{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2868829"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2868829","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Übermenschliche Transfigurationen: Wesen im Wandel am Beispiel von „ Die letzte Versuchung “ von Nikos Kazantzakis und „ Faust: eine Tragödie “ von Johann Wolfgang von Goethe","abstract":"Η ακόλουθη εργασία επικεντρώνεται σε δύο κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αναφερόμαστε αρχικά στο έργο «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη και εν συνεχεία στην τραγωδία «Φάουστ» του Γιόχαν Βολφγκανγκ φον Γκαίτε. Στ’ «Απομνημονεύματα του Ιησού» καταπιανόμαστε ουσιαστικά με το «καζαντζακικό συγκρητισμό» και την προσπάθεια του συγγραφέα να επαναδιατυπώσει τον ιερό μύθο , αποδίδοντας την αληθινή υπόσταση του Χριστού. Στη καζαντζακική, θρησκευτικο-φιλοσοφική κοσμολογία παρουσιάζεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου, που προκύπτει μέσα από μία εναντιοδρομία , μία διαδικασία πολλών σταδίων. Σκιαγραφείται μία φιγούρα, διαρκώς μεταβαλλόμενη , η οποία ξεπερνά τ’ ανθρώπινα όρια. Στην τραγωδία του Γκαίτε περιγράφεται το «ταξίδι» του Φάουστ στην αγνωσία. Πρόκειται για την επίτευξη της αρμονίας μέσα από την σύνθεση αντιθετικών δυνάμεων. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μία προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του απείρου , καθιστώντας το κατανοητό και περιγράψιμο , δίχως όμως να τραυματίζεται η απεραντοσύνη του και η ακατανοητότητα του. Γι’ αυτόν τον λόγο ασχολούμαστε με την «σύμπτωση των αντιθέτων». Ο Φάουστ έρχεται αντιμέτωπος με οξύτατες αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Έτσι λοιπόν οι ποιητικές μεταφορές του φωτός φαντάζουν εξόχως σημαντικές. Και τα δύο έργα πραγματεύονται έναν κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες ή βρισκόμαστε μπροστά στην παρουσία του πιθανώς απείρου, το οποίο όμως μπορεί να προσεγγιστεί.","abstract_html":"Η ακόλουθη εργασία επικεντρώνεται σε δύο κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αναφερόμαστε αρχικά στο έργο «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη και εν συνεχεία στην τραγωδία «Φάουστ» του Γιόχαν Βολφγκανγκ φον Γκαίτε. Στ’ «Απομνημονεύματα του Ιησού» καταπιανόμαστε ουσιαστικά με το «καζαντζακικό συγκρητισμό» και την προσπάθεια του συγγραφέα να επαναδιατυπώσει τον ιερό μύθο , αποδίδοντας την αληθινή υπόσταση του Χριστού. Στη καζαντζακική, θρησκευτικο-φιλοσοφική κοσμολογία παρουσιάζεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου, που προκύπτει μέσα από μία εναντιοδρομία , μία διαδικασία πολλών σταδίων. Σκιαγραφείται μία φιγούρα, διαρκώς μεταβαλλόμενη , η οποία ξεπερνά τ’ ανθρώπινα όρια. Στην τραγωδία του Γκαίτε περιγράφεται το «ταξίδι» του Φάουστ στην αγνωσία. Πρόκειται για την επίτευξη της αρμονίας μέσα από την σύνθεση αντιθετικών δυνάμεων. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μία προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του απείρου , καθιστώντας το κατανοητό και περιγράψιμο , δίχως όμως να τραυματίζεται η απεραντοσύνη του και η ακατανοητότητα του. Γι’ αυτόν τον λόγο ασχολούμαστε με την «σύμπτωση των αντιθέτων». Ο Φάουστ έρχεται αντιμέτωπος με οξύτατες αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Έτσι λοιπόν οι ποιητικές μεταφορές του φωτός φαντάζουν εξόχως σημαντικές. Και τα δύο έργα πραγματεύονται έναν κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες ή βρισκόμαστε μπροστά στην παρουσία του πιθανώς απείρου, το οποίο όμως μπορεί να προσεγγιστεί.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννόπουλος Αχιλλέας","Giannopoulos Achilleas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2019,"date_issued":"2019","date_published":"2019","updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Γερμανικά","Deutsche"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2868829"],"render_values":[{"text":"uoadl:2868829","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2868829","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2868829","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2868829","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννόπουλος Αχιλλέας","Giannopoulos Achilleas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2019"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γερμανικά","Deutsche"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2868829","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2868829"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ακόλουθη εργασία επικεντρώνεται σε δύο κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αναφερόμαστε αρχικά στο έργο «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη και εν συνεχεία στην τραγωδία «Φάουστ» του Γιόχαν Βολφγκανγκ φον Γκαίτε. Στ’ «Απομνημονεύματα του Ιησού» καταπιανόμαστε ουσιαστικά με το «καζαντζακικό συγκρητισμό» και την προσπάθεια του συγγραφέα να επαναδιατυπώσει τον ιερό μύθο , αποδίδοντας την αληθινή υπόσταση του Χριστού. Στη καζαντζακική, θρησκευτικο-φιλοσοφική κοσμολογία παρουσιάζεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου, που προκύπτει μέσα από μία εναντιοδρομία , μία διαδικασία πολλών σταδίων. Σκιαγραφείται μία φιγούρα, διαρκώς μεταβαλλόμενη , η οποία ξεπερνά τ’ ανθρώπινα όρια. Στην τραγωδία του Γκαίτε περιγράφεται το «ταξίδι» του Φάουστ στην αγνωσία. Πρόκειται για την επίτευξη της αρμονίας μέσα από την σύνθεση αντιθετικών δυνάμεων. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μία προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του απείρου , καθιστώντας το κατανοητό και περιγράψιμο , δίχως όμως να τραυματίζεται η απεραντοσύνη του και η ακατανοητότητα του. Γι’ αυτόν τον λόγο ασχολούμαστε με την «σύμπτωση των αντιθέτων». Ο Φάουστ έρχεται αντιμέτωπος με οξύτατες αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Έτσι λοιπόν οι ποιητικές μεταφορές του φωτός φαντάζουν εξόχως σημαντικές. Και τα δύο έργα πραγματεύονται έναν κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες ή βρισκόμαστε μπροστά στην παρουσία του πιθανώς απείρου, το οποίο όμως μπορεί να προσεγγιστεί.","The following thesis examines two classics of world literature, which concentrate on the human existence. Firstly we approach the literary work \"The Last Temptation\" written by Nikos Kazantzakis and secondly \"Faust : A Tragedy\" by Johann Wolfgang von Goethe. In the \"Memoirs of Jesus\" we explore various aspects of Kazantzakisʼ syncretism. We mainly focus on the renewal of the holy myth and the revelation of the true nature of Jesus. In the religious-philosophical, cosmological System of Kazantzakis a transhuman being in a \"enandiodromic process\" with many stages is portrayed. The graphic description of a figure is presented, which continuously evolves and crosses the human boundaries. Goethe’s tragedy presents Faust’s journey in Agnosia. The creation of harmony through the synthesis of opposites is here essential. Infinite concepts are being approached in an attempt to be understood and described without injuring their incomprehensibility or boundlessness. We explore the \"coincidentia oppositorum\" concept. In his \"enandiodromia\" Faust encounters sharp contrasts between darkness and light. Therefore it is crucial to analyse the light metaphors in the tragedy. In both cases we find ourselves in a world of infinite possibilities or in the presence of the possibly infinite,that according to the two thinkers can be approached."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Übermenschliche Transfigurationen: Wesen im Wandel am Beispiel von „ Die letzte Versuchung “ von Nikos Kazantzakis und „ Faust: eine Tragödie “ von Johann Wolfgang von Goethe"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννόπουλος Αχιλλέας","Giannopoulos Achilleas"],"dc:date":["2019"],"dc:description":["Η ακόλουθη εργασία επικεντρώνεται σε δύο κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αναφερόμαστε αρχικά στο έργο «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη και εν συνεχεία στην τραγωδία «Φάουστ» του Γιόχαν Βολφγκανγκ φον Γκαίτε. Στ’ «Απομνημονεύματα του Ιησού» καταπιανόμαστε ουσιαστικά με το «καζαντζακικό συγκρητισμό» και την προσπάθεια του συγγραφέα να επαναδιατυπώσει τον ιερό μύθο , αποδίδοντας την αληθινή υπόσταση του Χριστού. Στη καζαντζακική, θρησκευτικο-φιλοσοφική κοσμολογία παρουσιάζεται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου, που προκύπτει μέσα από μία εναντιοδρομία , μία διαδικασία πολλών σταδίων. Σκιαγραφείται μία φιγούρα, διαρκώς μεταβαλλόμενη , η οποία ξεπερνά τ’ ανθρώπινα όρια. Στην τραγωδία του Γκαίτε περιγράφεται το «ταξίδι» του Φάουστ στην αγνωσία. Πρόκειται για την επίτευξη της αρμονίας μέσα από την σύνθεση αντιθετικών δυνάμεων. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με μία προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του απείρου , καθιστώντας το κατανοητό και περιγράψιμο , δίχως όμως να τραυματίζεται η απεραντοσύνη του και η ακατανοητότητα του. Γι’ αυτόν τον λόγο ασχολούμαστε με την «σύμπτωση των αντιθέτων». Ο Φάουστ έρχεται αντιμέτωπος με οξύτατες αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Έτσι λοιπόν οι ποιητικές μεταφορές του φωτός φαντάζουν εξόχως σημαντικές. Και τα δύο έργα πραγματεύονται έναν κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες ή βρισκόμαστε μπροστά στην παρουσία του πιθανώς απείρου, το οποίο όμως μπορεί να προσεγγιστεί.","The following thesis examines two classics of world literature, which concentrate on the human existence. Firstly we approach the literary work \"The Last Temptation\" written by Nikos Kazantzakis and secondly \"Faust : A Tragedy\" by Johann Wolfgang von Goethe. In the \"Memoirs of Jesus\" we explore various aspects of Kazantzakisʼ syncretism. We mainly focus on the renewal of the holy myth and the revelation of the true nature of Jesus. In the religious-philosophical, cosmological System of Kazantzakis a transhuman being in a \"enandiodromic process\" with many stages is portrayed. The graphic description of a figure is presented, which continuously evolves and crosses the human boundaries. Goethe’s tragedy presents Faust’s journey in Agnosia. The creation of harmony through the synthesis of opposites is here essential. Infinite concepts are being approached in an attempt to be understood and described without injuring their incomprehensibility or boundlessness. We explore the \"coincidentia oppositorum\" concept. In his \"enandiodromia\" Faust encounters sharp contrasts between darkness and light. Therefore it is crucial to analyse the light metaphors in the tragedy. In both cases we find ourselves in a world of infinite possibilities or in the presence of the possibly infinite,that according to the two thinkers can be approached."],"dc:identifier":["uoadl:2868829","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2868829"],"dc:language":["Γερμανικά","Deutsche"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Übermenschliche Transfigurationen: Wesen im Wandel am Beispiel von „ Die letzte Versuchung “ von Nikos Kazantzakis und „ Faust: eine Tragödie “ von Johann Wolfgang von Goethe"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:35:02Z"}