός: Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η αποτελεσματικότητα της πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) έναντι της παρεντερικής (ΠΣ) ως προς την έκβαση των ασθενών σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, σχετικών με το θέμα, αναρτημένων μελετών για τα έτη 2000-2018. Οι μελέτες ανακτήθηκαν στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. Ανακτήθηκαν 584 μελέτες, από τις οποίες τελικά οι 8, εντάχθηκαν στην συστηματική ανασκόπηση. Αποτελέσματα: Από τις 8 μελέτες που ανακτήθηκαν δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την θνησιμότητα των ασθενών μεταξύ πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) και παρεντερικής σίτισης (ΠΣ). Αντίθετα η διάρκεια παραμονής (LOS, length of stay) στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ήταν μικρότερη στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε σύγκριση με την ομάδα της παρεντερικής σίτισης σε δύο έρευνες (p=0,007 και p=0,08 αντίστοιχα). Σε άλλη μελέτη οι λοιμώδεις επιπλοκές ήταν συχνότερες στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης (p=0,009). Στατιστικά σημαντικές διαφορές υπήρξαν σε επιπλοκές, όπως ο αυξημένος κίνδυνος Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) στις 28 ημέρες παρουσίασε η ομάδα της πρώιμης εντερική σίτισης (p=0,04) σε μία από τις έρευνες. Στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης ο έμετος ήταν συχνότερος σε τρεις έρευνες (p<0,001, p<0,001 και p=0,006 αντίστοιχα), η υπογλυκαιμία σε δύο έρευνες (p=0,006) ήταν πιο συχνή όπως και η διάρροια (p=0,009). Η ισχαιμία εντέρου (p=0,007) και οξεία ψευδο-απόφραξη παχέως εντέρου (p=0,04) ήταν επίσης συχνότερες στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε άλλη έρευνα. Αντίθετα στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης συχνότερη ήταν η υπεργλυκαιμία (p<0,001) σε μία έρευνα. Συμπέρασμα: Δεν υπήρξε διαφορά στη θνησιμότητα μεταξύ των δύο οδών διατροφής. Ωστόσο η πρώιμη εντερική σίτιση συνδέθηκε με μείωση της διάρκειας παραμονής στη ΜΕΘ και με μικρή μείωση των λοιμωδών επιπλοκών σε σύγκριση με την παρεντερική σίτιση. Η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης οδήγησε σε επεισόδια εμέτου, διάρροιας και υπογλυκαιμίας, ενώ η παρεντερική σίτιση συνδέθηκε με αυξημένη συχνότητα υπεργλυκαιμίας. Αν και βιβλιογραφικά υπάρχει μικρή επάρκεια καλά σχεδιασμένων μελετών που να συγκρίνουν την πρώιμη εντερική σίτιση με την παρεντερική σίτιση, η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης αποτελεί πρότυπη επιλογή για την διατροφική υποστήριξη βαρέως πασχόντων ασθενών.","Introduction: Enteral nutrition (EN) is recommended as the preferred route for early nutrition therapy in critically ill adults over parenteral nutrition (PN). Over the past several years, there is increasing emphasis on early nutritional therapy to all critically ill patients Purpose: The aim of this systematic review is to investigate the effect of early enteral nutrition (EEN) versus parenteral (PN) on the outcome of critically ill patients in the Intensive Care Unit (ICU). Material and methods: A systematic review of related studies was conducted in English and Greek language, published for the years 2000-2018. The studies were retrieved, by using key-words in the electronic databases Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. 584 studies were recovered, of which 8 studies were included in the systematic review. Results: Of the 8 studies recovered, there was no significant difference on the mortality of patients received early enteral nutrition (EEN) opposed to parenteral nutrition (PN). Contrarily, the length of stay (LOS) at the Intensive Care Unit (ICU) was smaller in the group of early nutrition compared to the parenteral feeding group in two studies (p = 0.007 and p = 0.08 respectively). In another study, infectious complications was more frequently in the parenteral group (p = 0.009). There were significant differences in complications, such as the increased risk of Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) at 28 days presented by the group of early enteral nutrition (p = 0.04) in one study. In the early enteral nutrition group vomiting was more common in three studies (p <0.001, p <0.001 and p = 0.006 respectively), hypoglycemia in two studies (p = 0.006) was more common than diarrhea (p = 0.009).Bowel ischemia (p = 0.007) and acute colonic pseudo-obstruction (p = 0.04) were also more common in the early enteral nutrition group in another study. In contrast to the parenteral nutrition group, hyperglycemia (p <0.001) was more common in one study. Conclusion: There was no difference in mortality between two routs of nutrient administration. However, early enteral nutrition (EEN) was associated with a reduction of length of stay (LOS) and a slightly reduction in infectious complications compared to parenteral nutrition (PN). The use of early enteral nutrition (EEN) led to episodes of vomiting, diarrhea and hypoglycemia, while parenteral nutrition (PN) was associated with an increased incidence of hyperglycemia. Although there is little literature available in well-designed studies comparing early enteral nutrition (EEN) to parenteral nutrition (PN), the use of early enteral nutrition is a standard choice in administration of nutrition therapy for critically ill patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αποτελεσματικότητα της εντερικής σίτισης σε ασθενείς της ΜΕΘ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παντελάκη Αριστέα","Pandelaki Aristea"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η εντερική σίτιση (EN) συνιστάται ως η προτιμώμενη οδός για την έγκαιρη διατροφική θεραπεία σε βαρέως πάσχοντες ενήλικους ασθενείς σε σχέση με την παρεντερική σίτιση (ΠΣ). Κατά τα τελευταία χρόνια, δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην πρώιμη διατροφική θεραπεία σε όλους τους ασθενείς με κρίσιμη νόσο. Σκοπός: Στόχος αυτής της συστηματικής ανασκόπησης ήταν να διερευνηθεί η αποτελεσματικότητα της πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) έναντι της παρεντερικής (ΠΣ) ως προς την έκβαση των ασθενών σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, σχετικών με το θέμα, αναρτημένων μελετών για τα έτη 2000-2018. Οι μελέτες ανακτήθηκαν στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. Ανακτήθηκαν 584 μελέτες, από τις οποίες τελικά οι 8, εντάχθηκαν στην συστηματική ανασκόπηση. Αποτελέσματα: Από τις 8 μελέτες που ανακτήθηκαν δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την θνησιμότητα των ασθενών μεταξύ πρώιμης εντερικής σίτισης (ΠΕΣ) και παρεντερικής σίτισης (ΠΣ). Αντίθετα η διάρκεια παραμονής (LOS, length of stay) στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ήταν μικρότερη στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε σύγκριση με την ομάδα της παρεντερικής σίτισης σε δύο έρευνες (p=0,007 και p=0,08 αντίστοιχα). Σε άλλη μελέτη οι λοιμώδεις επιπλοκές ήταν συχνότερες στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης (p=0,009). Στατιστικά σημαντικές διαφορές υπήρξαν σε επιπλοκές, όπως ο αυξημένος κίνδυνος Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) στις 28 ημέρες παρουσίασε η ομάδα της πρώιμης εντερική σίτισης (p=0,04) σε μία από τις έρευνες. Στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης ο έμετος ήταν συχνότερος σε τρεις έρευνες (p<0,001, p<0,001 και p=0,006 αντίστοιχα), η υπογλυκαιμία σε δύο έρευνες (p=0,006) ήταν πιο συχνή όπως και η διάρροια (p=0,009). Η ισχαιμία εντέρου (p=0,007) και οξεία ψευδο-απόφραξη παχέως εντέρου (p=0,04) ήταν επίσης συχνότερες στην ομάδα της πρώιμης εντερικής σίτισης σε άλλη έρευνα. Αντίθετα στην ομάδα της παρεντερικής σίτισης συχνότερη ήταν η υπεργλυκαιμία (p<0,001) σε μία έρευνα. Συμπέρασμα: Δεν υπήρξε διαφορά στη θνησιμότητα μεταξύ των δύο οδών διατροφής. Ωστόσο η πρώιμη εντερική σίτιση συνδέθηκε με μείωση της διάρκειας παραμονής στη ΜΕΘ και με μικρή μείωση των λοιμωδών επιπλοκών σε σύγκριση με την παρεντερική σίτιση. Η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης οδήγησε σε επεισόδια εμέτου, διάρροιας και υπογλυκαιμίας, ενώ η παρεντερική σίτιση συνδέθηκε με αυξημένη συχνότητα υπεργλυκαιμίας. Αν και βιβλιογραφικά υπάρχει μικρή επάρκεια καλά σχεδιασμένων μελετών που να συγκρίνουν την πρώιμη εντερική σίτιση με την παρεντερική σίτιση, η χρήση της πρώιμης εντερικής σίτισης αποτελεί πρότυπη επιλογή για την διατροφική υποστήριξη βαρέως πασχόντων ασθενών.","Introduction: Enteral nutrition (EN) is recommended as the preferred route for early nutrition therapy in critically ill adults over parenteral nutrition (PN). Over the past several years, there is increasing emphasis on early nutritional therapy to all critically ill patients Purpose: The aim of this systematic review is to investigate the effect of early enteral nutrition (EEN) versus parenteral (PN) on the outcome of critically ill patients in the Intensive Care Unit (ICU). Material and methods: A systematic review of related studies was conducted in English and Greek language, published for the years 2000-2018. The studies were retrieved, by using key-words in the electronic databases Google scholar, Pubmed, Cohrane Library, Cinahl. 584 studies were recovered, of which 8 studies were included in the systematic review. Results: Of the 8 studies recovered, there was no significant difference on the mortality of patients received early enteral nutrition (EEN) opposed to parenteral nutrition (PN). Contrarily, the length of stay (LOS) at the Intensive Care Unit (ICU) was smaller in the group of early nutrition compared to the parenteral feeding group in two studies (p = 0.007 and p = 0.08 respectively). In another study, infectious complications was more frequently in the parenteral group (p = 0.009). There were significant differences in complications, such as the increased risk of Ventilator-associated pneumonia (VAP Risk) at 28 days presented by the group of early enteral nutrition (p = 0.04) in one study. In the early enteral nutrition group vomiting was more common in three studies (p <0.001, p <0.001 and p = 0.006 respectively), hypoglycemia in two studies (p = 0.006) was more common than diarrhea (p = 0.009).Bowel ischemia (p = 0.007) and acute colonic pseudo-obstruction (p = 0.04) were also more common in the early enteral nutrition group in another study. In contrast to the parenteral nutrition group, hyperglycemia (p <0.001) was more common in one study. Conclusion: There was no difference in mortality between two routs of nutrient administration. However, early enteral nutrition (EEN) was associated with a reduction of length of stay (LOS) and a slightly reduction in infectious complications compared to parenteral nutrition (PN). The use of early enteral nutrition (EEN) led to episodes of vomiting, diarrhea and hypoglycemia, while parenteral nutrition (PN) was associated with an increased incidence of hyperglycemia. Although there is little literature available in well-designed studies comparing early enteral nutrition (EEN) to parenteral nutrition (PN), the use of early enteral nutrition is a standard choice in administration of nutrition therapy for critically ill patients."],"dc:identifier":["uoadl:2867227","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867227"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η αποτελεσματικότητα της εντερικής σίτισης σε ασθενείς της ΜΕΘ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:56Z"}