{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867639"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867639","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"L' obligation du medecin d' informer le patient","abstract":"Στην Ελλάδα η υποχρέωση πληροφόρησης απορρέει από δύο νόμιμες πηγές, δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ ιατρού και ασθενούς, δηλαδή την υποχρέωση πίστης των συναλλαγών. Πρόκειται για μια υποχρέωση που προέρχεται από την αρχαιότητα και ιδιαίτερα από τον Ιπποκράτη. Υποχρέωση που σέβεται την προσωπικότητα και τον κανόνα της ιατρικής δεοντολογίας. Το άρθρο έντεκα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας παρέχει δύο τύπους πληροφοριών από τις γενικές πληροφορίες ασθενούς για την κατάστασή του και επίσης, πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της ιατρικής διαδικασίας , τους κινδύνους, τις εναλλακτικές προτάσεις, καθώς και τον πιθανό χρόνο ανάκτησης. Επιπλέον, η θεραπευτική ενημέρωση βασίζεται στο καθήκον επιμέλειας του ιατρού όπως ορίζεται στο έβδομο άρθρο του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και συνδέεται με ένα ιατρικό λάθος. Πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η παράλειψη αποτελεί επίσης ιατρικό σφάλμα και προορίζεται να προστατεύσει την υγεία του ασθενούς. Η νομική ιδιότητα που προστατεύεται εδώ είναι η σωματική ακεραιότητα, η υγεία και η ζωή του ασθενούς και όχι η ελευθερία, η αξιοπρέπειά του και η αυτοδιάθεση. Στο άρθρο 2 παρ. 3, 3 παρ. 3 και 10 παρ. 1 του HOM, η γενική αρχή είναι ότι το ιατρικό επάγγελμα ασκείται σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης. Στο άρθρο 12 παράγραφος 2, τα προστατευόμενα από το CDM νομικά περιουσιακά στοιχεία είναι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση του ασθενούς. Αυτό σημαίνει ότι οι γενικές πληροφορίες σχετικά με την προτεινόμενη ιατρική διαδικασία δεν αρκούν για να συνιστούν έγκυρη συγκατάθεση, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στις συνέπειες και τους κινδύνους της ιατρικής πρακτικής. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι πλήρης, ξεκάθαρες και κατανοητές. Δεν απαιτούνται λεπτομερείς πληροφορίες, αλλά γενικά μια \"ενημέρωση\". Εξαρτάται κυρίως από την ψυχική κατάσταση του ασθενούς και το επίπεδο εκπαίδευσής του, οπότε και το υποκειμενικό κριτήριο της ιδιαιτερότητας του ασθενούς πρέπει να θεωρείται επίσης. Παρόλα αυτά, οι πληροφορίες πρέπει να είναι ρεαλιστικές - δηλαδή ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνει τον ασθενή σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους - και επίσης σαφείς, για να παρθεί η σωστή απόφαση σχετικά με την υγεία τους, έτσι ώστε να δοθεί ενημερωμένη συγκατάθεση. Το άρθρο έντεκα, παρ. 16 από το CDM επεκτείνει την ενημέρωση σε εναλλακτικές προτάσεις θεραπείας, δηλαδή σε άλλες κατάλληλες θεραπευτικές μεθόδους. Για να έχει ο ασθενής μια πλήρη εικόνα, η έκταση της ενημέρωσής του από τον θεράποντα ιατρό πρέπει να καλύπτει το οικονομικό κόστος της θεραπείας του. Και πάλι, η σύμβαση ιατρικής περίθαλψης είναι αυστηρά προσωπική και μη μεταβιβάσιμη. Τα τρίτα μέρη συχνά έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για την κατάσταση του ασθενούς και να συμμετέχουν στις αποφάσεις. Είναι πιθανό ο γιατρός που χειρίζεται τον ασθενή να μπορεί να μεταβιβάσει την ευθύνη για την ενημέρωση του ασθενούς σε άλλους. Στα νοσοκομεία ο γενικός διευθυντής αναθέτει ιατρική περίθαλψη σε έναν νεαρό γιατρό, ο οποίος είναι υπό τις οδηγίες του και καθορίζει την προσωπική ευθύνη και των δύο. Τα νοσοκομεία παρέχουν συγκεκριμένες οδηγίες στους γιατρούς και καθορίζουν ποιος είναι υπεύθυνος για την ενημέρωση του ασθενούς. Ωστόσο, σε ιδιωτικές κλινικές ο γιατρός είναι υπεύθυνος προσωπικά για πληροφορίες. Συχνά ο ασθενής παραπέμπεται σε άλλο γιατρό, κλινική, νοσοκομείο και ο γιατρός δεν είναι υπεύθυνος για πληροφορίες από τον ιατρικό χώρο στον οποίο απευθύνεται ο ασθενής. Ο αποδέκτης των πληροφοριών θα πρέπει να είναι το πρόσωπο που θα συγκατατεθεί σε ιατρική διαδικασία και ο οποίος θα λάβει τη θεραπεία. Ένας ενήλικος ασθενής θεωρείται ικανός για συναίνεση. Ωστόσο, στην περίπτωση ανηλίκου, του μη έχων αισθήσεις ασθενή και του ψυχικά ασθενή, το δικαίωμα συγκατάθεσης ανήκει στους νόμιμους αντιπροσώπους. Εάν δεν συνοδεύεται από τον ασθενή, ο γιατρός δεν υποχρεούται να αναζητήσει κανέναν συγγενή, γονέα κλπ. Εάν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος για τη ζωή και δεν υπάρχει άτομο που να τον συνοδεύει, ο γιατρός έχει το δικαίωμα να προχωρήσει στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Οι πληροφορίες, καθώς και η συγκατάθεση του ασθενούς, δεν υποβάλλονται γραπτώς αλλά προφορικά. Ωστόσο, για την προστασία του γιατρού καλό είναι να παρέχονται στον ασθενή κατανοητές πληροφορίες πριν από την ιατρική διαδικασία. Ο τόπος εκπλήρωσης της υποχρέωσης πληροφόρησης είναι ο τόπος στον οποίο βρίσκεται ο ασθενής τη στιγμή που πρέπει να ενημερωθεί. Η ελεύθερη συγκατάθεση πρέπει να γίνει πριν από την ιατρική περίθαλψη. Η επάρκεια του χρόνου ενημέρωσης θα κριθεί με βάση την αρχή του καλού χρόνου (αστικός κώδικας διακόσια ογδόντα οκτώ). Ο γιατρός δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τους ασθενείς να πληροφορηθούν εάν επιθυμούν να ενημερωθούν ή όχι, αλλά η παραίτηση του ασθενούς πρέπει να είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους επαφής στο πλαίσιο της στενής εμπιστευτικής τους σχέσης. Η παραίτηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση μπορεί να είναι ρητή ή σιωπηρή. Η ιατρική απόκρυψη είναι κατάλληλη για την ιατρική αλήθεια. Χωρίς τη θέληση του ασθενούς, αποτελεί θεραπευτικό προνόμιο. Ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη ειδικής κατάστασης για να περιορίσει την υποχρέωση ενημέρωσης. Στη Γαλλία, το καθήκον ενημέρωσης του ασθενούς θέτει τώρα, στο άρθρο 36, πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση, τη συγκατάθεσή του. Το δικαίωμα ενημέρωσης του ασθενούς ασκείται a priori κατά τη διάρκεια της περίθαλψης και μετά από την ιατρική διαδικασία. Η απόφαση Mercier στις 20 Μαΐου 1931 έθεσε ότι η βάση της σχέσης μεταξύ του γιατρού και του πελάτη του ήταν αυτή της σύμβασης. Ο νόμος της 4ης Μαρτίου 2002 θεσπίζει δικαίωμα διαφάνειας των πληροφοριών. Ο γιατρός ενδέχεται μερικές φορές να συστήσει την παρουσία ενός τρίτου ιατρικού προσώπου ή όχι για τη γνώση των πληροφοριών. Στην περίπτωση ανηλίκου, το δικαίωμα πρόσβασης στο ιατρικό φάκελο ασκείται από τον κάτοχο της γονικής μέριμνας. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι σαφείς, απλοποιημένες, κατάλληλες (για παράδειγμα, ανάλογα με την ασθένεια) και πιστές χωρίς ψέματα. Οι πληροφορίες για την ποιότητα είναι η προϋπόθεση για τη συναινετική απόφαση. Ο Εθνικός Οργανισμός Διαπίστευσης και Αξιολόγησης της Υγείας εξέδωσε σύσταση που ορίζει για παράδειγμα αν οι πληροφορίες είναι προφορικές ή γραπτές. Αυτό το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες αποτελεί εξαίρεση, για παράδειγμα σε ένα μέλος της οικογένειας του ασθενούς. Οι πληροφορίες προορίζονται μόνο για την επίτευξη της συνειδητής επιτάχυνσης τους. Πρώτα απ 'όλα ο ασθενής μπορεί να αρνηθεί μια απόφαση εάν δεν είναι επείγουσα. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν πάντα λύσεις μετά από τις κατάλληλες πληροφορίες, οι οποίες επιβεβαιώνουν μια προσωπική προτίμηση σχετικά με την απόφαση ή αφήνουν τον γιατρό να αποφασίσει. Όταν η πρόγνωση είναι θανατηφόρα, ο ασθενής πρέπει να το γνωρίζει. Εάν ο ασθενής έχει πει στον γιατρό ότι αυτός ή αυτή θέλει να παραμείνει σε άγνοια για αυτό, τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να ενημερώνονται. Η απόφαση που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις εικοσιπέντε Φεβρουαρίου, χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, αναστρέφει το βάρος της , ενημέρωσης του ασθενή στους γιατρούς και όχι για στους ασθενείς. Ο υπεύθυνος των ιδρυμάτων εξασφαλίζει την ενημέρωση των ασθενών. Γενικά, το νοσοκομείο ενημερώνει τον ασθενή, ο ασθενής καθορίζει την επιλογή του και η σιωπή του ασθενούς εξουσιοδοτεί το νοσοκομείο να επιλέξει τον τρόπο επικοινωνίας. Η εξαίρεση είναι ότι το νοσοκομείο μπορεί να ζητήσει την επικοινωνία μέσω ιατρού. Σε ιδιωτικές κλινικές, κάθε ένας από τους γιατρούς πρέπει να ενημερώνεται αμοιβαία. Η παράλειψη του ιατρού να παράσχει πληροφορίες προκαλεί αποζημίωση. Όσον αφορά το νόμο της 4ης Μαρτίου 2002, επιτρέπεται στον ανήλικο να αντιταχθεί στην αποκάλυψη του ιατρικού μυστικού στον γονέα. Και πάλι, ο γιατρός χειρίζεται τον μη συνειδητό ασθενή. Οποιοσδήποτε ενήλικος μπορεί να δηλώσει ένα αξιόπιστο πρόσωπο που θα είναι σε διαβούλευση. Ισχύει το ίδιο για τον ασθενή με ψυχικά προβλήματα. Η εμπιστευτικότητα είναι ο κανόνας εκτός αν ο ασθενής δεν βρίσκεται πλέον σε κατάσταση να συναινέσει στην παρέμβαση ο ίδιος. Η έννοια του δικαιούχου καλύπτει και όλους τους νόμιμους διαδόχους του αποθανόντος. Εναπόκειται στον δικαστή να αποφασίσει επί της ουσίας να εκτιμήσει κατά πόσο αυτή η αντίθεση τείνει να επιβάλει έννομο συμφέρον ή να αποκλείσει τα αποδεικτικά στοιχεία και να αντλήσει τις συνέπειες. Η ατομική συνέντευξη είναι ο καλύτερος τρόπος για έναν γιατρό να ενημερώσει τον ασθενή του. Η λειτουργία του πληροφοριακού εγγράφου είναι να παρέχει γραπτώς τις πληροφορίες του ασθενούς και το παρόν έγγραφο δεν προορίζεται να δεχθεί την υπογραφή του ασθενούς. Οι πληροφορίες μπορούν να είναι προφορικές και να προκύπτουν από τις πύλες. Ωστόσο, είναι προτιμότερο οι πληροφορίες να είναι γραπτές, για προφανείς λόγους απόδειξης. Σε περίπτωση ιδρύματος, ο ασθενής πρέπει να διατυπώσει το αίτημά του. Η έννοια της συναίνεσης στο γαλλικό δίκαιο προϋποθέτει μια διπλή αρμοδιότητα, την ικανότητα κατανόησης και την ελεύθερη κατάληξη. Η απόφαση Teyssier ιδρύει την αναγνώριση από το Ανώτατο Δικαστήριο της υπεροχής του σεβασμού του ανθρώπου στην ιατρική δραστηριότητα και το δικαίωμα των ασθενών. Ο άρρωστος έχει δικαίωμα σεβασμού της αξιοπρέπειάς του. Και πάλι, ο κώδικας δημόσιας υγείας θέτει την αρχή της συναπόφασης μεταξύ ενός γιατρού και ενός ασθενούς. Στον τομέα της λήξης της ζωής, πρέπει να γίνεται σεβαστή η άρνηση της περίθαλψης. Τις περισσότερες φορές, η συναίνεση πρέπει να είναι γραπτή. Και πάλι, υπάρχει η θεραπευτική εξαίρεση, δηλαδή οι περιπτώσεις στις οποίες ο γιατρός μπορεί να παρεμβαίνει αν δεν μπορούσε να επιτύχει τη συμφωνία του ασθενούς, όπως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του ασθενούς και ψυχολογική αδυναμία. Στην πραγματικότητα, οι πληροφορίες γιατρού είναι απαραίτητες σε όλες τις χώρες και υπάρχει η ελπίδα ότι μελλοντική έρευνα θα δείξει ποια τροποποίηση θα πρέπει να εφαρμοστεί για την καλύτερη προστασία και των δύο μερών, του γιατρού και του ασθενούς.","abstract_html":"Στην Ελλάδα η υποχρέωση πληροφόρησης απορρέει από δύο νόμιμες πηγές, δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ ιατρού και ασθενούς, δηλαδή την υποχρέωση πίστης των συναλλαγών. Πρόκειται για μια υποχρέωση που προέρχεται από την αρχαιότητα και ιδιαίτερα από τον Ιπποκράτη. Υποχρέωση που σέβεται την προσωπικότητα και τον κανόνα της ιατρικής δεοντολογίας. Το άρθρο έντεκα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας παρέχει δύο τύπους πληροφοριών από τις γενικές πληροφορίες ασθενούς για την κατάστασή του και επίσης, πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της ιατρικής διαδικασίας , τους κινδύνους, τις εναλλακτικές προτάσεις, καθώς και τον πιθανό χρόνο ανάκτησης. Επιπλέον, η θεραπευτική ενημέρωση βασίζεται στο καθήκον επιμέλειας του ιατρού όπως ορίζεται στο έβδομο άρθρο του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και συνδέεται με ένα ιατρικό λάθος. Πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η παράλειψη αποτελεί επίσης ιατρικό σφάλμα και προορίζεται να προστατεύσει την υγεία του ασθενούς. Η νομική ιδιότητα που προστατεύεται εδώ είναι η σωματική ακεραιότητα, η υγεία και η ζωή του ασθενούς και όχι η ελευθερία, η αξιοπρέπειά του και η αυτοδιάθεση. Στο άρθρο 2 παρ. 3, 3 παρ. 3 και 10 παρ. 1 του HOM, η γενική αρχή είναι ότι το ιατρικό επάγγελμα ασκείται σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης. Στο άρθρο 12 παράγραφος 2, τα προστατευόμενα από το CDM νομικά περιουσιακά στοιχεία είναι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση του ασθενούς. Αυτό σημαίνει ότι οι γενικές πληροφορίες σχετικά με την προτεινόμενη ιατρική διαδικασία δεν αρκούν για να συνιστούν έγκυρη συγκατάθεση, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στις συνέπειες και τους κινδύνους της ιατρικής πρακτικής. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι πλήρης, ξεκάθαρες και κατανοητές. Δεν απαιτούνται λεπτομερείς πληροφορίες, αλλά γενικά μια &quot;ενημέρωση&quot;. Εξαρτάται κυρίως από την ψυχική κατάσταση του ασθενούς και το επίπεδο εκπαίδευσής του, οπότε και το υποκειμενικό κριτήριο της ιδιαιτερότητας του ασθενούς πρέπει να θεωρείται επίσης. Παρόλα αυτά, οι πληροφορίες πρέπει να είναι ρεαλιστικές - δηλαδή ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνει τον ασθενή σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους - και επίσης σαφείς, για να παρθεί η σωστή απόφαση σχετικά με την υγεία τους, έτσι ώστε να δοθεί ενημερωμένη συγκατάθεση. Το άρθρο έντεκα, παρ. 16 από το CDM επεκτείνει την ενημέρωση σε εναλλακτικές προτάσεις θεραπείας, δηλαδή σε άλλες κατάλληλες θεραπευτικές μεθόδους. Για να έχει ο ασθενής μια πλήρη εικόνα, η έκταση της ενημέρωσής του από τον θεράποντα ιατρό πρέπει να καλύπτει το οικονομικό κόστος της θεραπείας του. Και πάλι, η σύμβαση ιατρικής περίθαλψης είναι αυστηρά προσωπική και μη μεταβιβάσιμη. Τα τρίτα μέρη συχνά έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για την κατάσταση του ασθενούς και να συμμετέχουν στις αποφάσεις. Είναι πιθανό ο γιατρός που χειρίζεται τον ασθενή να μπορεί να μεταβιβάσει την ευθύνη για την ενημέρωση του ασθενούς σε άλλους. Στα νοσοκομεία ο γενικός διευθυντής αναθέτει ιατρική περίθαλψη σε έναν νεαρό γιατρό, ο οποίος είναι υπό τις οδηγίες του και καθορίζει την προσωπική ευθύνη και των δύο. Τα νοσοκομεία παρέχουν συγκεκριμένες οδηγίες στους γιατρούς και καθορίζουν ποιος είναι υπεύθυνος για την ενημέρωση του ασθενούς. Ωστόσο, σε ιδιωτικές κλινικές ο γιατρός είναι υπεύθυνος προσωπικά για πληροφορίες. Συχνά ο ασθενής παραπέμπεται σε άλλο γιατρό, κλινική, νοσοκομείο και ο γιατρός δεν είναι υπεύθυνος για πληροφορίες από τον ιατρικό χώρο στον οποίο απευθύνεται ο ασθενής. Ο αποδέκτης των πληροφοριών θα πρέπει να είναι το πρόσωπο που θα συγκατατεθεί σε ιατρική διαδικασία και ο οποίος θα λάβει τη θεραπεία. Ένας ενήλικος ασθενής θεωρείται ικανός για συναίνεση. Ωστόσο, στην περίπτωση ανηλίκου, του μη έχων αισθήσεις ασθενή και του ψυχικά ασθενή, το δικαίωμα συγκατάθεσης ανήκει στους νόμιμους αντιπροσώπους. Εάν δεν συνοδεύεται από τον ασθενή, ο γιατρός δεν υποχρεούται να αναζητήσει κανέναν συγγενή, γονέα κλπ. Εάν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος για τη ζωή και δεν υπάρχει άτομο που να τον συνοδεύει, ο γιατρός έχει το δικαίωμα να προχωρήσει στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Οι πληροφορίες, καθώς και η συγκατάθεση του ασθενούς, δεν υποβάλλονται γραπτώς αλλά προφορικά. Ωστόσο, για την προστασία του γιατρού καλό είναι να παρέχονται στον ασθενή κατανοητές πληροφορίες πριν από την ιατρική διαδικασία. Ο τόπος εκπλήρωσης της υποχρέωσης πληροφόρησης είναι ο τόπος στον οποίο βρίσκεται ο ασθενής τη στιγμή που πρέπει να ενημερωθεί. Η ελεύθερη συγκατάθεση πρέπει να γίνει πριν από την ιατρική περίθαλψη. Η επάρκεια του χρόνου ενημέρωσης θα κριθεί με βάση την αρχή του καλού χρόνου (αστικός κώδικας διακόσια ογδόντα οκτώ). Ο γιατρός δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τους ασθενείς να πληροφορηθούν εάν επιθυμούν να ενημερωθούν ή όχι, αλλά η παραίτηση του ασθενούς πρέπει να είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους επαφής στο πλαίσιο της στενής εμπιστευτικής τους σχέσης. Η παραίτηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση μπορεί να είναι ρητή ή σιωπηρή. Η ιατρική απόκρυψη είναι κατάλληλη για την ιατρική αλήθεια. Χωρίς τη θέληση του ασθενούς, αποτελεί θεραπευτικό προνόμιο. Ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη ειδικής κατάστασης για να περιορίσει την υποχρέωση ενημέρωσης. Στη Γαλλία, το καθήκον ενημέρωσης του ασθενούς θέτει τώρα, στο άρθρο 36, πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση, τη συγκατάθεσή του. Το δικαίωμα ενημέρωσης του ασθενούς ασκείται a priori κατά τη διάρκεια της περίθαλψης και μετά από την ιατρική διαδικασία. Η απόφαση Mercier στις 20 Μαΐου 1931 έθεσε ότι η βάση της σχέσης μεταξύ του γιατρού και του πελάτη του ήταν αυτή της σύμβασης. Ο νόμος της 4ης Μαρτίου 2002 θεσπίζει δικαίωμα διαφάνειας των πληροφοριών. Ο γιατρός ενδέχεται μερικές φορές να συστήσει την παρουσία ενός τρίτου ιατρικού προσώπου ή όχι για τη γνώση των πληροφοριών. Στην περίπτωση ανηλίκου, το δικαίωμα πρόσβασης στο ιατρικό φάκελο ασκείται από τον κάτοχο της γονικής μέριμνας. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι σαφείς, απλοποιημένες, κατάλληλες (για παράδειγμα, ανάλογα με την ασθένεια) και πιστές χωρίς ψέματα. Οι πληροφορίες για την ποιότητα είναι η προϋπόθεση για τη συναινετική απόφαση. Ο Εθνικός Οργανισμός Διαπίστευσης και Αξιολόγησης της Υγείας εξέδωσε σύσταση που ορίζει για παράδειγμα αν οι πληροφορίες είναι προφορικές ή γραπτές. Αυτό το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες αποτελεί εξαίρεση, για παράδειγμα σε ένα μέλος της οικογένειας του ασθενούς. Οι πληροφορίες προορίζονται μόνο για την επίτευξη της συνειδητής επιτάχυνσης τους. Πρώτα απ &#x27;όλα ο ασθενής μπορεί να αρνηθεί μια απόφαση εάν δεν είναι επείγουσα. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν πάντα λύσεις μετά από τις κατάλληλες πληροφορίες, οι οποίες επιβεβαιώνουν μια προσωπική προτίμηση σχετικά με την απόφαση ή αφήνουν τον γιατρό να αποφασίσει. Όταν η πρόγνωση είναι θανατηφόρα, ο ασθενής πρέπει να το γνωρίζει. Εάν ο ασθενής έχει πει στον γιατρό ότι αυτός ή αυτή θέλει να παραμείνει σε άγνοια για αυτό, τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να ενημερώνονται. Η απόφαση που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις εικοσιπέντε Φεβρουαρίου, χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, αναστρέφει το βάρος της , ενημέρωσης του ασθενή στους γιατρούς και όχι για στους ασθενείς. Ο υπεύθυνος των ιδρυμάτων εξασφαλίζει την ενημέρωση των ασθενών. Γενικά, το νοσοκομείο ενημερώνει τον ασθενή, ο ασθενής καθορίζει την επιλογή του και η σιωπή του ασθενούς εξουσιοδοτεί το νοσοκομείο να επιλέξει τον τρόπο επικοινωνίας. Η εξαίρεση είναι ότι το νοσοκομείο μπορεί να ζητήσει την επικοινωνία μέσω ιατρού. Σε ιδιωτικές κλινικές, κάθε ένας από τους γιατρούς πρέπει να ενημερώνεται αμοιβαία. Η παράλειψη του ιατρού να παράσχει πληροφορίες προκαλεί αποζημίωση. Όσον αφορά το νόμο της 4ης Μαρτίου 2002, επιτρέπεται στον ανήλικο να αντιταχθεί στην αποκάλυψη του ιατρικού μυστικού στον γονέα. Και πάλι, ο γιατρός χειρίζεται τον μη συνειδητό ασθενή. Οποιοσδήποτε ενήλικος μπορεί να δηλώσει ένα αξιόπιστο πρόσωπο που θα είναι σε διαβούλευση. Ισχύει το ίδιο για τον ασθενή με ψυχικά προβλήματα. Η εμπιστευτικότητα είναι ο κανόνας εκτός αν ο ασθενής δεν βρίσκεται πλέον σε κατάσταση να συναινέσει στην παρέμβαση ο ίδιος. Η έννοια του δικαιούχου καλύπτει και όλους τους νόμιμους διαδόχους του αποθανόντος. Εναπόκειται στον δικαστή να αποφασίσει επί της ουσίας να εκτιμήσει κατά πόσο αυτή η αντίθεση τείνει να επιβάλει έννομο συμφέρον ή να αποκλείσει τα αποδεικτικά στοιχεία και να αντλήσει τις συνέπειες. Η ατομική συνέντευξη είναι ο καλύτερος τρόπος για έναν γιατρό να ενημερώσει τον ασθενή του. Η λειτουργία του πληροφοριακού εγγράφου είναι να παρέχει γραπτώς τις πληροφορίες του ασθενούς και το παρόν έγγραφο δεν προορίζεται να δεχθεί την υπογραφή του ασθενούς. Οι πληροφορίες μπορούν να είναι προφορικές και να προκύπτουν από τις πύλες. Ωστόσο, είναι προτιμότερο οι πληροφορίες να είναι γραπτές, για προφανείς λόγους απόδειξης. Σε περίπτωση ιδρύματος, ο ασθενής πρέπει να διατυπώσει το αίτημά του. Η έννοια της συναίνεσης στο γαλλικό δίκαιο προϋποθέτει μια διπλή αρμοδιότητα, την ικανότητα κατανόησης και την ελεύθερη κατάληξη. Η απόφαση Teyssier ιδρύει την αναγνώριση από το Ανώτατο Δικαστήριο της υπεροχής του σεβασμού του ανθρώπου στην ιατρική δραστηριότητα και το δικαίωμα των ασθενών. Ο άρρωστος έχει δικαίωμα σεβασμού της αξιοπρέπειάς του. Και πάλι, ο κώδικας δημόσιας υγείας θέτει την αρχή της συναπόφασης μεταξύ ενός γιατρού και ενός ασθενούς. Στον τομέα της λήξης της ζωής, πρέπει να γίνεται σεβαστή η άρνηση της περίθαλψης. Τις περισσότερες φορές, η συναίνεση πρέπει να είναι γραπτή. Και πάλι, υπάρχει η θεραπευτική εξαίρεση, δηλαδή οι περιπτώσεις στις οποίες ο γιατρός μπορεί να παρεμβαίνει αν δεν μπορούσε να επιτύχει τη συμφωνία του ασθενούς, όπως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του ασθενούς και ψυχολογική αδυναμία. Στην πραγματικότητα, οι πληροφορίες γιατρού είναι απαραίτητες σε όλες τις χώρες και υπάρχει η ελπίδα ότι μελλοντική έρευνα θα δείξει ποια τροποποίηση θα πρέπει να εφαρμοστεί για την καλύτερη προστασία και των δύο μερών, του γιατρού και του ασθενούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννακάκη Βασιλική","Giannakaki Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867639"],"render_values":[{"text":"uoadl:2867639","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867639","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867639","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2867639","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννακάκη Βασιλική","Giannakaki Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867639","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867639"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην Ελλάδα η υποχρέωση πληροφόρησης απορρέει από δύο νόμιμες πηγές, δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ ιατρού και ασθενούς, δηλαδή την υποχρέωση πίστης των συναλλαγών. Πρόκειται για μια υποχρέωση που προέρχεται από την αρχαιότητα και ιδιαίτερα από τον Ιπποκράτη. Υποχρέωση που σέβεται την προσωπικότητα και τον κανόνα της ιατρικής δεοντολογίας. Το άρθρο έντεκα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας παρέχει δύο τύπους πληροφοριών από τις γενικές πληροφορίες ασθενούς για την κατάστασή του και επίσης, πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της ιατρικής διαδικασίας , τους κινδύνους, τις εναλλακτικές προτάσεις, καθώς και τον πιθανό χρόνο ανάκτησης. Επιπλέον, η θεραπευτική ενημέρωση βασίζεται στο καθήκον επιμέλειας του ιατρού όπως ορίζεται στο έβδομο άρθρο του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και συνδέεται με ένα ιατρικό λάθος. Πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η παράλειψη αποτελεί επίσης ιατρικό σφάλμα και προορίζεται να προστατεύσει την υγεία του ασθενούς. Η νομική ιδιότητα που προστατεύεται εδώ είναι η σωματική ακεραιότητα, η υγεία και η ζωή του ασθενούς και όχι η ελευθερία, η αξιοπρέπειά του και η αυτοδιάθεση. Στο άρθρο 2 παρ. 3, 3 παρ. 3 και 10 παρ. 1 του HOM, η γενική αρχή είναι ότι το ιατρικό επάγγελμα ασκείται σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης. Στο άρθρο 12 παράγραφος 2, τα προστατευόμενα από το CDM νομικά περιουσιακά στοιχεία είναι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση του ασθενούς. Αυτό σημαίνει ότι οι γενικές πληροφορίες σχετικά με την προτεινόμενη ιατρική διαδικασία δεν αρκούν για να συνιστούν έγκυρη συγκατάθεση, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στις συνέπειες και τους κινδύνους της ιατρικής πρακτικής. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι πλήρης, ξεκάθαρες και κατανοητές. Δεν απαιτούνται λεπτομερείς πληροφορίες, αλλά γενικά μια \"ενημέρωση\". Εξαρτάται κυρίως από την ψυχική κατάσταση του ασθενούς και το επίπεδο εκπαίδευσής του, οπότε και το υποκειμενικό κριτήριο της ιδιαιτερότητας του ασθενούς πρέπει να θεωρείται επίσης. Παρόλα αυτά, οι πληροφορίες πρέπει να είναι ρεαλιστικές - δηλαδή ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνει τον ασθενή σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους - και επίσης σαφείς, για να παρθεί η σωστή απόφαση σχετικά με την υγεία τους, έτσι ώστε να δοθεί ενημερωμένη συγκατάθεση. Το άρθρο έντεκα, παρ. 16 από το CDM επεκτείνει την ενημέρωση σε εναλλακτικές προτάσεις θεραπείας, δηλαδή σε άλλες κατάλληλες θεραπευτικές μεθόδους. Για να έχει ο ασθενής μια πλήρη εικόνα, η έκταση της ενημέρωσής του από τον θεράποντα ιατρό πρέπει να καλύπτει το οικονομικό κόστος της θεραπείας του. Και πάλι, η σύμβαση ιατρικής περίθαλψης είναι αυστηρά προσωπική και μη μεταβιβάσιμη. Τα τρίτα μέρη συχνά έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για την κατάσταση του ασθενούς και να συμμετέχουν στις αποφάσεις. Είναι πιθανό ο γιατρός που χειρίζεται τον ασθενή να μπορεί να μεταβιβάσει την ευθύνη για την ενημέρωση του ασθενούς σε άλλους. Στα νοσοκομεία ο γενικός διευθυντής αναθέτει ιατρική περίθαλψη σε έναν νεαρό γιατρό, ο οποίος είναι υπό τις οδηγίες του και καθορίζει την προσωπική ευθύνη και των δύο. Τα νοσοκομεία παρέχουν συγκεκριμένες οδηγίες στους γιατρούς και καθορίζουν ποιος είναι υπεύθυνος για την ενημέρωση του ασθενούς. Ωστόσο, σε ιδιωτικές κλινικές ο γιατρός είναι υπεύθυνος προσωπικά για πληροφορίες. Συχνά ο ασθενής παραπέμπεται σε άλλο γιατρό, κλινική, νοσοκομείο και ο γιατρός δεν είναι υπεύθυνος για πληροφορίες από τον ιατρικό χώρο στον οποίο απευθύνεται ο ασθενής. Ο αποδέκτης των πληροφοριών θα πρέπει να είναι το πρόσωπο που θα συγκατατεθεί σε ιατρική διαδικασία και ο οποίος θα λάβει τη θεραπεία. Ένας ενήλικος ασθενής θεωρείται ικανός για συναίνεση. Ωστόσο, στην περίπτωση ανηλίκου, του μη έχων αισθήσεις ασθενή και του ψυχικά ασθενή, το δικαίωμα συγκατάθεσης ανήκει στους νόμιμους αντιπροσώπους. Εάν δεν συνοδεύεται από τον ασθενή, ο γιατρός δεν υποχρεούται να αναζητήσει κανέναν συγγενή, γονέα κλπ. Εάν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος για τη ζωή και δεν υπάρχει άτομο που να τον συνοδεύει, ο γιατρός έχει το δικαίωμα να προχωρήσει στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Οι πληροφορίες, καθώς και η συγκατάθεση του ασθενούς, δεν υποβάλλονται γραπτώς αλλά προφορικά. Ωστόσο, για την προστασία του γιατρού καλό είναι να παρέχονται στον ασθενή κατανοητές πληροφορίες πριν από την ιατρική διαδικασία. Ο τόπος εκπλήρωσης της υποχρέωσης πληροφόρησης είναι ο τόπος στον οποίο βρίσκεται ο ασθενής τη στιγμή που πρέπει να ενημερωθεί. Η ελεύθερη συγκατάθεση πρέπει να γίνει πριν από την ιατρική περίθαλψη. Η επάρκεια του χρόνου ενημέρωσης θα κριθεί με βάση την αρχή του καλού χρόνου (αστικός κώδικας διακόσια ογδόντα οκτώ). Ο γιατρός δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τους ασθενείς να πληροφορηθούν εάν επιθυμούν να ενημερωθούν ή όχι, αλλά η παραίτηση του ασθενούς πρέπει να είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους επαφής στο πλαίσιο της στενής εμπιστευτικής τους σχέσης. Η παραίτηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση μπορεί να είναι ρητή ή σιωπηρή. Η ιατρική απόκρυψη είναι κατάλληλη για την ιατρική αλήθεια. Χωρίς τη θέληση του ασθενούς, αποτελεί θεραπευτικό προνόμιο. Ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη ειδικής κατάστασης για να περιορίσει την υποχρέωση ενημέρωσης. Στη Γαλλία, το καθήκον ενημέρωσης του ασθενούς θέτει τώρα, στο άρθρο 36, πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση, τη συγκατάθεσή του. Το δικαίωμα ενημέρωσης του ασθενούς ασκείται a priori κατά τη διάρκεια της περίθαλψης και μετά από την ιατρική διαδικασία. Η απόφαση Mercier στις 20 Μαΐου 1931 έθεσε ότι η βάση της σχέσης μεταξύ του γιατρού και του πελάτη του ήταν αυτή της σύμβασης. Ο νόμος της 4ης Μαρτίου 2002 θεσπίζει δικαίωμα διαφάνειας των πληροφοριών. Ο γιατρός ενδέχεται μερικές φορές να συστήσει την παρουσία ενός τρίτου ιατρικού προσώπου ή όχι για τη γνώση των πληροφοριών. Στην περίπτωση ανηλίκου, το δικαίωμα πρόσβασης στο ιατρικό φάκελο ασκείται από τον κάτοχο της γονικής μέριμνας. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι σαφείς, απλοποιημένες, κατάλληλες (για παράδειγμα, ανάλογα με την ασθένεια) και πιστές χωρίς ψέματα. Οι πληροφορίες για την ποιότητα είναι η προϋπόθεση για τη συναινετική απόφαση. Ο Εθνικός Οργανισμός Διαπίστευσης και Αξιολόγησης της Υγείας εξέδωσε σύσταση που ορίζει για παράδειγμα αν οι πληροφορίες είναι προφορικές ή γραπτές. Αυτό το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες αποτελεί εξαίρεση, για παράδειγμα σε ένα μέλος της οικογένειας του ασθενούς. Οι πληροφορίες προορίζονται μόνο για την επίτευξη της συνειδητής επιτάχυνσης τους. Πρώτα απ 'όλα ο ασθενής μπορεί να αρνηθεί μια απόφαση εάν δεν είναι επείγουσα. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν πάντα λύσεις μετά από τις κατάλληλες πληροφορίες, οι οποίες επιβεβαιώνουν μια προσωπική προτίμηση σχετικά με την απόφαση ή αφήνουν τον γιατρό να αποφασίσει. Όταν η πρόγνωση είναι θανατηφόρα, ο ασθενής πρέπει να το γνωρίζει. Εάν ο ασθενής έχει πει στον γιατρό ότι αυτός ή αυτή θέλει να παραμείνει σε άγνοια για αυτό, τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να ενημερώνονται. Η απόφαση που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις εικοσιπέντε Φεβρουαρίου, χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, αναστρέφει το βάρος της , ενημέρωσης του ασθενή στους γιατρούς και όχι για στους ασθενείς. Ο υπεύθυνος των ιδρυμάτων εξασφαλίζει την ενημέρωση των ασθενών. Γενικά, το νοσοκομείο ενημερώνει τον ασθενή, ο ασθενής καθορίζει την επιλογή του και η σιωπή του ασθενούς εξουσιοδοτεί το νοσοκομείο να επιλέξει τον τρόπο επικοινωνίας. Η εξαίρεση είναι ότι το νοσοκομείο μπορεί να ζητήσει την επικοινωνία μέσω ιατρού. Σε ιδιωτικές κλινικές, κάθε ένας από τους γιατρούς πρέπει να ενημερώνεται αμοιβαία. Η παράλειψη του ιατρού να παράσχει πληροφορίες προκαλεί αποζημίωση. Όσον αφορά το νόμο της 4ης Μαρτίου 2002, επιτρέπεται στον ανήλικο να αντιταχθεί στην αποκάλυψη του ιατρικού μυστικού στον γονέα. Και πάλι, ο γιατρός χειρίζεται τον μη συνειδητό ασθενή. Οποιοσδήποτε ενήλικος μπορεί να δηλώσει ένα αξιόπιστο πρόσωπο που θα είναι σε διαβούλευση. Ισχύει το ίδιο για τον ασθενή με ψυχικά προβλήματα. Η εμπιστευτικότητα είναι ο κανόνας εκτός αν ο ασθενής δεν βρίσκεται πλέον σε κατάσταση να συναινέσει στην παρέμβαση ο ίδιος. Η έννοια του δικαιούχου καλύπτει και όλους τους νόμιμους διαδόχους του αποθανόντος. Εναπόκειται στον δικαστή να αποφασίσει επί της ουσίας να εκτιμήσει κατά πόσο αυτή η αντίθεση τείνει να επιβάλει έννομο συμφέρον ή να αποκλείσει τα αποδεικτικά στοιχεία και να αντλήσει τις συνέπειες. Η ατομική συνέντευξη είναι ο καλύτερος τρόπος για έναν γιατρό να ενημερώσει τον ασθενή του. Η λειτουργία του πληροφοριακού εγγράφου είναι να παρέχει γραπτώς τις πληροφορίες του ασθενούς και το παρόν έγγραφο δεν προορίζεται να δεχθεί την υπογραφή του ασθενούς. Οι πληροφορίες μπορούν να είναι προφορικές και να προκύπτουν από τις πύλες. Ωστόσο, είναι προτιμότερο οι πληροφορίες να είναι γραπτές, για προφανείς λόγους απόδειξης. Σε περίπτωση ιδρύματος, ο ασθενής πρέπει να διατυπώσει το αίτημά του. Η έννοια της συναίνεσης στο γαλλικό δίκαιο προϋποθέτει μια διπλή αρμοδιότητα, την ικανότητα κατανόησης και την ελεύθερη κατάληξη. Η απόφαση Teyssier ιδρύει την αναγνώριση από το Ανώτατο Δικαστήριο της υπεροχής του σεβασμού του ανθρώπου στην ιατρική δραστηριότητα και το δικαίωμα των ασθενών. Ο άρρωστος έχει δικαίωμα σεβασμού της αξιοπρέπειάς του. Και πάλι, ο κώδικας δημόσιας υγείας θέτει την αρχή της συναπόφασης μεταξύ ενός γιατρού και ενός ασθενούς. Στον τομέα της λήξης της ζωής, πρέπει να γίνεται σεβαστή η άρνηση της περίθαλψης. Τις περισσότερες φορές, η συναίνεση πρέπει να είναι γραπτή. Και πάλι, υπάρχει η θεραπευτική εξαίρεση, δηλαδή οι περιπτώσεις στις οποίες ο γιατρός μπορεί να παρεμβαίνει αν δεν μπορούσε να επιτύχει τη συμφωνία του ασθενούς, όπως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του ασθενούς και ψυχολογική αδυναμία. Στην πραγματικότητα, οι πληροφορίες γιατρού είναι απαραίτητες σε όλες τις χώρες και υπάρχει η ελπίδα ότι μελλοντική έρευνα θα δείξει ποια τροποποίηση θα πρέπει να εφαρμοστεί για την καλύτερη προστασία και των δύο μερών, του γιατρού και του ασθενούς.","En Grèce l’obligation de l’information dérive de deux sources juridiques, C'est à dire des obligations contractuelles entre un médecin et un patient, c’est à dire l’obligation de loyauté de transactions. C’est une obligation dont l’origine est à l’antiquité et particulièrement à Hippocrate. Les obligations qui respectent la personnalité et le règle de l’éthique médicale. L’article onze du Code de Déontologie Médical donne deux types d’information d'un part, l’information général du patient sur son état de santé et d’autre part, l’information sur le contenu et les résultats d’acte médical, sur les risques, sur des suggestions alternatives, ainsi que sur le temps possible de récupération. En plus, la mise à jour thérapeutique repose sur le devoir de diligence du médecin tel qu'il est défini à l’article onze de Code de Déontologie Médical et il associe à une erreur médicale. C’est une information dont l’omission est aussi `une erreur médicale et laquelle vise à protéger la santé du patient. Le bien juridique protégé ici est l’intégrité physique, la sante et la vie du patient et non sa liberté, sa dignité et son autodétermination. Aux articles 2par. 3, 3 par. 3 et 10par.1 du CDM, le principe général est que la profession médicale est exercée conformément aux règles de la science médicale. A l’article 12par.2 CDM les biens juridiques protégés sont la liberté, la dignité, et l’autodétermination du patient. Cela signifie que les informations générales, sur l’acte médical proposé, ne sont pas suffisantes pour constituer un consentement validé mais c’est nécessaire de faire une référence aux conséquences et aux risques de la pratique médicale. L’information doit être complète, claire et compréhensible. Aucune information détaillée n’est nécessaire, mais une “mise à jour” en général. Cela dépend principalement de l’état mental du patient et de son niveau d’éducation, ainsi le critère subjectif de la particularité du patient doit être considéré aussi. Encore, l’information doit être réaliste - c’est à dire que le médecin doit informer le patient concernant les risques potentiels - et aussi claire, pour prendre la bonne décision concernant sa santé, de sorte qu’un consentement éclairé soit donné. L’article onze par. Seize du CDM étend la mise à jour aux suggestions alternatives de thérapie, c'est à dire aux autres méthodes thérapeutiques appropriées. Pour que le patient ait une image complète, l’étendue de son briefing par le médecin traitant devrait couvrir le cout financier de son traitement. Encore, le contrat de traitement médical est strictement personnel et non transférable. Les tiers souvent peuvent avoir le droit d’être informer de l’état du patient et de participer aux décisions. Il est possible que le médecin qui traite le patient puisse déléguer la responsabilité de l’information du patient aux autres. Dans les hôpitaux le directeur général assigne le traitement médical à un jeune médecin qui est sous ses instructions et Il établit la responsabilité personnelle de tous les deux. Les hôpitaux donnent des instructions spécifiques aux médecins et prédéterminent celui qui est en charge de l’information du patient. Pourtant, dans les cliniques privées le médecin est personnellement en charge d’information. Souvent le patient est dirigé vers un autre médecin, une clinique, un hôpital et le médecin n’est pas responsable des informations provenant du corps médical auquel il fait référence le patient. Le destinataire de l’information devrait être la personne qui va consentir à un acte médical et qui va recevoir le traitement. Un patient adulte est considéré capable de consensus. Cependant, dans les cas de mineur, du patient inconscient et du malade avec de problèmes mentaux le droit de consentement appartient aux représentants légitimes. Si aucune personne n’accompagne le patient, le médecin n’est pas obligé de chercher n’importe quelle relative, parent etc. Si il y a un danger imminent pour la vie et il n y a aucune personne lien, le médecin a le droit de procéder a‘ l’urgence sans informer personne. L’information, aussi que le consentement du patient, ne sont pas soumis par écrit mais oralement. Pourtant, pour la protection du médecin il est bon de fournir au patient des informations compréhensibles, avant la procédure médicale. Le lieu de l’accomplissement d’obligation d’information est l’endroit où se trouve le patient au moment où il doit être mis à jour. Le consentement libre doit être fait avant le traitement médical. L’adéquation du temps d’information sera jugée sur le principe de la bonne fois (code civil deux cent quatre-vingt-huit). Le médecin n’a pas de droit de demander aux patients s’ils souhaitent être informés ou non, mais la démission du patient doit être le résultat de leur contact personnelle au sein de leur proche relation confidentielle. La démission du droit à l’information peut être explicite ou tacite. La dissimulation médicale est appropriée de la vérité médicale. Sans la volonté du patient, elle constitue de privilège thérapeutique. Le médecin doit connaitre l’existence de situation particulière pour limiter l’obligation d'information. En France, le devoir d’information du patient pose désormais, à l’article 36 préalablement à toute intervention, son consentement. Le droit du patient à l’information s’exerce à priori à l' occasion de soin et postérieurement à l’acte médical. L’arrêt Mercier du 20 Mai mille neuf cent trente-huit a décidé que la base des relations entre un médecin et son client était un contrat. La loi du 4 mars 2002 institue un droit à la transparence de l’information. Le médecin pourra parfois recommander la présence d’un tiers personne médicine ou non pour la connaissance des informations. Dans le cas d’un mineur, le droit d’accès au dossier médical est exercé par le titulaire de l’autorité parentale. L’information doit être claire, simplifiée, appropriée (par exemple selon la maladie) et en loyauté sans mensonge. Une information de qualité est le préalable indispensable à un consentement éclairé. L’Agence National d’Accréditation et d'évaluation en santé, a émis de recommandation qui stipulent par exemple si l’information soit orale ou écrite. Ce droit d’accès aux informations connait exception, par exemple à un membre de la famille du malade. L’information est seulement destinée à obtenir son accoisement conscient. Tout d' abord le patient peut refuser une décision si elle n’est pas urgente. Dans ce cas, plusieurs solutions existent toujours après l’information adéquate, qui fait valoir une préférence personnelle concernant la décision, ou qui laisse le médecin décider. Lorsque le pronostic est fatal, le patient doit le savoir. Si le patient a fait part au médecin de sa volonté de rester dans l’ignorance de ça, il convient de prévenir les membres de la famille. L’arrêt rendu par la Cour de Cassation le vingt-cinq février mille neuf cent quatre-vingt-dix-sept a renversé la charge de la preuve en matière d’information du patient aux médecins et non aux patients. Le praticien des établissements assure l’information de personnes soignées. En général, l'hôpital informe le patient, le patient précise son choix et le silence du patient autorise l'hôpital à choisir le mode de communication. Il y a l’exception que l’hôpital peut demander que la communication se fasse par l’intermédiaire d'un médecin. Dans les cliniques privées, chacun de médecin, doit se tenir mutuellement informes. Le manquement du médecin à son devoir d’information, donne lieu à l’indemnisation. En ce qui concerne la loi du 4 mars 2002, c’est permis au mineur d’opposer à se parent le secret médical. Encore, le médecin soigne le patient inconscient. Tout majeure peut designer une personne de confiance qui sera consultée. C’est le même pour le malade avec des problèmes mentaux. La confidentialité est la règle sauf-si le patient n’est plus à un état de consentir elle-même à l’intervention. La notion d’ayant droit englobe tous les successeurs légaux de la personne décédée aussi. Il appartient au juge saisir sur le fond d’apprécier si cette opposition tend à faire respecter un intérêt légitime ou à faire écarter un élément de preuve et d’en tirer la conséquence. L’entretien individuel est la meilleure manière pour un médecin d’informer son patient. La fonction du document d’information est de donner au patient des renseignements par écrit et ce document n’a pas vocation à recevoir la signature du patient. L’information peut être orale et résulter des entretues. Toutefois, il est préférable que l’information soit faite par écrit, pour des raisons évidentes de preuve. En cas d'un établissement, le patient doit formuler sa demande. La notion de consentement en droit français suppose une double compétence, celle de pouvoir comprendre et celle de se terminer librement. L'arrêt Teyssier est fondateur de la reconnaissance par la Cour de Cassation de la primauté du respect de la personne humaine dans l’activité médicale et du droit des malades. La personne malade a droit au respect de sa dignité. Encore, au code de la santé public se pose le principe de la codécision entre un médecin et un patient. Dans le domaine de la fin de vie, le refus de soin doit être respecté. La plupart du temps, le consentement doit être exprimé par écrit. Encore, il existe l’exception thérapeutique, c’est-à-dire des cas dans lesquels le médecin peut intervenir lui-même s’il n’a pu obtenir l’accord du patient, comme l’urgence si il y a danger pour la vie du malade et pour l’impossibilité psychologique. En fait, l’information du médecin est essentielle dans tous les pays et on peut espérer qu’à l’avenir la recherche montrera quelle modification doive être pratiquée pour la meilleure protection de tous les deux parties, du médecin et du patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["L' obligation du medecin d' informer le patient"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννακάκη Βασιλική","Giannakaki Vasiliki"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Στην Ελλάδα η υποχρέωση πληροφόρησης απορρέει από δύο νόμιμες πηγές, δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μεταξύ ιατρού και ασθενούς, δηλαδή την υποχρέωση πίστης των συναλλαγών. Πρόκειται για μια υποχρέωση που προέρχεται από την αρχαιότητα και ιδιαίτερα από τον Ιπποκράτη. Υποχρέωση που σέβεται την προσωπικότητα και τον κανόνα της ιατρικής δεοντολογίας. Το άρθρο έντεκα του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας παρέχει δύο τύπους πληροφοριών από τις γενικές πληροφορίες ασθενούς για την κατάστασή του και επίσης, πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της ιατρικής διαδικασίας , τους κινδύνους, τις εναλλακτικές προτάσεις, καθώς και τον πιθανό χρόνο ανάκτησης. Επιπλέον, η θεραπευτική ενημέρωση βασίζεται στο καθήκον επιμέλειας του ιατρού όπως ορίζεται στο έβδομο άρθρο του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και συνδέεται με ένα ιατρικό λάθος. Πρόκειται για πληροφορίες των οποίων η παράλειψη αποτελεί επίσης ιατρικό σφάλμα και προορίζεται να προστατεύσει την υγεία του ασθενούς. Η νομική ιδιότητα που προστατεύεται εδώ είναι η σωματική ακεραιότητα, η υγεία και η ζωή του ασθενούς και όχι η ελευθερία, η αξιοπρέπειά του και η αυτοδιάθεση. Στο άρθρο 2 παρ. 3, 3 παρ. 3 και 10 παρ. 1 του HOM, η γενική αρχή είναι ότι το ιατρικό επάγγελμα ασκείται σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης. Στο άρθρο 12 παράγραφος 2, τα προστατευόμενα από το CDM νομικά περιουσιακά στοιχεία είναι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση του ασθενούς. Αυτό σημαίνει ότι οι γενικές πληροφορίες σχετικά με την προτεινόμενη ιατρική διαδικασία δεν αρκούν για να συνιστούν έγκυρη συγκατάθεση, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στις συνέπειες και τους κινδύνους της ιατρικής πρακτικής. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι πλήρης, ξεκάθαρες και κατανοητές. Δεν απαιτούνται λεπτομερείς πληροφορίες, αλλά γενικά μια \"ενημέρωση\". Εξαρτάται κυρίως από την ψυχική κατάσταση του ασθενούς και το επίπεδο εκπαίδευσής του, οπότε και το υποκειμενικό κριτήριο της ιδιαιτερότητας του ασθενούς πρέπει να θεωρείται επίσης. Παρόλα αυτά, οι πληροφορίες πρέπει να είναι ρεαλιστικές - δηλαδή ο γιατρός θα πρέπει να ενημερώνει τον ασθενή σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους - και επίσης σαφείς, για να παρθεί η σωστή απόφαση σχετικά με την υγεία τους, έτσι ώστε να δοθεί ενημερωμένη συγκατάθεση. Το άρθρο έντεκα, παρ. 16 από το CDM επεκτείνει την ενημέρωση σε εναλλακτικές προτάσεις θεραπείας, δηλαδή σε άλλες κατάλληλες θεραπευτικές μεθόδους. Για να έχει ο ασθενής μια πλήρη εικόνα, η έκταση της ενημέρωσής του από τον θεράποντα ιατρό πρέπει να καλύπτει το οικονομικό κόστος της θεραπείας του. Και πάλι, η σύμβαση ιατρικής περίθαλψης είναι αυστηρά προσωπική και μη μεταβιβάσιμη. Τα τρίτα μέρη συχνά έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για την κατάσταση του ασθενούς και να συμμετέχουν στις αποφάσεις. Είναι πιθανό ο γιατρός που χειρίζεται τον ασθενή να μπορεί να μεταβιβάσει την ευθύνη για την ενημέρωση του ασθενούς σε άλλους. Στα νοσοκομεία ο γενικός διευθυντής αναθέτει ιατρική περίθαλψη σε έναν νεαρό γιατρό, ο οποίος είναι υπό τις οδηγίες του και καθορίζει την προσωπική ευθύνη και των δύο. Τα νοσοκομεία παρέχουν συγκεκριμένες οδηγίες στους γιατρούς και καθορίζουν ποιος είναι υπεύθυνος για την ενημέρωση του ασθενούς. Ωστόσο, σε ιδιωτικές κλινικές ο γιατρός είναι υπεύθυνος προσωπικά για πληροφορίες. Συχνά ο ασθενής παραπέμπεται σε άλλο γιατρό, κλινική, νοσοκομείο και ο γιατρός δεν είναι υπεύθυνος για πληροφορίες από τον ιατρικό χώρο στον οποίο απευθύνεται ο ασθενής. Ο αποδέκτης των πληροφοριών θα πρέπει να είναι το πρόσωπο που θα συγκατατεθεί σε ιατρική διαδικασία και ο οποίος θα λάβει τη θεραπεία. Ένας ενήλικος ασθενής θεωρείται ικανός για συναίνεση. Ωστόσο, στην περίπτωση ανηλίκου, του μη έχων αισθήσεις ασθενή και του ψυχικά ασθενή, το δικαίωμα συγκατάθεσης ανήκει στους νόμιμους αντιπροσώπους. Εάν δεν συνοδεύεται από τον ασθενή, ο γιατρός δεν υποχρεούται να αναζητήσει κανέναν συγγενή, γονέα κλπ. Εάν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος για τη ζωή και δεν υπάρχει άτομο που να τον συνοδεύει, ο γιατρός έχει το δικαίωμα να προχωρήσει στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς να ενημερώσει κανέναν. Οι πληροφορίες, καθώς και η συγκατάθεση του ασθενούς, δεν υποβάλλονται γραπτώς αλλά προφορικά. Ωστόσο, για την προστασία του γιατρού καλό είναι να παρέχονται στον ασθενή κατανοητές πληροφορίες πριν από την ιατρική διαδικασία. Ο τόπος εκπλήρωσης της υποχρέωσης πληροφόρησης είναι ο τόπος στον οποίο βρίσκεται ο ασθενής τη στιγμή που πρέπει να ενημερωθεί. Η ελεύθερη συγκατάθεση πρέπει να γίνει πριν από την ιατρική περίθαλψη. Η επάρκεια του χρόνου ενημέρωσης θα κριθεί με βάση την αρχή του καλού χρόνου (αστικός κώδικας διακόσια ογδόντα οκτώ). Ο γιατρός δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει από τους ασθενείς να πληροφορηθούν εάν επιθυμούν να ενημερωθούν ή όχι, αλλά η παραίτηση του ασθενούς πρέπει να είναι αποτέλεσμα της προσωπικής τους επαφής στο πλαίσιο της στενής εμπιστευτικής τους σχέσης. Η παραίτηση του δικαιώματος στην πληροφόρηση μπορεί να είναι ρητή ή σιωπηρή. Η ιατρική απόκρυψη είναι κατάλληλη για την ιατρική αλήθεια. Χωρίς τη θέληση του ασθενούς, αποτελεί θεραπευτικό προνόμιο. Ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη ειδικής κατάστασης για να περιορίσει την υποχρέωση ενημέρωσης. Στη Γαλλία, το καθήκον ενημέρωσης του ασθενούς θέτει τώρα, στο άρθρο 36, πριν από οποιαδήποτε παρέμβαση, τη συγκατάθεσή του. Το δικαίωμα ενημέρωσης του ασθενούς ασκείται a priori κατά τη διάρκεια της περίθαλψης και μετά από την ιατρική διαδικασία. Η απόφαση Mercier στις 20 Μαΐου 1931 έθεσε ότι η βάση της σχέσης μεταξύ του γιατρού και του πελάτη του ήταν αυτή της σύμβασης. Ο νόμος της 4ης Μαρτίου 2002 θεσπίζει δικαίωμα διαφάνειας των πληροφοριών. Ο γιατρός ενδέχεται μερικές φορές να συστήσει την παρουσία ενός τρίτου ιατρικού προσώπου ή όχι για τη γνώση των πληροφοριών. Στην περίπτωση ανηλίκου, το δικαίωμα πρόσβασης στο ιατρικό φάκελο ασκείται από τον κάτοχο της γονικής μέριμνας. Οι πληροφορίες πρέπει να είναι σαφείς, απλοποιημένες, κατάλληλες (για παράδειγμα, ανάλογα με την ασθένεια) και πιστές χωρίς ψέματα. Οι πληροφορίες για την ποιότητα είναι η προϋπόθεση για τη συναινετική απόφαση. Ο Εθνικός Οργανισμός Διαπίστευσης και Αξιολόγησης της Υγείας εξέδωσε σύσταση που ορίζει για παράδειγμα αν οι πληροφορίες είναι προφορικές ή γραπτές. Αυτό το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες αποτελεί εξαίρεση, για παράδειγμα σε ένα μέλος της οικογένειας του ασθενούς. Οι πληροφορίες προορίζονται μόνο για την επίτευξη της συνειδητής επιτάχυνσης τους. Πρώτα απ 'όλα ο ασθενής μπορεί να αρνηθεί μια απόφαση εάν δεν είναι επείγουσα. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν πάντα λύσεις μετά από τις κατάλληλες πληροφορίες, οι οποίες επιβεβαιώνουν μια προσωπική προτίμηση σχετικά με την απόφαση ή αφήνουν τον γιατρό να αποφασίσει. Όταν η πρόγνωση είναι θανατηφόρα, ο ασθενής πρέπει να το γνωρίζει. Εάν ο ασθενής έχει πει στον γιατρό ότι αυτός ή αυτή θέλει να παραμείνει σε άγνοια για αυτό, τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να ενημερώνονται. Η απόφαση που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις εικοσιπέντε Φεβρουαρίου, χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, αναστρέφει το βάρος της , ενημέρωσης του ασθενή στους γιατρούς και όχι για στους ασθενείς. Ο υπεύθυνος των ιδρυμάτων εξασφαλίζει την ενημέρωση των ασθενών. Γενικά, το νοσοκομείο ενημερώνει τον ασθενή, ο ασθενής καθορίζει την επιλογή του και η σιωπή του ασθενούς εξουσιοδοτεί το νοσοκομείο να επιλέξει τον τρόπο επικοινωνίας. Η εξαίρεση είναι ότι το νοσοκομείο μπορεί να ζητήσει την επικοινωνία μέσω ιατρού. Σε ιδιωτικές κλινικές, κάθε ένας από τους γιατρούς πρέπει να ενημερώνεται αμοιβαία. Η παράλειψη του ιατρού να παράσχει πληροφορίες προκαλεί αποζημίωση. Όσον αφορά το νόμο της 4ης Μαρτίου 2002, επιτρέπεται στον ανήλικο να αντιταχθεί στην αποκάλυψη του ιατρικού μυστικού στον γονέα. Και πάλι, ο γιατρός χειρίζεται τον μη συνειδητό ασθενή. Οποιοσδήποτε ενήλικος μπορεί να δηλώσει ένα αξιόπιστο πρόσωπο που θα είναι σε διαβούλευση. Ισχύει το ίδιο για τον ασθενή με ψυχικά προβλήματα. Η εμπιστευτικότητα είναι ο κανόνας εκτός αν ο ασθενής δεν βρίσκεται πλέον σε κατάσταση να συναινέσει στην παρέμβαση ο ίδιος. Η έννοια του δικαιούχου καλύπτει και όλους τους νόμιμους διαδόχους του αποθανόντος. Εναπόκειται στον δικαστή να αποφασίσει επί της ουσίας να εκτιμήσει κατά πόσο αυτή η αντίθεση τείνει να επιβάλει έννομο συμφέρον ή να αποκλείσει τα αποδεικτικά στοιχεία και να αντλήσει τις συνέπειες. Η ατομική συνέντευξη είναι ο καλύτερος τρόπος για έναν γιατρό να ενημερώσει τον ασθενή του. Η λειτουργία του πληροφοριακού εγγράφου είναι να παρέχει γραπτώς τις πληροφορίες του ασθενούς και το παρόν έγγραφο δεν προορίζεται να δεχθεί την υπογραφή του ασθενούς. Οι πληροφορίες μπορούν να είναι προφορικές και να προκύπτουν από τις πύλες. Ωστόσο, είναι προτιμότερο οι πληροφορίες να είναι γραπτές, για προφανείς λόγους απόδειξης. Σε περίπτωση ιδρύματος, ο ασθενής πρέπει να διατυπώσει το αίτημά του. Η έννοια της συναίνεσης στο γαλλικό δίκαιο προϋποθέτει μια διπλή αρμοδιότητα, την ικανότητα κατανόησης και την ελεύθερη κατάληξη. Η απόφαση Teyssier ιδρύει την αναγνώριση από το Ανώτατο Δικαστήριο της υπεροχής του σεβασμού του ανθρώπου στην ιατρική δραστηριότητα και το δικαίωμα των ασθενών. Ο άρρωστος έχει δικαίωμα σεβασμού της αξιοπρέπειάς του. Και πάλι, ο κώδικας δημόσιας υγείας θέτει την αρχή της συναπόφασης μεταξύ ενός γιατρού και ενός ασθενούς. Στον τομέα της λήξης της ζωής, πρέπει να γίνεται σεβαστή η άρνηση της περίθαλψης. Τις περισσότερες φορές, η συναίνεση πρέπει να είναι γραπτή. Και πάλι, υπάρχει η θεραπευτική εξαίρεση, δηλαδή οι περιπτώσεις στις οποίες ο γιατρός μπορεί να παρεμβαίνει αν δεν μπορούσε να επιτύχει τη συμφωνία του ασθενούς, όπως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αν υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του ασθενούς και ψυχολογική αδυναμία. Στην πραγματικότητα, οι πληροφορίες γιατρού είναι απαραίτητες σε όλες τις χώρες και υπάρχει η ελπίδα ότι μελλοντική έρευνα θα δείξει ποια τροποποίηση θα πρέπει να εφαρμοστεί για την καλύτερη προστασία και των δύο μερών, του γιατρού και του ασθενούς.","En Grèce l’obligation de l’information dérive de deux sources juridiques, C'est à dire des obligations contractuelles entre un médecin et un patient, c’est à dire l’obligation de loyauté de transactions. C’est une obligation dont l’origine est à l’antiquité et particulièrement à Hippocrate. Les obligations qui respectent la personnalité et le règle de l’éthique médicale. L’article onze du Code de Déontologie Médical donne deux types d’information d'un part, l’information général du patient sur son état de santé et d’autre part, l’information sur le contenu et les résultats d’acte médical, sur les risques, sur des suggestions alternatives, ainsi que sur le temps possible de récupération. En plus, la mise à jour thérapeutique repose sur le devoir de diligence du médecin tel qu'il est défini à l’article onze de Code de Déontologie Médical et il associe à une erreur médicale. C’est une information dont l’omission est aussi `une erreur médicale et laquelle vise à protéger la santé du patient. Le bien juridique protégé ici est l’intégrité physique, la sante et la vie du patient et non sa liberté, sa dignité et son autodétermination. Aux articles 2par. 3, 3 par. 3 et 10par.1 du CDM, le principe général est que la profession médicale est exercée conformément aux règles de la science médicale. A l’article 12par.2 CDM les biens juridiques protégés sont la liberté, la dignité, et l’autodétermination du patient. Cela signifie que les informations générales, sur l’acte médical proposé, ne sont pas suffisantes pour constituer un consentement validé mais c’est nécessaire de faire une référence aux conséquences et aux risques de la pratique médicale. L’information doit être complète, claire et compréhensible. Aucune information détaillée n’est nécessaire, mais une “mise à jour” en général. Cela dépend principalement de l’état mental du patient et de son niveau d’éducation, ainsi le critère subjectif de la particularité du patient doit être considéré aussi. Encore, l’information doit être réaliste - c’est à dire que le médecin doit informer le patient concernant les risques potentiels - et aussi claire, pour prendre la bonne décision concernant sa santé, de sorte qu’un consentement éclairé soit donné. L’article onze par. Seize du CDM étend la mise à jour aux suggestions alternatives de thérapie, c'est à dire aux autres méthodes thérapeutiques appropriées. Pour que le patient ait une image complète, l’étendue de son briefing par le médecin traitant devrait couvrir le cout financier de son traitement. Encore, le contrat de traitement médical est strictement personnel et non transférable. Les tiers souvent peuvent avoir le droit d’être informer de l’état du patient et de participer aux décisions. Il est possible que le médecin qui traite le patient puisse déléguer la responsabilité de l’information du patient aux autres. Dans les hôpitaux le directeur général assigne le traitement médical à un jeune médecin qui est sous ses instructions et Il établit la responsabilité personnelle de tous les deux. Les hôpitaux donnent des instructions spécifiques aux médecins et prédéterminent celui qui est en charge de l’information du patient. Pourtant, dans les cliniques privées le médecin est personnellement en charge d’information. Souvent le patient est dirigé vers un autre médecin, une clinique, un hôpital et le médecin n’est pas responsable des informations provenant du corps médical auquel il fait référence le patient. Le destinataire de l’information devrait être la personne qui va consentir à un acte médical et qui va recevoir le traitement. Un patient adulte est considéré capable de consensus. Cependant, dans les cas de mineur, du patient inconscient et du malade avec de problèmes mentaux le droit de consentement appartient aux représentants légitimes. Si aucune personne n’accompagne le patient, le médecin n’est pas obligé de chercher n’importe quelle relative, parent etc. Si il y a un danger imminent pour la vie et il n y a aucune personne lien, le médecin a le droit de procéder a‘ l’urgence sans informer personne. L’information, aussi que le consentement du patient, ne sont pas soumis par écrit mais oralement. Pourtant, pour la protection du médecin il est bon de fournir au patient des informations compréhensibles, avant la procédure médicale. Le lieu de l’accomplissement d’obligation d’information est l’endroit où se trouve le patient au moment où il doit être mis à jour. Le consentement libre doit être fait avant le traitement médical. L’adéquation du temps d’information sera jugée sur le principe de la bonne fois (code civil deux cent quatre-vingt-huit). Le médecin n’a pas de droit de demander aux patients s’ils souhaitent être informés ou non, mais la démission du patient doit être le résultat de leur contact personnelle au sein de leur proche relation confidentielle. La démission du droit à l’information peut être explicite ou tacite. La dissimulation médicale est appropriée de la vérité médicale. Sans la volonté du patient, elle constitue de privilège thérapeutique. Le médecin doit connaitre l’existence de situation particulière pour limiter l’obligation d'information. En France, le devoir d’information du patient pose désormais, à l’article 36 préalablement à toute intervention, son consentement. Le droit du patient à l’information s’exerce à priori à l' occasion de soin et postérieurement à l’acte médical. L’arrêt Mercier du 20 Mai mille neuf cent trente-huit a décidé que la base des relations entre un médecin et son client était un contrat. La loi du 4 mars 2002 institue un droit à la transparence de l’information. Le médecin pourra parfois recommander la présence d’un tiers personne médicine ou non pour la connaissance des informations. Dans le cas d’un mineur, le droit d’accès au dossier médical est exercé par le titulaire de l’autorité parentale. L’information doit être claire, simplifiée, appropriée (par exemple selon la maladie) et en loyauté sans mensonge. Une information de qualité est le préalable indispensable à un consentement éclairé. L’Agence National d’Accréditation et d'évaluation en santé, a émis de recommandation qui stipulent par exemple si l’information soit orale ou écrite. Ce droit d’accès aux informations connait exception, par exemple à un membre de la famille du malade. L’information est seulement destinée à obtenir son accoisement conscient. Tout d' abord le patient peut refuser une décision si elle n’est pas urgente. Dans ce cas, plusieurs solutions existent toujours après l’information adéquate, qui fait valoir une préférence personnelle concernant la décision, ou qui laisse le médecin décider. Lorsque le pronostic est fatal, le patient doit le savoir. Si le patient a fait part au médecin de sa volonté de rester dans l’ignorance de ça, il convient de prévenir les membres de la famille. L’arrêt rendu par la Cour de Cassation le vingt-cinq février mille neuf cent quatre-vingt-dix-sept a renversé la charge de la preuve en matière d’information du patient aux médecins et non aux patients. Le praticien des établissements assure l’information de personnes soignées. En général, l'hôpital informe le patient, le patient précise son choix et le silence du patient autorise l'hôpital à choisir le mode de communication. Il y a l’exception que l’hôpital peut demander que la communication se fasse par l’intermédiaire d'un médecin. Dans les cliniques privées, chacun de médecin, doit se tenir mutuellement informes. Le manquement du médecin à son devoir d’information, donne lieu à l’indemnisation. En ce qui concerne la loi du 4 mars 2002, c’est permis au mineur d’opposer à se parent le secret médical. Encore, le médecin soigne le patient inconscient. Tout majeure peut designer une personne de confiance qui sera consultée. C’est le même pour le malade avec des problèmes mentaux. La confidentialité est la règle sauf-si le patient n’est plus à un état de consentir elle-même à l’intervention. La notion d’ayant droit englobe tous les successeurs légaux de la personne décédée aussi. Il appartient au juge saisir sur le fond d’apprécier si cette opposition tend à faire respecter un intérêt légitime ou à faire écarter un élément de preuve et d’en tirer la conséquence. L’entretien individuel est la meilleure manière pour un médecin d’informer son patient. La fonction du document d’information est de donner au patient des renseignements par écrit et ce document n’a pas vocation à recevoir la signature du patient. L’information peut être orale et résulter des entretues. Toutefois, il est préférable que l’information soit faite par écrit, pour des raisons évidentes de preuve. En cas d'un établissement, le patient doit formuler sa demande. La notion de consentement en droit français suppose une double compétence, celle de pouvoir comprendre et celle de se terminer librement. L'arrêt Teyssier est fondateur de la reconnaissance par la Cour de Cassation de la primauté du respect de la personne humaine dans l’activité médicale et du droit des malades. La personne malade a droit au respect de sa dignité. Encore, au code de la santé public se pose le principe de la codécision entre un médecin et un patient. Dans le domaine de la fin de vie, le refus de soin doit être respecté. La plupart du temps, le consentement doit être exprimé par écrit. Encore, il existe l’exception thérapeutique, c’est-à-dire des cas dans lesquels le médecin peut intervenir lui-même s’il n’a pu obtenir l’accord du patient, comme l’urgence si il y a danger pour la vie du malade et pour l’impossibilité psychologique. En fait, l’information du médecin est essentielle dans tous les pays et on peut espérer qu’à l’avenir la recherche montrera quelle modification doive être pratiquée pour la meilleure protection de tous les deux parties, du médecin et du patient."],"dc:identifier":["uoadl:2867639","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867639"],"dc:language":["Γαλλικά","French"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["L' obligation du medecin d' informer le patient"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z"}