{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867767"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867767","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολικά Διαταραχή και ιστορικό παιδικού τραύματος","abstract":"Εισαγωγή: Tο τραύμα κατά την παιδική ηλικία αναφέρεται σε μια κατάσταση, όπου το παιδί βιώνει πληθώρα αρνητικών επιδράσεων που προέρχονται από εξαιρετικής έντασης στρεσογόνα γεγονότα, τα οποία δεν μπορεί να επεξεργαστεί ψυχικά (Bouras and Lazaratou, 2012). Οι τύποι του παιδικού τραύματος είναι η συναισθηματική παραμέληση, η συναισθηματική κακοποίηση, η σωματική παραμέληση, η σωματική κακοποίηση και η σεξουαλική κακοποίηση (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). Eίναι γνωστό ότι τα παιδικά τραυματικά γεγονότα αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εκδήλωση όλων των μειζόνων ψυχικών διαταραχών και ειδικότερα της διπολικής διαταραχής και προδιαθέτουν σε μια πιο σοβαρή κλινική εικόνα της νόσου (μικρότερη ηλικία έναρξης, αυξημένη αυτοκτονικότητα, αυξημένη συννοσηρότητα) και χειρότερη έκβαση/πρόγνωση (Agnew-Blais and Danese, 2016). Το παιδικό τραύμα οδηγεί σε αλλαγές στη συναισθηματική σταθερότητα, στον έλεγχο της παρορμητικότητας και στη γνωστική λειτουργικότητα που ενδέχεται να μειώσουν την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου στην ενήλικη ζωή (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). Ειδικότερα, για τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολική Διαταραχή, που διαχωρίζονται σε σύντονα και μη σύντονα με τη διάθεση, τα δεδομένα της βιβλιογραφίας είναι μέχρι στιγμής αντιφατικά ως προς τη συσχέτισή τους με το ιστορικό παιδικού τραύματος (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών για το οποίο υπάρχουν αντιφατικά ευρήματα, δηλαδή υπάρχουν τόσο θετικές (Romero et al., 2009) όσο και αρνητικές συσχετίσεις (Thesing et al., 2015) με το ιστορικό παιδικού τραύματος δεν έχει διερευνηθεί μέχρι στιγμής κατά πόσο τροποποιεί τη συσχέτιση του παιδικού τραύματος με τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι, επομένως, ο κύριος σκοπός αυτής της μελέτης. Σκοπός: Οι σκοποί αυτής της μελέτης είναι τρεις. Πρώτον, η σύγκριση του ιστορικού παιδικού τραύματος ανάμεσα σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ και υγιείς μάρτυρες. Δεύτερον, θα μελετηθεί εάν το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και Διπολική Διαταραχή, σχετίζεται με το ιστορικό παιδικού τραύματος στους ασθενείς με διπολική διαταραχή. Και τρίτον θα γίνει σύγκριση των ασθενών που εμφανίζουν ψυχωτικά συμπτώματα και μη ως προς τις διαστάσεις του παιδικού τραύματος λαμβάνοντας υπόψη δημογραφικά στοιχεία, κλινικές παραμέτρους και το οικογενειακό ιστορικό για μείζονες ψυχιατρικές διαταραχές. Μέθοδοι: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 149 ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18-80 ετών, με Διπολική Διαταραχή Ι (Ν=99) και ΙΙ (Ν=50) που νοσηλεύθηκαν στη Μονάδα Νοσηλείας ή παρακολουθούνται στο Ειδικό Ιατρείο Συναισθηματικών Διαταραχών της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ» κατά τα έτη 2014 έως και σήμερα και 98 υγιείς μάρτυρες (ομάδα ελέγχου). Τα κριτήρια αποκλεισμού στην ομάδα ελέγχου είναι 1) να μην υπάρχει ατομικό ιστορικό ψυχικής νόσου και 2) να μην υπάρχει οικογενειακό ιστορικό για σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, απόπειρα αυτοκτονίας ή άλλη μείζονα ψυχική διαταραχή σε πρώτου βαθμού συγγενείς (αδέλφια, γονείς και παιδιά). Για την καταγραφή του κλινικού φαινοτύπου της διπολικής διαταραχής χρησιμοποιήθηκε ημιδομημένη συνέντευξη βασισμένη στο MINI-5 (Sheehan et al., 1998). Για την καταγραφή του ιστορικού παιδικού τραύματος χρησιμοποιήθηκε η αυτοχορηγούμενη κλίμακα CATS (Child Abuse and Trauma Scale) (Sanders and Becker-Lausen, 1995). Οι υποκλίμακες του ερωτηματολογίου είναι οι ακόλουθες: υποκλίμακα παραμέλησης/αρνητικής ατμόσφαιρας στο σπίτι, υποκλίμακα σεξουαλικής κακοποίησης, η υποκλίμακα τιμωρίας και η υποκλίμακα συναισθηματικής κακοποίησης (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). Για τη συλλογή του οικογενειακού ιστορικού χρησιμοποιήθηκε η δομημένη συνέντευξη Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). Τέλος, στην ομάδα ελέγχου δόθηκε ατομικό έντυπο μάρτυρα στο οποίο καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία (βλ. Παράρτημα). Αποτελέσματα: Πρώτον, οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ είχαν σημαντικά υψηλότερα συνολική βαθμολογία παιδικού τραύματος σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες. Επίσης, σημαντικά υψηλότερες ήταν οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων με Διπολική Διαταραχή σε όλες τις διαστάσεις της κλίμακας CATS, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δημογραφικά τους στοιχεία, δηλαδή το φύλο, την ηλικία, την εργασιακή και οικογενειακή κατάσταση και τα έτη εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος οι γυναίκες παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη βαθμολογία στις διαστάσεις «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Τιμωρία» και στη συνολική βαθμολογία CATS, υποδηλώνοντας περισσότερα τραύματα σε σύγκριση με τους άντρες. Επίσης, όσο αυξανόταν η ηλικία των συμμετεχόντων τόσο μειωνόταν η βαθμολογία τους στην κλίμακα «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», δηλαδή όσο μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν οι συμμετέχοντες τόσο λιγότερα τραύματα ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Αναφορικά με τα έτη εκπαίδευσης, όσο περισσότερα ήταν τα έτη εκπαίδευσης των συμμετεχόντων τόσο μικρότερη βαθμολογία στην κλίμακα «Τιμωρία» είχαν, δηλαδή ανέφεραν ότι είχαν βιώσει λιγότερα τραύματα ως παιδιά τόσο στο σύνολό τους οι ασθενείς όσο και ειδικότερα οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Τέλος, οι εργαζόμενοι είχαν σημαντικά χαμηλότερη συνολική βαθμολογία CATS σε σύγκριση με τους άνεργους/φοιτητές/μαθητές τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Δεύτερον, το παιδικό τραύμα στους ασθενείς με διπολική διαταραχή βρέθηκε ότι δε συσχετίζεται με το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και διπολική διαταραχή. Τρίτον, τα ψυχωτικά συμπτώματα δε συσχετίζονται με το παιδικό τραύμα. Ωστόσο ένας σημαντικός όρος αλληλεπίδρασης της ύπαρξης ψυχωτικών χαρακτηριστικών με το οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή βρέθηκε για δύο διαστάσεις της κλίμακας CATS («Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Συναισθηματική κακοποίηση») και για τη συνολική βαθμολογία CATS μόνο στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή τύπου Ι, αλλά όχι στο σύνολο των ασθενών. Δηλαδή, η ύπαρξη ψυχωτικών χαρακτηριστικών σχετιζόταν με υψηλότερη βαθμολογία στις προαναφερθείσες διαστάσεις στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, ενώ σχετιζόταν με χαμηλότερη βαθμολογία στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, υποδηλώνοντας ότι οι ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με λιγότερο παιδικό τραύμα, ενώ οι ασθενείς χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με περισσότερο παιδικό τραύμα. Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα και το οικογενειακό ιστορικό έχουν ανταγωνιστική σχέση (αρνητική αλληλεπίδραση) όσον αφορά τα ψυχωτικά συμπτώματα στη Διπολική Διαταραχή. Ο τροποποιητικός ρόλος του οικογενειακού ιστορικού ψυχικών διαταραχών θα μπορούσε να εξηγήσει πιθανώς τα μέχρι σήμερα αντιφατικά ευρήματα της βιβλιογραφίας ως προς τη συσχέτιση του ιστορικού παιδικού τραύματος και των ψυχωτικών συμπτωμάτων στη διπολική διαταραχή.","abstract_html":"Εισαγωγή: Tο τραύμα κατά την παιδική ηλικία αναφέρεται σε μια κατάσταση, όπου το παιδί βιώνει πληθώρα αρνητικών επιδράσεων που προέρχονται από εξαιρετικής έντασης στρεσογόνα γεγονότα, τα οποία δεν μπορεί να επεξεργαστεί ψυχικά (Bouras and Lazaratou, 2012). Οι τύποι του παιδικού τραύματος είναι η συναισθηματική παραμέληση, η συναισθηματική κακοποίηση, η σωματική παραμέληση, η σωματική κακοποίηση και η σεξουαλική κακοποίηση (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). Eίναι γνωστό ότι τα παιδικά τραυματικά γεγονότα αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εκδήλωση όλων των μειζόνων ψυχικών διαταραχών και ειδικότερα της διπολικής διαταραχής και προδιαθέτουν σε μια πιο σοβαρή κλινική εικόνα της νόσου (μικρότερη ηλικία έναρξης, αυξημένη αυτοκτονικότητα, αυξημένη συννοσηρότητα) και χειρότερη έκβαση/πρόγνωση (Agnew-Blais and Danese, 2016). Το παιδικό τραύμα οδηγεί σε αλλαγές στη συναισθηματική σταθερότητα, στον έλεγχο της παρορμητικότητας και στη γνωστική λειτουργικότητα που ενδέχεται να μειώσουν την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου στην ενήλικη ζωή (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). Ειδικότερα, για τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολική Διαταραχή, που διαχωρίζονται σε σύντονα και μη σύντονα με τη διάθεση, τα δεδομένα της βιβλιογραφίας είναι μέχρι στιγμής αντιφατικά ως προς τη συσχέτισή τους με το ιστορικό παιδικού τραύματος (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών για το οποίο υπάρχουν αντιφατικά ευρήματα, δηλαδή υπάρχουν τόσο θετικές (Romero et al., 2009) όσο και αρνητικές συσχετίσεις (Thesing et al., 2015) με το ιστορικό παιδικού τραύματος δεν έχει διερευνηθεί μέχρι στιγμής κατά πόσο τροποποιεί τη συσχέτιση του παιδικού τραύματος με τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι, επομένως, ο κύριος σκοπός αυτής της μελέτης. Σκοπός: Οι σκοποί αυτής της μελέτης είναι τρεις. Πρώτον, η σύγκριση του ιστορικού παιδικού τραύματος ανάμεσα σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ και υγιείς μάρτυρες. Δεύτερον, θα μελετηθεί εάν το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και Διπολική Διαταραχή, σχετίζεται με το ιστορικό παιδικού τραύματος στους ασθενείς με διπολική διαταραχή. Και τρίτον θα γίνει σύγκριση των ασθενών που εμφανίζουν ψυχωτικά συμπτώματα και μη ως προς τις διαστάσεις του παιδικού τραύματος λαμβάνοντας υπόψη δημογραφικά στοιχεία, κλινικές παραμέτρους και το οικογενειακό ιστορικό για μείζονες ψυχιατρικές διαταραχές. Μέθοδοι: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 149 ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18-80 ετών, με Διπολική Διαταραχή Ι (Ν=99) και ΙΙ (Ν=50) που νοσηλεύθηκαν στη Μονάδα Νοσηλείας ή παρακολουθούνται στο Ειδικό Ιατρείο Συναισθηματικών Διαταραχών της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ» κατά τα έτη 2014 έως και σήμερα και 98 υγιείς μάρτυρες (ομάδα ελέγχου). Τα κριτήρια αποκλεισμού στην ομάδα ελέγχου είναι 1) να μην υπάρχει ατομικό ιστορικό ψυχικής νόσου και 2) να μην υπάρχει οικογενειακό ιστορικό για σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, απόπειρα αυτοκτονίας ή άλλη μείζονα ψυχική διαταραχή σε πρώτου βαθμού συγγενείς (αδέλφια, γονείς και παιδιά). Για την καταγραφή του κλινικού φαινοτύπου της διπολικής διαταραχής χρησιμοποιήθηκε ημιδομημένη συνέντευξη βασισμένη στο MINI-5 (Sheehan et al., 1998). Για την καταγραφή του ιστορικού παιδικού τραύματος χρησιμοποιήθηκε η αυτοχορηγούμενη κλίμακα CATS (Child Abuse and Trauma Scale) (Sanders and Becker-Lausen, 1995). Οι υποκλίμακες του ερωτηματολογίου είναι οι ακόλουθες: υποκλίμακα παραμέλησης/αρνητικής ατμόσφαιρας στο σπίτι, υποκλίμακα σεξουαλικής κακοποίησης, η υποκλίμακα τιμωρίας και η υποκλίμακα συναισθηματικής κακοποίησης (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). Για τη συλλογή του οικογενειακού ιστορικού χρησιμοποιήθηκε η δομημένη συνέντευξη Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). Τέλος, στην ομάδα ελέγχου δόθηκε ατομικό έντυπο μάρτυρα στο οποίο καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία (βλ. Παράρτημα). Αποτελέσματα: Πρώτον, οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ είχαν σημαντικά υψηλότερα συνολική βαθμολογία παιδικού τραύματος σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες. Επίσης, σημαντικά υψηλότερες ήταν οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων με Διπολική Διαταραχή σε όλες τις διαστάσεις της κλίμακας CATS, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δημογραφικά τους στοιχεία, δηλαδή το φύλο, την ηλικία, την εργασιακή και οικογενειακή κατάσταση και τα έτη εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος οι γυναίκες παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη βαθμολογία στις διαστάσεις «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Τιμωρία» και στη συνολική βαθμολογία CATS, υποδηλώνοντας περισσότερα τραύματα σε σύγκριση με τους άντρες. Επίσης, όσο αυξανόταν η ηλικία των συμμετεχόντων τόσο μειωνόταν η βαθμολογία τους στην κλίμακα «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», δηλαδή όσο μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν οι συμμετέχοντες τόσο λιγότερα τραύματα ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Αναφορικά με τα έτη εκπαίδευσης, όσο περισσότερα ήταν τα έτη εκπαίδευσης των συμμετεχόντων τόσο μικρότερη βαθμολογία στην κλίμακα «Τιμωρία» είχαν, δηλαδή ανέφεραν ότι είχαν βιώσει λιγότερα τραύματα ως παιδιά τόσο στο σύνολό τους οι ασθενείς όσο και ειδικότερα οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Τέλος, οι εργαζόμενοι είχαν σημαντικά χαμηλότερη συνολική βαθμολογία CATS σε σύγκριση με τους άνεργους/φοιτητές/μαθητές τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Δεύτερον, το παιδικό τραύμα στους ασθενείς με διπολική διαταραχή βρέθηκε ότι δε συσχετίζεται με το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και διπολική διαταραχή. Τρίτον, τα ψυχωτικά συμπτώματα δε συσχετίζονται με το παιδικό τραύμα. Ωστόσο ένας σημαντικός όρος αλληλεπίδρασης της ύπαρξης ψυχωτικών χαρακτηριστικών με το οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή βρέθηκε για δύο διαστάσεις της κλίμακας CATS («Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Συναισθηματική κακοποίηση») και για τη συνολική βαθμολογία CATS μόνο στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή τύπου Ι, αλλά όχι στο σύνολο των ασθενών. Δηλαδή, η ύπαρξη ψυχωτικών χαρακτηριστικών σχετιζόταν με υψηλότερη βαθμολογία στις προαναφερθείσες διαστάσεις στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, ενώ σχετιζόταν με χαμηλότερη βαθμολογία στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, υποδηλώνοντας ότι οι ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με λιγότερο παιδικό τραύμα, ενώ οι ασθενείς χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με περισσότερο παιδικό τραύμα. Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα και το οικογενειακό ιστορικό έχουν ανταγωνιστική σχέση (αρνητική αλληλεπίδραση) όσον αφορά τα ψυχωτικά συμπτώματα στη Διπολική Διαταραχή. Ο τροποποιητικός ρόλος του οικογενειακού ιστορικού ψυχικών διαταραχών θα μπορούσε να εξηγήσει πιθανώς τα μέχρι σήμερα αντιφατικά ευρήματα της βιβλιογραφίας ως προς τη συσχέτιση του ιστορικού παιδικού τραύματος και των ψυχωτικών συμπτωμάτων στη διπολική διαταραχή.","abstract_has_math":false,"creators":["Τρουμούση Ιωάννα","Troumousi Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867767"],"render_values":[{"text":"uoadl:2867767","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867767","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867767","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2867767","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τρουμούση Ιωάννα","Troumousi Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867767","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867767"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Tο τραύμα κατά την παιδική ηλικία αναφέρεται σε μια κατάσταση, όπου το παιδί βιώνει πληθώρα αρνητικών επιδράσεων που προέρχονται από εξαιρετικής έντασης στρεσογόνα γεγονότα, τα οποία δεν μπορεί να επεξεργαστεί ψυχικά (Bouras and Lazaratou, 2012). Οι τύποι του παιδικού τραύματος είναι η συναισθηματική παραμέληση, η συναισθηματική κακοποίηση, η σωματική παραμέληση, η σωματική κακοποίηση και η σεξουαλική κακοποίηση (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). Eίναι γνωστό ότι τα παιδικά τραυματικά γεγονότα αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εκδήλωση όλων των μειζόνων ψυχικών διαταραχών και ειδικότερα της διπολικής διαταραχής και προδιαθέτουν σε μια πιο σοβαρή κλινική εικόνα της νόσου (μικρότερη ηλικία έναρξης, αυξημένη αυτοκτονικότητα, αυξημένη συννοσηρότητα) και χειρότερη έκβαση/πρόγνωση (Agnew-Blais and Danese, 2016). Το παιδικό τραύμα οδηγεί σε αλλαγές στη συναισθηματική σταθερότητα, στον έλεγχο της παρορμητικότητας και στη γνωστική λειτουργικότητα που ενδέχεται να μειώσουν την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου στην ενήλικη ζωή (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). Ειδικότερα, για τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολική Διαταραχή, που διαχωρίζονται σε σύντονα και μη σύντονα με τη διάθεση, τα δεδομένα της βιβλιογραφίας είναι μέχρι στιγμής αντιφατικά ως προς τη συσχέτισή τους με το ιστορικό παιδικού τραύματος (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών για το οποίο υπάρχουν αντιφατικά ευρήματα, δηλαδή υπάρχουν τόσο θετικές (Romero et al., 2009) όσο και αρνητικές συσχετίσεις (Thesing et al., 2015) με το ιστορικό παιδικού τραύματος δεν έχει διερευνηθεί μέχρι στιγμής κατά πόσο τροποποιεί τη συσχέτιση του παιδικού τραύματος με τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι, επομένως, ο κύριος σκοπός αυτής της μελέτης. Σκοπός: Οι σκοποί αυτής της μελέτης είναι τρεις. Πρώτον, η σύγκριση του ιστορικού παιδικού τραύματος ανάμεσα σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ και υγιείς μάρτυρες. Δεύτερον, θα μελετηθεί εάν το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και Διπολική Διαταραχή, σχετίζεται με το ιστορικό παιδικού τραύματος στους ασθενείς με διπολική διαταραχή. Και τρίτον θα γίνει σύγκριση των ασθενών που εμφανίζουν ψυχωτικά συμπτώματα και μη ως προς τις διαστάσεις του παιδικού τραύματος λαμβάνοντας υπόψη δημογραφικά στοιχεία, κλινικές παραμέτρους και το οικογενειακό ιστορικό για μείζονες ψυχιατρικές διαταραχές. Μέθοδοι: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 149 ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18-80 ετών, με Διπολική Διαταραχή Ι (Ν=99) και ΙΙ (Ν=50) που νοσηλεύθηκαν στη Μονάδα Νοσηλείας ή παρακολουθούνται στο Ειδικό Ιατρείο Συναισθηματικών Διαταραχών της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ» κατά τα έτη 2014 έως και σήμερα και 98 υγιείς μάρτυρες (ομάδα ελέγχου). Τα κριτήρια αποκλεισμού στην ομάδα ελέγχου είναι 1) να μην υπάρχει ατομικό ιστορικό ψυχικής νόσου και 2) να μην υπάρχει οικογενειακό ιστορικό για σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, απόπειρα αυτοκτονίας ή άλλη μείζονα ψυχική διαταραχή σε πρώτου βαθμού συγγενείς (αδέλφια, γονείς και παιδιά). Για την καταγραφή του κλινικού φαινοτύπου της διπολικής διαταραχής χρησιμοποιήθηκε ημιδομημένη συνέντευξη βασισμένη στο MINI-5 (Sheehan et al., 1998). Για την καταγραφή του ιστορικού παιδικού τραύματος χρησιμοποιήθηκε η αυτοχορηγούμενη κλίμακα CATS (Child Abuse and Trauma Scale) (Sanders and Becker-Lausen, 1995). Οι υποκλίμακες του ερωτηματολογίου είναι οι ακόλουθες: υποκλίμακα παραμέλησης/αρνητικής ατμόσφαιρας στο σπίτι, υποκλίμακα σεξουαλικής κακοποίησης, η υποκλίμακα τιμωρίας και η υποκλίμακα συναισθηματικής κακοποίησης (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). Για τη συλλογή του οικογενειακού ιστορικού χρησιμοποιήθηκε η δομημένη συνέντευξη Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). Τέλος, στην ομάδα ελέγχου δόθηκε ατομικό έντυπο μάρτυρα στο οποίο καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία (βλ. Παράρτημα). Αποτελέσματα: Πρώτον, οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ είχαν σημαντικά υψηλότερα συνολική βαθμολογία παιδικού τραύματος σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες. Επίσης, σημαντικά υψηλότερες ήταν οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων με Διπολική Διαταραχή σε όλες τις διαστάσεις της κλίμακας CATS, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δημογραφικά τους στοιχεία, δηλαδή το φύλο, την ηλικία, την εργασιακή και οικογενειακή κατάσταση και τα έτη εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος οι γυναίκες παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη βαθμολογία στις διαστάσεις «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Τιμωρία» και στη συνολική βαθμολογία CATS, υποδηλώνοντας περισσότερα τραύματα σε σύγκριση με τους άντρες. Επίσης, όσο αυξανόταν η ηλικία των συμμετεχόντων τόσο μειωνόταν η βαθμολογία τους στην κλίμακα «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», δηλαδή όσο μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν οι συμμετέχοντες τόσο λιγότερα τραύματα ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Αναφορικά με τα έτη εκπαίδευσης, όσο περισσότερα ήταν τα έτη εκπαίδευσης των συμμετεχόντων τόσο μικρότερη βαθμολογία στην κλίμακα «Τιμωρία» είχαν, δηλαδή ανέφεραν ότι είχαν βιώσει λιγότερα τραύματα ως παιδιά τόσο στο σύνολό τους οι ασθενείς όσο και ειδικότερα οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Τέλος, οι εργαζόμενοι είχαν σημαντικά χαμηλότερη συνολική βαθμολογία CATS σε σύγκριση με τους άνεργους/φοιτητές/μαθητές τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Δεύτερον, το παιδικό τραύμα στους ασθενείς με διπολική διαταραχή βρέθηκε ότι δε συσχετίζεται με το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και διπολική διαταραχή. Τρίτον, τα ψυχωτικά συμπτώματα δε συσχετίζονται με το παιδικό τραύμα. Ωστόσο ένας σημαντικός όρος αλληλεπίδρασης της ύπαρξης ψυχωτικών χαρακτηριστικών με το οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή βρέθηκε για δύο διαστάσεις της κλίμακας CATS («Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Συναισθηματική κακοποίηση») και για τη συνολική βαθμολογία CATS μόνο στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή τύπου Ι, αλλά όχι στο σύνολο των ασθενών. Δηλαδή, η ύπαρξη ψυχωτικών χαρακτηριστικών σχετιζόταν με υψηλότερη βαθμολογία στις προαναφερθείσες διαστάσεις στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, ενώ σχετιζόταν με χαμηλότερη βαθμολογία στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, υποδηλώνοντας ότι οι ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με λιγότερο παιδικό τραύμα, ενώ οι ασθενείς χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με περισσότερο παιδικό τραύμα. Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα και το οικογενειακό ιστορικό έχουν ανταγωνιστική σχέση (αρνητική αλληλεπίδραση) όσον αφορά τα ψυχωτικά συμπτώματα στη Διπολική Διαταραχή. Ο τροποποιητικός ρόλος του οικογενειακού ιστορικού ψυχικών διαταραχών θα μπορούσε να εξηγήσει πιθανώς τα μέχρι σήμερα αντιφατικά ευρήματα της βιβλιογραφίας ως προς τη συσχέτιση του ιστορικού παιδικού τραύματος και των ψυχωτικών συμπτωμάτων στη διπολική διαταραχή.","Introduction: Childhood trauma comes as a result of the child’s exposure to extremely negative and stressful events, which the child cannot elaborate (Bouras and Lazaratou, 2012). Childhood trauma dimensions are emotional neglect, emotional abuse, physical neglect, physical abuse and sexual abuse (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). It is known that childhood traumatic events are risk factors for developing all major psychiatric disorders and especially bipolar disorder, and predispose to a higher clinical severity of the disorder (earlier age at onset, increased risk of suicide attempt and increased risk of comorbidity) and worse prognosis (Agnew-Blais and Danese, 2016). Childhood trauma leads to alterations of affective regulation, impulse control and cognitive functioning that might decrease the ability to cope with environmental stressors in adult life (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). More specifically, for psychotic features in Bipolar Disorder, that are classified into mood congruent and mood incongruent, the existing literature is inconsistent regarding their association with childhood trauma (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Psychiatric family history, for which there are contradictory findings, that is, positive associations (Romero et al., 2009) and negative associations (Thesing et al., 2015) with history of childhood trauma, has not yet been investigated whether it moderates the association between history of childhood trauma and life time psychosis in Bipolar Disorder. Therefore, this is the main aim of the present study. Aim: Τhe aims of this study are three. First, the comparison of the history of childhood trauma between patients with Bipolar Disorder type I and type II and healthy controls. Second, it will be studied whether family history of major psychiatric disorders (schizophrenia, depression and bipolar disorder) is associated with history of childhood trauma in patients with bipolar disorder. And third, patients with or without psychotic features will be compared on dimensions of childhood trauma taking into account demographics, clinical characteristics and psychiatric family history. Methods: The sample of the study consists of 149 patients, men and women, aged 18-80 years, with Bipolar Disorder type I (N=99) and II (N=50), who were hospitalized at the inpatient unit or were followed-up at the specialized outpatient clinic of affective disorders of ATTIKON General University Hospital from 2014 until today and 98 control participants. The exclusion criteria in the control group are as follows: 1) no personal history of mental disease, 2) no family history of schizophrenia, depression, bipolar disorder, suicide attempt or other major psychiatric disorder in first degree relatives (siblings, parents and children). A semi-structured interview based on MINI-5 (Sheehan et al., 1998) was used to record the clinical phenotype of Bipolar Disorder. The self-report Child Abuse and Trauma Scale (CATS) (Sanders and Becker-Lausen, 1995) was used to record the history of childhood trauma. The dimensions of the questionnaire are the following: neglect/negative home atmosphere, sexual abuse, punishment and emotional abuse (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). The Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). was used to collect family history. Finally, the control group were given a questionnaire in which socio-demographic data were recorded. Results: First, patients with Bipolar Disorder I and II had a significantly higher overall childhood trauma score compared to control group. Also, significantly higher were the scores of participants with Bipolar Disorder in all dimensions of the CATS (Child Abuse and Trauma Scale) taking into account all their demographic data (age, gender, years of education, working and family status). Specifically, in the whole sample, women showed significantly higher scores in the dimensions “Neglect/Negative Home Atmosphere” and “Punishment” and in the total CATS score, indicating more trauma compared to men. Also, as the age of the participants increased, their score on the dimension “Neglect/Negative Home Atmosphere” was diminishing, meaning that the older the participants were, the fewer traumatic events they reported, both all patients as well as patients with Bipolar Disorder I. Regarding years of education, the more educated participants were, the lower the score on the “Punishment” dimension was, both in all patients as well as in patients with Bipolar Disorder I. Finally, workers had a significantly lower total CATS score compared to unemployed/students, both in all patients as well as in patients with Bipolar Disorder I. Second, childhood trauma was not associated with family history of major psychiatric disorders (schizophrenia, depression and bipolar disorder). Third, psychotic features were not associated with childhood trauma. However a significant interaction effect of lifetime psychosis with family history of bipolar disorder was found for two dimensions of the CATS (Neglect/Negative Home Atmosphere, Emotional abuse ) and for the total CATS score only in patients with Bipolar Disorder type I, but not in the total number of patients. That is, the presence of lifetime psychosis was associated with greater scores on the aforementioned dimensions in patients with Bipolar Disorder type I without a family history of bipolar disorder, while associated with lower scores in patients with Bipolar Disorder type I with a family history of bipolar disorder, indicating that patients with a family history of bipolar disorder had psychotic features with less childhood trauma while patients without a family history of bipolar disorder had psychotic features with more childhood trauma. Conclusion: Childhood trauma and psychiatric family history have competing effects on psychosis (negative interaction) in Bipolar Disorder. The moderating role of psychiatric family history might explain the literature inconsistencies in associations between history of childhood trauma and psychotic features in Bipolar Disorder."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολικά Διαταραχή και ιστορικό παιδικού τραύματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τρουμούση Ιωάννα","Troumousi Ioanna"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Εισαγωγή: Tο τραύμα κατά την παιδική ηλικία αναφέρεται σε μια κατάσταση, όπου το παιδί βιώνει πληθώρα αρνητικών επιδράσεων που προέρχονται από εξαιρετικής έντασης στρεσογόνα γεγονότα, τα οποία δεν μπορεί να επεξεργαστεί ψυχικά (Bouras and Lazaratou, 2012). Οι τύποι του παιδικού τραύματος είναι η συναισθηματική παραμέληση, η συναισθηματική κακοποίηση, η σωματική παραμέληση, η σωματική κακοποίηση και η σεξουαλική κακοποίηση (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). Eίναι γνωστό ότι τα παιδικά τραυματικά γεγονότα αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εκδήλωση όλων των μειζόνων ψυχικών διαταραχών και ειδικότερα της διπολικής διαταραχής και προδιαθέτουν σε μια πιο σοβαρή κλινική εικόνα της νόσου (μικρότερη ηλικία έναρξης, αυξημένη αυτοκτονικότητα, αυξημένη συννοσηρότητα) και χειρότερη έκβαση/πρόγνωση (Agnew-Blais and Danese, 2016). Το παιδικό τραύμα οδηγεί σε αλλαγές στη συναισθηματική σταθερότητα, στον έλεγχο της παρορμητικότητας και στη γνωστική λειτουργικότητα που ενδέχεται να μειώσουν την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου στην ενήλικη ζωή (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). Ειδικότερα, για τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολική Διαταραχή, που διαχωρίζονται σε σύντονα και μη σύντονα με τη διάθεση, τα δεδομένα της βιβλιογραφίας είναι μέχρι στιγμής αντιφατικά ως προς τη συσχέτισή τους με το ιστορικό παιδικού τραύματος (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών για το οποίο υπάρχουν αντιφατικά ευρήματα, δηλαδή υπάρχουν τόσο θετικές (Romero et al., 2009) όσο και αρνητικές συσχετίσεις (Thesing et al., 2015) με το ιστορικό παιδικού τραύματος δεν έχει διερευνηθεί μέχρι στιγμής κατά πόσο τροποποιεί τη συσχέτιση του παιδικού τραύματος με τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά. Αυτός είναι, επομένως, ο κύριος σκοπός αυτής της μελέτης. Σκοπός: Οι σκοποί αυτής της μελέτης είναι τρεις. Πρώτον, η σύγκριση του ιστορικού παιδικού τραύματος ανάμεσα σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ και υγιείς μάρτυρες. Δεύτερον, θα μελετηθεί εάν το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και Διπολική Διαταραχή, σχετίζεται με το ιστορικό παιδικού τραύματος στους ασθενείς με διπολική διαταραχή. Και τρίτον θα γίνει σύγκριση των ασθενών που εμφανίζουν ψυχωτικά συμπτώματα και μη ως προς τις διαστάσεις του παιδικού τραύματος λαμβάνοντας υπόψη δημογραφικά στοιχεία, κλινικές παραμέτρους και το οικογενειακό ιστορικό για μείζονες ψυχιατρικές διαταραχές. Μέθοδοι: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 149 ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18-80 ετών, με Διπολική Διαταραχή Ι (Ν=99) και ΙΙ (Ν=50) που νοσηλεύθηκαν στη Μονάδα Νοσηλείας ή παρακολουθούνται στο Ειδικό Ιατρείο Συναισθηματικών Διαταραχών της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ» κατά τα έτη 2014 έως και σήμερα και 98 υγιείς μάρτυρες (ομάδα ελέγχου). Τα κριτήρια αποκλεισμού στην ομάδα ελέγχου είναι 1) να μην υπάρχει ατομικό ιστορικό ψυχικής νόσου και 2) να μην υπάρχει οικογενειακό ιστορικό για σχιζοφρένεια, κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, απόπειρα αυτοκτονίας ή άλλη μείζονα ψυχική διαταραχή σε πρώτου βαθμού συγγενείς (αδέλφια, γονείς και παιδιά). Για την καταγραφή του κλινικού φαινοτύπου της διπολικής διαταραχής χρησιμοποιήθηκε ημιδομημένη συνέντευξη βασισμένη στο MINI-5 (Sheehan et al., 1998). Για την καταγραφή του ιστορικού παιδικού τραύματος χρησιμοποιήθηκε η αυτοχορηγούμενη κλίμακα CATS (Child Abuse and Trauma Scale) (Sanders and Becker-Lausen, 1995). Οι υποκλίμακες του ερωτηματολογίου είναι οι ακόλουθες: υποκλίμακα παραμέλησης/αρνητικής ατμόσφαιρας στο σπίτι, υποκλίμακα σεξουαλικής κακοποίησης, η υποκλίμακα τιμωρίας και η υποκλίμακα συναισθηματικής κακοποίησης (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). Για τη συλλογή του οικογενειακού ιστορικού χρησιμοποιήθηκε η δομημένη συνέντευξη Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). Τέλος, στην ομάδα ελέγχου δόθηκε ατομικό έντυπο μάρτυρα στο οποίο καταγράφηκαν κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία (βλ. Παράρτημα). Αποτελέσματα: Πρώτον, οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι και ΙΙ είχαν σημαντικά υψηλότερα συνολική βαθμολογία παιδικού τραύματος σε σύγκριση με τους υγιείς μάρτυρες. Επίσης, σημαντικά υψηλότερες ήταν οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων με Διπολική Διαταραχή σε όλες τις διαστάσεις της κλίμακας CATS, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δημογραφικά τους στοιχεία, δηλαδή το φύλο, την ηλικία, την εργασιακή και οικογενειακή κατάσταση και τα έτη εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος οι γυναίκες παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη βαθμολογία στις διαστάσεις «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Τιμωρία» και στη συνολική βαθμολογία CATS, υποδηλώνοντας περισσότερα τραύματα σε σύγκριση με τους άντρες. Επίσης, όσο αυξανόταν η ηλικία των συμμετεχόντων τόσο μειωνόταν η βαθμολογία τους στην κλίμακα «Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», δηλαδή όσο μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν οι συμμετέχοντες τόσο λιγότερα τραύματα ανέφεραν ότι είχαν βιώσει τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Αναφορικά με τα έτη εκπαίδευσης, όσο περισσότερα ήταν τα έτη εκπαίδευσης των συμμετεχόντων τόσο μικρότερη βαθμολογία στην κλίμακα «Τιμωρία» είχαν, δηλαδή ανέφεραν ότι είχαν βιώσει λιγότερα τραύματα ως παιδιά τόσο στο σύνολό τους οι ασθενείς όσο και ειδικότερα οι ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Τέλος, οι εργαζόμενοι είχαν σημαντικά χαμηλότερη συνολική βαθμολογία CATS σε σύγκριση με τους άνεργους/φοιτητές/μαθητές τόσο στο σύνολο των ασθενών όσο και ειδικότερα στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Ι. Δεύτερον, το παιδικό τραύμα στους ασθενείς με διπολική διαταραχή βρέθηκε ότι δε συσχετίζεται με το οικογενειακό ιστορικό για Μείζονες Ψυχιατρικές Διαταραχές, δηλαδή σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και διπολική διαταραχή. Τρίτον, τα ψυχωτικά συμπτώματα δε συσχετίζονται με το παιδικό τραύμα. Ωστόσο ένας σημαντικός όρος αλληλεπίδρασης της ύπαρξης ψυχωτικών χαρακτηριστικών με το οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή βρέθηκε για δύο διαστάσεις της κλίμακας CATS («Παραμέληση/αρνητική ατμόσφαιρα στο σπίτι», «Συναισθηματική κακοποίηση») και για τη συνολική βαθμολογία CATS μόνο στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή τύπου Ι, αλλά όχι στο σύνολο των ασθενών. Δηλαδή, η ύπαρξη ψυχωτικών χαρακτηριστικών σχετιζόταν με υψηλότερη βαθμολογία στις προαναφερθείσες διαστάσεις στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, ενώ σχετιζόταν με χαμηλότερη βαθμολογία στους ασθενείς με Δ.Δ. Ι με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή, υποδηλώνοντας ότι οι ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με λιγότερο παιδικό τραύμα, ενώ οι ασθενείς χωρίς οικογενειακό ιστορικό για διπολική διαταραχή παρουσίαζαν ψυχωτικά συμπτώματα με περισσότερο παιδικό τραύμα. Συμπέρασμα: Το παιδικό τραύμα και το οικογενειακό ιστορικό έχουν ανταγωνιστική σχέση (αρνητική αλληλεπίδραση) όσον αφορά τα ψυχωτικά συμπτώματα στη Διπολική Διαταραχή. Ο τροποποιητικός ρόλος του οικογενειακού ιστορικού ψυχικών διαταραχών θα μπορούσε να εξηγήσει πιθανώς τα μέχρι σήμερα αντιφατικά ευρήματα της βιβλιογραφίας ως προς τη συσχέτιση του ιστορικού παιδικού τραύματος και των ψυχωτικών συμπτωμάτων στη διπολική διαταραχή.","Introduction: Childhood trauma comes as a result of the child’s exposure to extremely negative and stressful events, which the child cannot elaborate (Bouras and Lazaratou, 2012). Childhood trauma dimensions are emotional neglect, emotional abuse, physical neglect, physical abuse and sexual abuse (Bernstein et al., 1994, Bernstein et al., 2003). It is known that childhood traumatic events are risk factors for developing all major psychiatric disorders and especially bipolar disorder, and predispose to a higher clinical severity of the disorder (earlier age at onset, increased risk of suicide attempt and increased risk of comorbidity) and worse prognosis (Agnew-Blais and Danese, 2016). Childhood trauma leads to alterations of affective regulation, impulse control and cognitive functioning that might decrease the ability to cope with environmental stressors in adult life (Bucker et al., 2013, Jimenez et al., 2017). More specifically, for psychotic features in Bipolar Disorder, that are classified into mood congruent and mood incongruent, the existing literature is inconsistent regarding their association with childhood trauma (Agnew-Blais and Danese, 2016, Cakir et al., 2016, Etain et al., 2017a, Hammersley et al., 2003, Romero et al., 2009, Upthegrove et al., 2015). Psychiatric family history, for which there are contradictory findings, that is, positive associations (Romero et al., 2009) and negative associations (Thesing et al., 2015) with history of childhood trauma, has not yet been investigated whether it moderates the association between history of childhood trauma and life time psychosis in Bipolar Disorder. Therefore, this is the main aim of the present study. Aim: Τhe aims of this study are three. First, the comparison of the history of childhood trauma between patients with Bipolar Disorder type I and type II and healthy controls. Second, it will be studied whether family history of major psychiatric disorders (schizophrenia, depression and bipolar disorder) is associated with history of childhood trauma in patients with bipolar disorder. And third, patients with or without psychotic features will be compared on dimensions of childhood trauma taking into account demographics, clinical characteristics and psychiatric family history. Methods: The sample of the study consists of 149 patients, men and women, aged 18-80 years, with Bipolar Disorder type I (N=99) and II (N=50), who were hospitalized at the inpatient unit or were followed-up at the specialized outpatient clinic of affective disorders of ATTIKON General University Hospital from 2014 until today and 98 control participants. The exclusion criteria in the control group are as follows: 1) no personal history of mental disease, 2) no family history of schizophrenia, depression, bipolar disorder, suicide attempt or other major psychiatric disorder in first degree relatives (siblings, parents and children). A semi-structured interview based on MINI-5 (Sheehan et al., 1998) was used to record the clinical phenotype of Bipolar Disorder. The self-report Child Abuse and Trauma Scale (CATS) (Sanders and Becker-Lausen, 1995) was used to record the history of childhood trauma. The dimensions of the questionnaire are the following: neglect/negative home atmosphere, sexual abuse, punishment and emotional abuse (Kent and Waller, 1998, Sanders and Becker-Lausen, 1995). The Family Interview for Genetic Studies (FIGS) (NIMH 1992). was used to collect family history. Finally, the control group were given a questionnaire in which socio-demographic data were recorded. Results: First, patients with Bipolar Disorder I and II had a significantly higher overall childhood trauma score compared to control group. Also, significantly higher were the scores of participants with Bipolar Disorder in all dimensions of the CATS (Child Abuse and Trauma Scale) taking into account all their demographic data (age, gender, years of education, working and family status). Specifically, in the whole sample, women showed significantly higher scores in the dimensions “Neglect/Negative Home Atmosphere” and “Punishment” and in the total CATS score, indicating more trauma compared to men. Also, as the age of the participants increased, their score on the dimension “Neglect/Negative Home Atmosphere” was diminishing, meaning that the older the participants were, the fewer traumatic events they reported, both all patients as well as patients with Bipolar Disorder I. Regarding years of education, the more educated participants were, the lower the score on the “Punishment” dimension was, both in all patients as well as in patients with Bipolar Disorder I. Finally, workers had a significantly lower total CATS score compared to unemployed/students, both in all patients as well as in patients with Bipolar Disorder I. Second, childhood trauma was not associated with family history of major psychiatric disorders (schizophrenia, depression and bipolar disorder). Third, psychotic features were not associated with childhood trauma. However a significant interaction effect of lifetime psychosis with family history of bipolar disorder was found for two dimensions of the CATS (Neglect/Negative Home Atmosphere, Emotional abuse ) and for the total CATS score only in patients with Bipolar Disorder type I, but not in the total number of patients. That is, the presence of lifetime psychosis was associated with greater scores on the aforementioned dimensions in patients with Bipolar Disorder type I without a family history of bipolar disorder, while associated with lower scores in patients with Bipolar Disorder type I with a family history of bipolar disorder, indicating that patients with a family history of bipolar disorder had psychotic features with less childhood trauma while patients without a family history of bipolar disorder had psychotic features with more childhood trauma. Conclusion: Childhood trauma and psychiatric family history have competing effects on psychosis (negative interaction) in Bipolar Disorder. The moderating role of psychiatric family history might explain the literature inconsistencies in associations between history of childhood trauma and psychotic features in Bipolar Disorder."],"dc:identifier":["uoadl:2867767","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867767"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ψυχωτικά χαρακτηριστικά στη Διπολικά Διαταραχή και ιστορικό παιδικού τραύματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z"}