{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867801"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2867801","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"L’assignation à résidence dans le cadre de l’état d’urgence : point de vue de garanties juridiques et procédurales","abstract":"Το Νοέμβριο του 2017 και μετά από έξι παρατάσεις η γαλλική κυβέρνηση διέταξε άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε κηρυχθεί στις 14 Νοεμβρίου 2015 αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βάσει του νόμου 55-385 / 1955 μπορεί να επικρατήσει προσωρινά λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της αποκατάστασης της εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, προβλέπει ένα σύνολο μέτρων τα οποία, εκτός της εξαιρετικής περιόδου θα θεωρούνταν παράνομα λόγω των σοβαρών παραβιάσεων δικαιωμάτων και ελευθεριών που μπορούν να προκαλέσουν. Στο πλαίσιο των επιβαλλόμενων περιοριστικών ρυθμίσεων συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων ο κατ' οίκον περιορισμός, που αν και προβλέπεται από το κοινό ποινικό δίκαιο, υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης αποτελεί ένα αποκλειστικά προληπτικό διοικητικό μέτρο που μπορεί να επιβληθεί νόμιμα βάσει του άρθρου 6 του Ν.55-385 / 1955 «εναντίον οποιουδήποτε προσώπου του οποίου η απλή συμπεριφορά γίνεται αντιληπτή από τις δημόσιες αρχές ως απειλή για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη». Σε αντίθεση δηλαδή με το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, το μέτρο προβλέπεται στη βάση της ύποπτης συμπεριφοράς και όχι στην οποιαδήποτε παραβίαση ή εγκληματική ενέργεια που όντως διαπράττεται. Ο Υπουργός Εσωτερικών στηριζόμενος σε ασαφή και ανακριβή νομοθετικά κριτήρια και κατά κανόνα με μη ανακοινωθείσες μυστικές πληροφορίες(notes blanches) αντί αποδεικτικών στοιχείων είναι ο μόνος αρμόδιος να επιβάλλει το διοικητικό μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού, χωρίς να απαιτείται προηγούμενος δικαστικός έλεγχος. Στο πλαίσιο αυτό, το τεκμήριο αθωότητας, θεμελιώδες ουσιαστικό και δικονομικό δικαίωμα διακυβεύεται σημαντικά. Είναι αναμφισβήτητο ότι η σοβαρότητα της τρομοκρατικής απειλής υφίσταται επί του παρόντος στη Γαλλία και ότι η αποτελεσματικότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απονομή μιας σειράς εξαιρετικών εξουσιών στις γαλλικές αρχές για την εξουδετέρωση της τρομοκρατικής πράξης στο στάδιο της προετοιμασίας της. Ωστόσο, αυτή η εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης εμπεριέχει τουλάχιστον μία προφανή αντίφαση. Όπως αναφέρει ο W.Bourdon «Αν εξαιρετικές περιστάσεις μπορούν να δικαιολογήσουν έκτακτα μέτρα, αυτή η δικαιολογία εξαντλείται καθώς οι επιπτώσεις των έκτακτων μέτρων επιμηκύνονται με την πάροδο του χρόνου». Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έληξε την 1η Νοεμβρίου 2017, την ίδια μέρα που o νόμος 2017-1510 για την «Ενίσχυση της Εσωτερικής Ασφάλειας και του Αγώνα κατά της Τρομοκρατίας» (SILT) τέθηκε σε ισχύ, ενσωματώνοντας τα έκτακτα μέτρα.","abstract_html":"Το Νοέμβριο του 2017 και μετά από έξι παρατάσεις η γαλλική κυβέρνηση διέταξε άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε κηρυχθεί στις 14 Νοεμβρίου 2015 αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βάσει του νόμου 55-385 / 1955 μπορεί να επικρατήσει προσωρινά λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της αποκατάστασης της εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, προβλέπει ένα σύνολο μέτρων τα οποία, εκτός της εξαιρετικής περιόδου θα θεωρούνταν παράνομα λόγω των σοβαρών παραβιάσεων δικαιωμάτων και ελευθεριών που μπορούν να προκαλέσουν. Στο πλαίσιο των επιβαλλόμενων περιοριστικών ρυθμίσεων συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων ο κατ&#x27; οίκον περιορισμός, που αν και προβλέπεται από το κοινό ποινικό δίκαιο, υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης αποτελεί ένα αποκλειστικά προληπτικό διοικητικό μέτρο που μπορεί να επιβληθεί νόμιμα βάσει του άρθρου 6 του Ν.55-385 / 1955 «εναντίον οποιουδήποτε προσώπου του οποίου η απλή συμπεριφορά γίνεται αντιληπτή από τις δημόσιες αρχές ως απειλή για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη». Σε αντίθεση δηλαδή με το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, το μέτρο προβλέπεται στη βάση της ύποπτης συμπεριφοράς και όχι στην οποιαδήποτε παραβίαση ή εγκληματική ενέργεια που όντως διαπράττεται. Ο Υπουργός Εσωτερικών στηριζόμενος σε ασαφή και ανακριβή νομοθετικά κριτήρια και κατά κανόνα με μη ανακοινωθείσες μυστικές πληροφορίες(notes blanches) αντί αποδεικτικών στοιχείων είναι ο μόνος αρμόδιος να επιβάλλει το διοικητικό μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού, χωρίς να απαιτείται προηγούμενος δικαστικός έλεγχος. Στο πλαίσιο αυτό, το τεκμήριο αθωότητας, θεμελιώδες ουσιαστικό και δικονομικό δικαίωμα διακυβεύεται σημαντικά. Είναι αναμφισβήτητο ότι η σοβαρότητα της τρομοκρατικής απειλής υφίσταται επί του παρόντος στη Γαλλία και ότι η αποτελεσματικότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απονομή μιας σειράς εξαιρετικών εξουσιών στις γαλλικές αρχές για την εξουδετέρωση της τρομοκρατικής πράξης στο στάδιο της προετοιμασίας της. Ωστόσο, αυτή η εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης εμπεριέχει τουλάχιστον μία προφανή αντίφαση. Όπως αναφέρει ο W.Bourdon «Αν εξαιρετικές περιστάσεις μπορούν να δικαιολογήσουν έκτακτα μέτρα, αυτή η δικαιολογία εξαντλείται καθώς οι επιπτώσεις των έκτακτων μέτρων επιμηκύνονται με την πάροδο του χρόνου». Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έληξε την 1η Νοεμβρίου 2017, την ίδια μέρα που o νόμος 2017-1510 για την «Ενίσχυση της Εσωτερικής Ασφάλειας και του Αγώνα κατά της Τρομοκρατίας» (SILT) τέθηκε σε ισχύ, ενσωματώνοντας τα έκτακτα μέτρα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγιάννη Δάφνη","Karagianni Dafni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Γαλλικά","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867801"],"render_values":[{"text":"uoadl:2867801","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867801","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867801","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2867801","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγιάννη Δάφνη","Karagianni Dafni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γαλλικά","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2867801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867801"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Νοέμβριο του 2017 και μετά από έξι παρατάσεις η γαλλική κυβέρνηση διέταξε άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε κηρυχθεί στις 14 Νοεμβρίου 2015 αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βάσει του νόμου 55-385 / 1955 μπορεί να επικρατήσει προσωρινά λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της αποκατάστασης της εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, προβλέπει ένα σύνολο μέτρων τα οποία, εκτός της εξαιρετικής περιόδου θα θεωρούνταν παράνομα λόγω των σοβαρών παραβιάσεων δικαιωμάτων και ελευθεριών που μπορούν να προκαλέσουν. Στο πλαίσιο των επιβαλλόμενων περιοριστικών ρυθμίσεων συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων ο κατ' οίκον περιορισμός, που αν και προβλέπεται από το κοινό ποινικό δίκαιο, υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης αποτελεί ένα αποκλειστικά προληπτικό διοικητικό μέτρο που μπορεί να επιβληθεί νόμιμα βάσει του άρθρου 6 του Ν.55-385 / 1955 «εναντίον οποιουδήποτε προσώπου του οποίου η απλή συμπεριφορά γίνεται αντιληπτή από τις δημόσιες αρχές ως απειλή για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη». Σε αντίθεση δηλαδή με το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, το μέτρο προβλέπεται στη βάση της ύποπτης συμπεριφοράς και όχι στην οποιαδήποτε παραβίαση ή εγκληματική ενέργεια που όντως διαπράττεται. Ο Υπουργός Εσωτερικών στηριζόμενος σε ασαφή και ανακριβή νομοθετικά κριτήρια και κατά κανόνα με μη ανακοινωθείσες μυστικές πληροφορίες(notes blanches) αντί αποδεικτικών στοιχείων είναι ο μόνος αρμόδιος να επιβάλλει το διοικητικό μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού, χωρίς να απαιτείται προηγούμενος δικαστικός έλεγχος. Στο πλαίσιο αυτό, το τεκμήριο αθωότητας, θεμελιώδες ουσιαστικό και δικονομικό δικαίωμα διακυβεύεται σημαντικά. Είναι αναμφισβήτητο ότι η σοβαρότητα της τρομοκρατικής απειλής υφίσταται επί του παρόντος στη Γαλλία και ότι η αποτελεσματικότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απονομή μιας σειράς εξαιρετικών εξουσιών στις γαλλικές αρχές για την εξουδετέρωση της τρομοκρατικής πράξης στο στάδιο της προετοιμασίας της. Ωστόσο, αυτή η εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης εμπεριέχει τουλάχιστον μία προφανή αντίφαση. Όπως αναφέρει ο W.Bourdon «Αν εξαιρετικές περιστάσεις μπορούν να δικαιολογήσουν έκτακτα μέτρα, αυτή η δικαιολογία εξαντλείται καθώς οι επιπτώσεις των έκτακτων μέτρων επιμηκύνονται με την πάροδο του χρόνου». Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έληξε την 1η Νοεμβρίου 2017, την ίδια μέρα που o νόμος 2017-1510 για την «Ενίσχυση της Εσωτερικής Ασφάλειας και του Αγώνα κατά της Τρομοκρατίας» (SILT) τέθηκε σε ισχύ, ενσωματώνοντας τα έκτακτα μέτρα.","Déclaré le 14 novembre 2015, dans la nuit des attentats du Bataclan, l'état d'urgence fut prorogé à six reprises avant de prendre fin le 1er novembre 2017. L'état d'urgence est un régime d'exception qui fait provisoirement prévaloir l'urgence de rétablir la sécurité, gravement menacée, sur le régime de droit commun des libertés. Elle prévoit un ensemble de mesures lesquelles en dehors de la période exceptionnelle seraient considérées comme illégales en raison des atteintes excessives aux libertés qu’elles pourraient causer. Dans cet arsenal de mesures possibles figurent parmi d’autres les assignations à résidence, un dispositif juridique que le droit commun autorise, mais sous le régime de l’état d’urgence s’inscrit dans une logique exclusivement préventive, qui peut légitimement être mené dans un cadre administratif. Les différences principales avec la mesure ordonnée sur le fondement du Code de Procédure Pénale, sont la mise à l’écart du pouvoir judiciaire et les critères vagues permettant d’y recourir. Comme V.Sizaire l’indique « alors qu’en matière pénale on exige, a minima, un commencement de preuve matérielle, l’assignation à résidence peut être mise en œuvre à l’encontre de toute personne dont le simple comportement est perçu par les autorités publiques comme menaçant la sécurité et l’ordre public. L’étendue de cette finalité préventive d’une mesure restrictive aux libertés peut ouvrir la voie à des dérives au niveau de garanties juridiques et procédurales. Le Ministre de l’Intérieur est le seul à pouvoir prendre la décision de prononcer une telle mesure de contrôle administratif tandis que aucune autorisation judiciaire préalable n’est requise. Le Μinistre de l’Intérieur justifie le recours à des assignations à résidence par des notes fournies par les services de renseignements (les notes blanches). En général, ces notes ne sont pas signées ni datées et elles contiennent des informations sur la personne ciblée et/ou son comportement, ses relations et son environnement. Dans ce contexte, la présomption d’innocence, à la fois un droit substantiel mais également un droit procédural, se remet en cause. En effet, c’est indéniable que la gravité de la menace terroriste pèse actuellement sur la France et que l’efficacité de la lutte contre le terrorisme justifie certainement cette remontée temporelle des poursuites judiciaires pour neutraliser l’acte terroriste au stade de sa préparation. Or, cette durée extrêmement longue de l’état d’urgence révèle au moins une contradiction manifeste. En reprenant les mots de W.Bourdon «Si des circonstances exceptionnelles peuvent justifier les mesures exceptionnelles, cette justification s’émousse à mesure que les effets des mesures exceptionnelles s’allongent dans la durée» L’état d’urgence a pris fin le 1 novembre 2017, le même jour que la loi n° 2017 1510 du 30 octobre 2017 renforçant la sécurité intérieure et la lutte contre le terrorisme entre la vigueur. Pudiquement renommées « mesures individuelles de contrôle administratif et de surveillance »,les assignations à résidence accèdent au rang de dispositifs permanents."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["L’assignation à résidence dans le cadre de l’état d’urgence : point de vue de garanties juridiques et procédurales"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγιάννη Δάφνη","Karagianni Dafni"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Το Νοέμβριο του 2017 και μετά από έξι παρατάσεις η γαλλική κυβέρνηση διέταξε άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε κηρυχθεί στις 14 Νοεμβρίου 2015 αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βάσει του νόμου 55-385 / 1955 μπορεί να επικρατήσει προσωρινά λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της αποκατάστασης της εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, προβλέπει ένα σύνολο μέτρων τα οποία, εκτός της εξαιρετικής περιόδου θα θεωρούνταν παράνομα λόγω των σοβαρών παραβιάσεων δικαιωμάτων και ελευθεριών που μπορούν να προκαλέσουν. Στο πλαίσιο των επιβαλλόμενων περιοριστικών ρυθμίσεων συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων ο κατ' οίκον περιορισμός, που αν και προβλέπεται από το κοινό ποινικό δίκαιο, υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης αποτελεί ένα αποκλειστικά προληπτικό διοικητικό μέτρο που μπορεί να επιβληθεί νόμιμα βάσει του άρθρου 6 του Ν.55-385 / 1955 «εναντίον οποιουδήποτε προσώπου του οποίου η απλή συμπεριφορά γίνεται αντιληπτή από τις δημόσιες αρχές ως απειλή για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη». Σε αντίθεση δηλαδή με το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, το μέτρο προβλέπεται στη βάση της ύποπτης συμπεριφοράς και όχι στην οποιαδήποτε παραβίαση ή εγκληματική ενέργεια που όντως διαπράττεται. Ο Υπουργός Εσωτερικών στηριζόμενος σε ασαφή και ανακριβή νομοθετικά κριτήρια και κατά κανόνα με μη ανακοινωθείσες μυστικές πληροφορίες(notes blanches) αντί αποδεικτικών στοιχείων είναι ο μόνος αρμόδιος να επιβάλλει το διοικητικό μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού, χωρίς να απαιτείται προηγούμενος δικαστικός έλεγχος. Στο πλαίσιο αυτό, το τεκμήριο αθωότητας, θεμελιώδες ουσιαστικό και δικονομικό δικαίωμα διακυβεύεται σημαντικά. Είναι αναμφισβήτητο ότι η σοβαρότητα της τρομοκρατικής απειλής υφίσταται επί του παρόντος στη Γαλλία και ότι η αποτελεσματικότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απονομή μιας σειράς εξαιρετικών εξουσιών στις γαλλικές αρχές για την εξουδετέρωση της τρομοκρατικής πράξης στο στάδιο της προετοιμασίας της. Ωστόσο, αυτή η εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης εμπεριέχει τουλάχιστον μία προφανή αντίφαση. Όπως αναφέρει ο W.Bourdon «Αν εξαιρετικές περιστάσεις μπορούν να δικαιολογήσουν έκτακτα μέτρα, αυτή η δικαιολογία εξαντλείται καθώς οι επιπτώσεις των έκτακτων μέτρων επιμηκύνονται με την πάροδο του χρόνου». Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έληξε την 1η Νοεμβρίου 2017, την ίδια μέρα που o νόμος 2017-1510 για την «Ενίσχυση της Εσωτερικής Ασφάλειας και του Αγώνα κατά της Τρομοκρατίας» (SILT) τέθηκε σε ισχύ, ενσωματώνοντας τα έκτακτα μέτρα.","Déclaré le 14 novembre 2015, dans la nuit des attentats du Bataclan, l'état d'urgence fut prorogé à six reprises avant de prendre fin le 1er novembre 2017. L'état d'urgence est un régime d'exception qui fait provisoirement prévaloir l'urgence de rétablir la sécurité, gravement menacée, sur le régime de droit commun des libertés. Elle prévoit un ensemble de mesures lesquelles en dehors de la période exceptionnelle seraient considérées comme illégales en raison des atteintes excessives aux libertés qu’elles pourraient causer. Dans cet arsenal de mesures possibles figurent parmi d’autres les assignations à résidence, un dispositif juridique que le droit commun autorise, mais sous le régime de l’état d’urgence s’inscrit dans une logique exclusivement préventive, qui peut légitimement être mené dans un cadre administratif. Les différences principales avec la mesure ordonnée sur le fondement du Code de Procédure Pénale, sont la mise à l’écart du pouvoir judiciaire et les critères vagues permettant d’y recourir. Comme V.Sizaire l’indique « alors qu’en matière pénale on exige, a minima, un commencement de preuve matérielle, l’assignation à résidence peut être mise en œuvre à l’encontre de toute personne dont le simple comportement est perçu par les autorités publiques comme menaçant la sécurité et l’ordre public. L’étendue de cette finalité préventive d’une mesure restrictive aux libertés peut ouvrir la voie à des dérives au niveau de garanties juridiques et procédurales. Le Ministre de l’Intérieur est le seul à pouvoir prendre la décision de prononcer une telle mesure de contrôle administratif tandis que aucune autorisation judiciaire préalable n’est requise. Le Μinistre de l’Intérieur justifie le recours à des assignations à résidence par des notes fournies par les services de renseignements (les notes blanches). En général, ces notes ne sont pas signées ni datées et elles contiennent des informations sur la personne ciblée et/ou son comportement, ses relations et son environnement. Dans ce contexte, la présomption d’innocence, à la fois un droit substantiel mais également un droit procédural, se remet en cause. En effet, c’est indéniable que la gravité de la menace terroriste pèse actuellement sur la France et que l’efficacité de la lutte contre le terrorisme justifie certainement cette remontée temporelle des poursuites judiciaires pour neutraliser l’acte terroriste au stade de sa préparation. Or, cette durée extrêmement longue de l’état d’urgence révèle au moins une contradiction manifeste. En reprenant les mots de W.Bourdon «Si des circonstances exceptionnelles peuvent justifier les mesures exceptionnelles, cette justification s’émousse à mesure que les effets des mesures exceptionnelles s’allongent dans la durée» L’état d’urgence a pris fin le 1 novembre 2017, le même jour que la loi n° 2017 1510 du 30 octobre 2017 renforçant la sécurité intérieure et la lutte contre le terrorisme entre la vigueur. Pudiquement renommées « mesures individuelles de contrôle administratif et de surveillance »,les assignations à résidence accèdent au rang de dispositifs permanents."],"dc:identifier":["uoadl:2867801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2867801"],"dc:language":["Γαλλικά","French"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["L’assignation à résidence dans le cadre de l’état d’urgence : point de vue de garanties juridiques et procédurales"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:34:59Z"}